ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

(Υπόθεση Αρ. 2344/2006)

2 Ιουνίου, 2009

[ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ/στής]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΣΥΜΕΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΣΥΜΕΩΝ,

Αιτητής,

ν.

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ,

2. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

Καθ΄ων η Αίτηση.

Ο Αιτητής εμφανίζεται προσωπικά.

Κ. Σταυρινός, για τους Καθ΄ων η Αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ.: Με απόφαση των καθ'ων η αίτηση, ο Αιτητής μετακινήθηκε από το Λύκειο Μακαρίου Γ΄ στο Στρόβολο, στο Γυμνάσιο Μακεδονίτισσας και στο Γυμνάσιο Αγίου Δομετίου στη Λευκωσία. Στη συνέχεια υπέβαλε αίτημα για να ακυρωθεί η μετακίνησή του. Οι καθ'ων η αίτηση με την προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 28.9.2006 απέρριψαν το αίτημα του, με αποτέλεσμα ο Αιτητής να καταχωρήσει την παρούσα προσφυγή.

Ο Αιτητής, ο οποίος εμφανίζεται χωρίς δικηγόρο, ισχυρίζεται ότι οι καθ'ων η αίτηση παρέβησαν τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και χρηστής διοίκησης, ότι δεν προέβησαν σε δέουσα έρευνα, ότι η απόφαση τους δεν είναι αιτιολογημένη και ότι η μετακίνησή του έγινε για λόγους εκδικητικούς.

Οι καθ'ων η αίτηση, με την ένστασή τους κατ' αρχάς εγείρουν προδικαστική ένσταση, ότι η απόφαση για μετακίνησή του είναι εσωτερικό μέτρο της διοίκησης και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής. Για υποστήριξη της θέσης τους, αναφέρθηκαν τόσο στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Κυριάκου (1986) 3 ΑΑΔ 1690 όσο και στην Αναθεωρητική Έφεση μεταξύ του ίδιου του Αιτητή για παρόμοιο θέμα, στην υπόθεση Συμεών ν. Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 214 στην οποία επιβεβαιώθηκε ότι οι μετακινήσεις θεωρούνται ως εσωτερικά διοικητικά μέτρα και δεν προσδίδουν εκτελεστό χαρακτήρα.

Ο Αιτητής στη γραπτή του αγόρευση, αναφέρει ότι γνωρίζει ότι σύμφωνα με τη νομολογία[1] «η μετακίνηση (ενός καθηγητή) δεν θεωρείται εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά εσωτερικό μέτρο της διοίκησης». Παρά ταύτα, ισχυρίζεται ότι η διοίκηση λειτουργεί αυθαίρετα στο συγκεκριμένο τομέα και ζητά από το Δικαστήριο να μην ακολουθήσει την πάγια νομολογία και να κηρύξει την πράξη παράνομη, ώστε να περιοριστεί η «ασύδοτη αυθαιρεσία του κάθε κρατικού υπαλλήλου». Ισχυρίζεται επίσης, ότι η μετακίνηση του έγινε για εκδικητικούς λόγους.

Δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις που έκαμα αναφορά είναι σαφής, ότι η μετακίνηση δεν αποτελεί πράξη εκτελεστή υποκείμενη σε ακυρωτικό έλεγχο, αλλά, αντίθετα, εσωτερικό μέτρο της διοίκησης.

Η προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει, αφού η επίδικη πράξη στερείται εκτελεστότητας.

Η προσφυγή κρίνεται μη παραδεχτή και απορρίπτεται με €1200 έξοδα εναντίον του Αιτητή.

(Υπ.) Γ. Ερωτοκρίτου, Δ.