ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ                                          

                                                 Υπόθεση Αρ. 583/2021

                                             

       9 Ιουλίου, 2026

 

[Φ. ΚΑΜΕΝΟΣ, ΔΔΔ.]

 

Αναφορικά με τo Άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Πανίκος Κωνσταντίνου

Αιτητή

-και-

Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Καθ' ων η Αίτηση

.........

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

Γεώργιος Χατζηπροδρόμου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Καθ' ων η αίτηση

                                               

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ.: Κατόπιν καταγγελίας από τη Υπηρεσία Διαχείρισης Επιδομάτων Προνοίας την 07.12.2019 η Υπηρεσία Επιθεωρήσεων Λεμεσού σε συνεργασία με την Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, προχώρησε σε νυχτερινή επιθεώρηση κέντρου αναψυχής στη Λεμεσό. Κατά τον έλεγχο εντοπίστηκαν να εργάζονται 8 ημεδαποί και 2 αλλοδαποί τρίτων χωρών (εκ των οποίων ο ένας παράνομος) αδήλωτοι στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων.

 

Σημειώνεται ότι κατά την διάρκεια της επιθεώρησης ζητήθηκε από τον εργοδότη όπως επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με δύο τραγουδιστές που λάμβαναν μέρος στην διαφημιστική αφίσα του κέντρου αναψυχής αλλά δεν απαντούσαν στις τηλεφωνικές κλήσεις.

 

Ουδείς εκ των δέκα εργοδοτουμένων ήταν κάτοχος της Βεβαίωσης Έναρξης Απασχόλησης και ως εκ τούτου Εκδόθηκε Ειδοποίηση Διαπίστωσης Παράβασης, η οποία παραλήφθηκε από τον εργοδότη τους Αιτητή. Στις 07.12.2019 ο Αιτητής ενημέρωσε τους επιθεωρητές ότι προχώρησε στην εγγραφή του ως εργοδότης στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Τους προσκόμισε το Ζ της ταμειακής μηχανής με ημερομηνία έναρξης 10/2019. Από έλεγχο που έγινε στο σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων διαπιστώθηκε ότι έγινε η εγγραφή ως εργοδότης από Οκτώβριο 2019.

 

Στη βάση των πιο πάνω τεκμηρίων στις 19.12.2019 εκδόθηκε Πράξη Επιβολής Προστίμου ύψους €15.000 για τους μήνες Οκτώβριος -Δεκέμβριος 2019 (δηλαδή 1.500 ευρώ για έκαστο εκ των 10 αδήλωτων υπαλλήλων), η οποία παραλήφθηκε από τον Αιτητή στις 28.12.2020.

 

Στις 28.12.2020 και αφού παρέλαβε το διοικητικό πρόστιμο ο Αιτητής απέστειλε ένσταση κατά της πιο πάνω Πράξης Επιβολής Προστίμου αναφέροντας ότι οργάνωσε το συγκεκριμένο καλλιτεχνικό δρώμενο στις 07.12.2019 για να κάνει την επιχείρηση του πιο επικερδή και επειδή υπολόγισε ότι εκείνο το βράδυ θα είχε περισσότερο κόσμο, χρειάστηκε εργαζομένους από άλλες επιχειρήσεις για ένα βράδυ. Προσκόμισε δηλώσεις για κάθε άτομο ότι εργάστηκαν στο κέντρο μόνο για εκείνο το βράδυ. Για το ένα αλλοδαπό πρόσωπο ανέφερε ότι δεν πρόλαβε να εργαστεί καθώς συνελήφθη από την ΥΑΜ. Ανέφερε περαιτέρω ότι είχε σοβαρά προβλήματα με την τράπεζα η οποία θα προχωρούσε σε εκποίηση ενυπόθηκης ακίνητης ιδιοκτησίας για δάνειο ύψους €1.191.282,88 και δεν ήταν σε θέση να πληρώσει το πρόστιμο των €15.000.

 

Η Επιτροπή Ενστάσεων των Καθ΄ων η αίτηση σε συνεδρία της ημερομηνίας 12.03.2021, βάσει του Άρθρου 85(Θ)(6)(α), αποφάσισε να απορρίψει, εν όλω την υποβληθείσα ένσταση και να επικυρώσει την προσβληθείσα απόφαση με την εξής αιτιολόγηση:

 

 «Τα υποβληθέντα στοιχεία δεν ανατρέπουν το γεγονός της διαπίστωσης της περίπτωσης της αδήλωτης εργασίας της (……)[1] με τον εργοδότη Πανίκο Κωνσταντίνου και ως εκ τούτου, η ένσταση της εταιρείας απορρίπτεται και η απόφαση της Υπηρεσίας Επιθεωρήσεων για επιβολή συνολικού προστίμου ύψους €15.000 για τη μη δήλωση της απασχόλησης τους επικυρώνεται».

 

Η απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή με επιστολή ημερ. 21.05.2021.

 

Με την προσφυγή του ο Αιτητής ζητεί την ακόλουθη θεραπεία:

 

«Ο Αιτητής διά της παρούσης προσβάλει (ζητά ακύρωση), την απόφαση των Καθ΄ου η αίτησις σε επιβολή προστίμου με ημερ. Έκδοσης 19/12/2019 και ημερ. παραλαβής 28/12/2020 ως αναφέρεται στην επιστολή τους με ημερομ. 21/5/2021 , Παράρτημα 1»

 

Με την αγόρευσή του, εγείρει ισχυρισμό ότι οι Καθ΄ων η αίτηση δεν εφάρμοσαν ορθά τις αρχές χρηστής διοίκησης καθώς και ότι η προσβαλλόμενη είναι αναιτιολόγητη και προϊόν πλάνης.

 

Από την πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση, με την ένσταση και την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου τους, υποστηρίζουν τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης ενώ αναπτύσσεται και προδικαστική ένσταση ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη καθότι καταχωρήθηκε στις 10.06.2021, 91 ημέρες μετά.

 

Αφού εξέτασα το σύνολο των εκατέρωθεν θέσεων σημειώνω τα ακόλουθα:

 

Καταρχάς θα απορρίψω την προδικαστική ένσταση. Στην προσφυγή τίθεται ως προσβαλλόμενη-Παράρτημα 1 η απόφαση ημερ. 21.05.2021 απόρριψης της ένστασης του Αιτητή και αυτήν την πράξη, παρά την κάποια λεκτική ασάφεια, εκλαμβάνω ότι προσβάλλει η προσφυγή. Συνεπώς ως καταχωρηθείσα στις 10.06.2021 η προσφυγή βρίσκεται εντός της 75ήμερης προθεσμίας και είναι εμπρόθεσμη.

 

Ως προς την ουσία σημειώνω τα ακόλουθα:

 

Στις 07.12.2019, όταν διενεργήθηκε ο έλεγχος στην κέντρο αναψυχής του Αιτητή, διαπιστώθηκε ότι ουδείς εκ των δέκα εργοδοτουμένων ήταν κάτοχος της Βεβαίωσης Έναρξης Απασχόλησης και ως εκ τούτου Εκδόθηκε Ειδοποίηση Διαπίστωσης Παράβασης ενώ την ιδία ο Αιτητής ενημέρωσε τους επιθεωρητές ότι προχώρησε στην εγγραφή του ως εργοδότης στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων με ημερομηνία έναρξης Οκτώβριο 2019.

 

Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων στις 19.12.2019 εκδόθηκε Πράξη Επιβολής Προστίμου ύψους €15.000 για τους μήνες Οκτώβριος -Δεκέμβριος 2019 για έκαστο εκ των 10 αδήλωτων υπαλλήλων.

 

Τόσο κατά τον έλεγχο στις 07.12.2019 στις σχετικές δηλώσεις «Στοιχεία Από Εργαζομένους» (Παράρτημα 3 σε ένσταση Καθ’ ων η αίτηση) όσο και στην ένσταση του Αιτητή (Παράρτημα 9 σε ένσταση) επισυνάφθηκαν έγγραφα, βάσει των οποίων ετίθετο ότι κάποιοι από τους εργοδοτουμένους εργάζονταν για πρώτη φορά στις 07.12.2019 ενώ άλλοι είχαν εργοδοτηθεί προηγουμένως. Συγκεκριμένα τα πρόσωπα στη σελ. 40 της ένστασης των Καθ΄ων η αίτηση (ερ 11) παρουσιάζονται να εργοδοτήθηκαν από 07.12.2019 ενώ τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν στη σελ. 41 (Ερ. 10) εργοδοτήθηκαν στις 30.11.2019 πλην ενός που εργοδοτήθηκε στις 30.10.2019.

 

Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η προσβαλλόμενη είναι πλήρως κατανοητή ως προς όλους τους 10 εργοδοτουμένους αναφορικά με τη μη κατοχή Βεβαίωσης Έναρξης Απασχόλησης, η οποία βαραίνει τον Αιτητή ως εργοδότη και από μόνη της συνιστά αδίκημα κατά παράβαση του Κανονισμού 4Α των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Εισφορές) Κανονισμών του 2010 (ως τροποποιήθηκαν από την Κ.Δ.Π 52/2012) δικαιολογώντας [δυνάμει της παραγράφου (4) κανονισμού 4Α των Κανονισμών[2]] την εφαρμογή του άρθρου 85Α του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου του 2010 (Ν 59(I)/2010) ως είχε κατά τον χρόνο εκείνο (εφεξής ο «Νόμος»), πριν την τροποποίηση του Ν. 127(I)/2024.

 

Επίσης η προσβαλλόμενη είναι πλήρως κατανοητή ως προς τα πρόσωπα που εργοδοτήθηκαν στις 30.11.2019 (και 30.10.2019) όπου φαίνεται ότι ορθώς εκδόθηκε, βάσει και του άρθρου 85Α(1) του Νόμου ανατρέχοντας από τον προηγούμενο μήνα (ήτοι Οκτώβριο 2019) της διαπιστωθείσας αλλά και δηλωθείσας εργοδότησης τους [αναφέρομαι στα πρόσωπα που στη σελ. 41 (Ερ. 10) καταγράφηκαν ότι εργοδοτήθηκαν στις 30.11.2019].

 

Αυτό που δεν είναι κατά την αντίληψή μου κατανοητό είναι για ποιο λόγο οι Καθ΄ων η αίτηση επέβαλαν πρόστιμο για τον μήνα Οκτώβριο 2019 και για τους δηλωθέντες ως εργοδοτουμένους από τις 07.12.2019 εφόσον βάσει του άρθρου 85Α του Νόμου οι Καθ΄ ων η αίτηση δύνανται να ανατρέξουν στον προηγούμενο μήνα από αυτόν, στον οποίο διαπιστώθηκε η παράβαση, άρα εν προκειμένω έως και τον Νοέμβριο 2019[3] ενώ δεν αιτιολογήθηκε καθ’ οιονδήποτε τρόπο η εφαρμογή πχ τεκμηρίου απασχόλησης για χρόνο προηγούμενο του Νοεμβρίου (βλ. πρόνοια του άρθρου 85Β του Νόμου). Η παραπομπή εκ μέρους του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ΄ ων η αίτηση στο άρθρο 51Α(4) του Νόμου δεν το αιτιολογεί ούτε άλλωστε αναφέρει οτιδήποτε περί πολλαπλασιασμού για τρεις μήνες. Στη δε προσβαλλόμενη δε σχολιάστηκαν όλα όσα ανέφερε και προσκόμισε περί τούτου ο Αιτητής ούτε αιτιολογήθηκε η απόφαση των Καθ ων η αίτηση να θεωρήσουν και για τα πρόσωπα αυτά ότι πρέπει το πρόστιμο να αφορά και τον Οκτώβριο 2019 ώστε να γίνει αντιληπτή/αιτιολογηθεί η επιβολή προστίμου/προσαύξησης και για τον μήνα αυτό. Σημειώνω μάλιστα ότι ούτε η εγγραφή του Αιτητή ως εργοδότη από τον Οκτώβριο 2019 αιτιολογεί υπό τις περιστάσεις το όλο ζήτημα, εφόσον από το Παράρτημα 7 σε ένσταση Καθ΄ων η αίτηση, δεν προκύπτει οποιαδήποτε σύνδεση του Αιτητή ως εργοδότη με τα συγκεκριμένα πρόσωπα ώστε πχ να συμπεραίνω εργοδότησή τους στον Αιτητή έκτοτε.

 

Υπό τις ως άνω περιστάσεις, η προσβαλλόμενη είναι εν μέρει αναιτιολόγητη και δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο πλάνης ως προς τα ανωτέρω στοιχεία του φακέλου και άρα αυτή εν μέρει ακυρώνεται και δη κατά το μέρος της που αφορά τον μήνα Οκτώβριο 2019 αναφορικά όμως μόνον με τα 5 δηλωθέντα ως εργοδοτημένα στις 07.12.2019 πρόσωπα.  Η διά της παρούσας άρα ακύρωση αφορά το ποσό των 2.500 ευρώ που αντιστοιχεί στο γινόμενο των 500 ευρώ για έκαστο εξ αυτών των 5 προσώπων για τον μήνα Οκτώβριο 2019 και μόνο. Η προσβαλλόμενη επικυρώνεται για το υπόλοιπο ποσό, ήτοι των 12.500 ευρώ που, ως εξήγησα, είναι αιτιολογημένη και πλήρως κατανοητή.

 

Κατά τα λοιπά δεν τίθεται θεωρώ ζήτημα παράβασης της αρχής της χρηστής διοίκησης ούτε ο Αιτητής προωθεί οποιαδήποτε συγκεκριμένη συμπεριφορά που να δεικνύει τέτοια στάση εκ μέρους των Καθ΄ων  η αίτηση.

 

Δεδομένης της μερικής επιτυχίας της προσφυγής, τα πραγματικά έξοδα καταχώρισης της προσφυγής επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή.

 

Φ. Καμένος, ΔΔΔ