ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.177/24

 

22 Ιανουαρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

J. A. C.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Α. Ιωάννου για Μ. Χ. Σταματάρης και Συνεργάτες, Δικηγόροι για Αιτητή

Κα Κ. Μιχαηλίδου για Μιχαηλίδη & Χαραλάμπους ΔΕΠΕ, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή, που καταχωρίστηκε προσωπικά από τον ίδιο, ο αιτητής αιτείται την επανεξέταση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.08/01/24, την οποία επισυνάπτει στην προσφυγή. Σημειώνεται ότι, μετά την καταχώρηση της παρούσας προσφυγής, την εκπροσώπηση του αιτητή ανέλαβε δικηγόρος, όμως δεν έγινε αίτηση τροποποίησης της προσφυγής και συνεπώς η αίτηση παραμένει ως καταχωρήθηκε προσωπικά από τον ίδιο τον αιτητή.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Λιβερία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων και υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στις 06/12/21, η οποία απορρίφθηκε συνεπεία τεκμαιρόμενης σιωπηρής απόσυρσης, καθώς ο αιτητής δεν ανταποκρίθηκε σε κλήσεις για τη συνέντευξη, ακολούθως δε επανανοίχθηκε ο φάκελος, κατόπιν σχετικής αιτήσεως από τον αιτητή ημ.18/10/23, δυνάμει του αρ.16Ε του Περί Προσφύγων Νόμου (ερ.1-3, 23-26, 34-35, 48).  

Στις 06/12/23 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.36-48). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση-Εισήγηση (ερ.56-65) και στις 12/12/23 η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε να μην παραχωρηθεί καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία του επιδόθηκε στις 08/01/24 στην μητρική του γλώσσα (ερ.66, 3).

Επί της αιτήσεως ασύλου ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του λόγω περιουσιακής διαμάχης με τα παιδιά των θείων και της θείας του, καθότι ο ίδιος είναι το πρωτότοκο παιδί των γονιών του, ως αναφέρει, ο πατέρας του απεβίωσε στις 17/11/20 και ο αιτητής αποφάσισε να συνεχίσει ένα κατασκευαστικό πρότζεκτ και τότε ο θείος, η θεία του αιτητή και τα παιδιά τους αποφάσισαν να τον κυνηγήσουν για να τον σκοτώσουν και να σφετεριστούν τη γη (σ.σ. την οποία ανέπτυσσε ο αιτητής). Γι’ αυτό και, ως ο αιτητής αναφέρει, αποφάσισε να φύγει.  

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι αποφοίτησε από το λύκειο στην Μονρόβια, όπου ζούσε από τα 7 του χρόνια μέχρι που έφυγε από τη χώρα, έπαιζε ποδόσφαιρο και πήγε 2-3 χρόνια στη Σρι Λάνκα (έπαιζε ποδόσφαιρο), επέστρεψε στην Μονρόβια και εργάστηκε ως πωλητής παπουτσιών μεταξύ 2018-2020, ο πατέρας του απεβίωσε στις 17/11/20, η μητέρα του διαμένει στις Η.Π.Α. και ο αδελφός και η αδελφή του διαμένουν στη Λιβερία.

Αναφορικά με τους λόγους που έφυγε από τη χώρα καταγωγής ο επανέλαβε τα όσα είχε καταγράψει στην επίδικη αίτηση (βλ. πιο πάνω). Ερωτώμενος ανέφερε ότι αυτά είναι και ο μόνος λόγος που έφυγε από τη Λιβερία. Ερωτώμενος ανέφερε ότι ο πατέρας του είχε μεγάλη περιουσία, την οποία εμπιστεύτηκε στον αιτητή, ο ίδιος άρχισε να αναπτύσσει την περιουσία τον Μάρτιο 2020. Σε σχετική ερώτηση ο αιτητής επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν ο πρωτότοκος υιός της οικογένειας αλλά ο 2^ος, τα αδέλφια του είναι καλά, δεν γνωρίζει τι έγινε με τους θείους και τα ξαδέλφια του (τα οποία κατ’ ισχυρισμό τον δίωκαν),  οι σχέσεις τους ήταν καλές μέχρι που πέθανε ο πατέρας του, ερωτώμενος δε για τι έγινε στα πλαίσια της κατ’ ισχυρισμό διαμάχης μ’ αυτούς ο αιτητής ανέφερε ότι τον χτύπησαν και απείλησαν τη ζωή του αμέσως μετά που πέθανε ο πατέρας του. Ερωτώμενος για το τι έκανε, εφόσον τα περιστατικά βίας από τους συγγενείς του έγιναν τέλη 2020 αλλά ο ίδιος έφυγε από τη χώρα τα τέλη του 2021, ο αιτητής ανέφερε ότι κρυβόταν και σε επόμενη ερώτηση ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τι απέγινε η διαφιλονικούμενη περιουσία μετά που έφυγε από τη χώρα.

Ερωτώμενος γιατί τα αδέλφια του δεν αντιμετώπισαν προβλήματα, δεδομένου ότι, ως ο ίδιος ανέφερε, διαμένουν στη Λιβερία μέχρι σήμερα,  ανέφερε ότι δεν αποτελούσαν στόχο και σε επόμενη ερώτηση αν κατήγγειλε την επίθεση που δέχθηκε στην αστυνομία ανέφερε ότι το έπραξε αλλά «είναι διεφθαρμένοι» και «μερικές φορές σκοτώνουν κόσμο». Σχετικά με την περιουσία ανέφερε ότι ανήκει σε όλη την οικογένεια αλλά ένα από τα ακίνητα είναι εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του ιδίου. Ερωτώμενος για τις συνέπειες επιστροφής του στη Λιβερία ο αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει, όμως πιθανόν να υφίσταται ακόμα το ζήτημα με τους θείους και τα ξαδέλφια του, καθώς, ως ανέφερε, η περιουσία παραμένει στο όνομα του ιδίου. Σχετικά με τα ως άνω ο αιτητής προσκόμισε φερόμενο τίτλο ιδιοκτησίας και άλλα έγγραφα (ερ.49-51), σε φωτοαντίγραφα.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2.    Προβλήματα με τα ξαδέλφια του αιτούντος λόγω περιουσιακών διαφορών

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο από τους ως άνω ισχυρισμούς, απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό.

Σχετικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι το αφήγημα του αιτητή παρουσιάζει κενά και αντιφάσεις, στερείται δε εύλογα αναμενόμενων λεπτομερειών και στοιχείων. Ως επί τούτου καταγράφεται στην επίδικη έκθεση, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τα συμβάντα στα οποία αναφέρθηκε, το περιστατικό όπου κατ’ ισχυρισμό τραυματίστηκε, τον χρόνο που έλαβε χώρα αυτό, περιέπεσε δε σε αντίφαση σχετικά, αφού αρχικά το είχε τοποθετήσει τον Μάρτιο 2021, ακολούθως δε ανέφερε ότι έγινε αμέσως μετά που πέθανε ο πατέρας του, τον Νοέμβριο 2020. Περαιτέρω, ως κρίθηκε, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει τι απέγινε τελικά η διαφιλονικούμενη περιουσία, πράγμα που κρίθηκε με ευλογοφανές. Σε σχέση με τα έγγραφα που προσκομίστηκαν κρίθηκε ότι φέρουν ουσιώδεις ελλείψεις ως προς τα τυπικά τους στοιχεία, αφού το ερ.49 στερείται ημερομηνία έκδοσης, το ερ.51 στερείται τίτλο και είναι δυσανάγνωστο, το δε ερ.50 δεν μπορεί να διασταυρωθεί με τις πληροφορίες που ανέφερε ο αιτητής. Για τους λόγους αυτούς, αλλά και δεδομένου ότι δεν μπορεί αν διασταυρωθεί η αυθεντικότητα των εγγράφων, κρίθηκε ότι αυτά δεν μπορούν να στηρίξουν τους ισχυρισμούς του και ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε λόγω έλλειψης εσωτερικής συνοχής.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου στη βάση του ως άνω αποδεκτού ισχυρισμού, κατόπιν έρευνας για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Μονρόβια) και με δεδομένο το προφίλ του ως έγινε αποδεκτό, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι ο αιτητής δεν διατρέχει κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του.

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις ο συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητώς άπαντες τους ισχυρισμούς που αναγράφονται στις αγορεύσεις του, πλην των ισχυρισμών που αφορούν μη δέουσα έρευνα και πλάνη περί τα πράγματα. Σημειώνω ότι, δεδομένης της μη τροποποίησης της προσφυγής ουδείς ισχυρισμός είναι δικογραφημένος. Παρά τούτο, δεδομένου ότι οι μόνοι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη και κατ’ ουσία ορθή και ζήτησαν απόρριψη της προσφυγής.

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ουουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε στα πλαίσια αυτού, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν ενδελεχώς στην επίδικη έκθεση, στερούνταν επί παντός και σε όλη τους την έκταση, τόσο αναφορικά με τους λόγους που προέκυψε η διαμάχη με τους συγγενείς του, πως εξελίχθηκε, τι έγινε κατά το συμβάν όπου κατ’ ισχυρισμό ο ίδιος κτυπήθηκε και τι συνέβη τελικά με τη διαφιλονικούμενη περιουσία, κάθε ψήγματος εύλογα αναμενόμενης λεπτομέρειας και βιωματικού στοιχείου και έβριθαν κενών, ασαφειών και προφανών αντιφάσεων. Σημειώνω ενδεικτικά ότι ουδέν στοιχείο, λεπτομέρεια ή και σαφές χρονικό πλαίσιο ήταν σε θέση να αναφέρει σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό περιουσιακή διαμάχη, πότε αυτή ξεκίνησε, ποια ακίνητα αφορούσε και γιατί, δεδομένου ότι τα αδέλφια του παραμένουν στο ίδιο μέρος, αυτά δεν στοχοποιήθηκαν αλλά και ουδέν βιωματικό στοιχείο ή επαρκείς λεπτομέρειες ήταν σε θέση να παραθέσει αναφορικά με το τι έγινε ακριβώς όταν δέχθηκε επίθεση και πότε έγινε αυτό.

Ενόψει των ως άνω δεν έχω τίποτε να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή που άπτονται του 2^ου ισχυρισμού, πέραν όσων επί τούτου ενδελεχώς και λεπτομερώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.59-61), τα οποία και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω εκ νέου στο σημείο αυτό. Σημειώνω απλά ότι, συνεπεία των ανωτέρω, ενόψει εδώ της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων (ΠΧΚ) αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία και ορθώς δεν έγινε εν προκειμένω. Σχετικά με τούτο, στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται ότι η αναζήτηση πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής (ΠΧΚ) «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.».

Σχετικά με την αξιολόγηση εγγράφων, στο εγχειρίδιο EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.107-108, αναφέρονται τα εξής:

«Το περιεχόμενο, η φύση και ο συντάκτης αφορούν το αν το έγγραφο είναι αξιόπιστο. Ένα έγγραφο μπορεί να είναι γνήσιο, υπό την έννοια ότι πρόκειται όντως για το έγγραφο ως το οποίο υποβάλλεται, αλλά το περιεχόμενό του ενδέχεται να είναι αναξιόπιστο και να μην τεκμηριώνει τις δηλώσεις του αιτούντος. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι ένα έγγραφο είναι πλαστογραφημένο δεν σημαίνει ότι μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστο μόνο γι’ αυτόν τον λόγο. Το βάρος της απόδειξης της γνησιότητας και της αξιοπιστίας του εγγράφου το φέρει ο αιτών.

Ενδεχομένως να πρέπει να εξεταστούν παράγοντες όπως η εσωτερική συνέπεια, το επίπεδο λεπτομέρειας, η συνέπεια με άλλα αποδεικτικά στοιχεία, και ιδιαίτερα με τις ΠΧΚ, και το αν οι πληροφορίες προέρχονται από άμεση πηγή. Το ίδιο ισχύει και για πτυχές που αφορούν τον συντάκτη, τα προσόντα του, την αξιοπιστία των πληροφοριών στις οποίες βασίζεται το έγγραφο και τον σκοπό για τον οποίο συντάχθηκε.

[…]

Τα έγγραφα πρέπει να υποβάλλονται στον ίδιο βαθμό ελέγχου που υποβάλλονται και οι δηλώσεις του αιτούντος: οι αρχές που εφαρμόζονται στην αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και αναφέρονται στην ενότητα 4.3 ανωτέρω δεν ισχύουν μόνο για τις δηλώσεις, γραπτές ή προφορικές, αλλά και για όλα τα έγγραφα που υποβάλλονται προς στήριξη της αίτησης ⁽³²⁴⁾. Τα έγγραφα δεν πρέπει να αξιολογούνται χωριστά, αλλά με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων. Σε κάθε περίπτωση, πριν από οποιαδήποτε αρνητική διαπίστωση, θα πρέπει να έχει παρασχεθεί στον αιτούντα η κατάλληλη ευκαιρία ώστε να δώσει εξηγήσεις ή να σχολιάσει τις σχετικές ανησυχίες.»

Στη βάση και των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών καταλήγω, σε συμφωνία και με τα όσα οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν στην επίδικη έκθεση, ότι δεδομένης της παντελούς ελλείψεως εσωτερικής συνοχής των ισχυρισμών του αιτητή, αυτό δεν θα μπορούσε, σε κάθε περίπτωση, να υπερκερασθεί με τα προσκομισθέντα έγγραφα, δεδομένου ότι αυτά από μόνα τους, χωρίς το απαραίτητο υπόβαθρο αξιόπιστων ισχυρισμών γεγονότων, που εν προκειμένω δεν τέθηκε από τον αιτητή κατά τη συνέντευξη, δεν θα μπορούσαν να προσδώσουν αξιοπιστία στους κατά τα τ’ άλλα παντελώς ελλιπείς ισχυρισμούς. Άλλωστε το μόνο που θα μπορούσαν τα ερ.59-61 να αποδείξουν είναι ότι ο αιτητής είναι ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας και όχι ευθέως τους ισχυρισμούς του, οι οποίοι στερούνται συνοχής, και συνεπώς θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ή να ενισχύσουν αφήγημα το οποίο είναι εξ’ υπαρχής συνεκτικό, που δεν είναι η περίπτωση στην παρούσα.

Ενόψει της ως άνω απομένει λοιπόν μια επικαιροποιημένη αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Monrovia, επαρχία Monteserrado).

Στη βάση δεδομένων ACLED για την περίοδο από 02/05/24 μέχρι 02/05/25 στην επαρχία Montserrado, όπου υπάγεται η Monrovia, καταγράφηκαν 29 περιστατικά ασφαλείας, με 2 απώλειες, ήτοι 1 μάχη (0 απώλειες), 20 διαδηλώσεις (με 0 απώλειες) και 8 εξεγέρσεις (με 2  απώλειες).[1] Στη πόλη Monrovia, την ίδια χρονική περίοδο καταγράφηκαν συνολικά 20 περιστατικά, χωρίς να καταγραφούν απώλειες, εκ των οποίων τα 15 καταγράφηκαν ως διαδηλώσεις και 5 ως εξεγέρσεις.[2] O πληθυσμός της Monrovia ανέρχεται περί τα 1.8 εκατομμύρια κατοίκων.[3]

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην Monrovia, στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που να επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτόν, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [4] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, C-901/19 CF and DN). 

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

Η διαδικασία εξέτασης της αίτησης αλλά και όσα περιλαμβάνονται στην επίδικη απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς τεκμηριωμένα, προϊόντα επαρκούς έρευνας του συνόλου των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο σχετικό νομικό πλαίσιο και είναι πλήρως αιτιολογημένα αλλά και ορθά επί της ουσίας. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή του θα ήταν σε παράβαση του κατοχυρωμένου εκ των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ δικαιώματος του αιτητή στην μη επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.