ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                      Υπόθεση αρ.2537/24

 

23 Ιανουαρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

J. Τ. Μ.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Τζ. Μπετίτο, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Λ. Βελίκοβα, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.01/06/24, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 10/06/24, και απόφαση του Δικαστηρίου δια της οποίας να αναγνωρίζεται ο αιτητής ως πρόσφυγας (Αιτητικό Α) ή, διαζευκτικά, να αναγνωρίζεται ως δικαιούχος συμπληρωματικής προστασίας (Αιτητικό Β).

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Λιβερία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 11/02/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 11/03/22, η απόφαση απόρριψης της οποίας αποτελεί και την προσβαλλόμενη δια της παρούσης προσφυγής (ερ.1-3, 28).  

Στις 25/04/24 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.16-28). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση-Εισήγηση (ερ.33-41) και στις 30/04/24 η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε να μην παραχωρηθεί καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία του επιδόθηκε στις 10/06/24 στην μητρική του γλώσσα (ερ.42, 3).

Επί της αιτήσεως ασύλου ο αιτητής καταγράφει ότι είναι Χριστιανός και κατέστησε έγκυο μια μουσουλμάνα κοπέλα, την οποία αγαπούσε πολύ, και η οποία γέννησε το παιδί τους, όμως, λόγω του ότι η οικογένεια της πήρε το παιδί τους και «πήγαν εναντίον [του ιδίου]», ο αιτητής «[ένιωσε] ανασφαλής», λόγω και της «συνεχούς πίεσης και απειλών από τις οικογένειες», τα οποία τον «οδήγησαν να [έρθει] και να αναζητήσει διεθνή προστασίας εδώ στην Κύπρο».

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, υγείας, έχει τελειώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας κατά τα έτη 2011-2013, διέμενε στην πόλη Paynesville, κοντά στην πρωτεύουσα της Λιβερίας (Μονρόβια), οι γονείς και δύο εκ των (ετεροθαλών) αδελφών του διαμένουν στις Η.Π.Α. από το 2015, έκτοτε ο αιτητής διαβιεί μόνος του, και ένας αδελφός του (που γεννήθηκε το 1986) διαμένει στο Paynesville και διατηρεί προσωπική επιχείρηση, ο δε αιτητής εργαζόταν ως μεταφορέας χρημάτων και πωλούσε είδη κινητών τηλεφώνων.

Αναφορικά με τους λόγους που έφυγε από τη χώρα καταγωγής ο αιτητής ανέφερε ότι είχε πρόβλημα με τη σχέση του, καθώς η οικογένεια της συντρόφου του τους άρπαξαν το παιδί του και δεν ήθελαν να παντρευτεί ο αιτητής την κοπέλα, καθότι, ως εξήγησε, ήταν μουσουλμάνοι και στη Λιβερία είναι κατακριτέο όταν ένας Χριστιανός (ο αιτητής) κάνει παιδί με μουσουλμάνα. Όταν πήραν το παιδί ο αιτητής τους αναζήτησε και του έδωσαν προειδοποίηση να μην πάει εκεί και όταν πήγε υπήρξε διαμάχη, ο αιτητής τραυματίστηκε και έκτοτε άρχισαν να τον απειλούν και γι’ αυτό έφυγε από τη Λιβερία, ως ανέφερε.

Ερωτώμενος σχετικά με την κοπέλα του ανέφερε το όνομα της και ότι είχαν δεσμό για 6 μήνες, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο 2019, η κοπέλα γέννησε το παιδί τους στις 10/09/20, ο αιτητής δε ήταν παρών στον τοκετό. Ερωτώμενος για το όνομα της κλινικής, κατόπιν πολλής σκέψης, ανέφερε «clinic private». Σε ερώτηση αν έχει στην κατοχή του το πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού ο αιτητής ανέφερε ότι το είχε στο παλιό του κινητό  και ερωτώμενος πότε είδε τελευταία φορά το παιδί του ανέφερε ότι ήταν το 2021, όταν και έφυγε από τη χώρα. Η κοπέλα και το παιδί του διαμένουν στους θείους της στο σπίτι του παππού της και τη συνάντησε εκτός σπιτιού μερικές φορές (ακολούθως ανέφερε πως ήταν 3 φορές), ερωτώμενος δε αν οι ίδιοι θέλουν να παντρευτούν ο αιτητής ανέφερε ότι είναι δύσκολο. Ερωτώμενος που γνώρισε την κοπέλα ανέφερε στον δρόμο και αναφορικά με το αν τη βοηθά οικονομικά ο αιτητής ανέφερε ότι μερικές φορές δίνει χρήματα «σε κάποιον για να της τα δώσει». Ερωτώμενος για τον τραυματισμό του ο αιτητής ανέφερε ότι έγινε τον Δεκέμβριο 2020, όταν τον χτύπησαν στο κεφάλι όταν πήγε να ζητήσει την κοπέλα σε γάμο. Μετά απ’ αυτό – ως ανέφερε – λάμβανε «πολλές απειλές» με μηνύματα στο κινητό του τηλέφωνο. Ερωτώμενος αν η κοπέλα προχώρησε έκτοτε με τη ζωή της ο αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αλλά ίσως να έχει νέα σχέση. Σε ερώτηση αν τη ρώτησε σχετικά μ’ αυτό όταν επικοινώνησε μαζί της την προηγούμενη (κατά τη συνέντευξη) εβδομάδα, ως είχε ισχυριστεί, απάντησε αρνητικά και σε επόμενη ερώτηση ανέφερε ότι ο ίδιος επιθυμεί να φτιάξει νέα σχέση και να προχωρήσει με τη ζωή του, γιατί, ως ανέφερε, δεν θέλει να καταστρέψει τη ζωή του και οι απειλές ήταν πολλές.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2.    Λόγω των απειλών των συγγενών της κοπέλας του, με την οποία απέκτησε παιδί

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο από τους ως άνω ισχυρισμούς, απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό.

Σχετικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι το αφήγημα του αιτητή παρουσιάζει κενά και στερείται λεπτομερειών και στοιχείων, αφού ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει τις εύλογα αναμενόμενες πληροφορίες για το νοσοκομείο στο οποίο γεννήθηκε το παιδί του και ούτε έδωσε την παραμικρή βιωματική λεπτομέρεια γι’ αυτό. Ομοίως, ουδέν στοιχείο ή λεπτομέρεια ήταν σε θέση να δώσει για τη σχέση του με την κοπέλα, πως την γνώρισε, πως τη συναντούσε μετά που η οικογένεια της τον απειλούσε, πόσες φορές, που, πότε ακριβώς δέχθηκε επίθεση και πως τον χτύπησαν τότε στο κεφάλι. Σημειώθηκε δε ότι, σε σχετικές ερωτήσεις, ο αιτητής ανέφερε ότι επιθυμεί να προχωρήσει με τη ζωή του και δεν θέλει να συνεχίσει να έχει επαφές με την κοπέλα. Δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ), δεδομένου - ως κρίθηκε – ότι τα όσα ο αιτητής ανέφερε στη συνέντευξη αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο των ισχυρισμών του, και ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος, λόγω της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου στη βάση του ως άνω αποδεκτού ισχυρισμού, κατόπιν έρευνας της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής (Paynesville - Monteserrado), λαμβανομένου υπόψη του προφίλ του, ως έγινε αποδεκτό, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι ο αιτητής δεν διατρέχει κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του.

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Στην γραπτή του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή αναφέρει ότι δεν έγινε εν προκειμένω δέουσα έρευνα των ισχυρισμών του αιτητή, δεν δόθηκε αρκετός χρόνος και δεν υποβλήθηκαν επαρκείς ερωτήσεις στη συνέντευξη, δεν αξιολογήθηκαν επαρκώς τα λεγόμενα του και δεν δόθηκε σ’ αυτόν το ευεργέτημα της αμφιβολίας, εκ των οποίων – ως εισηγείται – οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν την επίδικη απόφαση υπό καθεστώς πλάνης, η οποία, περαιτέρω, δεν αιτιολογείται και χωρίς να εξεταστεί η πτυχή συμπληρωματικής προστασίας.

Στις διευκρινήσεις ο συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητώς τους ισχυρισμούς οι οποίοι άπτονται του ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε αναρμοδίως.

Ενόψει των ως άνω, δεδομένου ότι άπαντες οι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Οι καθ' ων η αίτηση, στην πλούσια και ιδιαιτέρως εμπεριστατωμένη αγόρευση τους, αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη και κατ’ ουσία ορθή, άπαντα τα ευρήματα τους επί της αξιοπιστίας των λεγομένων του αιτητή αλλά  και η τελική κατάληξη επί της επίδικης αιτήσεως είναι απολύτως εύλογα, δεόντως αιτιολογημένα, προϊόν δέουσας έρευνας και ορθά και γι’ αυτό ζήτησαν απόρριψη της προσφυγής.

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ουουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς τα όσα ανέφερε στα πλαίσια αυτού, ως και οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν ενδελεχώς στην επίδικη έκθεση, στερούνταν επί παντός και σε όλη τους την έκταση, τόσο αναφορικά με την κατ’ ισχυρισμό σχέση του με την κοπέλα η οικογένεια της οποίας τον δίωκε, τη γέννηση του παιδιού του, τα όσα ακολούθησαν και τα όσα προηγήθηκαν αυτού, αλλά και την κατ’ ισχυρισμό επίθεση που δέχθηκε από μέλη της οικογένειας της κοπέλας και τις απειλές που λάμβανε, κάθε ψήγματος εύλογα αναμενόμενης λεπτομέρειας και βιωματικού στοιχείου και έβριθαν κενών, ασαφειών και προφανών αντιφάσεων. Σημειώνω ενδεικτικά ότι ουδέν βιωματικό στοιχείο, λεπτομέρεια ή και σαφές χρονικό πλαίσιο ήταν σε θέση να αναφέρει σχετικά με όλα τα ως άνω. Οι δε απαντήσεις του στις πολλές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν στερούνταν ομοίως λεπτομερειών και συνίσταντο σε μικρές, εν πολλοίς μονολεκτικές, αποκρίσεις.

Δεν έχω λοιπόν τίποτε να προσθέσω στα όσα ενδελεχώς και λεπτομερώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.36-38), τα οποία και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, και τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω εκ νέου. Σημειώνω απλά ότι, συνεπεία των ανωτέρω, ενόψει εδώ της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων (ΠΧΚ) αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία και ορθώς δεν έγινε εν προκειμένω. Σχετικά με τούτο, στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.132, αναφέρεται ότι η αναζήτηση πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής (ΠΧΚ) «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής ή μη ικανοποιητικής επεξήγησης αποκλίσεων ή παραλλαγών σε ό,τι αφορά τα ουσιώδη στοιχεία μιας αίτησης ή, ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση απόρριψης προσφυγής ως απαράδεκτης.».

Ενόψει των ως άνω απομένει λοιπόν μια επικαιροποιημένη αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Paynesville, επαρχία Monteserrado).

Στη βάση δεδομένων ACLED κατά τους τελευταίους 12 μήνες (τελευταία ενημέρωση στις 06/01/26) στο Paynesville καταγράφηκαν 12 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων δεν προέκυψε ανθρώπινη απώλεια. Στην επαρχία Monteserrado, όπου υπάγεται η εν λόγω πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, καταγράφηκαν 44 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων προέκυψαν 4 θάνατοι.[1] O πληθυσμός της επαρχίας Monteserrado ανέρχεται περί τα 2 εκατομμύρια κατοίκων.[2]

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή, στον οποίο εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που να επιτείνουν τον κίνδυνο γι’ αυτόν, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [3] (βλ. και απόφαση ΔΕΕ, C-901/19 CF and DN). 

Έπεται λοιπόν ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου.

Η διαδικασία εξέτασης της αίτησης αλλά και όσα περιλαμβάνονται στην επίδικη απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς τεκμηριωμένα, προϊόντα επαρκούς έρευνας του συνόλου των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο σχετικό νομικό πλαίσιο και είναι πλήρως αιτιολογημένα αλλά και ορθά επί της ουσίας. Δεδομένων δε των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι η επιστροφή του θα ήταν σε παράβαση του κατοχυρωμένου εκ των αρ.2 και 3 της ΕΣΔΑ δικαιώματος του αιτητή στην μη επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.