ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 5734/2025
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ
v.
R. I. C.
Κατηγορουμένου
Ημερομηνία: 23 Σεπτεμβρίου 2025
Εμφανίσεις:
Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου
Για Κατηγορούμενο: κος Χρ. Δημητρίου
Κατηγορούμενος: Παρών
[Η διαδικασία διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών]
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(αίτημα κράτησης ανηλίκου)
Αντικείμενο εκδίκασης είναι κατά πόσο δικαιολογείται το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση του ανηλίκου κατηγορουμένου εκκρεμούσης της δίκης επί τη βάσει του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής στήριξε τούτο στην εκκρεμοδικία 2 άλλων υποθέσεων εναντίον του κατηγορουμένου, ήτοι Ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 3001/2025, ήτοι «Έγγραφο Α» και 3990/2025, ήτοι «Έγγραφο Β», επικαλούμενη περαιτέρω την υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 133/2024, απόφαση, ημερ. 11/7/2024, και την υπόθεση Δημοκρατία v. Θεμιστοκλέους, Ποινική Έφεση Αρ. 84/2024, απόφαση, ημερ. 16/4/2024.
Ο συνήγορος του κατηγορουμένου ήγειρε ένσταση στο αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής.
Ανέφερε αρχικά πως «κάθε Κατηγορούμενος, είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του αντίθετου. Κατά κανόνα, θα πρέπει να αφήνεται ελεύθερος με όρους. Η μαρτυρία δεν αποκαλύπτει γενική τάση του Εφεσείοντα προς την παρανομία. Τα στοιχεία που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, δεν είναι στοιχεία ικανά να καταδείξουν τάση ή ροπή προς την παραβατικότητα εκ μέρους του Κατηγορουμένου» διευκρινίζοντας (ως προς την αναφερόμενη μαρτυρία) πως πρόκειται για το «Έγγραφο Α» και «Έγγραφο Β». Σε ό,τι αφορά τούτα, έθεσε πως «πρόκειται για ένα κατηγορητήριο το οποίο αφορά κατ' ισχυρισμό αδικήματα που έχουν διαπραχθεί το 2024, δηλαδή εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, ενώ το δεύτερο κατηγορητήριο αφορά κατ' ισχυρισμό αδικήματα τα οποία έχουν διαπραχθεί τον Ιούλιο του 2025. Μεταξύ άλλων είναι αδικήματα συνωμοσίας, επίθεσης και κατοχής παράνομων αντικειμένων. Αδικήματα τα οποία δεν έχουν σχέση και δεν είναι παρόμοιας φύσης με αδικήματα που αντιμετωπίζει σήμερα». Σε ό,τι αφορά την παρούσα υπόθεση, ανέφερε πως πρόκειται για αδικήματα που κατ’ ισχυρισμόν διαπράχθηκαν το Δεκέμβρη του 2024, «δηλαδή πριν περίπου 9‑10 μήνες και σήμερα ζητείται η κράτηση του Κατηγορουμένου».
Επεσήμανε πως ο Κατηγορούμενος είναι ανήλικος, φοιτά στην Τεχνική Σχολή Πάφου και με βάση τον Νόμο Περί Παιδιών, συγκεκριμένα βάσει του Άρθρου 83 αυτού, η προφυλάκιση παιδιού είναι το έσχατο μέτρο ενώ μπορούν να τύχουν εφαρμογής οι πρόνοιες του Άρθρου 84, δηλαδή επιβολή όρων αντί προφυλάκιση.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου επικαλέστηκε την υπόθεση Γεωργίου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 131/2021, ημερ. 1/9/21, αναφέροντας πως αυτή αφορούσε εγκληματική συμπεριφορά κατά του πατέρα του Εφεσείοντα, συνιστάμενη σε 5 περιστατικά κακόβουλης ζημιάς, κοινής επίθεσης και πρόκλησης ψυχικής βλάβης. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο διέταξε την κράτηση του Εφεσείοντα ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο τήν ανέτρεψε με σχετικό διάταγμα. Επικαλέστηκε ακόμη την υπόθεση Φ.Φ v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 171/24, ημερ. 2/8/24, στην οποία (όπως έθεσε) εκεί ο Εφεσείοντας αντιμετώπιζε δύο κατηγορίες βιασμού της συζύγου, τέσσερις κατηγορίες ψυχολογικής βίας κατά γυναίκας, δύο κατηγορίες βίας στην παρουσία ανηλίκου, 3 κατηγορίες απειλών, 4 κατηγορίες επιθέσεων και 1 κατηγορία απειλής. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε χαρακτηριστικά πως «Όπως υπέδειξε το Εφετείο σε αυτή την απόφαση, με αναφορά στην απόφαση Γεωργίου που προ ανέφερα, ανέφερε ότι «σε περιπτώσεις που η παρανομία...νέων αδικημάτων».
Ο συνήγορος του κατηγορουμένου στήριξε την ένστασή του και σε έτερο πυλώνα που αφορά το χώρο κράτησης παιδιού. Παρέπεμψε το Δικαστήριο στην ερμηνευτική απόδοση του όρου «χώρος κράτησης παιδιών» στο Άρθρο 2 (της σχετικής Νομοθεσίας) τονίζοντας πως στο Δικαστήριο δεν αναφέρθηκε (εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής) αν υπάρχει αυτός ο χώρος κράτησης με βάση τις πρόνοιες του Νόμου και περαιτέρω για το πού θα κρατείται. Παρέπεμψε το Δικαστήριο στην πρωτόδικη απόφαση του Δικαστηρίου Παίδων (υπό τριμελή σύνθεση) στην Ποινική Υπόθεση υπ’ αριθμόν 5660/2024 και η οποία αφορούσε αδικήματα σεξουαλικής κακοποίησης και ο (εκεί) ανήλικος κατηγορούμενος απάντησε παραδοχή επί των κατηγοριών. Προσκόμισε στο παρόν Δικαστήριο, κατ’ ακολουθίαν τούτης της υπόθεσης, επιστολή, ημερ. 18/2/2025 εκ μέρους του Αναπληρωτή Διευθυντή του Τμήματος Φυλακών, ήτοι «Έγγραφο Γ», στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι οι ανήλικοι κρατούνται εντός των κεντρικών φυλακών και καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια να μην έρχονται σε επαφή με ενήλικους κατάδικους. Επεσήμανε πως «αυτή και μόνο η αναφορά στη συγκεκριμένη επιστολή, ήταν ο λόγος όπου το Τριμελές Δικαστήριο στην υπόθεση 5660/24 στην οποία αφορούσε σοβαρά αδικήματα, ενώ αποφάνθηκε ότι η κατάλληλη υπό τις περιστάσεις ποινή για τον Κατηγορούμενο, είναι η ποινή φυλάκισης, εν τούτοις εξέτασε εναλλακτικές ποινές καθότι δεν είχε ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν χώροι κράτησης ανηλίκων με βάση τη νομοθεσία. Μέχρι και σήμερα δεν έχει αναφερθεί για το πού θα κρατούνται οι ανήλικοι, αν αυτοί οι χώροι κράτησης εμπίπτουν στις πρόνοιες του νόμου». Συνέχισε πως «Με βάση το άρθρο 127 του σχετικού νόμου, στην παράγραφο 3, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι "θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για την προστασία των παιδιών στους χώρους κράτησης..."». Έθεσε πως σε περίπτωση που το Δικαστήριο διατάξει την κράτησή του «δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα επιτευχθεί η συνέχιση της μάθησής του στην Τεχνική Σχολή». Παρέπεμψε περαιτέρω το παρόν Δικαστήριο στην ως άνω υπόθεση υπ’ αριθμόν 5660/24 και συγκεκριμένα στην αναφορά του Δικαστηρίου ότι «Ύψιστη υποχρέωση του Δικαστηρίου...Θέσπισης του"». Ο συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε συμπληρωματικά πως ανάλογη ήταν και η απόφαση του Δικαστηρίου Παίδων στην Υπόθεση υπ’ αριθμόν 2895/24, ημερ. 12/5/2025.
Καταληκτικά, ανέφερε πως το παρόν Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει όρους στον Κατηγορούμενο για τη διασφάλιση της παρουσίας του ενώπιον του Δικαστηρίου «αλλά και προς αποτροπή του ενδεχόμενου του κινδύνου της διάπραξης νέων αδικημάτων» καθώς και ότι δεν δεικνύεται ροπή προς το έγκλημα, δεν είναι συνεχής και αξιώνεται η κράτησή του από την Κατηγορούσα Αρχή σε κατ' ισχυρισμόν αδικήματα τα οποία έχουν διαπραχθεί πριν από 10 μήνες.
Λαμβάνοντας υπόψη τις εκατέρωθεν και αντικρουόμενες εκδοχές αμφοτέρων των πλευρών, τίθενται τα ακόλουθα:
Ο κατηγορούμενος στην παρούσα ποινική υπόθεση αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες οι οποίες ανάγονται χρονικά μεταξύ των ημερομηνιών 18/12/2024 – 3/1/2025:
i. Διάρρηξη κατοικίας, ήτοι διέρρηξε και εισήλθε στην κατοικία του ROBINSON BERNARD PETER και διέπραξε μέσα σε αυτήν το αδίκημα της κλοπής κατά τη 2η κατηγορία (1η κατηγορία).
ii. Κλοπή από κατοικία, ήτοι έκλεψε από την ως άνω κατοικία το χρηματικό ποσό των €5.000 και διάφορα αντικείμενα συνολικής αξίας €1.758,45 (2η κατηγορία).
iii. Κακόβουλη βλάβη, ήτοι εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά αξίας €400 σε αλουμινένια συρόμενη μπαλκονόπορτα της ως άνω κατοικίας (3η κατηγορία).
Αναφορικά με τις εν εκκρεμοδικία ποινικές υποθέσεις τις οποίες επικαλέστηκε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχή, παρατίθενται τα ακόλουθα:
i. Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος (1η κατηγορία)
iii. Κλοπή στη λεωφόρο Τάφοι Βασιλέων στην Κάτω Πάφο, από το λογαριασμό της Μαρίας Κεσίδου του χρηματικού ποσού των €18, χρησιμοποιώντας την ως άνω (κατά τη 2η κατηγορία) πιστωτική κάρτα στο κατάστημα «VENUS SOUVENIR» το οποίο βρίσκεται εντός του ξενοδοχείου «VENUS», δηλαδή αποσπώντας εμπορεύματα αξίας €18 (3η κατηγορία)
iv. Κλοπή στη λεωφόρο Τάφοι Βασιλέων στην Κάτω Πάφο, από το λογαριασμό της Μαρίας Κεσίδου του χρηματικού ποσού των €33,95 χρησιμοποιώντας την ως άνω (κατά τη 2η κατηγορία) πιστωτική κάρτα στο κατάστημα «VENUS SOUVENIR» το οποίο βρίσκεται εντός του ξενοδοχείου «VENUS», δηλαδή αποσπώντας εμπορεύματα αξίας €33,95 (4η κατηγορία)
v. Κλοπή στη λεωφόρο Τάφοι Βασιλέων στην Κάτω Πάφο, από το λογαριασμό της Μαρίας Κεσίδου του χρηματικού ποσού των €18 χρησιμοποιώντας την ως άνω (κατά τη 2η κατηγορία) πιστωτική κάρτα, δηλαδή «παρουσίασαν σε υπάλληλο του VENUS ? POOL BAR το οποίο βρίσκεται εντός του ξενοδοχείου VENUS την κλοπιμαία πιστωτική κάρτα ως δική τους και απέσπασαν εμπορεύματα αξίας €18» (5η κατηγορία)
2. Ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 3990/2025 (η οποία είναι ορισμένη για ακρόαση στις 7/10/2025) στα πλαίσια της οποίας ο κατηγορούμενος (εκεί κατηγορούμενος 1) αντιμετωπίζει αδικήματα γενόμενα στις 29/6/2025 ήτοι:
i. Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος (1η κατηγορία)
ii. Ληστεία, ήτοι έκλεψαν από τον Frank Yaroslav και την Alisa Bakuleva την τσάντα παραλίας η οποία περιείχε μια πετσέτα και διάφορα προσωπικά αντικείμενα αξίας €20, ένα ηχείο Bluetooth αξίας €10, την τσάντα της Alisa Bakuleva μάρκας Pull & Bear, που περιείχε το κινητό της τηλέφωνο μάρκας i-phone 15, pro 128gb αξίας €1.200, ένα μπουκάλι βότκας μάρκας Absolute αξίας €15 και ένα μεταλλικό σκουλαρίκι αξίας €5 και κατά, αμέσως πριν ή αμέσως μετά τον χρόνο της κλοπής χρησιμοποίησαν εναντίον τους πραγματική βία, με σκοπό απόκτησης και κατακράτησης εκείνου που εκλάπηκε (2η κατηγορία)
iii. Συνωμοσία προς διάπραξη πλημμελήματος (3η κατηγορία)
iv. Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, ήτοι επιτέθηκαν εναντίον του Frank Yaroslav και τού προκάλεσαν πραγματική σωματική βλάβη (4η κατηγορία)
v. Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, ήτοι επιτέθηκαν εναντίον της Alisa Bakuleva και τής προκάλεσαν πραγματική σωματική βλάβη (5η κατηγορία)
vi. Κατοχή οποιουδήποτε αντικειμένου οποιασδήποτε περιγραφής κατασκευασμένο ή διασκευασμένο για ηλεκτρική ή άλλης μορφής εκκένωσης ή εκτόξευσης οποιουδήποτε επιβλαβούς υγρού ή αερίου ή χημικής ουσίας ή άλλου υλικού ή ενέργειας, ήτοι είχε στην κατοχή του ένα εκτοξευτή επιβλαβούς αερίου (6η κατηγορία).
Το Άρθρο το οποίο ρυθμίζει την προφυλάκιση παιδιού είναι το Άρθρο 83 του Ν. 55(Ι)/2021. Σύμφωνα με τις πρόνοιές του:
«(1) Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου και τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος άρθρου, η προφυλάκιση παιδιού επιτρέπεται ως έσχατο μέτρο.
(2) Σε περίπτωση που το Δικαστήριο Παιδιών, κατά την εκδίκαση οποιασδήποτε υπόθεσης ενώπιόν του, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα του αδικήματος κρίνει ότι είναι απαραίτητος ο περιορισμός της προσωπικής ελευθερίας παιδιού σε σύγκρουση με τον νόμο, ώστε να αποφευχθεί η διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος, ή για σκοπούς διευκόλυνσης των ανακρίσεων ή για να αποφευχθεί ο κίνδυνος απόκρυψης στοιχείων ή διακινδύνευσης της ασφάλειας του παιδιού ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου και αφού λάβει υπόψη του την ηλικία και ατομική κατάσταση του παιδιού, καθώς και τις ιδιαίτερες περιστάσεις της περίπτωσης, δύναται να διατάσσει τον περιορισμό παιδιού σε χώρο κράτησης παιδιών ως έσχατο μέτρο.
(3) Ο περιορισμός παιδιού σε σύγκρουση με τον νόμο, που είναι ύποπτο για τη διάπραξη αδικήματος, έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και δεν δύναται να ξεπερνά τις οκτώ (8) ημέρες, οι οποίες δυνατό να ανανεώνονται με απόφαση του Δικαστηρίου για περαιτέρω περιόδους οκτώ (8) ημερών, για μέγιστη περίοδο του ενός (1) μηνός, ανάλογα με την βαρύτητα του αδικήματος.
(4) Σε περίπτωση που το Δικαστήριο Παιδιών αποφασίζει τον περιορισμό παιδιού σε σύγκρουση με τον νόμο, εκκρεμούσης της εκδίκασης της υπόθεσης, αιτιολογεί την απόφασή του σε απλή και κατανοητή προς το παιδί γλώσσα, ανάλογα με την ηλικία και τον βαθμό ωριμότητάς του.
(5) Σε περίπτωση που παιδί σε σύγκρουση με τον νόμο υπό περιορισμό συμπληρώνει το εικοστό πρώτο (21ο) έτος της ηλικίας του και συνεχίζει η προφυλάκισή του δυνάμει απόφασης Δικαστηρίου Παιδιών, δύναται να συνεχίσει ο περιορισμός του σε χώρο κράτησης παιδιών, λαμβανομένων υπόψη των προσωπικών συνθηκών του συγκεκριμένου προσώπου, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό εξυπηρετεί το υπέρτατο συμφέρον των παιδιών που περιορίζονται με το εν λόγω πρόσωπο.
(6) Κατά τον περιορισμό παιδιών σε χώρο κράτησης παιδιών, λαμβάνονται αναλογικά και κατάλληλα σε σχέση με τη διάρκεια του περιορισμού μέτρα, ώστε να διασφαλίζεται-
(α) και να διαφυλάσσεται η υγεία τους και η σωματική και πνευματική ανάπτυξή τους,
(β) το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και στην κατάρτιση, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών με σωματικά, αισθητηριακά ή μαθησιακά προβλήματα,
(γ) η ουσιαστική και τακτική άσκηση του δικαιώματός τους στην οικογενειακή ζωή,
(δ) η πρόσβαση σε προγράμματα που προάγουν την ανάπτυξή τους και την επανένταξή τους στην κοινωνία·
(ε) ο σεβασμός της θρησκευτικής ελευθερίας τους ή των πεποιθήσεών τους.
(7) Σε περίπτωση απόφασης περιορισμού παιδιού, εφαρμόζονται κατ’ αναλογία οι διατάξεις των εδαφίων (2), (3) και (4) του άρθρου 24 αναφορικά με το δικαίωμα παιδιού σε ιατρική εξέταση και ιατρική περίθαλψη.
(8) Παιδί σε σύγκρουση με τον νόμο που έχει στερηθεί την ελευθερία του με την επιβολή περιοριστικών μέτρων έχει δικαίωμα να συναντήσει όσο το δυνατόν ενωρίτερα τους ασκούντες τη γονική μέριμνα ή τον εκπρόσωπό του, όπου αυτό εφαρμόζεται, ή άλλο ενήλικα που υποδεικνύει το ίδιο».
Εξ υπαρχής επισημαίνεται πως στην υπόθεση Χρίστος Παναγή v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 152/2024, απόφαση, ημερ. 25/6/2024, καθορίστηκε πως «Πέραν τούτου με κάθε σεβασμό είμαστε της γνώμης ότι δεν προκύπτει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας από την εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων ποινικών αδικημάτων στη βάση εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων, καθότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε οριστικά συμπεράσματα ή κρίση επί της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου».
Ακολούθως, χρήσιμη καθοδήγηση παρέχεται από την υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 133/2024, απόφαση, ημερ. 11/7/2024. Παρατίθεται αυτούσιο το απόσπασμα:
«Είναι παγίως νομολογημένο ότι η πρώτη επιλογή του Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήματος κράτησης κατηγορούμενου προσώπου είναι η απόλυση του υπό όρους, απόρροια του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος της προσωπικής ελευθερίας του ατόμου. Η κράτηση αποτελεί μέτρο κατ΄εξαίρεση. Ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων είναι ένας από τους τρεις αναγνωρισμένους αυτοτελείς κινδύνους οι οποίοι δικαιολογούν την κράτηση υποδίκου. Εκτενής αναφορά στη σχετική νομολογία γίνεται, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γ.Ν., Ποιν. Έφ. 145/23, ημερ. 21.7.2023.
Οι αρχές οι οποίες διέπουν τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων συγκεφαλαιώνονται στο κάτωθι απόσπασμα από τη Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας (2007) 2 Α.Α.Δ. 130:
«Για κατάληξη σε συμπέρασμα για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα ενώπιον του δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει η πιθανότητα. Πλήρης απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξ άλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Διερωτάται κανένας πώς μπορεί να αποδειχθεί μία πιθανολόγηση. Το δικαστήριο μπορεί, τηρώντας πάντα ορισμένους κανόνες, να καταλήξει σε συμπεράσματα ως προς την πιθανότητα διάπραξης αδικήματος, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αναμένεται ότι η πιθανότητα διάπραξης αδικήματος στο μέλλον μπορεί να αποδειχθεί με την αυστηρή έννοια του όρου. Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα βασιζόμενο μεταξύ άλλων, στο ιστορικό του ή σε διάφορες άλλες περιστάσεις.»
(βλέπε επίσης Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 45, Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 25/22, ημερ. 4.2.2022, ECLI:CY:AD:2022:B50, Σάρρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 81/23, ημερ. 10.5.2023).
Συμφώνως της νομολογίας στην εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις αφορώσες αδικήματα ίδιας ή παρόμοιας φύσης ή ανάλογης σοβαρότητας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου (2001) 2 Α.Α.Δ. 373, Αριστοδήμου ν. Αστυνομίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 567, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γ.Ν., Ποιν. Έφ. 145/23, ημερ. 21.7.2023, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 271/23, ημερ. 24.1.2024, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 42/74, ημερ. 11.3.2024).
Στη Νικολάου ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 227 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
"Είναι γεγονός ότι, όπως υποδεικνύεται στη νομολογία, η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων στον ενδιάμεσο χρόνο μέχρι τη δίκη από τον εφεσείοντα, μπορεί να στοιχειοθετηθεί είτε από στοιχεία που αφορούν σε προηγούμενη καταδίκη ή προηγούμενες καταδίκες, είτε ακόμα και από το γεγονός ότι εναντίον του εφεσείοντα εκκρεμούν προς εκδίκαση ή προς καταχώρηση, άλλες υποθέσεις σε σχέση με διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. [Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου κ.ά. (2001) 2 Α.Α.Δ. 373, Σιακαλλής ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 130]. Το γεγονός της εκκρεμότητας άλλων υποθέσεων σε σχέση με διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων μπορεί, υπό τις κατάλληλες περιστάσεις, να θεωρηθεί ότι αναδεικνύει μια συμπεριφορά και τάση του εφεσείοντα η οποία κλίνει προς την πιθανότητα διάπραξης νέων αδικημάτων αν αυτός αφεθεί ελεύθερος. [Βλ. Αριστοδήμου ν. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 567] .»
[…]
Ωσαύτως, πέραν των εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων στην εκτίμηση του υπό αναφορά κινδύνου μπορούν να ληφθούν υπόψη στοιχεία προερχόμενα από την ίδια την υπόθεση την οποία ο υπόδικος αντιμετωπίζει (βλ. Matznetter v. Austria (1969) Αίτηση 2178/66, ημερ. 1011.1969, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 109, Χριστούδια ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 689, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 271/23, ημερ. 24.1.2023, Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 152/24, ημερ. 25.6.2024).
[…]
Η πιθανολόγηση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων βάσει ποινικών υποθέσεων οι οποίες εκκρεμούν εναντίον του υποδίκου ή στοιχείων προερχόμενων από την υπόθεση την οποία αντιμετωπίζει, δεν αντίκειται στο τεκμήριο της αθωότητας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου (2001) 2 Α.Α.Δ. 373). Η εν λόγω αρχή επιβεβαιώθηκε πολύ πρόσφατα στις υποθέσεις Δημοκρατία ν. Θεμιστοκλέους (ανωτέρω) και Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 152/24, ημερ. 25.6.2024, όπου γίνεται εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας, περιλαμβανομένης αυτής του ΕΔΑΔ».
(η έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου για σκοπούς σχετικότητας)
Όπως δεν ελέχθη στην ως άνω υπόθεση, «Τα αποφασισθέντα στις υποθέσεις Ν.Ι και Δ.Α., ανωτέρω, δεν αποκλίνουν από την καθιερωμένη θέση της νομολογίας ότι η πιθανολόγηση διάπραξης νέων αδικημάτων μπορεί να βασιστεί σε εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις για ομοειδή αδικήματα ή άλλα αδικήματα ανάλογου βαθμού σοβαρότητας». (η έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου)
Ακόμη, λέχθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση 1. ABD Al Karim Al Yousef κ.ά. v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 134/2025, απόφαση, ημερ. 11/6/2025, όπου μεταξύ των Εφεσειόντων ήταν και ανήλικα παιδιά (Εφεσείοντες 3, 4 και 5) οι οποίοι σε σύγκρουση με το νόμο κατηγορούνται για τη διάπραξη αδικήματος μαζί με ενήλικες ότι :
«Για κατάληξη σε συμπέρασμα περί ύπαρξης κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν απαιτείται, όπως λέχθηκε στην Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 47/24, ημερ. 11.3.2024, ακριβής μαρτυρία αλλά αρκεί με τα όσα στοιχεία τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου να δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση περί ύπαρξης τέτοιας πιθανότητας. Η βασική αρχή είναι ότι η εκτίμηση περί της ύπαρξης του κινδύνου αναφέρεται σε τάση ή ροπή ενός κατηγορούμενου. Στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 271/2023, ημερ. 24.1.2024 επισημάνθηκε ότι κατά την εξέταση αιτήματος κράτησης δύναται να ληφθεί υπόψη η εκκρεμότητα άλλων υποθέσεων και να συσταθμιστεί στην εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης νέων αδικημάτων. Ταυτόχρονα, ο ίδιος ο αριθμός των αδικημάτων που αντιμετωπίζει κατηγορούμενος στο κατηγορητήριο μπορεί να καταδεικνύει από μόνος του τέτοια ροπή. Όπως λέχθηκε στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Παταΐσια, Ποιν. Έφ. 157/2024, ημερ. 30.9.2024:
«Το γεγονός ότι ο Γενικός Εισαγγελέας επέλεξε, ορθά θα λέγαμε, τη συμπερίληψη όλων των κατηγοριών σε ένα κατηγορητήριο δεν μπορεί να επενεργήσει ώστε να αποστερήσει από αυτόν το δικαίωμα να επικαλεστεί πως υφίσταται κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο. Ούτε και προκαταβάλλει την τύχη ενός τέτοιου αιτήματος. Πρόκειται για εκκρεμείς υποθέσεις και δεν διαφοροποιείται η φύση τους ως τέτοιων επειδή περιλήφθηκαν όλες σε ένα κατηγορητήριο.
.....
Στην υπό κρίση περίπτωση ο Εφεσίβλητος αντιμετωπίζει κατηγορίες που αφορούν σε 16 διαφορετικά περιστατικά εμπρησμού που προέκυπταν από 15 διαφορετικούς ανακριτικούς φακέλους και τα οποία φέρονται να διαπράχθησαν σε μία περίοδο μεταξύ της 13.7.2023 και της 29.4.2024, ήτοι εννέα μηνών. Το Κακουργοδικείο έσφαλε θεωρώντας ότι επειδή οι κατηγορίες περιλήφθηκαν όλες σε ένα κατηγορητήριο, η αξιολόγηση του αιτήματος για κράτηση επί του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων θα παραβίαζε το τεκμήριο αθωότητας λόγω του ότι το μαρτυρικό υλικό στο οποίο στηρίζετο το αίτημα ήταν το ίδιο στο οποίο ο Εφεσείων θα βασίζετο και στο πλαίσιο της δίκης για σκοπούς καταδίκης. Το υλικό στον κάθε ανακριτικό φάκελο ήταν διακριτό από πλευράς χώρου και χρόνου φερόμενων εγκληματικών δράσεων. Εξάλλου η διεργασία εξέτασης του μαρτυρικού υλικού είχε ήδη γίνει και για σκοπούς εξέτασης του κινδύνου φυγοδικίας. Ακολουθεί πως η ίδια διεργασία θα μπορούσε να είχε γίνει για τον περιορισμένο σκοπό της εξέτασης του κατά πόσο από το εν λόγω μαρτυρικό υλικό δημιουργείτο η ισχυρή εντύπωση για την ύπαρξη κινδύνου διάπραξης και άλλων αδικημάτων».
Ακόμη, αναφορικά με το επιχείρημα που ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου έθεσε επικαλούμενος την υπόθεση Φ.Φ., παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το σκεπτικό του Εφετείου:
«Το ουσιωδέστερο κατά την κρίση μας είναι πως ακόμα και μετά τη διαπίστωση περί ύπαρξης ισχυρής εντύπωσης, το σύνολο των προαναφερθέντων στοιχείων από τη μαρτυρία, σε συνδυασμό με τη φερόμενη εγκληματική δράση σε συγκεκριμένο περιβάλλον εναντίον μελών της οικογένειας και όχι γενικά στην κοινωνία, ώφειλε το πρωτόδικο Δικαστήριο να προβληματιστεί για την αναγκαιότητα της κράτησης εν τη εννοία των πιο κάτω λεχθέντων στην υπόθεση Γεωργίου (ανωτέρω):
«Ήταν συναφές και έπρεπε να ληφθεί υπόψη ότι η μαρτυρία δεν αναδείκνυε τάση του Εφεσείοντα προς την παρανομία γενικά, αλλά με αναφορά στον πατέρα του. Σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις ροπής προς το έγκλημα γενικά ή έστω προς κατηγορίες αδικημάτων όπου το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει την ελευθερία του υπόδικου με την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου γενικά, στις περιπτώσεις όπου η παρανομία για την οποία υπάρχει η ανάγκη προφύλαξης είναι συγκεκριμένη, είναι ευχερέστερη και μπορεί να εξυπηρετήσει η επιβολή εναλλακτικών της κράτησης μέτρων προς διασφάλιση έναντι του κινδύνου της επανάληψης των αδικημάτων και αποφυγή της κράτησης που είναι η έσχατη λύση και που μπορεί να διαταχτεί εκεί και μόνο όπου κρίνεται ότι κανένα άλλο μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει».
(Έμφαση δοθείσα)»
Τα ανωτέρω καταδεικνύουν πως, ακριβώς επειδή η φερόμενη (εκεί) «στόχευση» ήταν «συγκεκριμένη» και ουδόλως προς το γενικό σύνολο και αφορούσαν αδικήματα δυνάμει του Ν. 115(Ι)/2021, Ν. 119(Ι)/2000 τα οποία προβλέπουν τη δυνατότητα έκδοσης σχετικών διαταγμάτων, εξ ου το Δικαστήριο κατ’ επίκληση του σκεπτικού στην υπόθεση Γεωργίου, έθεσε την ύπαρξη δυνατότητας για «επιβολή εναλλακτικών της κράτησης μέτρων προς διασφάλιση έναντι του κινδύνου της επανάληψης των αδικημάτων», το Εφετείο στην εν λόγω υπόθεση Φ.Φ. διατύπωσε ότι:
«Όπως και στην υπόθεση Γεωργίου (ανωτέρω), έτσι και στην παρούσα, στο κατηγορητήριο υπάρχουν αδικήματα βάσει του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Ν.119(I)/2000 και όπως έχει εκεί κριθεί, το Δικαστήριο σε τέτοια περίπτωση έχει, βάσει του Άρθρου 15(3), την εξουσία να επιβάλει στον κατηγορούμενο όρους «για την προστασία των μελών της οικογένειας, περιλαμβανομένου και του όρου να μην επισκέπτεται ή να μην παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο μέλος της οικογένειας του». Προσθέτουμε δε, πως στην παρούσα περιλαμβάνονται και αδικήματα βάσει του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Ν.115 (I)/21, του οποίου το Άρθρο 33 δίδει την εξουσία έκδοσης διατάγματος (γενικού) αποκλεισμού του κατηγορούμενου από το θύμα ή από χώρο στον οποίο το θύμα ευρίσκεται (όπως και το Άρθρο 23 του Ν.119 (I)/00 σε σχέση με την οικογενειακή οικία). Θεωρούμε ότι τα αναφερθέντα εν συνεχεία από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γεωργίου (ανωτέρω), ισχύουν κατ' αναλογίαν και στην παρούσα περίπτωση».
Αντίθετα, στην παρούσα υπόθεση, τα όσα καταλογίζονται στον κατηγορούμενο και παρατέθηκαν ανωτέρω, απολήγουν, τηρουμένου πάντοτε του τεκμηρίου αθωότητας, γενικότερα στην κοινωνία και τη διασάλευση της ειρήνης εντός αυτής. Στην υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. (ανωτέρω) διατυπώθηκε σχετικά ότι:
«Πρόσθετα, δεν υπάρχει οτιδήποτε το μεμπτό σε σχέση με το ότι στο πλαίσιο εκτίμησης του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων το πρωτόδικο Δικαστήριο συνυπολογίζει και την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Είναι αυτονόητο ότι η εγκληματική δράση εναντίον οποιουδήποτε προσώπου διαταράσσει την ευνομία και εύρυθμη λειτουργία κάθε πολιτισμένης κοινωνίας και υπ' αυτή την έννοια το κοινωνικό σύνολο επηρεάζεται από πράξεις που συμβάλλουν στην παρανομία γενικότερα. Ο Εφεσείων εισηγείται ότι η κρίση αυτή υπήρξε εσφαλμένη καθότι ο υπό αναφορά κίνδυνος περιορίζεται στην πρώην σύζυγο του. Διαφωνούμε. Η προστασία του κοινωνικού συνόλου είναι άρρηκτα συνυφασμένη με το δημόσιο συμφέρον στην πρόληψη του εγκλήματος. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Human Rights & Criminal Justice, 3η έκδοση, των Ben Emmerson QC, Andrew Ashworth QC, Alison MacDonald κ.α., παρ. 8-44: "The public interest in the prevention of crime may justify detention where there are good reasons to believe that the accused, if released, would be likely to commit further offences" (βλ. Matznetter v. Austria (1979-80) 1 EHRR 198, para. 9, Tooth v. Austria (1992) 14 EHRR 551, para. 70, Clooth v. Belgium (1992) 14 EHRR 717, para. 40). Επομένως, το δημόσιο συμφέρον στην πρόληψη του εγκλήματος δικαιολογεί την κράτηση του υπόδικου εάν υπάρχουν καλοί λόγοι να πιστεύεται ότι εάν απολυθεί είναι πιθανόν να διάπράξει άλλα αδικήματα».
Τηρουμένων των ανωτέρω, όσα καταλογίζονται στον κατηγορούμενο συνιστούν 3 (εν όλω) αυτά καθ’ εαυτά περιστατικά (περιλαμβανομένου αυτού της παρούσης υπόθεσης) ως τούτα αποτελούνται από επιμέρους καταλογιζόμενες εγκληματικές δράσεις γενόμενες, ως αποδίδεται στον κατηγορούμενο, με χρονική απόκλιση μεταξύ τους περί των 5 και πλέον μηνών. Όπως προκύπτει συνεπώς, πρόκειται για διακριτές σε ό,τι αφορά χώρο και χρόνο, φερόμενες εγκληματικές πράξεις οι οποίες «στοχεύουν» στο κοινωνικό σύνολο εν γένει και τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, διέπονται από Νομοθεσία η οποία δεν καθορίζει κάποιο εναλλακτικό μέτρο προς αποτροπή κινδύνου επανάληψης αδικημάτων. Γενικότερα, από το σύνολο των 3 εκκρεμουσών υποθέσεων εναντίον του κατηγορουμένου, διαφαίνεται πως ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ομοειδή ή παρόμοιας φύσης αδικήματα μεταξύ τους και ειδικότερα, μία τάση προς αδικήματα εναντίον περιουσίας και/ή που επιφέρουν βλάβη σε περιουσία κατά τρόπο που παρουσιάζεται μία εικόνα επαναλαμβανόμενης εγκληματικής συμπεριφοράς προς τούτα. Τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση καταλογίζονται στον ίδιον, σε χρόνο μεταγενέστερο των αδικημάτων στην Ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 3001/2025 και σε χρόνο προγενέστερο των αδικημάτων στην Ποινική Υπόθεση υπ’ αριθμόν 3990/2025. Όπως ελέχθη στην υπόθεση Αριστοδήμου v. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 567 «Εξετάσαμε τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης και δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι συντρέχει λόγος για την παρέμβαση μας. Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθώς καθοδηγήθηκε από την υπάρχουσα νομολογία, επισημαίνοντας ότι δεν ήταν απαραίτητη η ύπαρξη προηγουμένων καταδικών, αρκούσε, υπό τις περιστάσεις, η ύπαρξη των δυο άλλων ποινικών υποθέσεων που επίσης εκκρεμούν εναντίον του εφεσείοντα για να οδηγηθεί στην κατάληξη ότι υπάρχει πιθανότητα επανάληψης της ιδίας εγκληματικής συμπεριφοράς από τον εφεσείοντα. (βλ. Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 130 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (2008) 2 A.A.Δ. 597). Η χρονική αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην καταχώρηση των τριών υποθέσεων, όπως τις αναλύσαμε πιο πάνω, καθιστά έκδηλο και προφανές ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πιθανότητας επανάληψης αφού τα εξεταζόμενα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, κατ' ισχυρισμόν, διαπράχθηκαν ενώ υπήρχε προγραμματισμένη για ακρόαση άλλη υπόθεση ενώπιον του κακουργιοδικείου Πάφου. Ταυτοχρόνως η άλλη υπόθεση που εκκρεμεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, αφορά προγενέστερη περίοδο της διάπραξης των αδικημάτων της υπό κρίση υπόθεσης». Οπότε, είναι η κρίση του παρόντος Δικαστηρίου πως δικαιολογείται η πιθανολόγηση κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων.
Συνεπώς, υφίσταται κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων. Σε ό,τι αφορά τη θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορουμένου, πως το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει όρους στον Κατηγορούμενο για τη διασφάλιση της παρουσίας του ενώπιον του «αλλά και προς αποτροπή του ενδεχόμενου του κινδύνου της διάπραξης νέων αδικημάτων», το Δικαστήριο παραπέμπει στα συναφή λεχθέντα στην ως άνω υπόθεση 1. ABD Al Karim Al Yousef κ.ά. v. Αστυνομίας όπου το Εφετείο επικυρώνοντας την πρωτόδικη κρίση για κράτηση των ανηλίκων επί τη βάσει του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, διατύπωσε πως «Με την κατάληξη ειδικά ότι υφίστατο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων, εξυπακούεται πως το πρωτόδικο Δικαστήριο ευλόγως έκρινε πως άλλα λιγότερο επαχθή μέτρα δεν άρμοζαν στην περίπτωση των Εφεσειόντων 3, 4 και 5 [βλ. Rokovucago (πιο πάνω)]». (η έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου για σκοπούς σχετικότητας)
Έτερο επιχείρημα του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου προς απόρριψη του αιτήματος κράτησης άπτεται του χώρου κράτησης. Επικαλέστηκε προς τούτο την κρίση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημοκρατία v. Hassan Ahmad, Υπόθεση Αρ. 5660/2024, απόφαση, ημερ. 11/4/2025, εξετάζοντας την περίπτωση επιβολής ποινής κράτησης κατά την οποία σύμφωνα με το (εκεί σχετικό) Άρθρο 119 (4) το Ν. 55(Ι)/2021, ο κατηγορούμενος κρατείται σε χώρο κράτησης παιδιών. Το (εκεί) Δικαστήριο εξετάζοντας όσα προνοεί και απαιτεί το Άρθρο 119 και λαμβάνοντας υπόψη περί τούτου περιεχόμενο επιστολής, ημερ. 18/2/2025, του Τμήματος Φυλακών προς το Γενικό Εισαγγελέα [το οποίο αποτελεί το «Έγγραφο Γ» στην παρούσα περίπτωση προκειμένου για αξιολόγηση του ζητήματος από το παρόν Δικαστήριο], κατέληξε υπό το πρίσμα των επιταγών του Άρθρου 119 και της πλήρωσης τους ή μη «στο συμπέρασμα ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα στο παρόν Δικαστήριο να επιβάλει ποινή κράτησης». Παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:
«Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, ένα από τα είδη ποινής που προβλέπεται στην ειδική νομοθεσία παιδιών που έχουν καταδικαστεί για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων είναι αυτή της κράτησης. Παρόλα αυτά μας έχει προβληματίσει κατά πόσο η ποινή κράτησης στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις επιλογές που η νομοθεσία παρέχει. Με λίγα λόγια αν το εν λόγω είδος ποινής μπορεί εδώ να είναι εφαρμόσιμο.
Με βάση το άρθρο 119(4) του Ν.55(Ι)/2021, σε περίπτωση επιβολής ποινής κράτησης ο κατηγορούμενος κρατείται σε χώρο κράτησης παιδιών. Το άρθρο 2 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της εν λόγω νομοθεσίας ορίζει ως τέτοιο:
«ειδικό χώρο κράτησης εκτός φυλακών, ο οποίος ορίζεται από τον Υπουργό, είναι ειδικά προσαρμοσμένος για την κράτηση παιδιών, διασφαλίζει την άσκηση των δικαιωμάτων των παιδιών, ανεξάρτητα από τον περιορισμό της προσωπικής τους ελευθερίας και πληροί τις προδιαγραφές και προϋποθέσεις που καθορίζονται σε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 127.»
Παρά τα πιο πάνω, με την πρώτη επιφύλαξη του εδαφίου (4) του άρθρου 119, προτού αυτή τροποποιηθεί, για περίοδο ενός έτους από την έναρξη ισχύος της εν λόγω νομοθεσίας ο κατηγορούμενος θα κρατείτο σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών. Ακολούθησε τροποποίηση της πρώτης επιφύλαξης του άρθρου 119(4) με τον τροποποιητικό νόμο 36(Ι)/2024. Με την τροποποίηση αυτή που θεσπίστηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 03.04.24 ο κατηγορούμενος κρατείται σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών μέχρι την 01.01.26. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι την πιο πάνω ημερομηνία χώρος κράτησης παιδιών ορίζεται ειδικός χώρος εντός των φυλακών που θα τηρεί βασικές αρχές οι οποίες καθορίζονται νομοθετικά από το Ν.55(Ι)/2021.
Σε σχέση με τα πιο πάνω παραπέμπουμε στην πρώτη και τρίτη επιφύλαξη του εδαφίου (4) του άρθρου 119, οι νέες διατάξεις των οποίων ενσωματώθηκαν στο κείμενο της νομοθεσίας με τον προαναφερόμενο τροποποιητικό νόμο. Ειδικότερα, αναφορικά με την πρώτη επιφύλαξη εισήχθηκε νέα πρόνοια εις αντικατάσταση της αρχικής, ενώ προστέθηκε εξ ολοκλήρου τρίτη επιφύλαξη. Για καλύτερη αντίληψη του ζητήματος παραθέτω αυτούσιες τις πρόνοιες της πρώτης και τρίτης επιφύλαξης του εδαφίου (4) του άρθρου 119:
«Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου και μέχρι την 1η Ιανουάριου 2026, θα αποτελεί ικανοποιητική δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου ότι το παιδί θα κρατείται σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών: -[1η επιφύλαξη]
Νοείται έτι περαιτέρω ότι, κατά την κράτηση παιδιών σε ειδικό χώρο κράτησης εντός των φυλακών εφαρμόζονται οι βασικές αρχές κράτησης παιδιών οι οποίες προβλέπονται στις διατάξεις του άρθρου 123.» - [3η επιφύλαξη].
Να σημειωθεί ότι η δεύτερη επιφύλαξη του εδαφίου (4) του άρθρου 119 παρέμεινε ως είχε. Οι πρόνοιες της δεύτερης επιφύλαξης έχουν ως εξής:
«Νοείται περαιτέρω ότι, παιδί δεν κρατείται μαζί με οποιοδήποτε ενήλικο πρόσωπο που έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο (21ο) έτος της ηλικίας του: »
[η υπογράμμιση και η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου]
Συνεπώς μέχρι την 01.01.26 χώρος κράτησης παιδιού ορίζεται ένας ειδικός χώρος εντός των Κεντρικών Φυλακών εφόσον σ’ αυτόν δεν θα βρίσκονται άτομα που έχουν συμπληρώσει το 21° έτος της ηλικίας τους και νοουμένου ότι τηρούνται οι βασικές αρχές κράτησης παιδιού οι οποίες υποδεικνύονται μέσα από το άρθρο 123 του Ν.55(Ι)/2021. Οι πρόνοιες της δεύτερης επιφύλαξης πρέπει να διαβάζονται σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 123(1)(ιδ) του Ν.55(Ι)/2021, οι οποίες προνοούν ότι:
«(ιδ) παιδί που έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο (21ο) έτος της ηλικίας του, ενώ βρίσκεται υπό κράτηση, δεν μεταφέρεται αυτόματα σε φυλακή, παρά μόνο μετά από αξιολόγηση της περίπτωσής του και μόνο εάν η συνέχιση της κράτησής του σε χώρο κράτησης παιδιών συγκρούεται με το δικό του συμφέρον η/και με το συμφέρον των παιδιών που βρίσκονται στο χώρο κράτησης.»
[η υπογράμμιση και η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου]
Προσεκτική μελέτη των διατάξεων του άρθρου 123(1)(ιδ) καθιστά αντιληπτό ότι καλύπτει την περίπτωση που ανήλικος κρατείται σε χώρο κράτησης παιδιών και ενόσω βρίσκεται κρατούμενος ενηλικιώνεται συμπληρώνοντας το 21° έτος της ηλικίας του. Τότε η μετακίνηση του εξαρτάται από τις παραμέτρους που αναφέρονται στο συγκεκριμένο εδάφιο. Οι πρόνοιες του εν λόγω εδαφίου δεν καλύπτουν περιπτώσεις που είναι εκτός του πεδίου εφαρμογής των διατάξεων του Ν.55(1)/2021, όπως αυτό καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 4 της εν λόγω νομοθεσίας.
Στην παρούσα υπόθεση μας παρουσιάστηκε επιστολή ημερ. 18.02.25 του Τμήματος Φυλακών προς τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας που κατατέθηκε ως Τεκμήριο ‘Β’. Με βάση το περιεχόμενο της σημειώνεται ότι στις Κεντρικές Φυλακές «υπάρχει ξεχωριστή Πτέρυγα κράτησης νεαρών αντρών κρατουμένων, ηλικίας 16-21 ετών». Αυτή η αναφορά είναι πολύ γενική και ασαφής αφού δεν διευκρινίζεται κατά τρόπο σαφή ότι αποκλείονται περιπτώσεις κράτησης προσώπων ηλικίας 21 ετών που είναι εκτός του πεδίου εφαρμογής των διατάξεων του Ν.55(1)/2021. Η γενική αναφορά που υπάρχει στην επιστολή ότι τηρούνται οι βασικές αρχές κράτησης παιδιών που καθορίζονται στο άρθρο 123 του Ν.55(Ι)/2021 δεν είναι αρκετή αφού δεν ξεκαθαρίζει ότι οι περιπτώσεις προσώπων ηλικίας 21 ετών που κρατούνται στην πτέρυγα κράτησης παιδιών είναι όλες στις οποίες οι ανήλικοι κρατούνται σε χώρο κράτησης παιδιών και ενόσω βρίσκονταν κρατούμενοι είχαν συμπληρώσει το 21° έτος της ηλικίας τους.
Επιπρόσθετα μας έχει προβληματίσει η αναφορά στην επιστολή ότι «καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια για την ξεχωριστή διαβίωση των νεαρών κρατουμένων». Η αναφορά αυτή καταδεικνύει ότι δεν διασφαλίζεται ξεχωριστή διαβίωση των νεαρών κρατουμένων στην πτέρυγα αυτή, ως απαιτούν οι πρόνοιες του Ν.55(Ι)/2021. Η απλή καταβολή προσπάθειας δεν είναι αρκετή για την εκπλήρωση της υποχρέωσης που επιβάλλει η ειδική νομοθεσία για τα παιδιά.
Τα πράγματα ενδεχομένως να ήταν διαφορετικά αν στην εν λόγω επιστολή δηλωνόταν ρητά κατά τρόπο που το περιεχόμενο της να μην τελεί υπό αμφιβολία ή να μην επιδέχεται διαφορετικής ερμηνείας ότι στις Κεντρικές Φυλακές υπάρχει ειδικός χώρος κράτησης παιδιών σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.55(Ι)/2021.
Ύψιστη υποχρέωση του Δικαστηρίου είναι να διασφαλίσει το συμφέρον του παιδιού με την αυστηρή τήρηση των προνοιών του Ν. 55(Ι)/2021. Ο,τιδήποτε παρεκκλίνει από την πιστή εφαρμογή των διατάξεων της εν λόγω ειδικής νομοθεσίας θέτει σε κίνδυνο τον σκοπό θέσπισης της».
Υπογραμμίζεται πως σύμφωνα με το ανωτέρω απόσπασμα του σκεπτικού του Δικαστηρίου, βαρυσήμαντο ήταν οι πρόνοιες και επιφυλάξεις του Άρθρου 119 του Ν. 55(Ι)/2021 περί των οποίων το Δικαστήριο εξέτασε κατά πόσο πληρούνται και αποφάσισε κατά τα ως άνω. Εξ υπαρχής το συγκεκριμένο άρθρο καθορίζει στο εδάφιο (1) πως ρυθμίζει νομοθετικά την κράτηση παιδιού «που έχει κριθεί ένοχο διάπραξης αδικήματος σε χώρο κράτησης παιδιών». Στην παρούσα περίπτωση, και σε αντίθεση με την περίπτωση στην πρωτόδικη υπόθεση υπ’ αριθμόν 5660/2024, ο κατηγορούμενος δεν έχει κριθεί ένοχος. Το Άρθρο 119 προβλέπει και καθορίζει τι ισχύει και τι είναι πρέπον να λάβει χώρα στην περίπτωση της επιβολής της ποινής της κράτησης. Εξ ου ο νομοθέτης ήθελε και καθόρισε στο εδάφιο (4), σε αντίθεση με τις πρόνοιες του Άρθρου 83 που ρυθμίζει την προφυλάκιση μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, την περίπτωση κατά την οποία «δύναται να επιβάλει ποινή κράτησης» όποτε υφίστανται εκείνες οι επιφυλάξεις τις οποίες το Δικαστήριο Παίδων εξέτασε στην Ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 5660/2025 λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο της επιστολής που κατατέθηκε στην παρούσα υπόθεση ως «Έγγραφο Γ», και αποφάσισε εναλλακτική ποινή. Οπότε, είναι η κρίση του παρόντος Δικαστηρίου πως ο δικανικός συλλογισμός στην Ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 5660/2025 δεν χωρεί καθοδηγητικά σε παρόντα χρόνο στην παρούσα περίπτωση.
Συνεπώς, το παρόν Δικαστήριο κρίνοντας πως υφίσταται κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο κατά τα ως άνω (βλ. κατ’ αναλογίαν 1. ABD Al Karim Al Yousef κ.ά. v. Αστυνομίας) και αφού έχουν ληφθεί υπόψη όσα τέθηκαν υπόψιν του Δικαστηρίου, ήτοι η ηλικία του και ως αυτή προκύπτει από το κατηγορητήριο και πως φοιτά στην Τεχνική Σχολή, αποφαίνεται περί κράτησης του κατηγορουμένου δυνάμει του Άρθρου 83 του Ν. 55(Ι)/2021 μέχρι τις 29/9/2025 όποτε και καθορίστηκε η ακρόαση της παρούσης υπόθεσης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και παρεπόμενα κατά τον περιορισμό του κατηγορουμένου σε χώρο κράτησης παιδιών, ισχύουν και επιβάλλονται τα προβλεπόμενα μέτρα και δικαιώματα του προκειμένου για την άσκησή τους, όπως αυτά καθορίζονται στο Άρθρο 83 του Ν. 55(Ι)/2021. Εκδίδεται διάταγμα μεταφοράς του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου στις 29/9/2025 και ώρα 11:00.
Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο