ECLI:CY:AD:2016:D218
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ANAΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ.
487/2013 και 545/2013)
26 Απριλίου, 2016
[ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
(Υπόθεση Αρ. 487/2013)
1. DR NASR EDDINE BEHILIL,
2. GRACE MARGARET BEHILIL,
Αιτητές,
ν.
ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ/Ή ΤΗΣ ΑΡΜΟΔΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ,
2. ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΗΣΕΩΣ ΠΑΦΟΥ,
Καθ΄ων η Αίτηση.
_________________________
(Υπόθεση Αρ. 545/2013)
1. DR NASR EDDINE BEHILIL,
2. GRACE MARGARET BEHILIL,
Αιτητές,
ν.
ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ/Ή ΤΗΣ ΑΡΜΟΔΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ,
2. ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΗΣΕΩΣ ΠΑΦΟΥ,
Καθ΄ων η Αίτηση.
Δ. Γεωργιάδου (κα) για Κ. Χρυσοστομίδη, για τους Αιτητές και στις δύο προσφυγές.
Θ. Πιπερή (κα), για τους Καθ’ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, Δ.: Οι αιτητές είναι από το 2010 συνιδιοκτήτες του τεμαχίου με αρ. 234, Φ/Σχ.35/19 στο χωριό Τέρρα στην Πάφο. Μέσω του αρχιτέκτονά τους, στις 17.9.2010 υπέβαλαν πολεοδομική αίτηση για ανέγερση κατοικίας με κολυμβητική δεξαμενή.
Η αίτηση απορρίφθηκε από την Πολεοδομική Αρχή αφού έλαβε υπόψη της, ως ουσιώδη παράγοντα σύμφωνα με τις Πρόνοιες της Πολιτικής 3.1(θ) των Γενικών Προνοιών Πολιτικής, της Δήλωσης Πολιτικής, σχετική απάντηση που είχε από το Ταμείο Θήρας με το οποίο διαβουλεύθηκε. Η σχετική Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας, ημερ. 28.2.2011 έφερε το ακόλουθο αιτιολογικό:-
«Η προτεινόμενη ανάπτυξη, είναι σε αντίθεση με τους Στρατηγικούς Στόχους του Σχεδίου Ανάπτυξης, Παράγραφος 1.8(γ) της Δήλωσης Πολιτικής, και δεν πληροί τις πρόνοιες της Πολιτικής 3.1(στ), των Γενικών Προνοιών Πολιτικής, της Δήλωσης Πολιτικής. Συγκεκριμένα, το εν λόγω τεμάχιο εμπίπτει σε περιοχή που έχει ενταχθεί στο Δίκτυο Προστασίας “Φύση 2000”, καθώς και εντός της Ζώνης Ειδικής Προστασίας, (Ζ.Ε.Π.) – Φαράγγια Αγ. Αικατερίνης – Αγ. Παρασκευής.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Σε σχέση με τον πιο πάνω Λόγο Άρνησης, η Πολεοδομική Αρχή, κατά τη λήψη της απόφασης της, έλαβε υπόψη της, ως Ουσιώδη Παράγοντα, σύμφωνα με τις Πρόνοιες της Πολιτικής 3.1(θ), των Γενικών Προνοιών Πολιτικής, της Δήλωσης Πολιτικής, σχετική απάντηση που είχε από το Ταμείο Θήρας, με το οποίο διαβουλεύθηκε.»
Ως αποτέλεσμα, στις 28.3.2011 οι αιτητές υπέβαλαν ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών. Εξηγείτο πως, το επίδικο ακίνητο ευρίσκεται ακριβώς στο σύνορο της Ζ.Ε.Π. και μάλιστα σε απόσταση 5-6 χιλιομέτρων από τα δύο φαράγγια που αναφέρονται στη Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορήγησης Πολεοδομικής Άδειας και μάλιστα για το γειτνιάζον και εφαπτόμενο ακίνητο έχει εκδοθεί πολεοδομική άδεια για πανομοιότυπη ανάπτυξη.
Το Υπουργείο Εσωτερικών έχοντας αξιολογήσει τα επιχειρήματα των προσφευγόντων καθώς και το περιεχόμενο των σχετικών με την ιεραρχική προσφυγή εκθέσεων της Πολεοδομικής Αρχής, του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως και του Επάρχου Πάφου, ετοίμασε σχετικό Σημείωμα με αρ. 87/7, το οποίο υπέβαλε στην αρμόδια Υπουργική Επιτροπή.
