ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
(Πολιτική Αίτηση Αρ. 31/26)
31 Μαρτίου, 2026
[Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ/στής]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 3 ΚΑΙ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (ΠΟΙΚΙΛΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ) ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ 1964 (Ν.33/1964)
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ) ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ 2018
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ M. AL D., ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ (Δ.Ε.Α. [ ]) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ HABEAS CORPUS
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 5 ΚΑΙ 6 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 11, 30, 34 ΚΑΙ 35 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ 6 ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2008/115/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 16ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ
ΚΑΙ
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ-
1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
2. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ,
ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΝ MOHAMMAD AL DHEES, ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ (Δ.Ε.Α. [ ]) ΠΑΤΕΡΑ 2 ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΕΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΣΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΚΑΤΑΜΙΑΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΕΥΣΗ 8 ΜΗΝΩΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΑΝ ΓΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 5 ΚΑΙ 6 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 11, 30, 34 ΚΑΙ 35 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9 ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 2008/115/ΕΚ.
..................................
Α. Δ. Δημητρίου, για τον Αιτητή.
Μ. Βασιλείου (κα), για Γενικό Εισαγγελέα, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
ΕΦΡΑΙΜ, Δ.: Με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής ζητά την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus με το οποίο να κηρύσσεται η κράτηση του από τις 10.7.2025 ως παράνομη.
Βασική θέση του Αιτητή είναι ότι η κράτηση του από τις 10.7.2025 είναι παράνομη καθότι η απέλαση του στη χώρα καταγωγής του, τη Συρία, είναι αδύνατη λόγω της εκεί επικρατούσας κατάστασης και, παρά την ανάκληση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, τυχόν απέλαση του στη Συρία θα συνιστούσε απαγορευμένη επαναπροώθηση του. Αποτελεί ισχυρισμό του Αιτητή ότι δεν γνωρίζει τους λόγους της ανάκλησης αυτής, ούτε και κατά πόσο γίνονται ενέργειες σε σχέση με την απέλαση του. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας καθότι οι αρμόδιες αρχές έχουν εκδώσει συνολικά τέσσερα διατάγματα κράτησης και απέλασης του και προβαίνουν στην ακύρωση των υφιστάμενων και έκδοση νέων πριν δοθεί η δυνατότητα στα αρμόδια Δικαστήρια να αποφασίσουν επί της εγκυρότητας αυτών, παραβιάζοντας έτσι το δικαίωμα του Αιτητή για έκδοση ακυρωτικής απόφασης επί της κράτησης του. Τέλος, αναφέρει ότι διατηρεί δεσμό με Κύπρια πολίτη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, επομένως δεν υφίσταται λογική προοπτική απομάκρυνσης του από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η πλευρά των Καθ’ ων ισχυρίζεται ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική και ότι η κράτηση του Αιτητή είναι νόμιμη καθότι το τελευταίο εν ισχύι διάταγμα κράτησης δεν έχει προσβληθεί με Προσφυγή. Ισχυρίζεται επίσης ότι η διάρκεια της κράτησης του είναι εύλογη, νόμιμη και αναγκαία, ότι οι αρμόδιες αρχές δεν έχουν εγκαταλείψει τον σκοπό της κράτησης και ότι εξακολουθεί να υφίσταται εύλογη προοπτική απέλασης του Αιτητή. Σύμφωνα με τους Καθ’ ων, η διάρκεια της κράτησης του οφείλεται στη συμπεριφορά και στις ενέργειες του ιδίου.
Το ιστορικό των γεγονότων, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση και την ένσταση, σε συνάρτηση με τα σχετικά έγγραφα τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, έχει ως ακολούθως:
1) Ο Αιτητής είναι Σύριος υπήκοος.
2) Στις 18.8.2008 εισήλθε στη Δημοκρατία με σκοπό την εργασία με σχετική άδεια εισόδου. Μέχρι τις 7.7.2010 του είχε παραχωρηθεί άδεια εργασίας η οποία ανανεωνόταν διαδοχικά. Αφότου εγκατέλειψε τον χώρο παραμονής του και την εργασία του, παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία. Στις 8.6.2010 συνελήφθη για την παράνομη παραμονή του και απελάθηκε.
