ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

Υπoθ. Αρ.: 4055/24

 

10 Δεκεμβρίου 2025 

[Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.] 

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος 

Μεταξύ: 

S.S.K. 

Αιτητής 

-και- 

 

Κυπριακή Δημοκρατία,

μέσω Υπηρεσίας Ασύλου 

 

Καθ' ων η Αίτηση 

O Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

M. Βασιλείου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τους Καθ' ων η Αίτηση.

[Παρούσα η κα Ζ. Αγαπίου για πιστή μετάφραση από ελληνικά σε αγγλικά και αντίστροφα]  

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Με την παρούσα προσφυγή, ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, όπως αυτή κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 23/09/2024, σύμφωνα με την οποία, το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε.

 

Όπως προκύπτει τόσο από την Ένσταση, αλλά και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, που αποτελεί τεκμήριο "Α" στην παρούσα διαδικασία, τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την υπό εξέταση υπόθεση, είναι τα ακόλουθα:

 

Ο Αιτητής είναι υπήκοος Σιέρρα Λεόνε, κάτοχος διαβατηρίου, ο οποίος εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 29/10/2020 και μέσω Τουρκίας μετέβη στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου από όπου στη συνέχεια εισήλθε παράτυπα στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές. Στις 07/12/2021, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας

 

Στις 28/06/2024 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής  Ένωσης για το Άσυλο  και ακολούθησε στις 17/07/2024 σύνταξη εισηγητικής έκθεσης προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου με την οποία γίνεται εισήγηση για απόρριψη του αιτήματός του.

 

Στις 26/07/2024 συγκεκριμένος λειτουργός, δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, κατόπιν εξέτασης της εισηγητικής έκθεσης αποφάσισε την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

 

Η απορριπτική απόφαση των Καθ' ων η αίτηση, κοινοποιήθηκε στον Αιτητή μέσω της επιστολής ημερομηνίας 23/09/2024 και ακολούθησε η εμπρόθεσμη υποβολή της παρούσας προσφυγής.

 

Μέσω της αίτησης ακυρώσεώς του, ο Αιτητή προωθεί πραγματικούς ισχυρισμούς για ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης, δηλώνοντας φόβο επιστροφής στη χώρα του καθότι κινδυνεύει η ζωή του από πρακτικές μαύρης μαγείας.

 

Με τη γραπτή αγόρευσή του, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι τα προβλήματά του ξεκίνησαν μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ειδικότερα, δήλωσε ότι όταν ήταν επτά ετών, ο πατέρας του επέστρεψε ύστερα από χρόνια απουσίας και τότε πήγε να ζήσει μαζί του για περίπου ενάμιση χρόνο. Στη συνέχεια, ο πατέρας του ασθένησε με επιληπτικές κρίσεις και απεβίωσε. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αιτητής άρχισε να έχει εφιάλτες, κρίσεις και λιποθυμικά επεισόδια. Η μητέρα του αρχικά θεώρησε ότι επρόκειτο για αντίδραση στην απώλεια, αλλά στη συνέχεια θυμήθηκε ότι και ο πατέρας του είχε βιώσει τα ίδια φαινόμενα, τα οποία αποδίδονται σε «πνευματικά προβλήματα» που πλήττουν τα αρσενικά παιδιά της οικογένειας. Καθώς μεγάλωνε, τα συμπτώματα άλλοτε υποχωρούσαν και άλλοτε επιδεινώνονταν, μέχρι που, σε ηλικία 22 ετών, οι κρίσεις έγιναν συχνές και ανεξέλεγκτες. Η μητέρα του αποφάσισε τότε ότι ο μόνος τρόπος να προστατευθεί ήταν να εγκαταλείψει τη χώρα, όπως είχε κάνει παλαιότερα και ο πατέρας του. Τόνισε ότι θεωρεί πως όσο βρίσκεται μακριά από τη Σιέρα Λεόνε είναι ασφαλής και υγιής, προσθέτοντας τις συγκρούσεις και τη βία που επικρατούν στη χώρα ως πρόσθετο λόγο για τον οποίο θεωρεί ότι πρέπει να παραμείνει στην Κύπρο.

 

Από την πλευρά τους, οι Καθ΄ ων η αίτηση, αγορεύοντας προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίζονται ότι η επίδικη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, σύμφωνη με τις διατάξεις του Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας. Αποτελεί θέση τους, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε μετά από δέουσα έρευνα και σωστή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους Καθ’ ων η αίτηση, αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, είναι δε επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη. Επιπλέον αποτελεί θέση του ότι ορθά απορρίφθηκε η αίτηση του Αιτητή, και ως εκ τούτου, καλούν το Δικαστήριο, όπως απορρίψει την προσφυγή και επικυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση.

 

Δεδομένου ότι το παρόν Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν.73(Ι)/2018, κέκτηται εξουσίας όπως εξετάζει πέραν από την νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης και την ορθότητα αυτής, ήτοι εξέταση επί της ουσίας του αιτήματος του Αιτητή, κρίνω σκόπιμο όπως καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που ο Αιτητής προέβαλε σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά και για να διαφανεί εάν οι Καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της διακριτικής τους ευχέρειας

 

Με την αίτηση του ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, διότι κινδυνεύει να τον σκοτώσουν. Ειδικότερα, δήλωσε ότι έχασε τον πατέρα του σε ηλικία οκτώ ετών και ότι στο οικογενειακό του περιβάλλον επικρατεί πίστη σε μυστικές οργανώσεις (secret society) και, ως πρωτότοκος, είχε φθάσει ο χρόνος να ενταχθεί σε μία από τις ομάδες των απογόνων του πατέρα του. Πρόσθεσε ότι η μητέρα του, φοβόταν για την ένταξή του στη μυστική αυτή οργάνωση (secret society) και ότι σε περίπτωση επιστροφής του κινδυνεύει να χάσει την ζωή του.

 

Στο πλαίσιο της συνέντευξης του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου επιβεβαίωσε ότι είναι υπήκοος Σιέρρα Λεόνε, γεννηθείς στην πόλη Freetown στην Σιέρρα Λεόνε, όπου διέμεινε μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του. Κατά δήλωσή του άγαμος και άτεκνος, χριστιανός καθολικός ανήκον στην φυλή Limba. Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια δήλωσε πως η μητέρα του διαμένει στην Freetown, μαζί με την ετεροθαλή αδελφή του, ενώ ο πατέρας του απεβίωσε το 2010. Ως προς το μορφωτικό του επίπεδο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και ότι σπούδασε στο ‘FBC College’, ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Τέλος, δήλωσε ότι δεν εργαζόταν στην χώρα καταγωγής του.

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του δήλωσε κατά την ελεύθερη αφήγηση πως όλα ξεκίνησαν στην παιδική του ηλικία. Όταν ήταν επτά ετών ζούσε με τη μητέρα του, καθώς ο πατέρας του απουσίαζε. Μετά την επιστροφή του πατέρα του, διέμεινε μαζί του για περίπου ενάμιση χρόνο, μέχρι που ο πατέρας άρχισε να ασθενεί χωρίς να εντοπιστεί ιατρική αιτία, και ακολούθως απεβίωσε. Μετά τον θάνατό του, ο Αιτητής άρχισε να έχει εφιάλτες, οι οποίοι συνεχίστηκαν παρά τις προσπάθειες της μητέρας του να τους αντιμετωπίσει και παρά τη μετακίνησή τους σε άλλο περιβάλλον. Η μητέρα του πίστευε ότι πρόκειται για «πνευματικό ζήτημα» που επηρεάζει τα αρσενικά παιδιά της οικογένειας.

 

Οι εφιάλτες υποχώρησαν προσωρινά, όμως όταν ο Αιτητής έγινε 22 ετών άρχισε να παρουσιάζει επιληπτικού τύπου κρίσεις, να καταρρέει και να αυτοτραυματίζεται. Η μητέρα του, θεωρώντας ότι κινδυνεύει όπως και ο πατέρας του, τον προέτρεψε να εγκαταλείψει τη χώρα, ως εκ τούτου το 2020 ήρθε στην Κύπρο.

 

Ο Αιτητής ανέφερε περαιτέρω ότι φοβάται πως, σε περίπτωση επιστροφής, κινδυνεύει να πεθάνει όπως ο πατέρας του. Υποστήριξε ότι τα προβλήματά του έχουν «πνευματική αιτία» που συνδέεται, σύμφωνα με τη μητέρα του, με θυσίες που είχαν γίνει από τη γιαγιά του προκειμένου να αποκτήσει παιδιά, με αποτέλεσμα τα αρσενικά μέλη της οικογένειας να αντιμετωπίζουν προβλήματα και να πεθαίνουν σε μικρή ηλικία.

 

Ο Αιτητής ανέφερε ότι προσπάθησε να αντιμετωπίσει την κατάσταση μέσω προσευχής σε εκκλησία και μέσω ιατρικών εξετάσεων, χωρίς να βρεθεί ιατρική αιτία. Όσον αφορά τις κρίσεις, δήλωσε ότι η τελευταία συνέβη τον Οκτώβριο του προηγούμενου έτους, όπου τραυματίστηκε στο πόδι. Από τότε, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν έχει παρουσιάσει άλλες κρίσεις, πλην μίας που συνέβη κατά την άφιξή του στην Κύπρο.

 

Όταν ρωτήθηκε γιατί πιστεύει ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν εάν έφευγε από τη χώρα καταγωγής του, εξήγησε ότι ο πατέρας του ήταν καλά όταν ζούσε εκτός Σιέρα Λεόνε, ενώ τα προβλήματα επανήλθαν μόνο όταν αυτός επέστρεψε. Ο ίδιος θεωρεί ότι από τη στιγμή που έφυγε βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση.

 

Τέλος, ερωτηθείς κατά πόσο θα μπορούσε να επιστρέψει και να διαμείνει σε άλλη περιοχή της χώρας του, όπως στη Makeni, απάντησε αρνητικά, υποστηρίζοντας πως ούτε η αλλαγή τόπου διαμονής είχε βοηθήσει τον πατέρα του.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που παρέθεσε στην αφήγησή του ο Αιτητής, διέκρινε στην έκθεση - εισήγησή του δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προκύπτουν από τις δηλώσεις του. Ως πρώτος ισχυρισμός διακρίθηκε το προσωπικό προφίλ, ταυτότητα και  χώρα καταγωγής του Αιτητή και ως δεύτερος οι εφιάλτες και οι πνευματικές επιθέσεις που βίωσε ο Αιτητής.

 

Ο πρώτος ισχυρισμός έγινε αποδεκτός καθώς οι δηλώσεις του Αιτητή σχετικά με τα στοιχεία του προσωπικού του προφίλ (φυλή, θρήσκευμα, περιοχή συνήθους διαμονής και γέννησης) κρίθηκαν συνεκτικές και επαρκείς πληροφοριών.

 

Εντούτοις, ο δεύτερος ισχυρισμός του, ότι ο Αιτητής βίωσε εφιάλτες και πνευματικές επιθέσεις, δεν έγινε αποδεκτός. Ειδικότερα, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να αναπτύξει περαιτέρω τους ισχυρισμούς του και να παρέχει λεπτομέρειες σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετώπισε και ειδικότερα ως προς τις απειλές που δέχτηκε. Ο Αιτητής δεν παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες ως προς την συχνότητα του ζητήματος με τους εφιάλτες, δηλώνοντας ότι συνέβαινε τις περισσότερες νύχτες. Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει αν συνέβη κάτι συγκεκριμένο και οι εφιάλτες σταμάτησαν και μετά ξεκίνησαν ξανά στα 22 του χρόνια, δήλωσε αόριστα ότι σταμάτησαν αφού μετακόμισαν σε άλλο σπίτι, αλλά αργότερα ξεκίνησαν ξανά. Ομοίως δήλωσε αόριστα ότι η μητέρα του τον πήγε στην εκκλησία για να προσευχηθούν, ώστε να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες, και επίσης σε γιατρό, ο οποίος του χορήγησε φάρμακα για να κοιμάται, χωρίς αποτέλεσμα. Περαιτέρω, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει τις επιθέσεις που αντιμετώπιζε μετά την ηλικία των 22 ετών, ούτε ήταν σε θέση να εξηγήσει πώς βίωνε τις επιθέσεις όταν ξεκίνησαν. Κληθείς να εξηγήσει τί εννοούσε με την έκφραση «ότι πρόκειται για πνευματικό ζήτημα που επηρεάζει το αρσενικό παιδί της οικογένειας», δεν έδωσε λεπτομερή απάντηση. Ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τί ακριβώς βίωσε κατά την παραμονή του στην Δημοκρατία, ούτε μπόρεσε να εξηγήσει πώς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτό θα σταματήσει αν βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του. Τέλος, ο λειτουργός σημειώνει ότι ο Αιτητής δεν ανέφερε σε ποια συγκεκριμένη χώρα ζούσε ο πατέρας του, αν ήταν εκτός της Σιέρα Λεόνε, ενώ ερωτηθείς αν ενδιαφέρθηκε να ενημερωθεί ενόσω ζούσαν μαζί, απάντησε αρνητικά.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού, κρίθηκε ότι οι προαναφερθείσες δηλώσεις αφορούν προσωπική εμπειρία του Αιτητή και επομένως, παρόλο που διεξήχθη εκτεταμένη έρευνα για τη χώρα καταγωγής, δεν βρέθηκαν πληροφορίες που να επιβεβαιώνουν τον συγκεκριμένο ισχυρισμό του Αιτητή. Περαιτέρω, ο λειτουργός παρείχε γενικές πληροφορίες ως προς την μαύρη μαγεία.

 

Κατά την εξέταση του κινδύνου και στο πλαίσιο τoυ πρώτου ισχυρισμού που έγινε αποδεκτός, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε πως επί τη βάσει  των πληροφοριών από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Σιέρρα Λεόνε και λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό του προφίλ, δεν συντρέχει εύλογη πιθανότητα να υποστεί ο Αιτητής μεταχείριση που ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του και συγκεκριμένα, στην περιοχή Freetown.

 

Προχωρώντας, στη νομική ανάλυση, κρίθηκε, επί τη βάσει των προβαλλόμενων αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, ότι εκλείπει το αντικειμενικό στοιχείο του φόβου του Αιτητή και συνεπώς, δεν προκύπτει βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης δυνάμει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου. προσθέτοντας ότι δεν προέκυψε κίνδυνος σοβαρής βλάβης ούτε στο πλαίσιο του άρθρου 19 (1) και (2) του περί Προσφύγων Νόμου, σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Σε σχέση δε με τις προϋποθέσεις ένταξης του Αιτητή στο άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε ότι δεν θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής λόγω αδιάκριτης βίας σε κατάσταση διεθνούς και εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, αφού η χώρα καταγωγής του δεν επηρεάζεται από διεθνή ή εσωτερική ένοπλη σύγκρουση. Ως συνέπεια, η αίτηση διεθνούς προστασίας του Αιτητή απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμη.

 

Ο Αιτητής, κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, επανέλαβε ότι τους ισχυρισμούς του περί πνευματικών επιθέσεων χωρίς να προσδιορίζει τον φορέα δίωξής του. Ισχυρίστηκε περαιτέρω, πως ενώσω βρίσκεται εκτός της χώρας δεν κινδυνεύει, αντίθετα σε περίπτωση επιστροφής τους θα αρχίσουν οι «επιθέσεις», υπό μορφή εντόνων εφιαλτών .

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν.6(Ι)/2000, «πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο, που λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγένειας του και δεν είναι σε θέση ή λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής». Είναι καθόλα κατανοητό, ότι για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση.

 

Περαιτέρω το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000 προνοεί ότι «εναπόκειται στον Αιτητή  να τεκμηριώσει την αίτηση διεθνούς προστασίας», χωρίς να απαιτείται να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία. Ο Αιτητής  έχει την ευθύνη να εκθέσει με την αίτησή του αλλά και μέσα από την ενώπιον της αρμόδιας αρχής συνέντευξή του ακόμα και ενώπιον του Δικαστηρίου, μέσω της ορθής δικονομική διαδικασίας, με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικό, δικαιολογημένο φόβο δίωξης υφιστάμενο στη χώρα καταγωγής του. Ο Αιτητής οφείλει να επικαλεστεί με λεπτομέρεια, σαφήνεια και αληθοφάνεια συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το υποβληθέν αίτημά του για διεθνή προστασία, το δε αρμόδιο όργανο εξετάζοντας την αίτηση του Αιτητή, οφείλει να λάβει υπόψη του κάθε σχετικό με την υπόθεση γεγονός.

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών του Αιτητή, το Δικαστήριο μελετώντας το σύνολο του διοικητικού φακέλου, αποδέχεται τον ισχυρισμό του Αιτητή σχετικά με τα προσωπικά στοιχεία, τον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του, καθώς δεν προέκυψαν περί του αντιθέτου στοιχεία και σύμφωνα με την έκθεση/εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού, οι δηλώσεις του Αιτητή επιβεβαιώθηκαν και/ή εντοπίστηκαν σε εξωτερικές πηγές.

 

Εξετάζοντας τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, κρίνω ότι ορθά απορρίφθηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση εφόσον και το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι πράγματι οι δηλώσεις του Αιτητή στα πλαίσια της συνέντευξής του, χαρακτηρίζονται από γενικότητα, έλλειψη επαρκών πληροφοριών, σαφήνειας και συνοχής. Ειδικότερα, η αφήγηση του Αιτητή παρουσιάζει σημαντικές ασυνέπειες, αοριστίες και ελλείψεις που επηρεάζουν την αξιοπιστία της. Οι ισχυρισμοί του βασίζονται σε «πνευματικά ζητήματα» που φέρονται να επηρεάζουν τα αρσενικά μέλη της οικογένειας, χωρίς ωστόσο να προσκομίζονται ιατρικά ή άλλα αντικειμενικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν είτε τις κρίσεις είτε την ύπαρξη κινδύνου. Η περιγραφή των επεισοδίων είναι ασταθής χρονικά και δεν συνάδει με τον ισχυρισμό ότι η απομάκρυνσή του από τη Σιέρα Λεόνε βελτίωσε την κατάσταση, αφού ο ίδιος αναφέρει ότι είχε κρίση και στην Κύπρο. Επιπλέον, ο φόβος του δεν συνδέεται με συγκεκριμένο δράστη ή μορφή δίωξης, αλλά με οικογενειακές πεποιθήσεις που δεν μπορούν να επαληθευτούν, ενώ ο ισχυρισμός ότι δεν μπορεί να μετεγκατασταθεί εσωτερικά δεν στηρίζεται σε προσωπική εμπειρία. Τούτων λεχθέντων, κρίνω το σύνολο της αφήγησης του Αιτητή περιορισμένης αξιοπιστίας και δεν τεκμηριώνει τεκμηριώνει  εξατομικευμένο ή πραγματικό κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στη Σιέρα Λεόνε.

 

Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία του ανωτέρω ισχυρισμού, πέραν της διεξαχθείσας έρευνας από τους Καθ’ ων η αίτηση και εξαιτίας της γενικότητας και ασάφειας που εντοπίζεται στο αφήγημα του Αιτητή αλλά και δεδομένου του ότι τα εξιστορισθέντα αποτελούν υποκειμενικής φύσης περιστατικά εκ των οποίων δεν απορρέει κάποιο στοιχείο που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας, το Δικαστήριο κρίνει ότι καθίσταται περιττή η περαιτέρω έρευνα σε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός της έλλειψης εσωτερικής συνοχής του ισχυρισμού του Αιτητή, ο οποίος διακατέχεται από γενικότητα, αοριστία και σε ορισμένα σημεία από αντιφατικότητα, δεν καθιστά επιτακτική ανάγκη αναφοράς σε πηγές πληροφόρησης για εξέταση της εξωτερικής συνοχής του εν λόγω ισχυρισμού. (βλ FERDINAND EBELE EWELUKWA v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 18/2023, 31.10.2024.).

 

Σε κάθε περίπτωση, ο ισχυριζόμενος φόβος δίωξης του Αιτητή, αφορά σε πνευματικές επιθέσεις από άγνωστο φορέα χωρίς κανένα στοιχείο που να δεικνύει «δίωξη» στο πρόσωπο του Αιτητή «λόγω φυλής, θρησκείας, ιθαγένειας, πολιτικών πεποιθήσεων ή ιδιότητας μέλους ειδικής κοινωνικής ομάδας». Συνεπώς, ακόμα και αληθείς να είναι οι ισχυρισμοί του Αιτητή, και πάλι αυτοί δεν αρκούν για να τον εντάξει στην έννοια του «πρόσφυγα».

 

Ως εκ των πιο πάνω, από το ιστορικό του Αιτητή, στη βάση των δεδομένων του διοικητικού φακέλου και από την ανωτέρω αξιολόγηση των ισχυρισμών του, προκύπτει ότι ο Αιτητής δε στοιχειοθέτησε κανέναν ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα. Τα όσα ανέφερε δεν θα μπορούσαν να τον εντάξουν στην έννοια του πρόσφυγα, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000.

 

Ο «Πρακτικός Οδηγός της ΕΑΣΟ: Αξιολόγηση των Αποδεικτικών Στοιχείων» (Μάρτιος 2015) καθορίζει πως στη βάση της συλλογής πληροφοριών θα πρέπει να προσδιορίζονται τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, τα οποία στη συνέχεια θα πρέπει να συνδέονται με τις απαιτήσεις του ορισμού του πρόσφυγα και αν δεν υπάρχει κατάληξη ότι μπορεί να δοθεί προσφυγικό καθεστώς, τότε το αρμόδιο όργανο θα πρέπει να εκτιμήσει εάν τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά συνδέονται με τις απαιτήσεις του ορισμού του προσώπου που δικαιούται συμπληρωματική προστασία.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου, καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δύναται να παραχωρηθεί σε οποιοδήποτε Αιτητή σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη. Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1), του Ν.6(Ι)/2000 «ουσιώδεις λόγοι». Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, του Ν. 6(Ι)/2000 σημαίνει (α) κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, ή (β) βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή (γ) να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619, ECLI:CY:AD:2015:D619).

 

Σε σχέση με το ενδεχόμενο σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του να αντιμετωπίσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης στο πλαίσιο των άρθρων 19(1) και (2)(α) και (β) του ιδίου Νόμου, δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων να συνάγεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στην Σιέρρα Λεόνε θα του επιβληθεί θανατική ποινή ή εκτέλεση ή άλλως θα κινδυνεύσει με βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία.

 

Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο θα διερευνήσει την πιθανή πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου.

 

Σύμφωνα με το διαδραστικό χάρτη της διαδικτυακής πύλης Rule of Law in Armed Conflict (RULAC), πρωτοβουλία της Ακαδημίας της Γενεύης για το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Σιέρρα Λεόνε δεν βρίσκεται υπό ένοπλη σύρραξη.[1]

 

Για λόγους πληρότητας της έρευνας θα παρατεθούν ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Δυτική Περιφέρεια της Sierra Leone, στην οποία υπάγεται η περιοχή Freetown. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης 30/09/2025) καταγράφηκαν 17 περιστατικά ασφαλείας (που περιλαμβάνουν περιστατικά διαδηλώσεων, πολιτικής βίας, καταστολών), τα οποία είχαν ως συνέπεια 4 απώλειες.^[2] Από τα εν λόγω περιστατικά 13 έλαβαν χώρα στην περιοχή Freetown, χωρίς ανθρώπινες απώλειες. Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της Freetown, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, υπολογίζεται περί το 1.3 εκατομμύρια κατοίκων.[3]

 

Τα εν λόγω στοιχεία καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν συνθήκες αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης στην εν λόγω περιοχή που θα μπορούσαν να θέσουν υπό απειλή την ζωή ενός πολίτη από την παρουσία του και μόνο στην εν λόγω περιοχή, υπό την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

 

Κρίνω, υπό τις περιστάσεις και στη βάση του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, ότι το αίτημα του Αιτητή εξετάστηκε πλήρως η δε απόφαση είναι πλήρως αιτιολογημένη. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει σε κανένα στάδιο της διαδικασίας τη βασιμότητα του αιτήματός του για αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα, δυνάμει του περί Προσφύγων Νόμου και της Σύμβασης της Γενεύης, ούτε για την παραχώρηση συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19 του Νόμου.

 

Η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε στο πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του αρμόδιου διοικητικού οργάνου, το οποίο συνεκτίμησε όλα τα πραγματικά στοιχεία και εξέδωσε τελική αιτιολογημένη απόφαση. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το μεμπτό, ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και επαρκώς αιτιολογημένη.

 

Με βάση όλα τα πιο πάνω η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1000 έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

 

 

Α.Α.ΑΓΡΟΤΗ, Δ ΔΔΔΠ