ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 1416/2025 (K) iJustice
26 Ιανουαρίου, 2026
[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
MOHAMMED MOATASEM HANI ABDULRAHMAN
Αιτητής
Και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω
1. Υφυπουργού Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας
2. Διευθύντριας του Τμήματος Μετανάστευσης
Καθ' ων η Αίτηση
.........
Παναγιώτης Γεωργίου για Lefkos Clerides & Sons LLC, για Αιτητή
Γεώργιος Χατζηπροδρόμου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την παρούσα προσφυγή αιτείται ακύρωσης των ως άνω αποφάσεων, ζητώντας παράλληλα, με το αιτητικό 4 αυτής, αναστολή του διατάγματος απέλασης. Δεδομένης της έγγραφης αναγνώρισης από τη διοίκηση περί την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος απέλασης (σχετικό το Παράρτημα 4 στην ένσταση), το εν λόγω αιτητικό κατέστη άνευ σημασίας και εν πάση περιπτώσει, απορρίπτεται εφόσον, σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν είναι εξεταστέο στα πλαίσια της κυρίως αίτησης (σχετική είναι η απόφασή μου στην Υπόθεση Αρ. 13/2024 AR ν. Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Εσωτερικών κ.α. ημερ 14.02.2024 και η εκεί αναφερόμενη νομολογία).
Κατά τα λοιπά, και αφού εξέτασα τους ισχυρισμούς του Αιτητή, δε θεωρώ ότι η προσφυγή είναι βάσιμη.
Καταρχάς, ως προς το σημείο 1 του κεφαλαίου «νομική πτυχή» της αγόρευσης Αιτητή, σημειώνεται ότι δεν αμφισβητείται η εκτελεστότητα των προσβαλλόμενων πράξεων ούτε το έννομο συμφέρον του Αιτητή να τις προσβάλει. Από την άλλη μεριά όμως, στα σημεία 2-14 του ιδίου κεφαλαίου, πέραν της παράθεσης συνταγματικών/νομοθετικών προνοιών, δεν γίνεται οποιαδήποτε σύνδεση με τα ιδιαίτερα δεδομένα του Αιτητή ώστε να γίνει αντιληπτός ο λόγος που ο Αιτητής θεωρεί ότι οι προσβαλλόμενες τις παραβιάζουν. Σχετική η Απόφαση του ΑΣΔ στην ΕΔΔ Αρ. 178/2018 Χριστοδουλίδου v. Δημοκρατίας ημερ. 13.05.2024, όπου επικροτήθηκε η πρωτόδικη θεώρηση ότι ο λόγος ακυρώσεως θα πρέπει να απορριφθεί «εκ προοιμίου ως αόριστος, καθότι οι αιτητές παρέλειψαν να υποστηρίξουν αυτόν με αναφορές στα πραγματικά τους δεδομένα».
Ενδεικτικά πάντως αναφέρεται ότι, οι ισχυρισμοί περί του κινδύνου που διατρέχει στη χώρα καταγωγής του παραμένουν αίολοι και απορριπτέοι, άλλωστε ο Αιτητής απέσυρε την αίτηση διεθνούς προστασίας του, όπου το ζήτημα αυτό θα εξετάζετο, με αποτέλεσμα η εν λόγω αίτηση να απορριφθεί χωρίς μάλιστα να προσβάλλει την εν λόγω απόρριψη. Και ο ισχυρισμός ότι δεν πληροφορήθηκε ότι κηρύχθηκε απαγορευμένος μετανάστης κατά παράβαση του Κανονισμού 19 των περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Κανονισμών καταρρίπτεται από τα ενώπιόν μου δεδομένα εφόσον στο Παράρτημα 2 στην αίτηση ακυρώσεως ο ίδιος ο Αιτητής επισυνάπτει την ειδοποίηση ότι κατέστη απαγορευμένος μετανάστης, την οποία μάλιστα φαίνεται να υπέγραψε με σημείωση ότι κατανόησε το περιεχόμενό της και βέβαια είναι και προσβαλλόμενη με το Αιτητικό 1 της παρούσας.
Περαιτέρω, δικαίωμα οικειοθελούς αναχώρησης προκύπτει ότι δόθηκε στον Αιτητή. Σχετικό είναι αφενός το Κ.5 (τρίτη παράγραφος του τεκμηρίου 1), όπου παρέχεται περίοδος οικειοθελούς αναχώρησης 7 ημερών αφετέρου το περιεχόμενο της υπεύθυνης δήλωσης Αιτητή (Κ.6 του τεκμηρίου 1) που δηλώνεται η επιθυμία οικειοθελούς επιστροφής, ενώ ουδεμία πλάνη ή πλημμελής έρευνα εντοπίζεται ως προς το νομικό καθεστώς του Αιτητή στη Δημοκρατία, εφόσον, κατά τον χρόνο έκδοσης των προσβαλλόμενων, δε διέθετε οποιαδήποτε άδεια παραμονής στη Δημοκρατία ούτε άλλο νόμιμο καθεστώς, είχε δε παρέλθει η ταχθείσα προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης.
Ακυρότητα ως περί της ισχυριζόμενης μη παροχής δικαιώματος ακρόασης επίσης δεν εντοπίζεται εφόσον ο Αιτητής εξέθεσε τις απόψεις του πριν την έκδοση των προσβαλλομένων αποφάσεων δεδομένου ότι έτυχε συνέντευξης από τις αρχές (παράγραφος 5 του Κ15 του διοικητικού φακέλου Τεκμήριο 1) διαδικασία φέρουσα τα χαρακτηριστικά ακρόασης ως έχει καθοριστεί από τη νομολογία του ΔΕΕ. Στη C166/13 Mukarubega, κρίθηκε ότι, δεν παραβιάζεται το δικαίωμα ακροάσεως σε περίπτωση που η διοίκηση παράσχει στον ενδιαφερόμενο δυνατότητα ακροάσεως ότι προτίθεται να εκδώσει απόφαση για να διαπιστώσει τον παράνομο χαρακτήρα της διαμονής του στα πλαίσια διαδικασίας ανακρίσεως διενεργηθείσας κυρίως υπό τη μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων από αστυνομικές αρχές (βλ. σκ. 73-82). Λίαν σχετική ασφαλώς είναι και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αναθ. Έφεση Αρ. 89/2015 Α.Ν. v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργείου Εσωτερικών κ.α. ημερ. 03.06.2022) ως προς το δικαίωμα ακρόασης σε διαδικασίες ως η παρούσα.
Δε βλέπω οποιαδήποτε πλημμέλεια στα πρακτικά ούτε προτείνεται ποια πλημμέλεια ο Αιτητής εντοπίζει, τουναντίον θεωρώ ότι από τα ενώπιόν μου έγγραφα, περιλαμβανομένων των προσβαλλομένων και των λοιπών στοιχείων του φακέλου (σχετικά ιδίως τα Κ.8-15), παρέχεται επαρκής αιτιολογία για την έκδοση τους.
Οι ισχυρισμοί που τίθενται στα σημεία 7 και 8 της σελ. 2 της αγόρευσης του Αιτητή περί παράβασης των άρθρων 3,19 και 19Α του περί Προσφύγων Νόμου, επίσης είναι αστήριχτοι, δεν γίνεται δε αντιληπτό πόθεν προκύπτει υποχρέωση των Καθ΄ ων η αίτηση να καλέσουν σε συμπληρωματική συνέντευξη τον Αιτητή, ούτε κάτι τέτοιο αναφέρεται στα άρθρα 3 και 19 του εν λόγω νόμου, το δε άρθρο 19Α είναι προ ετών καταργημένο με το άρθρο 9 του περί Προσφύγων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2014 (Ν. 58(I)/2014).
Ως εκ των ανωτέρω η προσφυγή απορρίπτεται και οι προσβαλλόμενες επικυρώνονται με €1.500 έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.
Φ. Καμένος, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο