ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΛΑΡΝΑΚΑ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστή.

                     Ν. Κάπελλου      )

                    Κ. Γιασουμή       )  Μελών.

                                                                                                      Αρ. Αίτησης: 983/16

Μεταξύ:

                                                      Θεόδωρος Ανδρέου

                                                                                                                          Αιτητής

και

       VAVLITIS  &  PAPANTONIOU  HOTELS  LTD

                                                                                                          Καθ΄ ων η αίτηση

 

Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου, 2024.

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αιτήτρια: Η κ.Αργυρού.

Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: Ο κ.Σπανός.

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

            Ο Αιτητής, με τους γενικούς λόγους της αίτησής του ισχυρίζεται ότι απασχολείτο ως τεχνικός, ότι ασκούσε τα καθήκοντά του με επιμέλεια, ότι από το 2013 που ανέλαβε τη διεύθυνση του Ξενοδοχείου ο κ.Βαβλίτης του ασκείτο ψυχολογικός πόλεμος και ότι την 21/10/16 δόθηκε στον Αιτητή επιστολή με την οποία απολύθηκε και στην οποία του καταλογίζονταν παραλείψεις κατά την εκτέλεση της εργασίας του.  Ο Αιτητής ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι ακαθάριστες απολαβές του κατά την απόλυσή του ανέρχοντο σε €490 εβδομαδιαίως, ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη και αδικαιολόγητη και αξιώνει σχετικές αποζημιώσεις, πληρωμή προειδοποίησης, 14 ημέρες άδεια, τόκους, έξοδα και ΦΠΑ.

 

            Οι Καθ’ ων η αίτηση (στο εξής «η Εργοδότρια Εταιρεία») απορρίπτουν τις αξιώσεις του Αιτητή και ισχυρίζονται ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του Αιτητή αυτός αμελούσε και παρέλειπε να εκτελέσει ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, ότι υποβάλλονταν από πελάτες παράπονα, ότι από το 2003 ενημέρωναν τον Αιτητή γραπτώς και προφορικώς για τις συνέπειες της συμπεριφοράς του, ότι του έδωσαν πολλές ευκαιρίες για να συμμορφωθεί, ότι δεν υπήρξε αποτέλεσμα και ότι απέλυσαν τον Αιτητή λόγω μη εκτέλεσης των καθηκόντων του με ικανοποιητικό τρόπο και λόγω της σοβαρής και επαναλαμβανόμενης παράβασης κανόνων εργασίας.  Οι Καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται επίσης ότι ο Αιτητής έλαβε όλα τα ωφελήματα που δικαιούταν και ζητούν την απόρριψη της αίτησης με έξοδα υπέρ τους. 

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, Ν.24/67, (στο εξής «ο Νόμος»): «Όταν, κατά ή μετά την έναρξιν της ισχύος του παρόντος άρθρου, ο εργοδότης τερματίζη δι΄ οινοδήποτε λόγον άλλον ή των εν των άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων, την απασχόλησιν εργοδοτουμένου ο οποίος έχει απασχοληθή συνεχώς υπ΄ αυτού επί είκοσι εξ τουλάχιστον εβδομάδας, ο εργοδοτούμενος κέκτηται δικαίωμα εις αποζημίωσιν υπολογιζομένην συμφώνως προς τον Πρώτον Πίνακα:     ……….».  Το άρθρο 5 του Νόμου προβλέπει τους λόγους που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και οι οποίοι δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης.  Σύμφωνα με το άρθρο 6(1) του Νόμου «… ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση του εργοδοτουμένου και δεν παρέχουν στον εργαζόμενο δικαίωμα αποζημίωσης. 

 

Κατά την ακρόαση της υπόθεσης, ακούσαμε μαρτυρία και από τις δύο πλευρές.  Η Εργοδότρια Εταιρεία προσκόμισε τη μαρτυρία του κ.Βαβλίτη, της κ.Balbarde, του κ.Δημητρίου, του κ.Βούρκα, του κ.Χαραλάμπους και του κ.Παπανεοκλέους.  Ο Αιτητής, για να υποστηρίξει το αίτημά του, προσέφερε τη δική του μαρτυρία.  Εκτός από την προφορική μαρτυρία, ενώπιόν μας υπάρχει η πραγματική μαρτυρία που είναι τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνουμε σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας.

 

Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών, τα παραδεκτά γεγονότα και το ενώπιόν μας υλικό, προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα:

 

1. Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ασχολείται με ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και διαχειρίζεται το Ξενοδοχείο «Φάρος» το οποίο βρίσκεται στην Αγία Νάπα (στο εξής «το Ξενοδοχείο»).

 

2. Ο Αιτητής προσελήφθη στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση την 20/2/02 και εργάστηκε μέχρι την 21/10/16 που απολύθηκε.

 

3. Ο Αιτητής λάμβανε 13^ο μισθό.

 

4. Την 21/10/16 οι Καθ’ ων η αίτηση απέλυσαν τον Αιτητή με την ακόλουθη επιστολή, Τεκμήριο 17:

 

«Παρόλες τις προειδοποιητικές επιστολές που λάβατε κατά καιρούς, παρόλες τις προφορικές συστάσεις που σας έγιναν από τους αρμόδιους υπεύθυνους του τμήματος Συντήρησης όπου εργάζεστε αλλά και από εμένα προσωπικά, εξακολουθείτε προκλητικά να μην εργάζεστε μέσα σε επαγγελματικά πλαίσια.

Στις 17/10/2016 το τμήμα υποδοχής έκδωσε στις 21:00 Εντολή Εργασίας ότι βούλωσαν τα αποχωρητήρια του προσωπικού. Το πρωί που ήρθατε στην δουλεία σας πήρατε την εντολή αυτή, την κρύψατε κάτω από τα χαρτιά του γραφείου σας και στην πρωινή ενημέρωση που μου κάνατε ισχυριστήκατε ότι δεν είχατε καμία εντολή εργασίας να εκτελέσετε! Στην απογευματινή βάρδια όταν σας αντικαθιστούσε ο υπεύθυνος του τμήματος σας, σας ρώτησε για την συγκεκριμένη εντολή και γιατί δεν την εκτελέσατε και είπατε θα το κάνω την Πέμπτη. Καθόλη την διάρκεια της 18ης Οκτωβρίου δεν είχατε άλλες εργασίες και παρά τις σαφείς οδηγίες της Διεύθυνσης καθόσασταν πέραν των δυο ωρών μέσα στο staff room. Ο υπεύθυνος του τμήματος σας, σας επισήμανε ότι δεν μετρήσατε τον δείκτη της χλωρίνης στην πισίνα (αφού κανένα από τα μπουκαλάκια που σας άφησαν δεν ήταν χρησιμοποιημένο) και καταγράψατε το ΡΗ της πισίνας στα 2.8 ψευδώς. Όταν το μέτρησε o ίδιος το ΡΗ ήταν στο 1!

Οπως σας είχαμε αναφέρει και σε προηγούμενη μας επιστολή o υπεύθυνος του τμήματος της συντήρησης, o αρχιμηχανικός της Εταιρείας μας (όπως και οι προκάτοχοι του), οι τμηματάρχες αλλά και η Διεύθυνση του Ξενοδοχείου έχουν όλοι παράπονα για την συμπεριφορά σας, για το ενδιαφέρον σας για τις εργασίες και ότι δεν εκτελείτε τις εργασίες που σας ανατίθενται με αρκετά παραδείγματα καταγραμμένα.

Παρακαλώ σημειώστε ότι και με αφορμή όλα τα πιο πάνω, τις προηγούμενες μας προειδοποιήσεις ημερομηνίας 08/07/2016, 16/06/2016, 18/03/2016, 18/08/2015, 16/08/2015, 10/11/2014 αλλά και άλλες παλαιότερων ημερομηνιών, σας ενημερώνουμε ότι η Διεύθυνση αποφάσισε τον τερματισμό των υπηρεσιών σας με άμεση ισχύ. Παρακαλούμε όπως παραδώσετε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας και οτιδήποτε εκκρεμότητες υπάρχουν που αφορούν το τμήμα σας. Η Εταιρεία θα σας καταβάλει στο ακέραιο οτιδήποτε δικαιούστε να πληρωθείτε που είναι 84 ημέρες προειδοποίηση, 14 ημέρες άδεια, αναλογία φιλοδωρήματος του Πάσχα, αναλογία 13^ου μισθού.

Λαμβάνοντας υπ' όψει τα ανωτέρω η τελευταία σας πληρωμή θα γίνει στις 27/01/2017.

Σας ευχόμαστε ότι καλύτερο για το μέλλον».

 

5. Οι αξιώσεις του Αιτητή σε σχέση με πληρωμή προειδοποίησης, άδειας, 13^ου και 14^ου μισθού έχουν εξοφληθεί.    

 

            Ο πρώτος μάρτυρας των Καθ’ ων η αίτηση ήταν ο κ.Βαβλίτης, ο οποίος είναι ο Γενικός Διευθυντής των Καθ’ ων η αίτηση από το 2008.  Ο κ.Βαβλίτης κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι ανάμεσα στα καθήκοντα του Αιτητή ήταν η διατήρηση των κτηριακών εγκαταστάσεων, των μηχανημάτων και του εξοπλισμού του Ξενοδοχείου σε άριστη και «λειτουργίσιμη» κατάσταση, η διενέργεια όλων των αναγκαίων ενεργειών επιδιόρθωσης και συντήρησης με ταχύτητα και συνέπεια, η διενέργεια εργασιών συντήρησης στα δωμάτια και στους κοινόχρηστους χώρους, η διενέργεια τακτικών ελέγχων, ο εντοπισμός πιθανών σημείων φθοράς και βλαβών, η διατήρηση της πισίνας σε άριστη κατάσταση, η άμεση ανταπόκριση στις παρατηρήσεις του προσωπικού, η συμμετοχή στις συναντήσεις του προσωπικού, η προετοιμασία αναφορών, η επίβλεψη τόσο της εργασίας των εξωτερικών συνεργατών όσο και των ίδιων των εξωτερικών συνεργατών και η εκτέλεση άλλων συναφών εργασιών.  Περαιτέρω, ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής από την έναρξη της εργοδότησής του ήταν αμελής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ότι πολλές φορές παρέλειπε ή απέφευγε να εκτελέσει τα καθήκοντά του με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία του Ξενοδοχείου, ότι η συμπεριφορά του Αιτητή προς τους συναδέλφους του ήταν συχνά εριστική με αποτέλεσμα οι συνάδελφοί του να τον καταγγέλλουν στη διεύθυνση και ότι δόθηκαν στον Αιτητή πολλές προφορικές προειδοποιήσεις από τους εκάστοτε προϊσταμένους του.  Ήταν η θέση του κ.Βαβλίτη ότι λόγω της μη συμμόρφωσης του Αιτητή προς τις υποδείξεις που του γίνονταν οι προϊστάμενοι του Αιτητή αναγκάζονταν πολύ συχνά να του δίνουν γραπτές προειδοποιήσεις τις οποίες και κατέθεσε ως Τεκμήρια 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13 και 16.  Ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι παρά τις επανειλημμένες παρατηρήσεις ο Αιτητής από την αρχή της εργοδότησής του δεν εκτελούσε τα καθήκοντά του με τη δέουσα σοβαρότητα και επιμέλεια, ότι η απόδοσή του δεν βελτιώθηκε με αποτέλεσμα να δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα στη λειτουργία του Ξενοδοχείου και ότι η συμπεριφορά και η αδιαφορία του Αιτητή έγινε χειρότερη από την 11/4/16 που προσέλαβαν ακόμη ένα μηχανικό ως Υπεύθυνο του Τμήματος Συντήρησης.  Ο κ.Βαβλίτης απέρριψε τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι δήθεν του ασκούσε ψυχολογικό πόλεμο και ισχυρίστηκε ότι εάν είχε σκοπό την απόλυση του Αιτητή δεν θα περίμενε 8 χρόνια για να το κάνει.  Περαιτέρω, ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι την 21/10/16 απέλυσε τον Αιτητή δίδοντας του 12 εβδομάδες προειδοποίηση και ότι η τελευταία ημέρα εργασίας του Αιτητή ήταν η 13/1/17.

 

            Αντεξεταζόμενος ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι δεν εντοπίστηκε ο Αιτητής να αναγράφει μη αληθείς ισχυρισμούς στα έντυπα «ISO», ότι ο κάθε τμηματάρχης για εργασίες που απαιτείτο να επιληφθεί ο Αιτητής συμπλήρωνε έντυπο εις τριπλούν, ότι το Ξενοδοχείο μέχρι το 2014 αποτελείτο από 130 δωμάτια και ότι έκτοτε έγιναν 164, ότι το 2022 είχαν συνολικά 714 εντολές εργασίας, ότι ο Αιτητής εργαζόταν από τις 7:00 – 15:30 πέντε ημέρες την εβδομάδα, ότι ήταν διαθέσιμος για έκτακτα περιστατικά εκτός ωραρίου, ότι ανταποκρίνετο όλες τις ώρες, ότι γι’ αυτές τις υπηρεσίες αμειβόταν, ότι το Ξενοδοχείο λειτουργούσε 214 ημέρες ετησίως ήτοι από τις αρχές Απριλίου μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, ότι ο Αιτητής δεν εργαζόταν ολόχρονα, ότι εργαζόταν όταν υπήρχαν εργασίες που έπρεπε να διεκπεραιώσει, ότι το μέγιστο χρονικό διάστημα που έπρεπε να εργαστεί σε κάθε ημερήσια βάρδια ήταν 1 – 1 ½ ώρα, ότι ο Αιτητής ήταν υπόλογος και στον κ.Παπανεοκλέους ο οποίος έλεγχε τις εργασίες συντήρησης του Ξενοδοχείου, ότι ο κ.Παπανεοκλέους ήταν στην Λευκωσία αλλά τους καθοδηγούσε από το τηλέφωνο και ότι ο Αιτητής όφειλε να καταγράφει λίστα με τις εργασίες που έκανε.  Ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Αιτητής μιλούσε άσχημα σε όλο το προσωπικό, ότι η συμπεριφορά του Αιτητή τους «είχε φέρει στα άκρα» και ότι έλαβαν παράπονα από τον κ.Παπανεοκλέους, από την κ.Balbarde, από εξωτερικούς συνεργάτες ήτοι τους «Kyriacou», «Thomas Cook», «North & Europe», τις Υγειονομικές Υπηρεσίες του Δήμου Αγίας Νάπας, τον «chef» του Ξενοδοχείου και από άλλους τμηματάρχες. 

 

Κατά την επανεξέτασή του ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι από την 11/4/16 δημιουργήθηκαν 2 βάρδιες. 

 

Η κ.Balbarde ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή της ότι εργάστηκε για τους Καθ’ ων η αίτηση την περίοδο από 2/4/14 – 20/1/20, ότι κατείχε τη θέση της Βοηθού Διευθύντριας του Ξενοδοχείου και ήταν Διευθύντρια του Γραφείου Υποδοχής, ότι είχε την ευθύνη επιθεώρησης του Τμήματος Οροφοκομίας και ότι ο Αιτητής ήταν ο τεχνικός του Ξενοδοχείου.  Η κ.Balbarde ισχυρίστηκε επίσης ότι όποτε αντιμετώπιζαν «κάποιο οικοδομικό, υδραυλικό ή ηλεκτρολογικό πρόβλημα» το αρμόδιο τμήμα συμπλήρωνε ένα έντυπο που ονόμαζαν «Works Order», ότι το τοποθετούσαν εις διπλούν σε ένα κουτί, ότι το παραλάμβανε ο Αιτητής για να το εκτελέσει, ότι εάν αφορούσε κάτι επείγον το αρμόδιο τμήμα ενημέρωνε τον Αιτητή για να το παραλάβει και για να το εκτελέσει αμέσως και ότι όταν ο Αιτητής εκτελούσε την οδηγία επέστρεφε το ένα αντίγραφο στο τμήμα που το είχε εκδώσει.  Επίσης, η κ.Balbarde ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής δεν είχε την απαιτούμενη όρεξη για δουλειά, ότι δεν έδειχνε την απαιτούμενη σημασία, ότι όταν του ανατίθετο να κάμει κάποια εργασία σχεδόν πάντα καθυστερούσε να την εκτελέσει και ότι ένα παράδειγμα είναι τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 15.  Σε σχέση με τα όσα αναφέρονται στο εν λόγω Τεκμήριο η κ.Balbarde ισχυρίστηκε ότι για τη συγκεκριμένη περίπτωση ενημέρωσε τον Αιτητή και τον άλλο τεχνικό ότι υπήρχε μούχλα σε κάποιους διαδρόμους και ότι θα έπρεπε να καθαριστεί και να μπογιατιστεί, ότι την επόμενη ημέρα ο Αιτητής πηγαινοερχόταν στους χώρους του Ξενοδοχείου «άσκοπα», ότι κάποια στιγμή ήταν στο χώρο υποδοχής και μιλούσε με την υπάλληλο υποδοχής, ότι του είπε ξανά για τους εν λόγω τοίχους, ότι την αγνόησε και έφυγε χωρίς να απαντήσει και ότι την επόμενη ημέρα έλεγξε και διαπίστωσε ότι «τίποτε δεν είχε γίνει».  Σε σχέση με τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 14 η κ.Balbarde ισχυρίστηκε ότι «στάλωσε» ο νιπτήρας του δωματίου με αρ. 307, ότι δόθηκαν οδηγίες στον Αιτητή να επιλύσει το πρόβλημα, ότι λίγο αργότερα τους πληροφόρησε ότι το είχε επιλύσει, ότι το απόγευμα έλαβαν ξανά το ίδιο παράπονο και ότι χρειάστηκε να καλέσουν εκ νέου τον Αιτητή για να το διορθώσει.  Ήταν η θέση της κ.Balbarde ότι σε κάποιες περιπτώσεις η υπάλληλος στο τμήμα υποδοχής ζητούσε από τον Αιτητή να πάει σε δωμάτιο για να επιληφθεί προβλήματος χωρίς να έχει προηγουμένως συμπληρώσει το σχετικό έντυπο και ότι ο Αιτητής αρνείτο να το κάνει και περίμενε στο χώρο υποδοχής μέχρι που να συμπληρώνετο το έντυπο.  Περαιτέρω, η κ.Balbarde ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή της ότι η συμπεριφορά του Αιτητή έναντι της ίδιας και έναντι όλων των συναδέλφων τους δεν ήταν καλή, ότι πολλές φορές τους αγνοούσε όταν του μιλούσαν, ότι όταν απαντούσε ήταν απότομος και αγενής, ότι ένα τέτοιο παράπονο αναφέρεται στο Τεκμήριο 15 και ότι με έτσι συμπεριφορά ήταν αδύνατο να λύνονταν τα προβλήματα γρήγορα και αποτελεσματικά.    

 

Η κ.Balbarde αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι o Αιτητής λογοδοτούσε στον Γενικό Διευθυντή, ότι δεν θυμόταν κατά πόσο ο Αιτητής εργαζόταν ολόχρονα, ότι η ίδια έκαμε δύο παράπονα για τον Αιτητή καθ’ όλη τη διάρκεια που αυτή εργαζόταν στο Ξενοδοχείο, ότι στο Τεκμήριο 15 εξέφρασε παράπονο τόσο για τον Αιτητή όσο και για τον κ.Χαραλάμπους, ότι η σχέση της με τον Αιτητή ήταν επαγγελματική και ότι ο Αιτητής πήγε μια φορά σπίτι της για να επιδιορθώσει το ψυγείο.

 

            Ο τρίτος μάρτυρας για την πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση ήταν ο κ.Δημητρίου, ο οποίος είναι μηχανολόγος μηχανικός και από την 18/1/16 – 9/6/17 εργαζόταν στην εταιρεία «Master Mechanical Services Ltd» η οποία ανήκει στους Καθ΄ ων η αίτηση και ασχολείται με την επίβλεψη του Τμήματος Συντήρησης του Ξενοδοχείου.  Ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι ο Αιτητής λογοδοτούσε σε αυτόν, ότι αντιλήφθηκε ότι ο Αιτητής δεν είχε καλές σχέσεις με το υπόλοιπο προσωπικό, ότι αρκετοί τον προειδοποιούσαν για τη συμπεριφορά του Αιτητή και ότι του έλεγαν ότι ήταν αδιάφορος.  Ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι διαπίστωσε ότι η συμπεριφορά του Αιτητή δεν ήταν η πρέπουσα, ότι ο Αιτητής αντιδρούσε όταν του γίνονταν υποδείξεις, ότι κάποιες φορές γινόταν εριστικός, ότι δεν λάμβανε σοβαρά τις υποδείξεις που του γίνονταν και ότι γι’ αυτούς τους λόγους προσλήφθηκε ακόμη ένας μηχανικός.  Ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε επίσης ότι από την ημέρα που προσελήφθη ο κ.Χαραλάμπους ο Αιτητής άρχισε να επιδεικνύει παντελή αδιαφορία, ότι η εντύπωση που είχε σχηματίσει ήταν ότι ο Αιτητής αισθανόταν ότι όλη η ευθύνη θα ήταν πλέον στους ώμους του κ.Χαραλάμπους, ότι αρκετές φορές προέβαινε σε προφορικές παρατηρήσεις και υποδείξεις προς τον Αιτητή και ότι κάποιες φορές αναγκάστηκε να του αποστείλει εσωτερικά «memos» για να αντιληφθεί τη σοβαρότητα.  Σε σχέση με το Τεκμήριο 11 ο κ.Δημητρίου ανέφερε ότι παρά του ότι έδωσε οδηγίες προς τον Αιτητή να εκτελέσει ο ίδιος την συγκεκριμένη εργασία και παρά του ότι μερίμνησε να υπάρχει το καλώδιο, ο Αιτητής αγνόησε τις οδηγίες του, ότι δεν τις εκτέλεσε, ότι δεν έδειχνε στην εταιρεία που τελικά τοποθέτησε το σύρμα από που θα έπρεπε να περάσει και ότι τους έλεγε ότι δεν γνωρίζει.  Ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε επιπλέον ότι την 13/6/16 είδε ένα «e-mail»  που του απέστειλε ο Αιτητής αναφορικά με διαρροή νερού από το ταβάνι ενός δωματίου, ότι του τηλεφώνησε για να ενημερωθεί κατά πόσο επιλύθηκε το πρόβλημα, ότι έμεινε έκπληκτος από την απάντηση ότι δεν έκανε τίποτα διότι ήθελε τη δική του γνώμη, ότι ο Αιτητής του είπε ότι δεν του τηλεφώνησε για να μην τον ενοχλήσει, ότι του έβαλε τις φωνές και του είπε να λύσει το πρόβλημα, ότι απέστειλε σχετικό «e-mail» στον κ.Βαβλίτη, Τεκμήριο 12, ότι θεώρησε σωστό να αποστείλει γραπτή παρατήρηση προς τον Αιτητή, Τεκμήριο 13 και ότι ο Αιτητής δεν τον ενημέρωσε γραπτώς όπως του ζήτησε για τους λόγους που δεν ενδιαφέρθηκε να λύσει το πρόβλημα.  Ο κ.Δημητρίου αναφέρθηκε σε «e-mails» που έλαβε από την κ.Balbarde την 21/6/23 και την 5/7/16, Τεκμήρια 14 και 15 και ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής ήταν αδιάφορος και αμελής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ότι δεν έδειχνε διάθεση για βελτίωση και ότι η αδιαφορία του οδήγησε στην απόλυσή του. 

 

            Αντεξεταζόμενος ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε ότι έκαναν επίβλεψη του τμήματος του Αιτητή, ότι τόσο ο Αιτητής όσο και ο κ.Χαραλάμπους λογοδοτούσαν στον ίδιο, ότι επισκέπτονταν το Ξενοδοχείο όταν αυτό λειτουργούσε 2 – 3 την εβδομάδα, ότι η εταιρεία που εργαζόταν επενέβαινε εκεί που δεν μπορούσαν οι τεχνικοί, ότι ο Αιτητής ανταποκρινόταν εκτός ωρών εργασίας, ότι είχαν καλές σχέσεις, ότι «ήταν κάπως ανεξάρτητος», ότι ο κ.Χαραλάμπους προσλήφθηκε επειδή η Εργοδότρια Εταιρεία δεν μπορούσε να στηρίζεται αποκλειστικά στον Αιτητή και ότι μετά που ανέφεραν στον Αιτητή ότι ο κ.Χαραλάμπους θα ήταν υπεύθυνος του τεχνικού τμήματος «ξεκίνησαν άλλα θέματα».  Ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε επίσης ότι πέραν από τις προγραμματισμένες εργασίες υπήρχαν περί τα 5 - 6 «work orders» καθημερινά, ότι σε μία τουριστική περίοδο εκδίδοντο περί τα 1000 «work orders», ότι ήρθαν γραπτώς κοντά του μόνο 2 παράπονα για τον Αιτητή, Τεκμήρια 14 και 15, ότι λάμβανε και προφορικά παράπονα, ότι έλαβαν προφορικό παράπονο από την «Kyriacou Electronics», ότι για την εργασία με το καλώδιο χρειάζονταν 2 άτομα, ότι το πρόβλημα της διαρροής μπορεί να ήταν σοβαρό και να μην μπορούσαν να το λύσουν ο Αιτητής με τον κ.Χαραλάμπους, ότι δεν ήταν λανθασμένη η κίνηση του Αιτητή να κλείσει αρχικά τα «ρουπινέτα» και ότι σε κάποια θέματα είχε παράπονα και από τον κ.Χαραλάμπους.

 

            Ο τέταρτος μάρτυρας της Εργοδότριας Εταιρείας ήταν ο κ.Βούρκας ο οποίος είναι ο «Executive Chef» του ξενοδοχείου.  Ο κ.Βούρκας κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι ήταν συνάδελφος με τον Αιτητή καθ’ όλη την υπηρεσία του Αιτητή στο Ξενοδοχείο, ότι ο Αιτητής ήταν ο Υπεύθυνος Τεχνικός και είχε την ευθύνη επιδιόρθωσης των ηλεκτρολογικών, υδραυλικών και άλλων προβλημάτων και ότι όταν αντιμετώπιζε η κουζίνα οποιοδήποτε πρόβλημα ζητούσαν από τον Αιτητή να το διορθώσει.  Επιπλέον, ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε ότι συμπλήρωναν ένα «work order» με περιγραφή του προβλήματος το οποίο παρέδιδαν στο χώρο υποδοχής, ότι ο Αιτητής το παραλάμβανε από εκεί, ότι εάν το πρόβλημα έπρεπε να επιλυθεί επειγόντως ειδοποιούσαν ταυτόχρονα και τον Αιτητή, ότι ο Αιτητής ήταν οκνηρός, ότι σχεδόν πάντα καθυστερούσε τα «work orders», ότι ακόμη και όταν του τηλεφωνούσαν μπορούσε να περάσουν ώρες και ημέρες και να μην εμφανιζόταν και ότι όταν του τηλεφωνούσαν για να δουν γιατί δεν πήγε έβρισκε διάφορες δικαιολογίες και υποσχόταν ότι θα πήγαινε αλλά ότι δεν πήγαινε.  Ήταν η θέση του κ.Βούρκα ότι ο Αιτητής δεν αντιλαμβανόταν την σοβαρότητα των πραγμάτων και ότι τα αντιμετώπιζε όλα επιπόλαια και έδωσε σαν παράδειγμα τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 7.  Ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε ότι για την εν λόγω συσκευή μίλησε με τον Αιτητή, ότι του εξήγησε ότι ήταν επείγον να επισκευαστεί, ότι την 13/6/11 εξέδωσε «work order» και ότι μέχρι την 2/7/11 δεν επισκευάστηκε η συσκευή.  Τέλος, ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι οι σχέσεις του με τον Αιτητή ήταν απόλυτα τυπικές και ενίοτε τεταμένες, ότι τον εκνεύριζε η αδιαφορία και η κοροϊδία, ότι κανένας από το προσωπικό δεν διατηρούσε καλές σχέσεις μαζί του και ότι ο ίδιος πιστεύει ότι το Ξενοδοχείο θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί από τον Αιτητή ενωρίτερα.          

 

            Αντεξεταζόμενος ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε ότι σε σχέση με τη συσκευή που καθυστέρησε ο Αιτητής να επιδιορθώσει τα εξαρτήματα ήρθαν και ο Αιτητής καθυστέρησε να την επιδιορθώσει, ότι ήταν το πιο σοβαρό παράπονο που είχε από τον Αιτητή επειδή παραπονιούνταν οι πελάτες λόγω του ότι το φαγητό κρύωνε, ότι άκουγε παράπονα για τον Αιτητή στα «Management Meetings», ότι η κ.Balbarde παραπονιόταν επειδή δεν γίνονταν έγκαιρα οι δουλειές και ότι ο Αιτητής την τελευταία «σεζόν» ήταν πολύ αρνητικός.

 

            Πέμπτος έδωσε μαρτυρία για τους Καθ’ ων η αίτηση ο κ.Χαραλάμπους, ο οποίος εργάστηκε ως Τεχνικός – Υπεύθυνος του Τμήματος Συντήρησης στο Ξενοδοχείο την περίοδο από 11/4/16 – 25/11/16.  Ο κ.Χαραλάμπους κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι η συνεργασία του με τον Αιτητή ήταν πολύ δύσκολη, ότι ο Αιτητής δυσαρεστήθηκε με την πρόσληψή του εφόσον θα ήταν υπόλογος σε αυτόν, ότι αρνείτο να συνεργαστεί μαζί του, ότι αντιδρούσε όταν του έδινε οδηγίες και ότι πάντα ενεργούσε όπως ήθελε ο ίδιος.  Περαιτέρω, ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής ήταν αδιάφορος, ότι δεν αντιλαμβανόταν ότι κάποια πράγματα έπρεπε να εκτελούνταν αμέσως, ότι πολλές φορές έκλεινε το τηλέφωνο όταν τον καλούσαν για κάτι επείγον «ωσάν να μην άκουσε τίποτε», ότι δεν διατηρούσε καλές σχέσεις με κανένα, ότι η συμπεριφορά και η αδιαφορία του εκνεύριζε τους πάντες, ότι είχαν αρκετές ελεύθερες ώρες, ότι η καθημερινή τους δουλειά διαρκούσε 2 - 3 ώρες και ότι λάμβαναν περί τα 3 - 5 «work orders» τα οποία απαιτούσαν ακόμη 1 - 2 ώρες εργασίας.  Ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι δεν βρίσκει λογικό τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι έπεσε πώμα και γι’ αυτό βούλωσε ξανά την ίδια ημέρα ο νιπτήρας εφόσον το σημείο είναι καλυμμένο για να μην περνούν αντικείμενα και ότι ακόμη και να περνούσε δεν θα προκαλούσε βούλωμα.  Σε σχέση με τη μούχλα στο διάδρομο ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι έλαβαν «work order», ότι ζήτησε από τον Αιτητή να το δει, ότι ο Αιτητής καθυστερούσε την εργασία και γι’ αυτό η κ.Balbarde  παραπονέθηκε 2 - 3 φορές, ότι αναγκάστηκε να παρέμβει, ότι η μούχλα ήταν στο ταβάνι και όχι σε «wall paper», ότι πήρε καθαριστικά και φώναξε τον Αιτητή και καθάρισαν την μούχλα και ότι δεν διαφώνησε με τον Αιτητή για τον τρόπο καθαρισμού.  Τέλος, ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι ο Αιτητής έλαβε το «work order» για το πρόβλημα των αποχωρητηρίων του προσωπικού το πρωί της 18/10/16, ότι δεν έκανε τίποτα παρόλο που δεν υπήρχε άλλο «work order», ότι όταν τον ρώτησε πότε θα το έκανε του απάντησε σε δύο ημέρες και ότι κατέγραψε το «ph» της πισίνας χωρίς να το μετρήσει εφόσον τα μπουκαλάκια που χρησιμοποιούνταν ήταν αχρησιμοποίητα.            

 

            Αντεξεταζόμενος ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι η μία βάρδια αφορούσε τις ώρες 7:00 – 16:00 και η άλλη 14:30 – 23:00 και ότι δούλευε και στις δύο βάρδιες.  Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής «χτυπούσε κάρτα» στις 7:00, ότι μετά πήγαινε στο μηχανοστάσιο της πισίνας και έκανε τις σχετικές διεργασίες, ότι ακολούθως έκανε «hoover» εάν χρειαζόταν στην πισίνα, στα «ποταμάκια» και στην «πισίνα ψαριών», ότι έβαζε χλωρίνη στην πισίνα και καθάριζε τους καλάθους, ότι διόρθωνε κάποια από τα κρεβατάκια και ότι αυτές οι εργασίες ολοκληρώνονταν στις 9:00 που άρχιζε το διάλειμμα για πρωινό.  Περαιτέρω, ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι μετά τις 9:15 που τελείωνε το διάλειμμα ο Αιτητής έκανε τις καταγραφές ρεύματος, νερού, γκαζιού, πετρελαίου κτλ, ότι ακολούθως παραλάμβανε τα «work orders» από το χώρο υποδοχής και ότι ξεκινούσε με τα πιο σοβαρά.  Ήταν η θέση του κ.Χαραλάμπους ότι κατέγραφαν με λεπτομέρεια τις δουλειές που έκαναν, ότι με τον Αιτητή εργάζονταν ταυτόχρονα περί τις 1 – 2 ώρες ημερησίως, ότι το θέμα με τη μούχλα στον τοίχο προέκυψε κατά τη βάρδια του Αιτητή, ότι έκανε παράπονο η κ.Balbarde, ότι γι’ αυτό αναγκάστηκε να πάει με τον Αιτητή να το καθαρίσουν, ότι το πρόβλημα με τα αποχωρητήρια προέκυψε κατά τη βάρδια του Αιτητή, ότι ολοκληρώθηκε η διαδικασία μετά τις 14:30 που πήγε ο ίδιος, ότι ο ίδιος είναι «αδειούχος ηλεκτρολόγος, συντηρητής και αδειούχος της CYTA», ότι o Αιτητής δεν του έδινε εκκρεμείς δουλειές, ότι έλεγχαν την πισίνα πρωί και απόγευμα και ότι αμέσως μετά που έλεγξε την πισίνα ο Αιτητής πήγε ο ίδιος και η καταγραφή ήταν διαφορετική.  Ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε επιπλέον ότι κάποιες ώρες εργαζόταν και κάποιες καθόταν, ότι ο Αιτητής «καθόταν παραπάνω από το κανονικό» και ότι «έκανε του κεφαλιού του». 

 

Ο έκτος μάρτυρας των Καθ’ ων η αίτηση ήταν ο κ.Παπανεοκλέους, ο οποίος είναι μηχανολόγος – μηχανικός.  Ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι εργάζεται στον «Όμιλο Βαβλίτη» από την 12/5/03 σαν Group Technical Manager και ότι είναι υπεύθυνος για τους μηχανικούς/ μηχανολόγους του Ομίλου συμπεριλαμβανομένης και της Master Mechanical Services Ltd η οποία ασχολείται με συντηρήσεις μηχανολογικών εγκαταστάσεων και μεταξύ των εργασιών της είναι η επίβλεψη του τμήματος Συντήρησης στο Ξενοδοχείο.  Ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε ότι ο κ.Δημητρίου ήταν υπόλογος στον ίδιο, ότι ήταν γνώστης των συμβάντων στο Ξενοδοχείο εφόσον λάμβανε ενημέρωση από τον κ.Δημητρίου, ότι σε κάποιες περιπτώσεις είχε άμεση ανάμειξη στις εργασίες του Ξενοδοχείου, ότι ο Αιτητής λογοδοτούσε σε αυτούς, ότι ο Αιτητής δεν εργαζόταν κατά τους χειμερινούς μήνες, ότι δεν έλαβε μέτρα για τη γυάλινη θύρα, ότι δεν παράγγειλε διπλό γυαλί και ότι δεν είχε ανάμειξη στο εν λόγω θέμα.  Περαιτέρω, ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε ότι δεν είχε ανάμειξη στο θέμα με το σύρμα, ότι απλά το παρακολουθούσε μέσω του κ.Δημητρίου, ότι ο κ.Δημητρίου ήταν έξαλλος επειδή 4 - 5 ημέρες πριν πάει η K. Kyriacou Electronics Ltd για την αναβάθμιση είχε δώσει οδηγίες στον Αιτητή να τοποθετήσει σύρμα αλλά όταν πήγε η εν λόγω εταιρεία στο Ξενοδοχείο αναγκάστηκε να το κάνει αυτή, ότι δημιουργήθηκε καθυστέρηση, ότι από τα τιμολόγια της «PGS» δεν φαίνεται να αγοράστηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση σύρμα και κατέθεσε σαν Τεκμήριο 25 σχετική κατάσταση λογαριασμού.  Σε σχέση με τον Αιτητή, ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε ότι αυτός ήταν αδιάφορος, ότι δεν αντιλαμβανόταν πόσο σημαντικό ήταν να εκτελούνται οι εργασίες του Ξενοδοχείου όσο το δυνατό πιο σύντομα, ότι είχε «ύφος αδιαφορίας», ότι αντιδρούσε απαξιώνοντας τα όσα του έλεγαν, ότι γι’ αυτό οι Καθ’ ων η αίτηση αναγκάστηκαν να προσλάβουν τον κ.Χαραλάμπους, ότι ήλπιζαν ότι έτσι θα υπήρχε άμεσος έλεγχος στον Αιτητή και θα βελτιωνόταν η κατάσταση και ότι η αδιαφορία του Αιτητή έγινε μεγαλύτερη.     

 

Αντεξεταζόμενος ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε ότι επισκεπτόταν το Ξενοδοχείο περί την μία φορά τον μήνα, ότι ο ίδιος δεν είχε πρόβλημα με την συμπεριφορά του Αιτητή, ότι μερικές φορές ένιωσε «κάποιου είδους αδιαφορία», ότι από τους τμηματάρχες σε σχέση με τη δουλειά του Αιτητή λάμβανε «μόνο κάποια παράπονα για κωλυσιεργίες» και ότι από τον κ.Δημητρίου τα παράπονα ήταν «μόνο κωλυσιεργίες ή παράπονο ότι γίνονταν με καθυστέρηση κάποιες εργασίες».    

 

            Ο Αιτητής κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι ασκούσε καθήκοντα τεχνικού στο Ξενοδοχείο και ότι ο ίδιος κατά τη διάρκεια που το Ξενοδοχείο ήταν κλειστό έκανε γενική συντήρηση στις εγκαταστάσεις περιλαμβανομένων γενικών επισκευών σε μηχανήματα και εργαλεία, συντήρηση των δωματίων, γενική καθαριότητα, μπογιατίσματα, οικοδομικές εργασίες και τα βράδια είχε την ευθύνη της ασφάλειας του Ξενοδοχείου.  Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι όταν δεν υπήρχε άλλος τεχνικός ήταν διαθέσιμος όλο το εικοσιτετράωρο, ότι δοκίμασε αλλαγή στο ωράριό του για 15 περίπου ημέρες, ότι δεν μπόρεσε να συνεχίσει με αυτό λόγω θεμάτων υγείας της συζύγου και της κόρης του, ότι υπεύθυνος μηχανικός για το τμήμα του ήταν ο κ.Δημητρίου και ότι ανταποκρινόταν άμεσα όταν επικοινωνούσαν μαζί του οι τμηματάρχες.  Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι καθημερινά πήγαινε στις 7:00 και άρχιζε από τα μηχανοστάσια της πισίνας, ότι μετά έκανε «χούβερ» την πισίνα, καθάριζε καλάθους, διόρθωνε βλάβες σε κρεβατάκια, ομπρέλες και στον εξωτερικό εξοπλισμό, καθάριζε τα «ποταμάκια» και την «πισίνα ψαριών», έβαζε μετά χλωρίνη, έκανε ένα «τελευταίο έλεγχο» στην πισίνα, ότι 9:00 – 9:15 έκανε διάλειμμα, ότι μετά το διάλειμμα έκανε καταγραφές ενέργειας και κατανάλωσης, ότι στις 10:00 πήγαινε στο χώρο Υποδοχής και παραλάμβανε τα «work orders», ότι πριν να αρχίσει με αυτά πήγαινε στο γραφείο του διευθυντή και του παρέδιδε τις μετρήσεις, ότι έβαζαν μαζί τις εν λόγω εντολές σε σειρά αναλόγως προτεραιότητας, ότι άρχιζε από τις πιο επείγουσες εργασίες και ότι προχωρούσε αναλόγως προτεραιότητας.  Ο Αιτητής ισχυρίστηκε επίσης ότι μόνο εάν δεν μπορούσε να εκτελέσει μια εργασία επικοινωνούσε με τον κ.Δημητρίου για να στείλει τεχνικούς από το τμήμα του, ότι εάν έλειπε κάποιο υλικό πήγαινε με το αυτοκίνητό του για να το προμηθευτεί, ότι κατά το καλοκαίρι τα «work orders» ανέρχονταν μέχρι και 12 ημερησίως, ότι κάθε Τετάρτη και Παρασκευή έκανε με μια καθαρίστρια γενική καθαριότητα στους εξωτερικούς χώρους και στους εκεί εξοπλισμούς, ότι ήταν υπεύθυνος για την παραλαβή υγραερίου, πετρελαίου και χημικών, ότι έκανε τις οικοδομικές εργασίες που μπορούσε, τα βαψίματα και τις επιδιορθώσεις μηχανημάτων και ότι γενικά ήταν δική του ευθύνη η συντήρηση και η καλή λειτουργία του Ξενοδοχείου.  Ο Αιτητής ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε οδηγίες να μένει με τους εξωτερικούς συνεργάτες, ότι όταν έπρεπε να αποχωρήσει τον αντικαθιστούσε καμαριέρα ή άλλο πρόσωπο, ότι είχε καθημερινή επαφή σχεδόν με όλο το προσωπικό, ότι δεν του έγινε παρατήρηση για κακή συμπεριφορά, ότι διατηρούσε καλές σχέσεις με τους τμηματάρχες και τους διευθυντές, ότι ήταν πρακτική του Ξενοδοχείου να δίδονται «memο», ότι από το 2016 που προσελήφθη ο κ.Χαραλάμπους ως προϊστάμενός του ο κ.Βαβλίτης και ο κ.Δημητρίου του ξεκαθάρισαν ότι δεν θα έπαιρνε αποφάσεις χωρίς προηγούμενες οδηγίες από τον κ.Χαραλάμπους, ότι το τμήμα του λάμβανε ψηλή βαθμολογία από τους πελάτες που συμπλήρωναν ερωτηματολόγια και ότι αντιλαμβανόταν ότι ο κ.Βαβλίτης έψαχνε αιτία για να τον απολύσει.  Ο Αιτητής στη συνέχεια προέβαλε τη θέση του σε σχέση με τα όσα αναφέρονται στις επιστολές Τεκμήρια 2 – 11, 13 και 16.  Σε σχέση με τα όσα αναφέρονται στην επιστολή τερματισμού των υπηρεσιών του, Τεκμήριο 17, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι η εντολή για το ξεβούλωμα των αποχωρητηρίων εκδόθηκε την 19:20, ότι ευθύνη είχε ο κ.Χαραλάμπους που ήταν στην βάρδια, ότι ο ίδιος έλαβε την εντολή την επόμενη ημέρα στις 11:00, ότι πήγε με μια καθαρίστρια, ότι τα ουρητήρια ήταν σκεπασμένα, ότι άνοιξε το νερό σε ένα από αυτά και «απορρίφθηκε», ότι θεώρησε ότι ο κ.Χαραλάμπους έβαλε φάρμακο, ότι γύρω στις 15:30 ο κ.Χαραλάμπους τον ρώτησε τι έγινε με αυτά, ότι ο κ.Χαραλάμπους του είπε ότι δεν τα ξεβούλωσε ο ίδιος και διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν τα ξεβούλωσε ο Αιτητής, ότι του εξήγησε και ότι του είπε ότι θα τα αναλάμβανε την επόμενη ημέρα.  Σε σχέση με το «ph» της πισίνας ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι έκαναν 3 φορές την ημέρα καταγραφές με βάση το «ISO», ότι δεν χρησιμοποιούσαν μπουκαλάκια και ισχυρίστηκε ότι δεν καθόταν 2 ώρες στο «staff room».  Περαιτέρω, ο Αιτητής κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι όλες οι φορές που φαίνεται στο Τεκμήριο 26 ότι εργάστηκε απόγευμα ήταν μετά από επιλογή του κ.Χαραλάμπους γιατί θα είχε κάποιο λόγο, ότι είχε καλή σχέση με τον κ.Χαραλάμπους και με τους άλλους συναδέλφους του, ότι σχεδόν κάθε απόγευμα έπινε καφέ με τον κ.Βούρκα και ότι λάμβανε 13^ο και 14^ο μισθό.  Τέλος, ο Αιτητής κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι ο κ.Βαβλίτης τον απέλυσε, ότι δεν τον φώναξε προηγουμένως για να τον ρωτήσει οτιδήποτε, ότι είναι 56 χρονών, ότι βρήκε δουλειά την τουριστική περίοδο 2017 – 2018 εφόσον περίμενε 6 μήνες για να περάσει το «ανεργιακό» ως η συμβουλή που έλαβε και ότι από τον Οκτώβριο του 2023 εργάζεται στην Ελβετία.          

 

Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής, ισχυρίστηκε ότι μιλά «ελάχιστα αγγλικά», ότι έτσι συνεννοείται όταν είναι μόνος του στην Ελβετία, ότι με τον κ.Βαβλίτη η σχέση που είχαν ήταν αυτή του «διευθυντή με υφιστάμενο», ότι με τους άλλους διευθυντές οι σχέσεις τους ήταν «πολύ ήπιες και φιλικές», ότι τόσο με τους άλλους συναδέλφους του όσο και με τον κ.Χαραλάμπους είχαν υγιείς σχέσεις, ότι ο ίδιος τηρούσε πάντα τη σωστή διαδικασία για αγορές, ότι όσες επιστολές δεν είναι υπογεγραμμένες δεν τις παρέλαβε, ότι όταν άρχιζαν οι ζέστες δημιουργούνταν «άλγη» στην πισίνα, ότι ο κ.Παπανεοκλέους μέτρησε αρχικά για την πόρτα, ότι είχε προφορικές οδηγίες από τον κ.Βαβλίτη να συνοδεύει τα άτομα που έρχονταν για τους ανελκυστήρες, ότι η λίμνη ήταν λερωμένη λόγω «θέματος» στο μηχανοστάσιο και ότι ο ίδιος την καθάριζε.  Περαιτέρω, ο Αιτητής αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι μετά από μία συνάντηση που είχαν στο Ξενοδοχείο η υπεύθυνη της Υποδοχής εισηγήθηκε να έρχεται ο συντηρητής και μετά που σχόλανε, ότι ο κ.Βαβλίτης τον κάλεσε για να συζητήσουν σχετικά στο γραφείο του, ότι ο ίδιος ζήτησε να πληρώνεται επιπλέον, ότι συμφώνησαν σε επιπλέον καταβολή €30 για 2 ώρες εργασία, ότι αυτό θα γινόταν σε δοκιμαστική βάση, ότι τις πρώτες 15 ημέρες ήταν «όλα πολύ καλά», ότι μετά προέκυψε θέμα με αγορά οξυγόνου στη Λάρνακα που χρειαζόταν η σύζυγός του και ότι ενημέρωσε προφορικά τον κ.Βαβλίτη ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει.  Ήταν επίσης η θέση του Αιτητή ότι δεν έλαβε το Τεκμήριο 10, ότι ο λόγος που ο κ.Βαβλίτης ήθελε να τον απολύσει ήταν επειδή ήταν υψηλόμισθος για Τεχνικός Β και ότι προσέλαβε τέσσερις άλλους στη θέση του.  Στη συνέχειά της αντεξέτασής του ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι είχε πολύ καλές σχέσεις με τον κ.Δημητρίου, ότι ο κ.Δημητρίου επικοινώνησε με την «LGS» και μερίμνησε για την έγκαιρη προμήθεια του σύρματος, ότι στο Τεκμήριο 25 δεν φαίνεται αυτή η αγορά, ότι σε σχέση με τα όσα αναγράφονται στο Τεκμήριο 12 η πραγματικότητα είναι ότι ο ίδιος τηλεφώνησε στον κ.Δημητρίου για να τον ενημερώσει, ότι δεν του απάντησε, ότι έκλεισαν τα «ρουπινέτα», ότι καθάρισαν το ντουλάπι, ότι έβγαλαν με την κ.Balbarde φωτογραφίες, ότι η τελευταία ανέλαβε να ενημερώσει τον κ.Δημητρίου και ότι έγινε αλλαγή δωματίου.  Επίσης, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι με την πρόσληψη του κ.Χαραλάμπους του αφαιρέθηκαν δικαιώματα και ευθύνες, ότι αυτά μεταφέρθηκαν στον κ.Χαραλάμπους, ότι ο κ.Χαραλάμπους δεν έκανε όσα έπρεπε, ότι η σχέση του με την κ.Balbarde ήταν πολύ καλή, ότι με βάση το «ISO» για να έμπαινε σε δωμάτιο έπρεπε πρώτα να κρατά το σχετικό «work order», ότι o ίδιος δεν καθάρισε τη μούχλα με χημικά για να μην χαλάσει το χαρτί, ότι o κ.Χαραλάμπους «πήρε την πρωτοβουλία … και το αποτέλεσμα ήταν να χαλάσει το wallpaper», ότι δεν πήγε με τον κ.Χαραλάμπους για να εκτελέσουν την εργασία μαζί, ότι το σχετικό για τις τουαλέτες «work order» δεν υπήρχε από το πρωί, ότι ο κ.Χαραλάμπους δεν είχε επαρκείς γνώσεις για τις αναλύσεις της πισίνας, ότι έβαζαν ταμπλέτες χλωρίνης στην πισίνα κατόπιν υπόδειξης της διεύθυνσης, ότι την συγκεκριμένη ταμπλέτα την τοποθέτησε μετά τις 18:00 και ότι γενικά εκτελούσε τα καθήκοντά του στο έπακρο.       

 

            Παρακολουθήσαμε με προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε τη μαρτυρία τους έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς και τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων.  

 

            Οι λόγοι που δικαιολογούν την απόλυση εργοδοτουμένου και κατά συνέπεια απαλλάσσουν τον εργοδότη από την καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης, αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 5 του Νόμου.  Σύμφωνα με το άρθρο 5 (α), (ε) και (στ) του Νόμου:

 

«5.  Τερματισμός απασχολήσεως δι΄ οιονδήποτε των ακολούθων λόγων δεν παρέχει δικαίωμα εις αποζημίωσιν:

(α) όταν ο εργοδοτούμενος παραλείπη να εκτελέση την εργασίαν του κατ΄ ευλόγως οικανοποιητικόν τρόπον:

…….………………………………

(ε)  όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύη τοιαύτην διαγωγήν ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον εις απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως:

Νοείται ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκή το δικαίωμά του προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος το οποίον του παρέσχε το δικαίωμα τούτο, θεωρείται ούτος ως εγκαταλείψας το δικαίωμά του να απολύση τον εργοδοτούμενον· 

(στ) άνευ επηρεασμού της γενικότητος της αμέσως προηγουμένης παραγράφου, τα ακόλουθα δύνανται, μεταξύ άλλων, να αποτελέσωσι λόγον απολύσεως άνευ προειδοποιήσεως, λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των περιστατικών της περιπτώσεως:

(i)  διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένεται όπως συνεχισθή·

(ii)  διάπραξις σοβαρού παραπτώματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του·

(iii)  διάπραξις ποινικού αδικήματος υπό του εργοδοτουμένου εν τη εκτελέσει του καθήκοντός του, άνευ της ρητής ή σιωπηράς συγκαταθέσεως του εργοδότου του·

(iv)  απρεπής διαγωγή του εργοδοτουμένου κατά τον χρόνον της εκτελέσεως των καθηκόντων του·

(v)  σοβαρά ή επαναλαμβανομένη παράβασις ή παραγνώρισης κανόνων της εργασίας ή άλλων κανόνων εν σχέσει προς την απασχόλησιν».

 

            Για να κριθεί η νομιμότητα της απόλυσης του Αιτητή, θα πρέπει να ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις του Νόμου.  Το κριτήριο για το δικαιολογημένο ή μη της απόλυσης ενός εργοδοτούμενου είναι το εύλογο της κατάληξης του εργοδότη, ως λογικού εργοδότη, να προβεί στον τερματισμό της απασχόλησης του εργοδοτούμενου υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για το συγκεκριμένο λόγο βάσει των ενώπιόν του στοιχείων.  Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και δεν εξαρτάται από την υποκειμενική κρίση του εργοδότη, ως λέχθηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Κακοφεγγίτου v. Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ (2005) 1Β Α.Α.Δ. 1478, Kynigos Hotels Ltd v. Χρίστου (2004) 1Α Α.Α.Δ. 665, Galatariotis Telecommunications Ltd v. Βασιλείου (2003) 1 Α.Α.Δ. 318) και Γεωργίου ν. Columbia World Wide Movers Ltd, Πολ. Εφ. 103/12, ημερ. 7/7/17.  Όπως τέθηκε στην υπόθεση L. Papaphilippou & Co v. Λουκά (2014) 1Β Α.Α.Δ. 1193:  «Όπως, δε, έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, η λογικότητα ή μη της απόλυσης δεν κρίνεται με βάση το τι το δικάσαν Δικαστήριο θα έκανε αν ήταν στη θέση του εργοδότη.  Αντί αυτού, το Δικαστήριο θα πρέπει να ρωτήσει τον εαυτό του κατά πόσον, με το μέτρο του λογικού εργοδότη, στοιχειοθετήθηκαν λογικές αιτίες σε σχέση με την πεποίθησή του ότι ο εργοδοτούμενος υπήρξε ένοχος ανάρμοστης συμπεριφοράς και κατά πόσο η διερεύνηση του ζητήματος από τον εργοδότη ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογη …». 

 

            Η εργασιακή σχέση είναι σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και ο τερματισμός της δικαιολογείται όταν η συμπεριφορά του εργοδοτούμενου ήταν τέτοια που κλόνισε τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργοδοτούμενου ώστε να καθίσταται για τον εργοδότη αδύνατη η συνέχισή της.  Για τη διατήρηση του κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργοδοτούμενο, ο δεύτερος έχει την υποχρέωση να τηρεί καλόπιστη συμπεριφορά και οφείλει να επιδεικνύει την πρέπουσα διαγωγή και σεβασμό προς τη διεύθυνση και την προσωπικότητα του εργοδότη και των προϊσταμένων του και οφείλει να αποφεύγει οποιαδήποτε συμπεριφορά που θα μπορούσε να επηρεάσει το κύρος και να προσβάλει την προσωπικότητα του εργοδότη του.^[1]  Στην υπόθεση Pattikis a.a. v. The Municipal Committee of Nicosia (1988) 1 C.L.R. 103 το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι η σχέση εργασίας θα πρέπει να βασίζεται στην ύπαρξη ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο μερών.[2] 

 

      Καμία διαγωγή ή συμπεριφορά εκ μέρους του εργοδοτούμενου η οποία δεν ενέχει το στοιχείο του σοβαρού παραπτώματος, δεν είναι δυνατό να λεχθεί ότι δικαιολογεί τον άμεσο και χωρίς προειδοποίηση τερματισμό της απασχόλησής του από τον εργοδότη του κατ’ εφαρμογή και του άρθρου 5 του Νόμου.  (Βλ. Κασάπη ν. Technoplastics Ltd 1 A.A.Δ. (1992) 919).  Όπως λέχθηκε στην Kynigos Hotels Ltd (ανωτέρω) ένα μεμονωμένο περιστατικό δε δικαιολογεί άμεσο τερματισμό, αφού συνεπεία αυτού ο εργοδοτούμενος χάνει τη δουλειά του, ίσως και τη σταδιοδρομία του.  Όπως προκύπτει και από την υπόθεση Constantinidou v. F. W. Woolworth & Co. (Cyprus) Ltd. (1980) 1 C.L.R. 302 ένα μεμονωμένο επεισόδιο για να δικαιολογήσει απόλυση θα πρέπει να συνδέεται με σοβαρές συνέπειες και επιπτώσεις.  Από την απόφαση Kanika Developments Ltd v. Λουκά (2004) 1Α Α.Α.Δ. 603, αναδύεται το γεγονός ότι η απόλυση πρέπει να είναι το έσχατο μέτρο στο οποίο μπορεί να καταλήξει ο εργοδότης, το οποίο πρέπει να ασκείται με φειδώ.  Το ερώτημα που πρέπει να τίθεται είναι κατά πόσον ήταν λογικό ο εργοδοτούμενος να έχανε τη δουλειά του, ίσως και τη σταδιοδρομία του.  Για την απάντηση του εν λόγω ερωτήματος θα πρέπει να σταθμίζονται από τη μία η επιλήψιμη συμπεριφορά του εργαζομένου, το εργασιακό περιβάλλον, η σταδιοδρομία, τα προτερήματα και οι αδυναμίες του εργαζομένου και από την άλλη οι ανάγκες του εργοδότη. 

 

            Όπως αναφέρεται σε σωρεία αποφάσεων, δεν υπάρχει κανόνας ο οποίος να καθορίζει το βαθμό της επιλήψιμης συμπεριφοράς.  Το Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει την κάθε περίπτωση στα πλαίσια των δικών της γεγονότων ώστε να αποφασίζει κατά πόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά ήταν τόσο σοβαρή και στο βαθμό που θα δικαιολογείτο η απόλυση.  Το Δικαστήριο οφείλει επίσης να λάβει υπόψη του όλες τις συνθήκες που περιβάλλουν την εργατική διαφορά καθώς επίσης την προηγούμενη υπηρεσία και συμπεριφορά των μερών.  Προτού ο εργοδότης καταλήξει στην τελική του απόφαση θα πρέπει να λάβει υπόψη του όλες τις περιστάσεις που περιβάλλουν τη συγκεκριμένη περίπτωση συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν το πρόσωπο του υπό απόλυση εργοδοτούμενου.  Τέτοιες περιστάσεις, μεταξύ άλλων, είναι για παράδειγμα η προηγούμενη συμπεριφορά του εργοδοτούμενου, η ευδόκιμη υπηρεσία του, τυχόν εξήγηση που έδωσε για τη συμπεριφορά, τις πράξεις ή παραλείψεις του, τυχόν πρόθεσή του για τέλεση συγκεκριμένης πράξης ή παράλειψη και το είδος των καθηκόντων που του εμπιστεύθηκε ο εργοδότης. 

 

Περαιτέρω, σημειώνουμε ότι με βάση την επιφύλαξη του άρθρου 5(ε) του Νόμου ένας εργοδότης οφείλει να ασκήσει τυχόν δικαίωμά του να απολύσει ένα εργοδοτούμενο εντός λογικού χρόνου από του γεγονότος που του παρέσχε το δικαίωμα.  Νομολογιακά, η παράλειψη του εργοδότη να ασκήσει τυχόν δικαίωμά του να απολύσει εργοδοτούμενο για ένα σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρείται ως εγκατάλειψη του εν λόγω δικαιώματος.[3] 

 

Καμία απόλυση δεν μπορεί να κριθεί δικαιολογημένη για παρελθόντες λόγους, έστω και σοβαρούς, εκτός εάν ο λόγος που επέφερε τη ρήξη της εργασιακής σχέσης είναι από μόνος του τόσο σοβαρός που να μπορεί να δικαιολογήσει απόλυση, πλην της περίπτωσης που νέο παράπτωμα επιβεβαιώνει συγκεκριμένη συστηματική συμπεριφορά του εργοδοτουμένου μετά που δόθηκαν σοβαρές προειδοποιήσεις.  Σε αντίθετη περίπτωση, εργαζόμενοι οι οποίοι υπέπεσαν σε παραπτώματα στο παρελθόν, θα κινδύνευαν εις αεί να απολυθούν για παρελθόντες λόγους με αποτέλεσμα να παρατείνεται επ’ αόριστο η αβεβαιότητα σε σχέση με την παραμονή τους στην εργασία τους.

 

Στις περιπτώσεις απολύσεων συνεπεία παράλειψης του εργοδοτούμενου να εκτελέσει ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, ο εργοδότης οφείλει να αποδείξει την εν λόγω παράλειψη εντός των πλαισίων της «λογικής αποτελεσματικότητας» που απαιτείται υπό τις περιστάσεις και όχι της «μέγιστης».   Η λογική (και όχι η μέγιστη) αποτελεσματικότητα που απαιτείται εξαρτάται επίσης από τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης.  Το κριτήριο επομένως είναι αντικειμενικό.  Τερματίζοντας δε την απασχόληση με βάση το άρθρο 5(α) ο εργοδότης οφείλει να δώσει στον εργοδοτούμενο την υπό του Νόμου προβλεπόμενη προειδοποίηση.   

 

Περιπλέον, στην Αγγλία, όπως αναφέρουν οι Upex, Benny και Hardy στο σύγγραμμά τους, σε περίπτωση που η απόλυση αφορά μη ικανοποιητική εκτέλεση των καθηκόντων του εργαζομένου, ο εργοδότης οφείλει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι βασιζόμενος σε λογικά στοιχεία (reasonable grounds) πραγματικά πίστευε ότι ο υπάλληλος ήταν ανίκανος (incapable), αλλά πρέπει πρώτα να διεξάγει πλήρη και προσεκτική έρευνα για τα σχετικά γεγονότα.  Εν συνεχεία, αναφέρουν ότι από την εν λόγω έρευνα πρέπει να προκύψει ικανοποιητικό υλικό για την κατάληξη στο συγκεκριμένο συμπέρασμα.^[4]  Ο Duggan^[5] αναφέρει στο δικό του σύγγραμμα ότι όταν η υπηρεσία του εργοδουτούμενου είναι μακρά, σε περιπτώσεις ανικανότητας στην εκτέλεση των καθηκόντων, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ο εργοδότης κατά τη λήψη της απόφασης για απόλυση, έλαβε υπόψη του και την μακρόχρονη υπηρεσία του υπαλλήλου του.^[6] 

 

Ο εργοδότης λοιπόν, θα πρέπει αρχικά να αποδείξει ότι ο εργοδοτούμενος του δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, εντός των πλαισίων της λογικής αποτελεσματικότητας που απαιτείται υπό τις περιστάσεις.  Ακολούθως, θα πρέπει να αποδείξει ότι προέβη σε πλήρη, προσεκτική και λογική έρευνα πριν αποφασίσει ότι o εργαζόμενος δεν εκτελεί με κατ’ ευλόγως ικανοποιητικό τρόπο την εργασία του και ότι ο εργοδοτούμενος ενημερώθηκε σχετικά με τα παράπονα του εργοδότη του σε σχέση με την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων του αλλά και ότι δόθηκε σχετική σοβαρή προειδοποίηση στον εργοδοτούμενο για τυχόν συνέπειες σε περίπτωση που δεν βελτιωθεί. 

 

      Η νομολογία, δεν παραλείπει να επισημαίνει ότι οι κυριότερες υποχρεώσεις του συνετού εργοδότη κατά την άσκηση του δικαιώματος της απόλυσης, συνδέονται με την τήρηση μιας σωστής διαδικασίας, όπου υπάρχει πλήρης σεβασμός των δικαιωμάτων του εργαζομένου προτού ληφθεί η απόφαση για απόλυσή του.  Το δικαίωμα ακρόασης στον εργοδοτούμενο παρέχεται κυρίως για να δοθεί σε αυτόν η δυνατότητα να ανατρέψει τα όσα του καταλογίζονται.  Περαιτέρω, η άμεση επαφή εργοδότη-εργοδοτούμενου μπορεί να συμβάλει στην αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης που για κάποιο λόγο διαταράχθηκε και έτσι να αποφευχθεί η λήψη του μέτρου της απόλυσης.  Το εν λόγω δικαίωμα του εργοδοτούμενου δεν είναι απόλυτο, αφού στις περιπτώσεις όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή ομολογούνται από τον εργοδοτούμενο η εν λόγω συζήτηση μπορεί να παραλειφθεί εφόσον δεν θα μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα.  Το άρθρο 7 του Κυρωτικού Νόμου της Σύμβασης περί του Τερματισμού Απασχόλησης του 1985 Νόμου, Ν.45/85, έχει ως εξής: «Η απασχόληση εργαζομένου δεν πρέπει να τερματίζεται για λόγους σχετιζόμενους με τη συμπεριφορά του ή την εργασία του πριν να του δοθεί η δυνατότητα να υπερασπίσει τον εαυτό του από τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί σε βάρος του, εκτός αν δεν μπορεί λογικά να αναμένεται από τον εργοδότη να του δώσει αυτή τη δυνατότητα».  Καθώς αναφέρεται στην υπόθεση Κακοφεγγίτου (ανωτέρω) «στη διαπίστωση του ευλόγου της απόφασης για απόλυση είναι που έχει τη θέση της η αρχή του άρθρου 7 καθ’ όσον συμπέρασμα βασισθέν σε στοιχεία, όσο αδιάσειστα και αν φαίνονται, που δεν έχουν απαντηθεί από τον υπάλληλο με την προβολή και της δικής του θέσης υπόκεινται σε ανάλογη αδυναμία και αμφιβολία».  Η τήρηση της σωστής διαδικασίας αποβλέπει και στην προστασία του δικαιώματος εργασίας του εργαζομένου.  Τούτο συμβαδίζει και με τα ακόλουθα που λέχθηκαν στη σελ.607 στην υπόθεση Kanika Developments Ltd (ανωτέρω), ήτοι ότι «πρέπει πάντως να λαμβάνει κανείς πάντοτε υπόψη και το ότι ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος, με τον οποίο ρυθμίζονται αυτές οι σχέσεις, είναι νομοθέτημα κοινωνικού περιεχομένου που αποβλέπει στην προστασία του δικαιώματος εργασίας, δικαίωμα που αποτελεί σημαντική σύγχρονη κατάκτηση».

 

            Ως απόρροια βασικών αρχών του εργατικού δικαίου επισημαίνουμε ότι ο λόγος απόλυσης καθώς και η λογικότητα της απόλυσης εργοδοτουμένου κρίνεται και περιορίζεται στη βάση των τιθέμενων ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχείων, επί των οποίων ο εργοδότης στήριξε κατά τον ουσιώδη χρόνο την απόφασή του.  Οποιαδήποτε νέα στοιχεία περιήλθαν εκ των υστέρων σε γνώση του εργοδότη και δεν είχε ενώπιόν του κατά το χρόνο λήψης της απόφασης για απόλυση^[7] ή οποιαδήποτε γεγονότα ακολούθησαν την απόλυση δεν μπορούν να κρίνουν το νόμιμο ή μη της απόλυσης, όσο σοβαρά και αν φαίνονται.^[8] 

 

            Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα κατά πόσο η ενέργεια της Εργοδότριας Εταιρείας να προβεί στον τερματισμό των υπηρεσιών του Αιτητή είναι νόμιμη και δικαιολογημένη. 

     

Αξιολογώντας τη μαρτυρία του κ.Βαβλίτη παρατηρούμε ότι ενώ στους Γενικούς Λόγους Εμφάνισης των Καθ’ ων η αίτηση καταλογίζεται στον Αιτητή ότι παρέλειπε να εκπαιδεύσει κατάλληλα τον αντικαταστάτη του, σε ερώτηση κατά την αντεξέτασή του ποιος αντικαθιστούσε τον Αιτητή απάντησε αρχικά «κανένας» και όταν του υποδείχθηκε ότι τον αντικαθιστούσε ο Βίκτωρας ανέφερε ότι δεν θυμόταν, ότι «από κάποια χρονολογία και μετά» και ότι θα έπρεπε να το ελέγξει.  Ενώ ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής μιλούσε στον κ.Δημητρίου και στον κ.Παπανεοκλέους με αγένεια, ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε ότι δεν είχε ο ίδιος πρόβλημα με την συμπεριφορά του Αιτητή αλλά και ότι το παράπονο του κ.Δημητρίου αφορούσε «κωλυσιεργίες» και καθυστερήσεις.  Επίσης παρατηρούμε ότι ενώ ο κ.Βαβλίτης έκανε λόγο για πολλά παράπονα από το προσωπικό του Ξενοδοχείου προς τον Αιτητή, η κ.Balbarde έκανε λόγο για 2 παράπονα και ο κ.Δημητρίου ισχυρίστηκε ότι έλαβε γραπτώς 2 παράπονα για τον Αιτητή.  Ο κ.Βαβλίτης ενώ ισχυρίστηκε ότι έλαβε παράπονα για τον Αιτητή από εξωτερικούς συνεργάτες όπως τους Thomas Cook και τις Υγειονομικές Υπηρεσίες του Δήμου Αγίας Νάπας δεν παρουσιάστηκε οτιδήποτε σχετικό.  Δεν παρουσιάστηκαν επίσης οποιαδήποτε «work orders» στα οποία, όπως ισχυρίστηκε η κ.Balbarde, αναγράφετο η ώρα έκδοσης τους αλλά και η ώρα διεκπεραίωσης παρόλα τα όσα οι Καθ’ ων η αίτηση καταλόγισαν στον Αιτητή σε σχέση με κωλυσιεργία.  Δεν μπρούμε να πιστέψουμε τον ισχυρισμό του κ.Βαβλίτη ότι ο Αιτητής δεν εκτελούσε ικανοποιητικά την εργασία του και παραβίαζε κανόνες εργασίας από την αρχή της εργοδότησης του χωρίς να βελτιωθεί εφόσον ο Αιτητής παρέμεινε στην εργασία του για 15 περίπου χρόνια, όπως αναφέρουμε κατωτέρω.  Ούτε τον ισχυρισμό του κ.Βαβλίτη περί συνολικής καθημερινής εργασίας του Αιτητή που διαρκούσε 1 – 1 ½ ώρα μπορούμε να δεχθούμε, εφόσον αυτός είναι σε αντίθεση με τη σχετική μαρτυρία του κ.Χαραλάμπους, όπως επίσης αναφέρουμε κατωτέρω.  Αν ίσχυε αυτός ο ισχυρισμός του κ.Βαβλίτη άλλωστε δεν θα υπήρχε λόγος να εκφράσει παράπονο για το ότι ο Αιτητής καθόταν για περισσότερο από 2 ώρες στο «staff room», Τεκμήριο 17.

 

Σε σχέση με την μαρτυρία της κ.Balbarde παρατηρούμε ότι ενώ αρχικά εξέφρασε την άποψη ότι ο Αιτητής έχανε χρόνο περιμένοντας την έκδοση των «work orders» αντί να ξεκινήσει αμέσως με την επιδιόρθωση, στη συνέχεια και αφού της υποβλήθηκε ότι αυτές ήταν οι οδηγίες που είχε, ισχυρίστηκε ότι το παράπονό της ήταν ότι ο Αιτητής αντί να πηγαίνει στο πίσω γραφείο για να παραλάβει τα «work orders» στεκόταν μπροστά από το χώρο υποδοχής.  Η κ.Balbarde αρχικά αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής μετέβηκε μία φορά σπίτι της για να την εξυπηρετήσει αλλά στη συνέχεια αφού της υποβλήθηκε ότι ήταν τρεις οι φορές που πήγε απάντησε ότι δεν θυμόταν.  Παρατηρούμε ότι ενώ η κ.Balbarde στο «email» της ημερ. 5/7/16, Τεκμήριο 15, έκανε αναφορά στον Αιτητή και στον κ.Χαραλάμπους, δεν φαίνεται να έγινε οποιαδήποτε παρατήρηση από την Εργοδότρια Εταιρεία προς τον κ.Χαραλάμπους, παρόλο που όπως ισχυρίστηκε ο κ.Δημητρίου ο κ.Χαραλάμπους ήταν ο προϊστάμενος του τμήματος και «η ευθύνη πηγαίνει πάντα στον υπεύθυνο».  

 

Δεν μπορούμε να δεχθούμε τον ισχυρισμό του κ.Δημητρίου ότι ο Αιτητής από τον Απρίλιο του 2014 επεδείκνυε «παντελή αδιαφορία» εφόσον ο Αιτητής συνέχισε να εργάζεται στην Εργοδότρια Εταιρεία μέχρι το τέλος σχεδόν της τουριστικής περιόδου του 2016 και μάλιστα τον Αύγουστο του 2015 συμφώνησαν για υπερωριακή εργασία με ανάλογη πληρωμή.  Περαιτέρω, σε σχέση με την μαρτυρία του κ.Δημητρίου παρατηρούμε ότι ενώ στην επιστολή που έστειλε στον Αιτητή την 18/3/16, Τεκμήριο 11, ανέφερε ότι έδωσε οδηγίες στον Αιτητή να προβεί σε μεταφορά καλωδίου εντός 4 ημερών και ότι ο Αιτητής αμέλησε να το πράξει, αντεξεταζόμενος σε ερώτηση κατά πόσο έδωσε ποτέ οδηγία στον Αιτητή και αυτός να αρνήθηκε να την εκτελέσει απάντησε ότι δεν μπορούσε να σκεφτεί κάτι.  Περαιτέρω παρατηρούμε ότι στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι ο Αιτητής αμέλησε να μεταφέρει δύο καλώδια ως οι οδηγίες που του δόθηκαν, κατά την αντεξέτασή του όμως ο κ.Δημητρίου παραδέχθηκε ότι αυτή τη δουλειά δεν μπορούσε να την εκτελέσει ένα άτομο αλλά δύο.  Παρατηρούμε επίσης ότι ενώ ο κ.Δημητρίου την 13/6/24 απευθύνθηκε γραπτώς προς τον κ.Βαβλίτη και του ανέφερε ότι ο Αιτητής του είπε ότι δεν έκανε κάτι για διαρροή σε δωμάτιο και ότι ο Αιτητής «συμπεριφέρεται ανεύθυνα» από την πρόσληψη του κ.Χαραλάμπους, αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι το πρόβλημα μπορεί να ήταν σύνθετο και να μην μπορούσε να επιλυθεί από τον Αιτητή και τον κ.Χαραλάμπους και γι’ αυτό να μετέβηκαν 2 άλλα άτομα για να το επιλύσουν και ότι το ότι ο Αιτητής έκλεισε τα «ρουμπινέτα» δεν ήταν λανθασμένη ενέργεια.  Επίσης, ο κ.Δημητρίου συμφώνησε ότι στον κ.Χαραλάμπους δεν στάληκε επιστολή παρόλο που τον ανέφερε η κ.Balbarde στο Τεκμήριο 15 και παρόλο που είχαν παράπονα και από αυτόν «σε κάποια θέματα».  Ενώ ο κ.Δημητρίου αρχικά έκανε λόγο για αρκετά άτομα που είχαν παράπονο από τον Αιτητή, όταν του ζητήθηκε να συγκεκριμενοποιήσει, έκανε αναφορά μόνο στην κ.Balbarde και σε άλλο ένα άτομο του «housekeeping» το οποίο και δεν κατονόμασε.  Ο κ.Δημητρίου δεν παρέμεινε σταθερός στον αρχικό του ισχυρισμό ότι ο Αιτητής «δεν είχε καλές σχέσεις με το υπόλοιπο προσωπικό» εφόσον αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει ποιες ήταν οι σχέσεις του Αιτητή με όλο το προσωπικό.      

 

Ο κ.Βούρκας δεν μας έκανε καλή εντύπωση εφόσον δεν ανέφερε καμιά λεπτομέρεια για τα όσα καταλόγισε στον Αιτητή και στις πλείστες σχετικές ερωτήσεις δεν μπόρεσε να αναφέρει οτιδήποτε συγκεκριμένο, πλην της περίπτωσης με το «κάρβερι».  Ο ισχυρισμός του κ.Βούρκα κατά την κυρίως εξέτασή του ότι «κανένας δεν διατηρούσε καλές σχέσεις» με τον Αιτητή, βρίσκεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του κ.Δημητρίου ότι ο ίδιος είχε καλές σχέσεις με τον Αιτητή.  Ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής πάντοτε καθυστερούσε να εκτελέσει τα «work orders» αλλά δεν παρουσιάστηκε οποιοδήποτε εξ αυτών, όπως αναφέρουμε ανωτέρω.  Περαιτέρω, σε σχέση με τη μαρτυρία του κ.Βούρκα παρατηρούμε ότι αρχικά αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι μέχρι το 2016 μοναδικός τεχνικός ήταν ο Αιτητής ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν «ξεκάθαρα».  Δεν μπορεί να ισχύει ο ισχυρισμός του κ.Βούρκα ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν απέλυαν τον Αιτητή «προφανώς» γιατί δεν έβρισκαν άλλο άτομο να προσλάβουν, εφόσον όταν προσελήφθη ο κ.Χαραλάμπους ο Αιτητής δεν απολύθηκε.  Ενώ ο κ.Βαβλίτης και ο κ.Παπανεοκλέους έκαναν λόγο για χειρότερη και μεγαλύτερη αδιαφορία από τον Αιτητή μετά την 11/4/16 που προσελήφθη ο κ.Χαραλάμπους, ο κ.Βούρκας ισχυρίστηκε ότι το πιο σοβαρό παράπονο που είχε από τον Αιτητή ήταν περί τα πέντε χρόνια πριν την πρόσληψη του κ.Χαραλάμπους και αφορούσε το «κάρβερι».    

 

Σε σχέση με τη μαρτυρία του κ.Χαραλάμπους αναφοτικά με τον χρόνο εργασίας του Αιτητή παρατηρούμε ότι αυτή βρίσκεται σε διάσταση με τα όσα σχετικά ανέφερε ο κ.Βαβλίτης.  Συγκεκριμένα, ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε ότι ο συνολικός χρόνος που έπρεπε να εργαστεί ο Αιτητής ημερησίως ήταν περί την 1 με 1 ½ ώρα, ο κ.Χαραλάμπους συμφώνησε ότι από τις 7:00 – 9:00 ο Αιτητής είχε συγκεκριμένο πρόγραμμα εργασίας το οποίο διεκπεραίωνε και ισχυρίστηκε ότι οι καθημερινές εργασίες του Αιτητή διαρκούσαν 2 - 3 ώρες πλέον 1 - 2 ώρες που χρειαζόταν για τα «work orders», ήτοι συνολικά 3 – 5 ώρες ημερησίως.  Διερωτόμαστε πως μπορεί να ισχύει ο ισχυρισμός του κ.Χαραλάμπους ότι είχαν λάβει από το Τμήμα Υποδοχής ένα «work order» για καθαρισμό μούχλας στους διαδρόμους και ότι ζήτησε από τον Αιτητή να κοιτάξει τι έπρεπε να γίνει και εάν χρειαζόταν κάτι να του έλεγε όπως ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του και ταυτόχρονα να ισχύει ο ισχυρισμός που εξέφρασε ο κ.Χαραλάμπους αντεξεταζόμενος ήτοι ότι η κ.Balbarde «έδωσε τη δουλειά» στον Αιτητή.  Περαιτέρω, παρατηρούμε ότι ο κ.Χαραλάμπους αρκετές φορές δεν απαντούσε ευθέως σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν, όπως όταν του υποδείχθηκε ότι στο Τεκμήριο 15 γίνεται αναφορά για μούχλα στο ταβάνι ενώ η κ.Balbarde έκανε λόγο για μούχλα στους διαδρόμους και απάντησε «εγώ είπα τι έπρεπε να πω, δεν έχω κάτι άλλο να πω για το θέμα».  Περαιτέρω, παρατηρούμε ότι ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε αρχικά αντεξεταζόμενος ότι είναι «αδειούχος ηλεκτρολόγος, αδειούχος συντηρητής και αδειούχος της CYTA», στη συνέχεια ότι ασχολείται με «συντήρηση κτηρίων» και στη συνέχεια ότι είναι «συντηρητής ηλεκτρονικών συσκευών».  Αρχικά αντεξεταζόμενος ο κ.Χαραλάμπους ισχυρίστηκε ότι η πρώτη βάρδια τελείωνε στις 16:00 και ότι η δεύτερη ξεκινούσε στις 14:30, στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι η βάρδια του συνέπιπτε 1 - 2 ώρες με αυτή του Αιτητή ενώ ακολούθως δεν παρέμεινε σταθερός και ισχυρίστηκε ότι εργάζονταν ταυτόχρονα με τον Αιτητή για 2 - 3 ώρες.  Από το Πρόγραμμα Εργασίας, Τεκμήριο 26, προκύπτει ότι η μία βάρδια ήταν συνήθως 7:00 – 15:30 και η άλλη 12:00 – 20:00.  Παρατηρούμε ότι η κ.Balbarde ισχυρίστηκε ότι την 20/6/16 ο Αιτητής έλαβε οδηγίες να επιδιορθώσει βουλωμένο νιπτήρα στο δωμάτιο με αρ. 307, ότι ο Αιτητής τους ενημέρωσε λίγο αργότερα ότι το πρόβλημα λύθηκε και ότι το απόγευμα έλαβαν ξανά το ίδιο παράπονο, ενώ ο κ.Χαραλάμπους αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο εν λόγω νιπτήρας βούλωσε ξανά μετά από 5 λεπτά.  Ενώ ο κ.Χαραλάμπους αρχικά αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι οι ώρες που δεν εργαζόταν και «καθόταν» ήταν το μεσημέρι για να φάει στο διάλειμμα, στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι είχε ώρες που δούλευε και ώρες που καθόταν. 

 

Σε σχέση με τη μαρτυρία του κ.Παπανεοκλέους παρατηρούμε ότι ενώ κατά την κυρίως εξέτασή του επανέλαβε ότι ο Αιτητής ήταν γενικά αδιάφορος, αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι «παρά μόνο μερικές φορές» ένιωσε «κάποιου είδους αδιαφορία» από τον Αιτητή.  Επίσης, ενώ ο κ.Παπανεοκλέους ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι ο Αιτητής απαξίωνε όσους του ζητούσαν κάτι, αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος προσωπικά δεν είχε πρόβλημα με την συμπεριφορά του Αιτητή και ότι για τον Αιτητή υπήρχαν «μόνο κάποια παράπονα για κωλυσιεργίες».

 

            Όπως έχει διαφανεί από τα πιο πάνω, οι μαρτυρίες που προσκομίστηκαν από τους Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τα αμφισβητούμενα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα εργατική διαφορά δεν ήταν σταθερές, σαφείς και ξεκάθαρες, και σε κάποια σημεία ήταν αντιφατικές.  Οι εν λόγω μαρτυρίες λοιπόν δεν γίνονται αποδεκτές από το Δικαστήριο, εφόσον όλα τα πιο πάνω, κατά την κρίση μας, αποτελούν στοιχεία τα οποία θέτουν ουσιαστικές αμφιβολίες στην αξιοπιστία της μαρτυρίας τους και μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στη μαρτυρία τους για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης.  Γενικά οι εν λόγω μάρτυρες δεν μας έκαναν πολύ καλή εντύπωση και δεν μας έπεισαν ότι ήλθαν στο Δικαστήριο για να πουν την αλήθεια και ήταν εμφανής η προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα γεγονότα όπως θεωρούσαν ότι συνέφεραν στους Καθ’ ων η αίτηση.  Οι αντιφάσεις που εντοπίσαμε στη μαρτυρία τους θέτουν σοβαρές αμφιβολίες στην αξιοπιστία τους. 

 

            Παρόλο που μετά την ανάλυση και απόρριψη των όσων οι μάρτυρες των Καθ’ ων η αίτηση ανέφεραν σε σχέση με τη διαγωγή του Αιτητή ελλείπει η ανάγκη για περαιτέρω εξέταση ως προς το αξιόπιστο ή μη της εκδοχής του Αιτητή σε σχέση με τους λόγους απόλυσής του (βλ. Kades v. Nicolaou a.a. (1986) 1 C.L.R. 212 και Wynne v. Mavronicola (2009) 1B Α.Α.Δ. 1138), θα προχωρήσουμε σε σχετική ανάλυση.  Αξιολογώντας τη σχετική με τα επίδικα θέματα μαρτυρία του Αιτητή παρατηρούμε ότι εντοπίζουμε σε αυτήν κάποιες αντιφάσεις.  Συγκεκριμένα, ο Αιτητής κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι συνόδευσε τους ξένους στους εξωτερικούς χώρους, ότι του ζητήθηκε από την «reception» να μεταβεί αλλού για επιδιόρθωση βλάβης και ότι επέστρεψε κοντά τους όταν τελείωσε με τη βλάβη, αντεξεταζόμενος όμως ισχυρίστηκε ότι έκανε στους ξένους «έναν γύρω του ξενοδοχείου», ότι επέστρεψε μαζί τους στο χώρο υποδοχής και ότι ο ίδιος πήγε για να καθαρίσει την πισίνα.  Αρχικά αντεξεταζόμενος ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι δεν έλαβε όσες επιστολές δεν υπέγραψε και στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι δεν παρέλαβε όσες επιστολές δεν υπέγραψε και δεν ήταν «η συντεχνία παρόν».  Δεν μπορούμε να πιστέψουμε τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι δεν έλαβε τις επιστολές στις οποίες δεν φαίνεται η υπογραφή του και δεν είναι η συντεχνία «παρούσα», εφόσον όταν ρωτήθηκε εάν ο κ.Βαβλίτης του «έγραψε» επιστολή την 18/8/15, ο ίδιος απάντησε αντεξεταζόμενος «γιατί να μην μου την γράψει» και στη συνέχεια όταν ρωτήθηκε γιατί δεν του απάντησε έστω και προφορικά ο Αιτητής απάντησε ότι προφορικά πήγε και του μίλησε.  Σημειώνουμε ότι στο εν λόγω Τεκμήριο γίνεται αναφορά για κοινοποίηση σε Συντεχνία.

                       

Με βάση τα πιο πάνω, προκύπτει ότι ο Αιτητής, ο οποίος ξεκίνησε να εργάζεται στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση την 20/2/02, έλαβε 2 επιστολές την τουριστική περίοδο 2003, ήτοι μία την 6/6/03, Τεκμήριο 2, στην οποία γίνεται αναφορά σε αμέλειά του να ελέγξει κλιματιστικό και άλλη την 25/4/03 στην οποία παρατηρείται για μη παρουσία του σε «Management Meeting», Τεκμήριο 3.  Την επόμενη τουριστική σεζόν, ο Αιτητής έλαβε μία επιστολή την 15/7/04, Τεκμήριο 4, η οποία αναφέρεται σε παράλειψη του Αιτητή να κλείσει το νερό στο μηχανοστάσιο.  Περί τα πέντε χρόνια αργότερα, ο Αιτητής έλαβε την 14/4/09 γραπτή σύσταση για να είναι το τμήμα του «πιο προσεκτικοί … για μείωση ενέργειας προς όφελος του ξενοδοχείου», Τεκμήριο 5.  Την επόμενη τουριστική περίοδο ο Αιτητής έλαβε μία επιστολή ημερ. 31/5/10 στην οποία γίνεται αναφορά σε παραγγελία χημικών και σύσταση όπως να μην τοποθετούνται ταμπλέτες χλωρίου «ειδικά στα ξέβαθα», Τεκμήριο 6.  Τo 2011 ο Αιτητής έλαβε άλλη μία επιστολή στην οποία γίνεται αναφορά σε καθυστέρηση επισκευής στο «κάρβερι», Τεκμήριο 7, ενώ τις τουριστικές περιόδους 2012 και 2013 ο Αιτητής δεν έλαβε από την Εργοδότρια Εταιρεία επιστολή.  Περί το τέλος της τουριστικής περιόδου του 2014 και συγκεκριμένα την 10/11/14 οι Καθ’ ων η αίτηση παρέδωσαν στον Αιτητή επιστολή σε σχέση με την απόδοσή του στην εργασία του και έκαναν λόγο για ασυνόδευτα άτομα στο Ξενοδοχείο την 9/10/14, για λερωμένη πισίνα, για εργασίες που καθυστερούν και δεν εκτελούνται και για παραγγελία λανθασμένων διαστάσεων γυάλινης θύρας, Τεκμήριο 8.  Την τουριστική περίοδο 2015 ο Αιτητής έλαβε επιστολή την 16/8/15 στην οποία αναφέρεται ότι την 17/7/15 εντοπίστηκαν 2 άτομα ασυνόδευτα, ότι ο Αιτητής κατά παράβαση οδηγιών έλαβε 2 συνεχόμενα Σάββατα άδεια, ότι ο Αιτητής αντιμιλά στους μηχανικούς και δεν εκτελεί τις οδηγίες τους και ότι η λίμνη των ψαριών ήταν πολύ λερωμένη,  Τεκμήριο 9.  Δύο ημέρες αργότερα ο Αιτητής έλαβε άλλη επιστολή η οποία αναφέρει ότι δεν μετέβηκε στην εργασία του ως η διευθέτηση που έγινε για επιπλέον εργασία από τις 18:00 – 20:00 και για φωνές μετά την παραλαβή της προηγούμενης επιστολής, Τεκμήριο 10.  Πριν την έναρξη της  επόμενης τουριστικής περιόδου και συγκεκριμένα την 18/3/16 δόθηκε άλλη επιστολή στον Αιτητή σε σχέση με ανεπαρκή εκτέλεση καθηκόντων και συγκεκριμένα για μη τοποθέτηση σύρματος, Τεκμήριο 11 και την 16/6/16 ο Αιτητής έλαβε άλλη επιστολή, Τεκμήριο 13, με την οποία του ζητήθηκε να τοποθετηθεί γραπτώς σε σχέση με ισχυριζόμενη διαρροή νερού η οποία αφέθηκε για 2 ημέρες.  Την 8/7/16 ο Αιτητής έλαβε άλλη επιστολή στην οποία γίνεται αναφορά σε παράπονα σε σχέση με την απόδοση και την συμπεριφορά του, Τεκμήριο 16 και την 21/10/16 απολύθηκε με σχετική επιστολή στην οποία γίνεται αναφορά σε μη εκτέλεση εργασίας μετά την έκδοση «work order» για βουλωμένα αποχωρητήτρια προσωπικού λήψη μέτρων και για παράπονα για την συμπεριφορά και την εργασία του, Τεκμήριο 17.

 

            Τα πιο πάνω δεν συνάδουν με τη δικογραφημένη θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι ο Αιτητής καθ’ όλη τη διάρκεια της εργοδότησής του αμελούσε  και δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, εφόσον για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν λάμβανε συστάσεις ή προειδοποιητικές επιστολές.  Το γεγονός επίσης ότι κάποιες χρονιές λάμβανε 1 - 2 επιστολές δεν συνάδει με τα όσα του καταλόγισαν οι Καθ’ ων η αίτηση.  Ούτε το γεγονός ότι οι Καθ’ ων η αίτηση συμφώνησαν περί τον Αύγουστο του 2015 να εργοδοτούν επιπλέον 2 ώρες ημερησίως τον Αιτητή και να του καταβάλλουν περαιτέρω απολαβές συνάδει με τα όσο του καταλόγισαν οι Καθ’ ων η αίτηση και αναφέρουμε ανωτέρω.  Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι εάν ο Αιτητής καθ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας του στους Καθ’ ων η αίτηση δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντά του, παραγνώριζε τους κανόνες εργασίας και είχε μειωμένη απόδοση θα παρέμενε στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση για σχεδόν 15 χρόνια, 14 εκ των οποίων ήταν ο μοναδικός τεχνικός και μάλιστα θα συμφωνούσαν περί τον ένα χρόνο πριν τον απολύσουν να τον εργοδοτούν 2 ώρες περισσότερο καθημερινά και να του καταβάλλουν γι’ αυτό περαιτέρω αμοιβή, όπως αναφέρουμε ανωτέρω.  Άλλωστε, όπως ο κ.Βαβλίτης ισχυρίστηκε αντεξεταζόμενος, ο Αιτητής για την εργασία που διεκπεραίωνε συμπλήρωνε έντυπα «ISO» στα οποία δεν εντοπίστηκαν ποτέ ψευδείς δηλώσεις και με βάση αυτά το Ξενοδοχείο λάμβανε πάντα άριστα για τις εν λόγω εργασίες.   

        

Από την αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιόν μας μαρτυρίας, ως αναφέρουμε ανωτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε αξιόπιστη και πειστική μαρτυρία και αξιόπιστα στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι ο Αιτητής δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντά του ή ότι επεδείκνυε σοβαρή ή επαναλαμβανόμενη παράβαση κανόνων εργασίας.  Θεωρούμε ότι οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να απολύσουν τον Αιτητή χωρίς τον ουσιώδη χρόνο να προκύψει οτιδήποτε σημαντικό σε σχέση με την εργασία του. 

           

Περαιτέρω, θεωρούμε ότι ακόμη και να δεχόμαστε τη δικογραφημένη θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι ο Αιτητής δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντά του και ότι επεδείκνυε σοβαρή ή επαναλαμβανόμενη παράβαση κανόνων εργασίας δεν θα μπορούσαμε να δεχθούμε ότι έφεραν εις γνώση του με σαφή τρόπο, πριν να τον απολύσουν, τυχόν παράπονα που είχαν εναντίον του σε σχέση με την αποδοτικότητά του και την ισχυριζόμενη από αυτόν παραγνώριση κανόνων και ταυτόχρονα να τον προειδοποιήσουν σοβαρά ότι εάν συνέχιζε έτσι θα μπορούσε να απολυθεί.  Οι Καθ’ ων η αίτηση 13 χρόνια πριν τον απολύσουν, ήτοι την 6/6/03 ανέφεραν στον Αιτητή ότι ήταν η τελευταία φορά που δέχονταν συγκεκριμένες «ενέργειες», Τεκμήριο 2, την 25/7/03 του ανέφεραν ότι ήταν η τελευταία φορά που δέχονταν τόσο ανεύθυνες πράξεις και ότι θα αναγκάζονταν να λάβουν πιο αυστηρά μέτρα σε περίπτωση που δεν έπαιρνε τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του πιο σοβαρά, Τεκμήριο 3 και την 15/7/04 του ανέφεραν ότι η επιστολή που του δόθηκε ήταν η «τελευταία προειδοποίηση», Τεκμήριο 4.  Επίσης, ο Αιτητής μετά από την ισχυριζόμενη καθυστέρηση στην επιδιόρθωση του «κάρβερι» προειδοποιήθηκε περί τα 5 χρόνια πριν απολυθεί, ήτοι την 4/7/11, ότι παρόμοια συμπεριφορά δεν θα γινόταν ξανά αποδεκτή και ότι ήταν η «τελευταία προειδοποίηση», Τεκμήριο 7.  Την 16/8/15 προειδοποιήθηκε ξανά ότι του είχε δοθεί «τελευταία προειδοποίηση για θέματα καθαριότητας /καθηκόντων … συμπεριφοράς … και για παρακοή εργασιών», Τεκμήριο 9 και μόλις δύο ημέρες αργότερα, ήτοι την 18/8/15 του αναφέρθηκε ότι του δόθηκε «τελευταία προειδοποίηση για θέματα παρακοής οδηγιών», Τεκμήριο 10.  Λίγους μήνες αργότερα, ήτοι την 18/3/16 οι Καθ’ ων η αίτηση μετά την ισχυριζόμενη αμέλεια του Αιτητή σε σχέση με μεταφορά καλωδίου αναφέρθηκε στον Αιτητή ότι «τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνουν αποδεχτές ξανά», Τεκμήριο 11.  Με την εν λόγω στάση τους, θα μπορούσε εύλογα κάποιος να θεωρήσει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν εννοούσαν αυτά που έγραφαν στις επιστολές που απέστελλαν ή ότι οι εν λόγω προειδοποιήσεις για συνέπειες δεν ήταν σοβαρές και δεν θα εφαρμόζονταν.  Επίσης με αυτή την πρακτική είναι λογικό να δίδεται η εντύπωση στον εργοδοτούμενο ότι ο εργοδότης του τον ανέχεται ή ακόμη ότι είναι ικανοποιημένος από τον τρόπο που εκτελεί την εργασία του ή από τη συμπεριφορά του, ότι οι εν λόγω επιστολές στέλλονταν ως «υποδείξεις ρουτίνας» και ότι δεν εννοούν αυτά που αναγράφουν σε σχέση με τις αναφερόμενες συνέπειες.  Ο Αιτητής συγκεκριμένα ανέφερε ότι ήταν «οικείος στο να» λαμβάνει τις παρατηρήσεις του κ.Βαβλίτη.  Συνεπώς, οι Καθ’ ων η αίτηση απέτυχαν στο να φέρουν εις γνώση του Αιτητή με σαφή τρόπο ότι σε περίπτωση που δεν άλλαζε θα έπρεπε να υποστεί συγκεκριμένες συνέπειες όπως αυτή της απόλυσης, έτσι ώστε ο Αιτητής όχι μόνο να λάβει γνώση τυχόν αδυναμιών του αλλά και να καταβάλει τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια βελτίωσής του.  Είναι λογικά αναμενόμενο ότι μετά από τη λήψη σοβαρής προειδοποίησης για ενδεχόμενη απόλυση, ο εργοδοτούμενος ενδέχεται όχι μόνο να βελτιωθεί αλλά και να ανακαλύψει ικανότητες που δεν γνώριζε ότι είχε.[9]

 

Λόγω της απόρριψης της μαρτυρίας που προσκόμισαν οι Καθ’ ων η αίτηση σε σχέση με μη ικανοποιητική εκτέλεση της εργασίας και συμπεριφοράς και διαγωγής που επέδειξε ο Αιτητής που τους οδήγησε να λάβουν την απόφαση για τερματισμό των υπηρεσιών του Αιτητή, η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που την βάρυνε και να αποδείξει ότι υπό τις περιστάσεις ενήργησε εύλογα ως ένας λογικός εργοδότης και ότι νόμιμα και δικαιολογημένα απέλυσε τον Αιτητή εντός των πλαισίων του Νόμου και των αρχών που καθιέρωσε η νομολογία, εφόσον δεν αποδείχθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου πραγματικά γεγονότα που να δικαιολογούν την απόλυση του Αιτητή και δεν έχει καταδειχθεί η από μέρους του Αιτητή διάπραξη σοβαρού παραπτώματος που να δικαιολογεί την απόλυσή του ή μη ικανοποιητική εκτέλεση των καθηκόντων του.  Είναι συνεπώς κατάληξή μας ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν τερμάτισε νόμιμα την απασχόληση του Αιτητή εντός των πλαισίων του Νόμου.  Σημειώνουμε ότι είναι παραδεκτό ότι ο Αιτητής απολύθηκε χωρίς προηγουμένως να του δοθεί η ευκαιρία να δώσει εξηγήσεις και να παραθέσει τη δική του θέση και συνεπώς απολύθηκε χωρίς οι Καθ’ ων η αίτηση να προβούν σε πλήρη, προσεκτική και λογική έρευνα πριν αποφασίσουν ότι o Αιτητής δεν εκτελούσε την εργασία του κατ’ ευλόγως ικανοποιητικό τρόπο.  Ομόφωνα λοιπόν καταλήγουμε ότι ο εργοδότης δεν απέδειξε ότι  ενήργησε ως λογικός εργοδότης και συνεπώς η απόλυση του Αιτητή κρίνεται παράνομη.

 

Το άρθρο 4 του Τέταρτου Πίνακα του Νόμου προνοεί ότι το ποσό των εβδομαδιαίων ημερομισθίων για σκοπούς καθορισμού αποζημιώσεων είναι το ποσό που δικαιούτο ο εργοδοτούμενος κατά την τελευταία εβδομάδα της απασχόλησής του, ως υπολογίζεται «συμφώνως προς τον Τρίτο Πίνακα».  Από την Αναλυτική Κατάσταση Αποδοχών των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Τεκμήριο 28, αναφέρει ότι ο Αιτητής τους τελευταίους πλήρεις μήνες που εργάστηκε, ήτοι τον Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2016 έλαβε €1.940 €1.930 και €1.843 αντίστοιχα.  Ο μέσος όρος των εν λόγω 3 μισθών ανέρχεται σε €1.904,33.  Είναι παραδεκτό ότι ο Αιτητής λάμβανε και 13^ο μισθό.  Από το ίδιο Τεκμήριο προκύπτει ότι ο Αιτητής λάμβανε και 14^ο μισθό, ο οποίος για το 2016 ανήλθε σε €76.  Συνεπώς, οι τελευταίες εβδομαδιαίες απολαβές του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου ανέρχονται σε €477,54. ((€1.904,33 x 13) + €76 : 52 = 477,54).

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτουμένου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου.  Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία για το επιδικασθησόμενο ποσό.  Κατά τον υπολογισμό όμως του  επιδικασθησομένου τούτου ποσού το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δέον να λάβει υπόψη του, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

 

«(α)      Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου?

 (β)       την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου?

 (γ)       την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του  εργοδοτουμένου?

 (δ)       τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου?

 (ε)       την ηλικίαν του εργοδοτουμένου.»

 

Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικάσει κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα.  Το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα.  Η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου). 

 

Στην υπόθεση Εκδοτικός Οίκος Δίας Δημόσια Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου (2006) 1 Α.Α.Δ. 625, στη σελ. 630, τονίστηκε ότι: «Σύμφωνα με τον πρώτο πίνακα του Ν.24/67 …. το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό κρίνει πρέπον».  Τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη (2014) 1B 1829.  Περαιτέρω, στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd ν. Ηλία (1992) 1 Α.Α.Δ. 98, 105 λέχθηκε ότι: «Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη.  Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4 (δ) του Πίνακα».

 

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και στο άρθρο 3 του Νόμου, για τους οποίους ακούσαμε και αξιολογήσαμε μαρτυρία, όπως τις απολαβές του Αιτητή τις οποίες αναφέρουμε ανωτέρω, τη διάρκεια της υπηρεσίας του η οποία είναι παραδεκτή, τις πραγματικές συνθήκες τερματισμού, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογο να του επιδικάσουμε ως αποζημίωση απολαβές 41 ½ εβδομάδων και συνεπώς δικαιούται πληρωμή ποσού €19,817.91. 

 

Εκδίδεται λοιπόν ομόφωνα απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση για €19,817.91, με νόμιμο τόκο.  Επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ’ ων η αίτηση έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.      

 

 

(Υπ.) …………………………………………

                                               Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής

 

  (Υπ.)..............................................               (Υπ.) ................................................

                 Ν. Κάπελλος, Μέλος                                     Κ. Γιασουμής, Μέλος

 

 

ΠΙΣΤΟΝ  ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ

 

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