Η αρμόδια Υπουργική Επιτροπή στη συνεδρία της ημερ. 17.9.2012, και αφού μελέτησε το πιο πάνω Σημείωμα και έλαβε υπόψη τα πραγματικά και νομικά γεγονότα τα οποία σχετίζονται με την εν λόγω αίτηση, την απόφαση και τα επιχειρήματα της Πολεοδομικής Αρχής, τις απόψεις και εισηγήσεις του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, τις απόψεις του Έπαρχου Πάφου, καθώς και τους λόγους που επικαλέστηκαν οι αιτητές για υποστήριξη της Ιεραρχικής Προσφυγής, ανέβαλε τη λήψη απόφασης για επόμενη συνεδρία, αφού πρώτα θα ζητείτο από το Ταμείο Θήρας να υποβάλει εκ νέου τεκμηριωμένες απόψεις επί της προτεινόμενης ανάπτυξης σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ).
Έχοντας εξασφαλίσει τις απόψεις του Ταμείου Θήρας αναφορικά με την αιτούμενη ανάπτυξη, το Υπουργείο Εσωτερικών υπέβαλε το Σημείωμα με αρ. 88/20, στο οποίο ενσωματώθηκαν οι απόψεις του Ταμείου Θήρας και το οποίο μελετήθηκε από την αρμόδια Υπουργική Επιτροπή στη συνεδρία της ημερ. 14.12.2012. Η Υπουργική Επιτροπή, έχοντας μελετήσει τα συναφή με την αίτηση γεγονότα, τις θέσεις της Πολεοδομικής Αρχής και τις απόψεις του Ταμείου Θήρας οι οποίες θεωρήθηκαν από την Πολεοδομική Αρχή ως ουσιώδεις, αποφάσισε να απορρίψει την Ιεραρχική Προσφυγή, κρίνοντας την απόφαση της Πολεοδομικής Αρχής ως ορθή. Ταυτόχρονα, κάλεσε την Πολεοδομική Αρχή να τροποποιήσει το λόγο άρνησης με αρ. (500), ως ακολούθως:-
«Το προς ανάπτυξη τεμάχιο εμπίπτει σε περιοχή του Δικτύου «Φύση 2000» και συγκεκριμένα σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας Ζ.Ε.Π. Άγριων Πτηνών (Φαράγγια Αγ. Αικατερίνης – Αγ. Παρασκευής) και το Ταμείο Θήρας, καθ’ ύλην αρμόδιο για την Προστασία και Διαχείριση Άγριων Πτηνών, με το οποίο η Πολεοδομική Αρχή διαβουλεύθηκε κατά την εξέταση της αίτησης, δεν συγκατατίθεται στη χορήγηση της αιτούμενης πολεοδομικής άδειας (ουσιώδης παράγοντας για τον οποίο η ανάπτυξη δεν θα πρέπει να πραγματοποιηθεί – το άρθρο 26(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου και παράγραφος 3.1(θ) της Δήλωσης Πολιτικής)».
Οι αιτητές ενημερώθηκαν σχετικά με επιστολή ημερομηνίας 25.1.2013. Ως αποτέλεσμα, καταχωρήθηκε η προσφυγή αρ. 487/2013 με την οποία προσβάλλεται η απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής των αιτητών η οποία ασκήθηκε κατά της Γνωστοποίησης Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερ. 28.2.2011.
Η σχετική Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερ. 8.2.2013, αποστάληκε και στον αρχιτέκτονα των αιτητών στις 20.3.2013 με τους ακόλουθους λόγους αρνήσεως χορηγήσεως της άδειας:-
«(500) Το προς ανάπτυξη τεμάχιο εμπίπτει σε περιοχή του Δικτύου “Φύση 2000” και συγκεκριμένα σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) Άγριων Πτηνών (Φαράγγια Αγ. Αικατερίνης – Αγ. Παρασκευής) και το Ταμείο Θήρας, καθ’ ύλην αρμόδιο για την Προστασία και Διαχείριση Άγριων Πτηνών, με το οποίο η Πολεοδομική Αρχή διαβουλεύθηκε κατά την εξέταση της αίτησης, δεν συγκατατίθεται στη χορήγηση της αιτούμενης Πολεοδομικής Άδειας (ουσιώδης παράγοντας για τον οποίο η ανάπτυξη δεν θα πρέπει να πραγματοποιηθεί – άρθρο 26(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου και παράγραφος 3.1(θ) της Δήλωσης Πολιτικής).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
1) Η παρούσα Γνωστοποίηση Άρνησης Χορήγησης Πολεοδομικής Άδειας απορρέει από την απόφαση της Υπουργικής Επιτροπής για εξέταση Ιεραρχικών Προσφυγών, ημερομηνίας 14/12/2012, η οποία εξέτασε την σχετική Ιεραρχική Προσφυγή σας και αποφάσισε να την απορρίψει, κρίνοντας ότι η απόφαση της Πολεοδομικής Αρχής είναι ορθή και σύμφωνη με τις πρόνοιες της Πολεοδομικής Νομοθεσίας. Ταυτόχρονα, έχει εξουσιοδοτήσει την Πολεοδομική Αρχή να τροποποιήσει τον αρχικό Λόγο Άρνησης (500), ως πιο πάνω και να διαγράψει την σχετική Σημείωση.
2) Με την παρούσα Γνωστοποίηση τροποποιείται ο Λόγος Άρνησης με αρ. (500), όπως αυτός είχε διατυπωθεί στη Γνωστοποίηση Άρνησης ημερομηνίας 28/02/2011 και αντικαθίσταται με τον αντίστοιχο όρο (500) της παρούσας, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της Υπουργικής Επιτροπής.»
Ακολούθησε η καταχώρηση της Προσφυγής 545/2013 με την οποία προσβάλλεται η πιο πάνω Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερ. 8.2.2013 όπως κοινοποιήθηκε στον αρχιτέκτονα των αιτητών στις 20.3.2013.
Οι προσφυγές συνεκδικάστηκαν και είναι κοινές οι αγορεύσεις των μερών και για τις δύο προσφυγές.
Νομικοί ισχυρισμοί
Οι ισχυρισμοί των αιτητών συνοψίζονται στα πιο κάτω:-
Το τεμάχιό τους βρίσκεται στο σύνορο της ΖΕΠ και σε απόσταση 5-6 χιλιομέτρων από τα φαράγγια και ως εκ τούτου δεν δύναται να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στη ΖΕΠ, ως ο ένας από τους λόγους άρνησης χορήγησης της Πολεοδομικής Άδειας. Σε τεμάχιο το οποίο γειτνιάζει διαγώνια με το επίδικο υπάρχει πανομοιότυπη ανάπτυξη, του ιδίου Αρχιτέκτονα η πολεοδομική άδεια για την οποία, κατά τους καθ’ ων η αίτηση, χορηγήθηκε προτού δημοσιευτούν τα σχέδια του Δικτύου «Φύση 2000» και της Ζώνης Ειδικής Προστασίας. Ισχυρισμός, όμως, που απορρίπτεται από τους αιτητές καθότι, σύμφωνα με την επισήμανση του Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως όπως καταγράφηκε σε Σημείωμα του Υπουργείου Εσωτερικών προς την Υπουργική Επιτροπή ημερ. 8.8.2012 στα πλαίσια της εν λόγω ιεραρχικής προσφυγής, η περιοχή υπήρχε από προηγουμένως καθορισμένη σε χάρτη σύμφωνα με τον οποίο η συγκεκριμένη περιοχή φαίνεται ότι ενέπιπτε, έκτοτε, σε ΖΕΠ. Ενώ, σε κατοπινό Σημείωμα προς την Υπουργική Επιτροπή ημερ. 30.11.2012 (Παράρτημα 5 στην ένσταση) στο οποίο καταγράφονται οι απόψεις του Προϊστάμενου του Ταμείου Θήρας, αναφέρεται πως, «Παρά το ότι οι σχετικοί με τα όρια της ΖΕΠ χάρτες που ετοιμάστηκαν από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας φέρουν ημερομηνία “Ιανουάριος 2010”, άλλοι σχετικοί χάρτες όπως εξάλλου αναφέρεται και στο Διάταγμα, ήταν διαθέσιμοι για επιθεώρηση από το κοινό στα Γραφεία του Ταμείου Θήρας, από την ημερομηνία δημοσίευσης του Διατάγματος στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας (26.10.2007).»
Τα πιο πάνω, κατά τους αιτητές, φανερώνουν το αντικρουόμενο των διοικητικών ισχυρισμών και το γεγονός ότι όταν παραχωρείτο άδεια για το τεμάχιο 230, τα δεδομένα που είχε ενώπιόν της η διοίκηση ήταν τα ίδια με αυτά που είχε ενώπιόν της όταν εξέταζε την απορριφθείσα αίτηση των αιτητών.
Πέραν τούτου, οι απόψεις του Ταμείου Θήρας δεν ήταν απαραίτητες καθότι το εν λόγω τεμάχιο δεν εμπίπτει σε ΖΕΠ αλλά ευρίσκεται απλώς κοντά. Εν πάση όμως περιπτώσει, η εν λόγω Υπηρεσία έδωσε τις απόψεις της μη λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός αυτό αλλά και πως από τα κατατεθέντα αρχιτεκτονικά σχέδια φαίνεται καθαρά ότι δεν θα επηρεαστεί η βλάστηση της περιοχής. Εκφέρει δε άποψη για παράγοντα ο οποίος δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές της και ειδικότερα το μέγεθος και την κλίμακα της προτεινόμενης οικίας τα οποία δεν φαίνεται να συνάδουν με το χαρακτήρα ή την αισθητική της ευρύτερης περιοχής.
Οι αιτητές ισχυρίζονται περαιτέρω, πως η προσβαλλόμενη απόφαση τους αποστέρησε από το προστατευόμενο από το Άρθρο 23 του Συντάγματος δικαίωμα της απόλαυσης της περιουσίας τους. Συγκεκριμένα, έχει απαγορευτεί η οποιαδήποτε ανάπτυξη χωρίς το τεμάχιο να έχει απαλλοτριωθεί με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες του να μην αποζημιωθούν.
Η δε έρευνα που διεξήχθη ήταν ελλιπής αφού δεν λήφθηκε υπόψη η θέση του τεμαχίου και η απόστασή του από τα φαράγγια, πως εντός του τεμαχίου υπάρχουν μόνο θάμνοι οι οποίοι θα παραμείνουν και πως στο διαγωνίως εφαπτόμενο τεμάχιο 230 έχει χορηγηθεί πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής για την ανέγερση κατοικίας και κολυμβητικής δεξαμενής. Ως αποτέλεσμα η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε υπό πλάνη. Ούτε και παρέχεται επαρκής και σαφής αιτιολογία κατά παράβαση του άρθρου 28 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(Ι)/99).
Οι καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να ασκήσουν τη διακριτική τους εξουσία και/ή τελούσαν υπό καθεστώς νομικής πλάνης αφού ενήργησαν υπό τη λανθασμένη αντίληψη ότι για τη χορήγηση της ζητούμενης πολεοδομικής άδειας απαιτείτο από το νόμο η συγκατάθεση του Ταμείου Θήρας ενώ η Επιστημονική Επιτροπή που συστήνεται δυνάμει του περί Προστασίας και Διαχείρισης της Φύσης και της Άγριας Ζωής Νόμου του 2003 (Ν. 153(Ι)/2003), αρμοδιότητα έχει να συμβουλεύει την Πολεοδομική Αρχή προτού αποφασίσει για τη χορήγηση ή μη της ζητούμενης πολεοδομικής άδειας. Ούτε ο εν λόγω Νόμος, ούτε ο περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972 (Ν. 90/72) αλλ’ ούτε και η Δήλωση Πολιτικής έδιδαν την εξουσία στους καθ’ ων η αίτηση να επιβάλουν απαγόρευση ανέγερσης οικοδομής στο επίδικο τεμάχιο. Αντιθέτως, το άρθρο 16 του πιο πάνω Νόμου 153(Ι)/2003 παρέχει την ευχέρεια στη διοίκηση ακόμα και σε περίπτωση αρνητικής γνωμάτευσης, υπό προϋποθέσεις, να εγκρίνει το έργο. Η δε προσβαλλόμενη απόφαση συγκρούεται με την αρχή της ισότητας αφού αυτό που αρνήθηκαν στους αιτητές, χορηγήθηκε στο γειτνιάζον τεμάχιο.
Από την άλλη, οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται πως η προσβαλλόμενη απόφαση είναι το αποτέλεσμα της δέουσας έρευνας εφόσον πέραν των απόψεων της πολεοδομικής αρχής, σύμφωνα με τις οποίες η προτεινόμενη ανάπτυξη ήταν αντίθετη με τους στρατηγικούς στόχους της Δήλωσης Πολιτικής αναφορικά με την προστασία και διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος ως ενιαίου χώρου, ζητήθηκαν και λήφθηκαν απόψεις από τον Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, τον Έπαρχο Πάφου και το Ταμείο Θήρας. Είναι δε δεόντως αιτιολογημένη, με την αιτιολογία να συμπληρώνεται και από τα στοιχεία του φακέλου, ενώ επισημαίνει πως το Δικαστήριο δεν δύναται να υποκαταστήσει την κρίση του με την κρίση της διοίκησης ιδίως επί τεχνικών ζητημάτων. Περαιτέρω, δεν έχουμε εν προκειμένω στέρηση της ιδιοκτησίας αλλά επιβολή περιορισμών στη χρήση της. Τέλος, θεωρούν αόριστο τον ισχυρισμό περί άνισης μεταχείρισης και χωρίς υποστηρικτικό παρανομίας.
Η κατάληξη
Το έργο των εμπλεκόμενων φορέων είναι ευγενές. Η προσπάθεια διατήρησης και σεβασμού του φυσικού περιβάλλοντος και ειδών υπό εξαφάνιση αποτελεί όχι μόνο νομική υποχρέωση αλλά και ηθικό χρέος. Όπως λέχθηκε από την Πλήρη Ολομέλεια στην Ανθή Δημήτρη Δημητριάδη κ.ά. ν. Υπουργικού Συμβουλίου κ.α. (1996) 3 ΑΑΔ 85:-
«Η επιβολή ζωνών συνιστά μέσο για τη διαφύλαξη του χαρακτήρα της περιοχής και προδιαγραφή των όρων για τη μελλοντική της ανάπτυξη. Αποτελεί μέτρο για την εναρμόνιση της ανάπτυξης με το περιβάλλον, χάριν του κοινού συμφέροντος στη διαφύλαξη των αγαθών της φύσης και της ποιότητας ζωής που αρμόζει στον άνθρωπο.»
Η έκταση, όμως, του ευρωπαϊκού σχεδίου Natura 2000, μέσα στο οποίο εμπίπτει και η εν λόγω Ζώνη Ειδικής Προστασίας και κατ’ επέκταση το επίδικο τεμάχιο, καλύπτει μεγάλο μέρος του νησιού και, κατά τη γνώμη μου, το επιχείρημα ότι μόνο και μόνο επειδή ένα τεμάχιο εμπίπτει στο εν λόγω σχέδιο αυτόματα τίθεται εκτός ανάπτυξης και χωρίς η επικαλούμενη Δήλωση Πολιτικής να θέτει την περιοχή υπό απόλυτη προστασία στην οποία να μην επιτρέπεται ανάπτυξη, όπως έγινε π.χ. στη Fontana Amoroza Coast Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 8/2009, ημερ. 26.9.2013 αναφορικά με τη χερσόνησο του Ακάμα, στερείται λογικής ενόψει των συνεπειών που θα είχε μια τέτοια θέση.
Η προτεινόμενη ανάπτυξη περιοριζόταν στα πλαίσια των συντελεστών ανάπτυξης όπως καθορίζονταν στην Πολιτική 9(Γ)(β)2 της Δήλωσης Πολιτικής. Οι καθ’ ων η αίτηση επικαλούμενοι την παράγραφο 3.1(θ) της Δήλωσης Πολιτικής, δηλαδή ότι συνέτρεχαν άλλοι ουσιώδεις παράγοντες για τους οποίους η ανάπτυξη δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί, απέρριψαν την ιεραρχική προσφυγή των αιτητών. Ως ουσιώδης παράγοντας λήφθηκε υπόψη η αρνητική για την ανάπτυξη θέση του Ταμείου Θήρας. Κρίθηκε, συνεπώς, πως οι στρατηγικοί στόχοι της Δήλωσης Πολιτικής παραβιάζονταν και ειδικότερα πως η ανάπτυξη θα επηρέαζε δυσμενώς το περιβάλλον (3(1)(στ)). Οπότε, παρά την ύπαρξη παρόμοιας έκτασης ανάπτυξης σε γειτνιάζον τεμάχιο και παρά το ότι υπήρχε δικαίωμα πρόσβασης πλάτους 6 μέτρων προς εξυπηρέτηση των τεμαχίων που προέκυψαν μετά το διαχωρισμό, αποφασίστηκε πως η αιτούμενη ανάπτυξη έπρεπε να απαγορευθεί στο σύνολό της.
Ενώ είχε τεθεί ενώπιον των καθ’ ων η αίτηση πως στο διαγωνίως παρακείμενο τεμάχιο από των αιτητών είχε ανεγερθεί ανάλογη με την αιτούμενη ανάπτυξη κατοικία, το γεγονός αυτό παραγνωρίστηκε με αιτιολογικό πως η ανάπτυξη εκείνη συντελέσθηκε πριν την ένταξη της περιοχής στο εν λόγω Σχέδιο. Οι καθ’ ων η αίτηση απαραδέκτως επιδοκιμάζουν και αποδοκιμάζουν. Το πιο πάνω επιχείρημα στρέφεται κάθετα εναντίον του επιχειρήματος πως οι αιτητές όφειλαν να γνωρίζουν πως από το 2007 βρίσκονταν δημοσιευμένα σχέδια τα οποία φανέρωναν την εν λόγω περιοχή ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας και πως κατά συνέπεια, ενσυνείδητα προέβηκαν στην αγορά του τεμαχίου κάτω από αυτά τα δεδομένα.
Η θέση του Ταμείου Θήρας η οποία λήφθηκε υπόψη ως ουσιώδης παράγοντας και αποτέλεσε το κύριο αιτιολογικό στήριγμα της απόρριψης, υπεισέρχεται και στον παράγοντα του μεγέθους και της κλίμακας της προτεινόμενης οικίας κρίνοντας πως «δεν φαίνεται να συνάδει με το χαρακτήρα ή την αισθητική της ευρύτερης περιοχής, ειδικά σε περιοχή του δικτύου Natura 2000». Η θέση αυτή, θεωρώ πως συγκρούεται με τα προηγουμένως εκφρασθέντα από την Υπηρεσία καθότι η εν λόγω θέση δεν στοιχειοθετήθηκε με αναφορά στο μέγεθος και στην κλίμακα της ανάπτυξης αλλά στα είδη πτηνών που πρέπει να προστατευθούν. Τέτοια θέση, αναφορικά με το μέγεθος και την κλίμακα της προτεινόμενης οικοδομής αφήνει να νοηθεί ότι μικρότερου μεγέθους και κλίμακας ανάπτυξη ενδεχομένως να συνείδε με το χαρακτήρα και την αισθητική του δικτύου, παράγοντας που δεν φαίνεται να απασχόλησε οποιαδήποτε εμπλεκόμενη Υπηρεσία. Το Τμήμα Περιβάλλοντος εισηγήθηκε πως σε τυχόν άδεια θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη συγκεκριμένοι όροι, όμως οι καθ’ ων η αίτηση δεν εξέτασαν το ενδεχόμενο αυτό, δηλαδή της υπό όρους ανάπτυξης παρά μόνο απέρριψαν συλλήβδην την αίτηση στηριζόμενοι στις απόψεις του Ταμείου Θήρας και της πεπλανημένης αντίληψης πως άπαξ και το επίδικο τεμάχιο εμπίπτει στο δίκτυο Natura, απαγορεύεται η ανέγερση κατοικίας. Οι καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να προβούν σε περαιτέρω έρευνα και να δώσουν νόμιμη αιτιολογία, πράγμα το οποίο παρέλειψαν.
Παρά ταύτα, είναι σωστή η θέση των καθ’ ων η αίτηση πως δεν παραβιάζεται το προστατευόμενο από το Άρθρο 23 του Συντάγματος δικαίωμα των αιτητών να απολαμβάνουν την περιουσία τους. Δεν έχουμε, εν προκειμένω, πλήρη στέρηση του δικαιώματός τους, ως οι ίδιοι ισχυρίζονται εφόσον αφήνεται άθικτος ο πυρήνας του δικαιώματος ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα να έχουμε περιορισμό και όχι στέρηση του δικαιώματος η οποία θα καθιστούσε την ιδιοκτησία αδρανή. Όπως λέχθηκε στη Δημητριάδη κ.α. ν. Υπουργικού Συμβουλίου, ανωτέρω, «η ιδιοκτησία γης δεν παρέχει δικαίωμα χρήσης της για οικοδομικούς σκοπούς, ή γενικότερα, δικαίωμα για την οικοδομική ανάπτυξη του ακινήτου».
Έχοντας το σύνολο των πιο πάνω υπόψη, οι προσφυγές επιτυγχάνουν. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται δυνάμει του Άρθρου 146.4(β) του Συντάγματος, με €1.400 έξοδα υπέρ των αιτητών.
(Υπ.) Γ. Ερωτοκρίτου, Δ.
/ΕΠς
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο