ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1516/24

21 Ιανουαρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

L.K.K.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Α. Πλιάκα (κα) για Δ. Ζησιμοπούλου Κυριάκου (κα), Δικηγόροι για τον Αιτητή

Χαραλάμπους Ι., για Μιαχαηλίδου & Χαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε., για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται παράνομη, άκυρη, και στερούμενη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος, η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 16.3.2024, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (στο εξής: ΛΔΚ). Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 26.2.2024, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 12.3.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος στις 14.3.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 16.3.2024, ο οποίος εξέδωσε παράλληλα και απόφαση επιστροφής του Αιτητή στη ΛΔΚ. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 5.4.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής δια της συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας προώθησε τον ισχυρισμό περί δέουσας έρευνας και ισχυρισμούς επί της ουσίας της υπόθεσης, υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του δεν αξιολογήθηκαν ορθώς από τους Καθ’ ων η αίτηση.

3.             Από την πλευρά τους οι Καθ’ ων η αίτηση υιοθέτησαν το περιεχόμενο της γραπτής τους αγόρευσης και του διοικητικού φακέλου, και υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  Παραπέμπουν προς τούτο στα επιμέρους ευρήματά τους όπως καταγράφονται στην Έκθεση/Εισήγηση, η οποία αποτελεί το αιτιολογικό υπόβαθρό της επίδικης πράξης, υποστηρίζοντας ότι ο Αιτητής ορθώς κρίθηκε ως αναξιόπιστος ως προς τη φερόμενη δίωξή του και συνεπώς, ότι ορθώς απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία.

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2025 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Το άρθρο 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (στο εξής: ο Περί Προσφύγων Νόμος)καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

 

8.             Το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποχρεώσεις Αιτητή κατά την εξέταση της αίτησης και συναφής υποχρέωση αρμόδιων αρχών

16.-(1) Κατά την εξέταση της αίτησής του, ο Αιτητής οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία Ασύλου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και των υπόλοιπων στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) του εδαφίου (2).

(2) Ιδίως, ο Αιτητής οφείλει-

(α) να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την τεκμηρίωση της αίτησης, τα οποία στοιχεία συνίστανται σε δηλώσεις του Αιτητή και σε όλα τα έγγραφα που έχει ο Αιτητής στη διάθεσή του σχετικά με την ηλικία του, το προσωπικό του ιστορικό, καθώς και το ιστορικό των οικείων συγγενών του, την ταυτότητα, την ιθαγένεια, τη χώρα και το μέρος προηγούμενης διαμονής του, τις προηγούμενες αιτήσεις ασύλου, το δρομολόγιο που ακολούθησε, το δελτίο ταυτότητας και τα ταξιδιωτικά του έγγραφα και τους λόγους για τους οποίους ζητεί διεθνή προστασία∙ [...]».

9.             Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

10.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές της προβολής των λόγων προσφυγής. Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

11.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 16 του περί Προσφύγων Νόμου και ειδικότερα τα εδάφια (2) και (3) αυτών. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320) αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου (Βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010). Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του (Βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

12.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για λόγους ασφαλείας. Ειδικότερα, δήλωσε ότι μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, όπου άτομα της υψηλής κοινωνίας καθώς και κυβερνητικοί αξιωματούχοι εκμεταλλεύονταν ανηλίκους και τους προωθούσαν σε άλλα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, στο πλαίσιο του οποίου, όπως ανέφερε, και ο ίδιος υπέστη σεξουαλική κακοποίηση. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι όταν ανακάλυψε την ταυτότητα των εν λόγω προσώπων δέχθηκε απειλές, με αποτέλεσμα η ζωή του να τεθεί σε κίνδυνο

13.          Στο έντυπο ευαλωτότητας που προηγήθηκε της συνέντευξης του Αιτητή επί της αίτησής του για διεθνή προστασία, ερωτηθείς ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ανέφερε ότι είχε βιώσει μία φορά σεξουαλική κακοποίηση. Ειδικότερα, δήλωσε ότι ζούσε σε ορφανοτροφείο, όπου διαπίστωσε ότι πολλά παιδιά επέστρεφαν συχνά φέροντας χρήματα και δώρα. Όταν τα ρώτησε από πού τα προμηθεύονταν, του ανέφεραν ότι διάφοροι αξιωματούχοι τα κακοποιούσαν σεξουαλικά και, ως αντάλλαγμα, τους παρείχαν χρήματα και δώρα. Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι μετέβη στην αστυνομία προκειμένου να καταγγείλει τα εν λόγω περιστατικά, πλην όμως ακολούθως απεστάλη άτομο το οποίο τον απήγαγε και τον κακοποίησε, ενώ κρατήθηκε για μία ημέρα. Κατά τους ισχυρισμούς του, κατά την εν λόγω κράτηση δέχθηκε απειλές ότι, σε περίπτωση που απευθυνόταν εκ νέου στην αστυνομία, θα τον σκότωναν, αναφέροντας ότι μεταξύ των εμπλεκομένων προσώπων συγκαταλεγόταν και στρατηγός (“general”). Ο Αιτητής ανέφερε ότι η κράτησή του διήρκεσε μόνον μία ημέρα και ότι, πέραν του περιστατικού αυτού, δεν του συνέβη οτιδήποτε άλλο στη χώρα καταγωγής του. Ο Αιτητής τοποθετεί χρονικά τα εν λόγω συμβάντα το 2022.

14.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 2002 και μεγάλωσε στην Κινσάσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Δήλωσε ότι δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας. Ως προς την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι οι γονείς του είναι χωρισμένοι. Δήλωσε ότι από το έτος 2020, λόγω της στάσης του πατριού του, ο οποίος δεν τον επιθυμούσε στην οικία, διέμενε σε ορφανοτροφείο στην Κινσάσα, το οποίο και ονομάτισε, και στο οποίο παρέμεινε μέχρι και το έτος 2024, οπότε και εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Ανέφερε ότι διατηρεί επικοινωνία με τους παππούδες του, ενώ στην ευρύτερη οικογένειά του στη ΛΔΚ περιλαμβάνονται ένας θείος και μία θεία. Με τη μητέρα του, καθώς και με τον πατέρα του, δήλωσε ότι δεν διατηρεί επικοινωνία. Ως προς το μορφωτικό του επίπεδο, ανέφερε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το έτος 2021 και ότι φοιτούσε σε σχολείο της κοινότητας Mgaliema στην Κινσάσα. Αναφορικά με την εργασιακή του πείρα, δήλωσε ότι εργάστηκε σε ταξιδιωτικό γραφείο, ενώ παράλληλα ασχολείτο με την διαδικτυακή πώληση κινητών τηλεφώνων. Ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, κατά τη ελεύθερή του αφήγηση, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι, κατά τη διαμονή του στο ορφανοτροφείο, διαπίστωσε ότι ορισμένα νεαρά άτομα που διέμεναν εκεί υφίσταντο σεξουαλική κακοποίηση. Κατόπιν τούτου, μετέβη στην αστυνομία για να καταγγείλει τα εν λόγω περιστατικά. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, μετά την καταγγελία αυτή, πρόσωπο το οποίο ο ίδιος αναφέρει ως «general», μαζί με συνεργάτες του, τον απήγαγαν για μία ημέρα, τον κακοποίησαν σωματικά και τον απείλησαν ότι σε περίπτωση που προέβαινε εκ νέου σε καταγγελία, θα του προκαλούσαν περαιτέρω βλάβη. Κατά τη διαδικασία των διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής ερωτήθηκε σχετικά με το εάν έλαβε χώρα οποιοδήποτε άλλο περιστατικό κατά το χρονικό διάστημα του ενός έτους και επτά μηνών που παρέμεινε στο ορφανοτροφείο μετά το φερόμενο περιστατικό απαγωγής και κακοποίησής του το έτος 2022. Ο Αιτητής απάντησε αρνητικά, δηλώνοντας ωστόσο ότι αισθανόταν φόβο και ψυχολογική δυσφορία. Επιπλέον, ανέφερε ότι μετά το εν λόγω περιστατικό δεν είχε οποιαδήποτε περαιτέρω επαφή με τα άτομα που τον απείλησαν και ότι δεν συνέβη οποιοδήποτε άλλο επιβλαβές γεγονός εις βάρος του, ούτε τους συνάντησε εκ νέου. Τέλος, δήλωσε ότι αναχώρησε από τη χώρα του με τη βοήθεια συνεργάτιδας του εν λόγω στρατηγού, η οποία διευκόλυνε όλα τα σχετικά με το ταξίδι του, συμπεριλαμβανομένης και της εξασφάλισης διαβατηρίου.

15.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση σχημάτισαν τρεις  ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά το προσωπικό του προφίλ, τα στοιχεία ταυτότητάς του και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του. Ο δεύτερος αφορά στην ισχυριζόμενη απαγωγή του, ενώ ο τρίτος αφορά στην ισχυριζόμενη σεξουαλική κακοποίησή του από πρόσωπο το οποίο ο ίδιος προσδιορίζει ως στρατιωτικό αξιωματούχο («general»).

16.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός. Οι δηλώσεις του Αιτητή κρίθηκαν επαρκώς συγκεκριμένες, συνεκτικές, ενώ ευρίσκονται σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης τις οποίες οι Καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από το πρωτότυπο διαβατήριο που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

17.          Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός, ήτοι η ισχυριζόμενη απαγωγή του Αιτητή, απορρίφθηκε. Κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει ικανοποιητικές και επαρκείς εξηγήσεις, ούτε να παραθέσει συνεκτική και περιγραφική αφήγηση των γεγονότων. Επιπλέον, θεωρήθηκε ότι δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες αναφορικά με τις συνθήκες παραμονής του στο ορφανοτροφείο, ιδίως λαμβανομένου υπόψη ότι, κατά τους ίδιους του τους ισχυρισμούς, ήταν ενήλικας και διέμενε εκεί για χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών. Γενικότερα, οι σχετικές αναφορές του χαρακτηρίζονται από γενικότητα και έλλειψη συγκεκριμένων περιστατικών, στοιχείο το οποίο ήταν κρίσιμο για την απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού. Η εξωτερική αξιοπιστία δεν εξετάστηκε, καθότι, λόγω της φύσεως του ισχυρισμού ως αμιγώς προσωπικού χαρακτήρα δεν κρίθηκε σκόπιμη η περαιτέρω εξέταση.

18.          Τέλος, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός, αναφορικά με την ισχυριζόμενη σεξουαλική κακοποίηση του Αιτητή από στρατιωτικό αξιωματούχο, απορρίφθηκε επίσης. Ομοίως, οι σχετικές δηλώσεις του κρίθηκαν γενικόλογες, χωρίς ο Αιτητής να δύναται να παράσχει οποιαδήποτε ουσιαστική πληροφορία αναφορικά με τον φερόμενο ως φορέα δίωξής του, ενώ τα περιγραφόμενα γεγονότα ενώ τα περιγραφόμενα γεγονότα κρίθηκε ότι δεν περιλαμβάνουν λεπτομέρειες βιωματικού χαρακτήρα.

19.          Κατά την εξέταση της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, επιβεβαιώθηκε από εξωτερικές πηγές ότι στη ΛΔΚ υφίσταται εκτεταμένη σεξουαλική βία, ακόμη και εις βάρος του γενικού πληθυσμού. Ωστόσο, δεδομένης της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, καθώς και της αποδοχής μόνον των προσωπικών του περιστάσεων, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

20.            Με βάση τον μόνο αποδεκτό ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι της χώρας καταγωγής και του τελευταίου τόπου διαμονής του, ο οποίος προσδιορίστηκε ως η κοινότητα Masina της πρωτεύουσας Kinshasa, και λαμβάνοντας υπόψιν τις πληροφορίες αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του, κρίθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση ότι σε περίπτωση επιστροφής του, δεν θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

21.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, από τις πληροφορίες που παρατέθηκαν σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, διαπιστώθηκε ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης σε αυτόν.  

22.          Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, η συνήγορος του Αιτητή προώθησε τον ίδιο πυρήνα του αιτήματός του, χωρίς να προστίθενται οποιοιδήποτε νέου ουσιώδεις ισχυρισμοί αλλά ούτε και στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης σχολιάζεται οτιδήποτε ειδικώς ως τα επιμέρους ευρήματα των Καθ’ ων η αίτηση. 

23.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

24.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

25.          Ως προς την αξιολόγηση του δεύτερου και του τρίτου ουσιώδους ισχυρισμού του Αιτητή, το Δικαστήριο συντάσσεται με την κατάληξη των Καθ’ ων η Αίτηση και τα επιμέρους ευρήματά τους. Μολονότι ο Αιτητής παρέμεινε σταθερός ως προς το βασικό αφήγημά του και τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, οι περιστάσεις που εντάσσονται στην περίμετρο των εν λόγω ισχυρισμών παρουσιάζονται με ιδιαίτερη γενικότητα, η οποία δεν συνάδει με άτομο που όντως βίωσε τα επικαλούμενα περιστατικά, λαμβανομένων υπόψη της ηλικιακής ωριμότητας και του μορφωτικού επιπέδου του.

26.          Ιδίως, παραμένει αναπάντητο και ανεξήγητο το ουσιώδες ζήτημα των συνθηκών εισαγωγής του Αιτητή στο ορφανοτροφείο, καθώς και της παραμονής του σε αυτό ενώ ήταν ήδη ενήλικας και ικανός προς εργασία. Περαιτέρω, τόσο η περιγραφή του φερόμενου φορέα δίωξης όσο και του προσώπου που, κατά τους ισχυρισμούς του, τον συνέδραμε στη διαφυγή του, όπως και οι περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα η εν λόγω βοήθεια, αποτυπώνονται με έντονη αοριστία και έλλειψη ευλογοφάνειας. Ειδικότερα, δεν καθίσταται πειστικώς σαφές με ποιον τρόπο πρόσωπο το οποίο εργαζόταν ως καθαρίστρια πληροφορήθηκε την κακοποίησή του και κατόρθωσε να οργανώσει τη διαφυγή του, αναλαμβάνοντας μάλιστα και τη διευθέτηση όλων των σχετικών διαδικασιών.

27.          Περαιτέρω, δεν δίδονται ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς το γιατί ο Αιτητής, ενώ φέρεται να είχε υποστεί σοβαρό περιστατικό κακοποίησης και απειλών, παρέμεινε για περίπου ενάμιση έτος στη χώρα του χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε περαιτέρω πρόβλημα, ούτε γιατί δεν αναζήτησε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον φερόμενο ως φορέα δίωξής του, τον οποίο επικαλείται ως καθοριστικό λόγο αναχώρησής του από τη χώρα καταγωγής του. Ομοίως, δεν εξηγείται επαρκώς για ποιο λόγο, ενώ ήταν ενήλικας και ικανός προς εργασία, επέλεξε να συνεχίσει να διαμένει στο ορφανοτροφείο, εκθέτοντας, κατά τους ισχυρισμούς του, τον εαυτό του στους φερόμενους φορείς δίωξης, αντί να αναζητήσει διαμονή εκτός αυτού. Επιπροσθέτως, καθοριστικής σημασίας είναι το γεγονός ότι, κατά δήλωσή του, από το έτος 2022 έως και την αναχώρησή του από τη χώρα το 2024, δεν ήλθε εκ νέου σε επαφή με τους φερόμενους φορείς δίωξής του, ούτε συνέβη οποιοδήποτε άλλο περιστατικό σε βάρος του. Ως εκ τούτου, ακόμη και αν ήθελε υποτεθεί ότι το επικαλούμενο περιστατικό κακοποίησης και απειλών έλαβε χώρα, αυτό εμφανίζεται ως μεμονωμένο και χρονικώς απομακρυσμένο, χωρίς να τεκμηριώνεται εύλογη πιθανότητα μελλοντοστραφούς κινδύνου. Τα ανωτέρω επισημαίνονται τόσο από τους Καθ’ ων η Αίτηση όσο και από το παρόν Δικαστήριο, χωρίς ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του, να παρέχει επαρκείς και πειστικές απαντήσεις είτε κατά τη συνέντευξη είτε στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος και ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή απορρίπτονται στο σύνολό τους, μη θεμελιουμένου ούτε επικουρικώς κινδύνου μελλοντικής δίωξης βάσει των εν λόγω ισχυρισμών.

28.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχει ο Αιτητής, στη βάση του μόνου αποδεκτού ουσιώδους ισχυρισμού του, επιπρόσθετα προς όσα καταγράφονται στην Εισηγητική-Έκθεση, ιδίως όσον αφορά στην επικαιροποιημένη εικόνα της κατάστασης ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, παρατηρώ τα εξής:

 

29.          Σύμφωνα με την ιστοσελίδα RULAC (Rule of Law in Armed Conflict) της Ακαδημίας της Γενεύης, η ΛΔΚ εμπλέκεται σε αρκετές μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις εντός των εδαφών της εναντίον ορισμένων μη κρατικών ένοπλων ομάδων, μεταξύ των οποίων οι ADF (Allied Democratic Forces), Mai-Mai Yakutumba, FDLR (Forces démocratiques de libération du Rwanda), CODECO (Coopérative de développement économique du Congo) και M23[2]. Ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών (UN Organization Stabilization Mission in the Democratic Republic of the Congo- MONUSCO) υποστηρίζει τις ένοπλες δυνάμεις της ΛΔΚ[3], και το Συμβούλιο Ασφαλείας,  με το ψήφισμά του υπ’ αρ. 2765 (2024), αποφάσισε την επέκταση της εντολής της MONUSCO μέχρι τις 20.12.2025[4]. Οι περιοχές Kivu, Kasai και Ituri είναι αυτές οι οποίες πλήττονται σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ένοπλες συγκρούσεις, αν και η βία είναι εκτεταμένη και επηρεάζει ολόκληρη τη χώρα[5]. Ειδικά στην Kinshasa, οι προαναφερόμενες οργανώσεις, δεν παρουσιάζονται ως δρώσες[6].

 

30.          Με βάση το τελευταίο COI Query της EUAA (2025)[7] για την κατασταση ασφαλείας στην Κινσάσα και ειδικότερα το COI Focus του Φεβρουαρίου 2025 του CEDOCA (CGRS, Βέλγιο), αναφέρεται ότι στην Κινσάσα καταγράφηκαν κατά το 2024 περιορισμένα και σποραδικά περιστατικά ασφάλειας, όπως διαδηλώσεις, απόπειρα πραξικοπήματος, απόδραση από τη φυλακή Μακάλα και ορισμένα επεισόδια στην αγροτική περιοχή της κοινότητας Μαλακού, τα οποία συνδέονταν με τη σύγκρουση στη γειτονική επαρχία Μάι-Ντομπέ[8]. Στο ίδιο σημείωμα, η ίδια πηγή, με παραπομπή στο Κοινό Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, επισημαίνει ότι η επαρχία της Κινσάσα θεωρείται ανεπηρέαστη από ένοπλη σύγκρουση και ότι, μετά την επιδείνωση της κατάστασης ασφάλειας στα ανατολικά της χώρας το 2025, δεν αναφέρθηκαν σοβαρά περιστατικά, πέραν διαδηλώσεων κατά δυτικών πρεσβειών[9].

 

31.          Όσον αφορά στις εξελίξεις στις αρχές του 2025, το ίδιο COI Query της EUAA (2025) καταγράφει ότι τον Ιανουάριο διαδηλωτές στην Κινσάσα επιτέθηκαν σε πρεσβείες και προκάλεσαν πυρκαγιές, στο πλαίσιο διαμαρτυριών κατά της επίθεσης των ανταρτών του M23 στην ανατολική ΛΔΚ[10].

 

32.          Σύμφωνα με το Africa News, κατά τις αποκαλούμενες «αντι-ρουαντικές διαδηλώσεις» οι συμμετέχοντες κρατούσαν σημαίες της ΛΔΚ και εξέφραζαν υποστήριξη προς τον Πρόεδρο Τσισεκέντι, εν μέσω των συγκρούσεων μεταξύ του M23 και των κυβερνητικών δυνάμεων στην πόλη Γκόμα[11].

 

33.          Επιπλέον, η Amnesty International σημειώνει ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του 2024 πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Κινσάσα, σε άμεση συνάφεια με την ένοπλη σύγκρουση στα ανατολικά[12].  Οι κινητοποιήσεις αυτές στρέφονταν και κατά της φερόμενης στήριξης δυτικών κρατών προς τη Ρουάντα[13], με αναφορές ειδικά στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες[14].

 

34.          Επίσης, το ίδιο σημείωμα αναφέρει ότι σύμφωνα με πηγές στις 3 Σεπτεμβρίου 2024 σημειώθηκε απόπειρα μαζικής απόδρασης από την Κεντρική Φυλακή Μακάλα στην Κινσάσα, με απολογισμό 129 νεκρούς –μεταξύ άλλων λόγω ποδοπατήματος– και σχεδόν 60 τραυματίες[15]. Περαιτέρω πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο ίδιο έγγραφο, βάσει εσωτερικής έκθεσης του UNFPA, αποκαλύπτουν ότι κατά τη διάρκεια των γεγονότων στη φυλακή περισσότερες από 260 γυναίκες υπέστησαν σεξουαλική βία και βιασμό[16].

 

35.          Αναφορικά με την πολιτική ασφάλεια, σημειώνεται ότι στις 19 Μαΐου 2024 έλαβε χώρα αποτυχημένο πραξικόπημα υπό την ηγεσία του Κονγκολέζου πολιτικού Christian Malanga, με έδρα τις ΗΠΑ, κατά το οποίο ένοπλοι επιτέθηκαν στο προεδρικό μέγαρο της Κινσάσα και συνελήφθησαν 50 άτομα[17]. Στη συνέχεια των ίδιων γεγονότων, καταγράφεται ότι στρατιωτικό δικαστήριο της ΛΔΚ επέβαλε ποινή θανάτου σε 37 εμπλεκόμενα άτομα, για αδικήματα όπως η τρομοκρατία και άλλες βαριές κατηγορίες[18].

 

36.          Τέλος, επισημαίνεται ότι η διακοινοτική σύγκρουση μεταξύ των εθνοτικών ομάδων Τέκε και Γιακά, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022 στην επαρχία Μάι-Ντομπέ λόγω διαφορών για γη και φορολογία, έχει επηρεάσει και γειτονικές περιοχές της Κινσάσα[19].

 

37.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας στην Kinshasa, ευρύτερη περιοχή στην οποία βρίσκεται ο τόπος καταγωγής και τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 1.1.2026), καταγράφηκαν 46 περιστατικά πολιτικής βίας^[20], από τα οποία προκλήθηκαν 56 θάνατοι.^[21] Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Kinshasa εκτιμάται ότι ανέρχεται στα 17,778,500 (2025) κατοίκους.[22] Υπό το φως των ανωτέρω ποιοτικών και αριθμητικών δεδομένων, δεν διαπιστώνεται οποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή ένεκα της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο προηγουμένης διαμονής του.

 

38.          Ως προς τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανός, πέραν της απουσίας εκπεφρασμένου φόβου ένεκα αυτής της παραμέτρου ή άλλων συναφών προσωπικών περιστάσεων, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές, το σύνταγμα της ΛΔΚ απαγορεύει τις θρησκευτικές διακρίσεις και προβλέπει την ελευθερία της θρησκείας και το δικαίωμα λατρείας, με την επιφύλαξη της «συμμόρφωσης με τον νόμο, τη δημόσια τάξη, την δημόσια ηθική και τα δικαιώματα των άλλων». Ορίζει δε ότι το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία δεν μπορεί να καταργηθεί ακόμη και όταν η κυβέρνηση κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή πολιορκία. Σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α του 2023, σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία στη ΛΔΚ, οι χριστιανοί αποτελούν το 95,1% του πληθυσμού και 48,1% των χριστιανών είναι προτεστάντες. Αν και καταγράφηκαν κάποιες επιθέσεις από το ISIS-DRC/ADF, αυτές αφορούσαν αδιακρίτως βία κατά πολιτών.[23] Ως εκ τούτου, ούτε ένεκα του θρησκευτικού του προφίλ ευλόγως αναμένεται ο Αιτητής να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα.

 

39.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως αυτό έγινε αποδεκτό και ειδικότερα ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, υγιής, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του και με περιορισμένο οικογενειακό κύκλο (παππούδες, θείο και θεία), και χωρίς οποιοδήποτε σημείο ευαλωτότητας ή αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης,  κρίνεται πως σε συνάρτηση με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε κίνδυνο.

 

40.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου.

 

41.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

42.           Ειδικότερα, στην προκείμενη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό του Αιτητή δεν προκύπτει, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32)], ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της [βλ άρθρο 19(2)(α) και (β)]. 

43.           Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή (βλ. άρθρο 19(2)(γ) απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43).

44.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

45.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28). Με βάση την ανωτέρω ανάλυση, δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη στην Kinshasa, τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή Ως εκ τούτου, παρέλκει η οποιαδήποτε άλλη εξέταση των συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης.

46.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν είναι δυνατό η επικρατούσα κατάσταση στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι στην ευρύτερη επαρχία της Kinshasa, να χαρακτηριστεί ως κατάσταση αδιάκριτης βίας λόγω ένοπλης σύρραξης η οποία εξικνείται σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Αιτητής μόνο λόγω της παρουσίας του εκεί να έρχεται αντιμέτωπος με πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης εντός του πλαισίου του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

47.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.