3) Ακολούθως εισήλθε εκ νέου στη Δημοκρατία παράνομα και στις 21.1.2015 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία η οποία απορρίφθηκε ως προς το προσφυγικό καθεστώς αλλά του δόθηκε το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας στις 31.7.2015 με σχετική άδεια παραμονής.
4) Στις 2.4.2019 απέκτησε παιδί με Κύπρια πολίτη και του παραχωρήθηκε άδεια παραμονής ως πατέρα Κύπριου πολίτη μέχρι τις 13.2.2022. Στις 28.3.2021 απέκτησε και δεύτερο παιδί με την πιο πάνω αναφερόμενη.
5) Εν τω μεταξύ στις 19.10.2021 ο Αιτητής καταδικάστηκε από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, κατόπιν παραδοχής του, για σεξουαλική κακοποίηση παιδιού και κοινή επίθεση κατά των θυγατέρων της πρώην συμβίας του με την οποία διέμενε στο ίδιο σπίτι. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης πέντε ετών, την οποία εξέτισε και αποφυλακίστηκε στις 16.7.2025.
6) Στις 10.7.2025 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης του, με αναστολή του διατάγματος απέλασης μέχρι το Τμήμα Μετανάστευσης να είχε ενημέρωση από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας για τη σχέση του με τα παιδιά του.
7) Παρά το γεγονός ότι οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας διαβεβαίωσαν ότι η σχέση του Αιτητή με τα παιδιά του ήταν διαρκής και συναισθηματικά ουσιαστική, εντούτοις τα διατάγματα προωθήθηκαν στη βάση του ότι συνέτρεχαν σοβαροί λόγοι που καθιστούσαν τον Αιτητή ως ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
8) Εναντίον των διαταγμάτων ημερ. 10.7.2025 καταχωρίστηκε η Προσφυγή 769/2025 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου και τελικώς αυτά ανακλήθηκαν, η Προσφυγή απεσύρθη και εκδόθηκαν νέα διατάγματα κράτησης και απέλασης στις 30.10.2025.
9) Εναντίον του διατάγματος απέλασης καταχωρίστηκε η Προσφυγή 3/2025 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.
10) Στις 25.11.2025 τα εν λόγω διατάγματα ακυρώθηκαν καθότι δεν καθοριζόταν η χώρα στην οποία θα απελαυνόταν ο Αιτητής και την ίδια μέρα εκδόθηκαν νέα διατάγματα με ρητό καθορισμό της χώρας απέλασης του.
11) Η Προσφυγή 3/2025 απεσύρθη και εναντίον των διαταγμάτων ημερ. 25.11.2025 καταχωρίστηκαν οι Προσφυγές 4/2025 στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας και 1367/2025 στο Διοικητικό Δικαστήριο. Στις 16.2.2026 εξεδόθη απόφαση από το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας με την οποία το διάταγμα απέλασης ακυρώθηκε. Ακολούθως το διάταγμα κράτησης ανακλήθηκε και η Προσφυγή 1367/2025 απεσύρθη.
12) Στις 27.1.2026 έγινε επαναξιολόγηση της κράτησης του Αιτητή.
13) Στις 24.2.2026 επιδόθηκε στον Αιτητή η ανάκληση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.
14) Στις 26.2.2026 εκδόθηκαν νέα διατάγματα κράτησης και απέλασης του Αιτητή.
Στην υπόθεση Lakoud v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση 77/2020, ημερ. 8.6.2021, ECLI:CY:AD:2021:A231, γίνεται μια διαφωτιστική παραπομπή στη νομολογία αναφορικά με την έκδοση ενταλμάτων Habeas Corpus:
«Όπως είναι καλά γνωστό, το προνομιακό ένταλμα της φύσεως Habeas Corpus ad subjiciendum διασφαλίζει την ελευθερία του ατόμου. Όπως αναφέρθηκε στη xxx Χ" Σάββας (1993) 1 ΑΑΔ 102, «Το Habeas Corpus ad subjiciendum είναι προνομιακή διαδικασία για τη διασφάλιση της ελευθερίας του πολίτη. Παρέχει αποτελεσματικό μέσο άμεσης απελευθέρωσης από παράνομη ή αδικαιολόγητη κράτηση, είτε στη φυλακή, είτε σε ιδιωτικό χώρο, από Αρχή ή ιδιώτη». Απαραίτητη προϋπόθεση δι' έκδοση του εντάλματος συνιστά η απόδειξη, εκ μέρους του αιτούντος, του παράνομου της κράτησης ή φυλάκισης (Καλφοπούλου (1998) 1 ΑΑΔ 55). Με τη διαδικασία του εντάλματος Habeas Corpus, ό,τι επιδιώκεται είναι η διασφάλιση του δικαιώματος της ελευθερίας διά της άμεσης απελευθέρωσης του αιτητή ο οποίος, κατ' ισχυρισμό, τελεί υπό παράνομη κράτηση. Οποτεδήποτε, στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας, διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, το σχετικό διάταγμα εκδίδεται δικαιωματικά και όχι ως θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας, οπότε, ο αιτητής αφήνεται ευθύς ελεύθερος (Green v. Home Secretary [1941] 3 All E.R. 388, σελίδα 400).»
Είναι σαφές από το πιο πάνω απόσπασμα ότι σκοπός της έκδοσης εντάλματος Habeas Corpus είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας του ατόμου, νοουμένου ότι έχει αποδείξει το παράνομο της κράτησης ή φυλάκισης του.
Το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν έχει προσβάλει τα τελευταία διατάγματα κράτησης και απέλασης του ημερ. 26.2.2026 δεν αποτελεί εμπόδιο για την καταχώριση και προώθηση της παρούσας Αίτησης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Haghilo (2011) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2219, με την Προσφυγή εξετάζεται η νομιμότητα της διοικητικής πράξης για την έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, όμως «το αντικείμενο εξέτασης της νομίμως αρξανόμενης αλλά ενδεχομένως παρανόμως συνεχιζόμενης κράτησης, για σκοπούς απέλασης, δεν μπορεί παρά μόνο να ελεγχθεί στα πλαίσια της διαδικασίας του Habeas Corpus».
Μετά την έκτιση της ποινής του, ο Αιτητής αμέσως συνελήφθη και έκτοτε βρίσκεται υπό κράτηση με βάση τα εκάστοτε διατάγματα κράτησης και απέλασης του. Ο ίδιος καταχώρισε Προσφυγή κατά των πρώτων διαταγμάτων ημερ. 10.7.2025, τα οποία όμως ακυρώθηκαν από την αρμόδια αρχή. Εκδόθηκαν νέα διατάγματα στις 30.10.2025, εναντίον των οποίων και πάλι είχε καταχωρίσει Προσφυγή, η οποία και πάλι απεσύρθη λόγω της ακύρωσης αυτών από την αρμόδια αρχή και έκδοσης νέων στις 25.11.2025. Ο Αιτητής καταχώρισε νέα Προσφυγή κατά των εν λόγω διαταγμάτων και πέτυχε δικαστική απόφαση ακύρωσης του διατάγματος απέλασης του, η οποία και επέφερε την ακύρωση του διατάγματος κράτησης του. Τελικώς εκδόθηκαν τα διατάγματα ημερ. 26.2.2026, τα οποία τεκμαίρονται νόμιμα, λόγω της μη καταχώρισης Προσφυγής κατά αυτών (βλ. Bondar (Αρ. 2) (2004) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2075).
Το γεγονός ότι ο Αιτητής έλαβε μέτρα επιδιώκοντας την ακύρωση των εκάστοτε εκδοθέντων διαταγμάτων, ασκώντας τα νόμιμα δικαιώματα του, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εμπόδιο το οποίο να αποδίδεται στον ίδιο, στη διαδικασία απέλασης του. Άλλωστε, στην προκειμένη περίπτωση, τα διατάγματα ημερ. 10.7.2025 και 30.10.2025 ακυρώθηκαν από την αρμόδια Αρχή πριν την απόφαση του Δικαστηρίου, επομένως δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη κωλυσιεργίας από πλευράς του Αιτητή στην επιδίωξη χρήσης των νομικών μέσων που βρίσκονταν στη διάθεση του για την προστασία των δικαιωμάτων του, και δη του βασικού δικαιώματος της ελευθερίας του.
Ούτε και η άρνηση του Αιτητή να συνεργαστεί με τις Αρχές ως προς την υπόδειξη από τον ίδιο χώρας στην οποία επιθυμεί να απελαθεί ή ως προς τη συγκατάθεση του για την απέλαση του, αποτελεί βάσιμη δικαιολογία για την περαιτέρω κράτηση του. Στην υπόθεση Khalil (2013) 1(Β) Α.Α.Δ. 1284, λέχθηκαν τα εξής:
«Σύμφωνα με τα ενώπιον μου στοιχεία, βλέπε τεκμήριο 16 στην ένσταση, η παράταση κράτησης του αιτητή κρίθηκε επιβεβλημένη γιατί ο αιτητής «αρνείται να συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές για την εξασφάλιση των αναγκαίων εγγράφων, ώστε να καταστεί εφικτή η επιστροφή του στο Λίβανο». Ανεξάρτητα από το κατά πόσο η απόφαση για παράταση της κράτησης είναι ή όχι τρωτή, θέμα για το οποίο δεν αποφαίνομαι, εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει είναι οι ενέργειες στις οποίες οι καθ’ ων η αίτηση έχουν προβεί κατά τη διάρκεια των επτά περίπου μήνες που ο αιτητής τελεί υπό κράτηση, με στόχο την άρση του εμποδίου που ο τελευταίος παρεμβάλλει αρνούμενος συνεργασία. Αυτός όμως παραμένει άγνωστος, όπως άγνωστο παραμένει και το αν οι καθ’ ων η αίτηση προέβησαν σε οποιεσδήποτε ενέργειες προς την κατεύθυνση υλοποίησης του σκοπού για τον οποίο ο αιτητής κρατείται, που είναι ο επαναπατρισμός του. Όπως προκύπτει από το ενώπιον μου υλικό, οι αρμόδιοι σε κανένα διάβημα δεν φαίνεται να έχουν προβεί όλη αυτή την περίοδο που ο αιτητής κρατείται, εκτός από την υποβολή εισήγησης για παράταση της κράτησης του αιτητή για τους λόγους που έχω προαναφέρει. Παραμένουν επίσης άγνωστοι οι λόγοι που επέβαλαν την κράτηση του αιτητή για τη συγκεκριμένη περίοδο των έξι μηνών και όχι για λιγότερη περίοδο.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, θεωρώ ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν ενήργησαν στην παρούσα περίπτωση με τη δέουσα επιμέλεια, όπως είχαν υποχρέωση δυνάμει του Νόμου να ενεργήσουν.»
(Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου)
Εξετάζοντας την Αίτηση στη βάση της χρονικής έκτασης της κράτησης του Αιτητή από τις 10.7.2025, ημερομηνία έκδοσης των αρχικών διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του, μέχρι και την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης, διαφαίνεται ότι ο Αιτητής κρατείται για σχεδόν οκτώ μήνες. Είναι καθιερωμένο πως η στέρηση της ελευθερίας ενός ατόμου θα πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια καθ’ ον χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης να προωθείται με εύλογη επιμέλεια. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Essa Murad Khlaief v. Αναφορικά με την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.ά. (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1402, ο χρόνος κράτησης δεν μπορεί να εξετάζεται in abstracto. Πρέπει να συσχετισθεί προς τους λόγους της καθυστέρησης απέλασης και τις υφιστάμενες δυνατότητες διεκπεραίωσης της.
Με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα δεδομένα, η κράτηση του Αιτητή είχε αρχικά κριθεί αναγκαία καθότι αυτός είχε καταδικαστεί για τα προαναφερόμενα αδικήματα, θεωρείτο ως απαγορευμένος και ανεπιθύμητος μετανάστης, υπήρχε κίνδυνος διαφυγής του και δεν υπήρχε περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων. Το εν λόγω διάταγμα απέλασης είχε ανασταλεί εν αναμονή της Έκθεσης από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Κατά τον Ιούλιο και Αύγουστο του 2025 διαφαίνεται ότι υπήρξε εισήγηση για την ακύρωση των διαταγμάτων λόγω του ότι στην Έκθεση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, αναφερόταν ότι ο Αιτητής διατηρεί συναισθηματικό δεσμό με τα δύο παιδιά του. Στις 30.9.2025 έγινε εισήγηση για την προώθηση του επαναπατρισμού του Αιτητή, τόσο λόγω της καταδίκης του όσο και λόγω άλλης συμπεριφοράς του έναντι ανήλικων κοπελών για την οποία του έγιναν συστάσεις από την Αστυνομία, καθώς και λόγω επιθέσεων από τον ίδιο. Εν τω μεταξύ το καθεστώς του είχε διαφοροποιηθεί. Σε έντυπο επαναξιολόγησης της κράτησης του Αιτητή ημερ. 29.10.2025, αναφέρεται ότι είχε παραχωρηθεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας του Αιτητή, εξ ου και έγινε εισήγηση για ακύρωση των υφιστάμενων διαταγμάτων και έκδοσης νέων. Όπως αναφέρεται στα διατάγματα ημερ. 30.10.2025, ο Αιτητής ως κάτοχος συμπληρωματικής προστασίας ήταν απαγορευμένος μετανάστης και διατάχθηκε η κράτηση και απέλαση του. Το διάταγμα απέλασης είχε ανασταλεί λόγω της καταχώρισης Προσφυγής αναφορικά με αυτό. Με σχετικό Σημείωμα από τη Νομική Υπηρεσία, έγινε εισήγηση για ακύρωση των εν λόγω διαταγμάτων και έκδοσης νέων καθότι το διάταγμα απέλασης ήταν νομικά ελαττωματικό. Τα διατάγματα ημερ. 25.11.2025 είχαν το ίδιο περιεχόμενο ως τα αμέσως προηγούμενα. Το διάταγμα απέλασης αναστάληκε λόγω καταχώρισης Προσφυγής και τελικώς ακυρώθηκε από το Δικαστήριο. Σε σχετική επιστολή ημερ. 25.2.2026 της ΥΑΜ προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Μετανάστευσης αναφέρεται ότι, αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία αναφορικά με την καταδίκη του Αιτητή, την ανάκληση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας και τη σχέση του με τα παιδιά του, γίνεται εισήγηση για την έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του στη Συρία, η οποία θεωρείται πλέον «κατάλληλη για απέλαση Σύριων υπηκόων». Στα διατάγματα ημερ. 26.2.2026, γίνεται αναφορά στην καταδίκη του, στο ότι θεωρείται απαγορευμένος και ανεπιθύμητος μετανάστης, ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής του και ότι δεν υπάρχει περιθώριο εναλλακτικών της κράτησης μέτρων. Διατάχθηκε η κράτηση του μέχρι την απέλαση του στη Συρία.
Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, διαφαίνεται ότι οι αρμόδιες Αρχές προέβαιναν στην ακύρωση των προηγούμενων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του Αιτητή, λαμβάνοντας υπόψη το καθεστώς παραμονής του στη Δημοκρατία, τη δικαστική απόφαση με την οποία ακυρώθηκε το διάταγμα απέλασης του και κατόπιν διαπίστωσης νομικού σφάλματος σε κάποια εξ αυτών. Επίσης διαφαίνεται ότι κάποια διατάγματα απέλασης τελούσαν υπό αναστολή, είτε λόγω της αναμονής της Έκθεσης των Κοινωνικών Υπηρεσιών είτε εν αναμονή της ολοκλήρωσης των Προσφυγών, τις οποίες καταχωρούσε ο Αιτητής. Έχει ήδη λεχθεί ότι η αναστολή των διαταγμάτων δεν μπορεί να αποδοθεί σε υπαιτιότητα του Αιτητή.
Ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι μέχρι σήμερα θεωρείται ως αιτητής διεθνούς προστασίας δεν βρίσκει έρεισμα στα ενώπιον μου στοιχεία. Αυτό που προκύπτει είναι η αναφορά της Λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου ότι ο Αιτητής έχει δικαίωμα να παραμείνει στη Δημοκρατία για ακόμη 30 μέρες από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου (24.2.2026) για την ανάκληση της συμπληρωματικής του προστασίας, νοουμένου ότι καταχωρίσει Προσφυγή και ότι μέχρι την εξέταση της και την έκδοση απόφασης θα θωρείται ως αιτητής ασύλου. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Αιτητής έχει προσβάλει την εν λόγω απόφαση, ούτως ώστε να θεωρείται ως αιτητής.
Εκείνο το οποίο προκύπτει μέσα από το πιο πάνω ιστορικό είναι ότι καθόλη τη διάρκεια της κράτησης του Αιτητή, δεν φαίνεται ότι οι αρμόδιες Αρχές προέβησαν σε οποιαδήποτε ενέργεια προς τον σκοπό απέλασης του. Αρχικώς ο Αιτητής τελούσε υπό κράτηση αλλά το διάταγμα απέλασης του βρισκόταν υπό αναστολή εν αναμονή της έκθεσης από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, ενώ μετά την έκδοση των υπόλοιπων διαταγμάτων, και ειδικότερα του τελευταίου διατάγματος απέλασης ημερ. 26.2.2026 στο οποίο καθορίζεται ως χώρα απέλασης του Αιτητή η Συρία, δεν έχει διαφανεί να έχει γίνει οποιαδήποτε ενέργεια ή έστω προσπάθεια για την απέλαση του. Η βασική θέση των Καθ’ ων ότι η καθυστέρηση οφείλεται στον Αιτητή δεν κρίνεται βάσιμη. Ο μόνος ισχυρισμός που προβάλλεται από τους Καθ’ ων είναι ότι «δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις εγκατάλειψη του σκοπού ή παράλειψη προώθησης του με δέουσα επιμέλεια και αχρείαστη παράταση χρόνου». Αυτός ο ισχυρισμός παραμένει παντελώς γενικός, αόριστος και ατεκμηρίωτος, με αποτέλεσμα να διαφαίνεται ότι ο Αιτητής κρατείται από τις 10.7.2025 χωρίς οποιαδήποτε ενέργεια από τις αρμόδιες Αρχές για την προώθηση της απέλασης του και, παρά τον καθορισμό στο τελευταίο διάταγμα απέλασης ημερ. 26.2.2026 για επιστροφή στη χώρα του, χωρίς και πάλι οποιαδήποτε ενέργεια προς τον σκοπό αυτό. Ούτε έχει λεχθεί ή υποδειχθεί με οποιονδήποτε τρόπο το πότε αναμένεται η εκτέλεση του διατάγματος απέλασης του.
Έχει ήδη λεχθεί πως η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και δικαιολογείται ενόσω οι αρμόδιες Αρχές λαμβάνουν ενέργειες για την απέλαση και επιδεικνύουν τη δέουσα επιμέλεια, νοουμένου, βεβαίως, ότι υφίσταται εύλογη προοπτική απομάκρυνσης. Η κράτηση προσώπου εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απέλασης δεν πρέπει να παρατείνεται για δυσανάλογο χρονικό διάστημα, ήτοι δεν πρέπει να υπερβαίνει το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Khoshorauli, Πολ. Αίτηση Αρ. 1/2019, ημερ. 21.1.2019:
«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ το κατά πόσο η διάρκεια των διαδικασιών απέλασης μπορεί να επηρεάσει τη νομιμότητα της κράτησης, εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της υπόθεσης με δεδομένο πάντοτε ότι η κράτηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά διενεργείται με σκοπό την απέλαση.»
Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει κατά πόσο η κράτηση του Αιτητή είναι δικαιολογημένη και αναλογική (βλ. Eazadi (2012) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2553). Η κράτηση διενεργούμενη προς τον σκοπό απέλασης δεν μπορεί να είναι δυνητικά απεριόριστη αλλά περιορίζεται σε τέτοιο χρόνο που είναι εύλογος, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων, για να γίνει η απέλαση (βλ. Fasel v. Δημοκρατίας (2016) 1(Α) Α.Α.Δ. 876). Με βάση τη στάση των αρμοδίων Αρχών και χωρίς να διαφαίνεται λογική προοπτική απομάκρυνσης του Αιτητή, ως ορίζεται στο διάταγμα ημερομηνίας 26.2.2026, η συνέχιση της κράτησης του δεν φαίνεται να δικαιολογείται πλέον.
Εν κατακλείδι, λαμβάνοντας υπόψιν το συνολικό διαρρεύσαν χρονικό διάστημα που ο Αιτητής συνεχίζει να τελεί υπό κράτηση για σκοπούς απέλασης του, καθώς και το σύνολο των περιστάσεων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, και ειδικότερα ότι η διαδικασία απέλασης του δεν φαίνεται να εξελίσσεται και προωθείται με επιμέλεια, η συνέχιση της κράτησης του δεν δικαιολογείται. Επιβάλλεται, ως εκ τούτου, η παρέμβαση του Δικαστηρίου.
Η Αίτηση εγκρίνεται.
Εκδίδεται Ένταλμα Habeas Corpus ad subjiciendum και διατάσσεται η άμεση απελευθέρωση του Αιτητή.
Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ’ ων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Δ.
/κβπ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο