ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΛΕΥΚΩΣΙΑ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστή.
Ν. Τιμινή ) Μελών
Αρ. Αίτησης: 227/24
Μεταξύ:
Μ. Π.
Αιτήτριας
και
P.G.M.S. (PRIVATE GRAMMAR & MODERN SCHOOLS) LIMITED Καθ’ ων η αίτηση
Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου, 2025
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για την Αιτήτρια: κα. Ευαγγέλου
Για τους Καθ’ ων η αίτηση: κα. Πελεκάνου
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια αξιώνει από τους Καθ’ ων η αίτηση (στο εξής «η Εργοδότρια Εταιρεία») αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησής της, επαυξημένες αποζημιώσεις για απώλεια καριέρας και λόγω του τρόπου με τον οποίο τερματίστηκε η απασχόλησή της, νόμιμο τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.
Η Εργοδότρια Εταιρεία με τους γενικούς λόγους εμφάνισής της αμφισβητεί τις εναντίον της αξιώσεις και ισχυρίζεται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας ήταν νόμιμος με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να μην δικαιούται οποιανδήποτε από τις θεραπείες που αιτείται και ζητά την απόρριψη της αίτησης με έξοδα υπέρ της και εναντίον της Αιτήτριας.
Δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα:
1. Οι Καθ’ ων η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης η οποία λειτουργεί ιδιωτικό σχολείο προδημοτικής, δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης στη Λευκωσία.
2. Η Αιτήτρια απασχολείτο στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση ως καθηγήτρια τέχνης για την περίοδο από 18/7/01 μέχρι 4/9/24.
3. Ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της Αιτήτριας ανέρχετο σε €685,98.
4. Οι Καθ’ ων η αίτηση με τον τερματισμό της απασχόλησης της Αιτήτριας της κατέβαλαν το ποσό των €42.558,89, ποσό που αντιστοιχεί σε μισθούς 52 εβδομάδων πλέον 8 εβδομάδες για προειδοποίηση.
Οι Καθ’ ων η αίτηση δεν προσέφεραν οποιαδήποτε μαρτυρία. Στη συνέχεια, η Αιτήτρια προσέφερε τη δική της μαρτυρία. Ως εκ τούτου, ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας από τους Καθ’ ων η αίτηση θεωρείται παράνομος.
Καταθέτοντας, η Αιτήτρια ανέφερε ότι οι Καθ’ ων η αίτηση απροειδοποίητα και αδικαιολόγητα τερμάτισαν την απασχόλησή της μονομερώς, για λόγους που δεν προβλέπονται στον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο και κατέθεσε ως Τεκμήριο 5 την επιστολή απόλυσής της, το περιεχόμενο της οποίας είναι τι ακόλουθο:
«I am writing to formally inform you that the contract of employment with The Grammar School, Nicosia will not be renewed for the upcoming 2024-2025 academic year.
Please feel free to contact the Accounts Officer to address any outstanding matters related to your employment.
We would like to take this opportunity to thank you for your contributions to the school and wish you all the best luck in your future endeavours».
Η Αιτήτρια χαρακτήρισε την απόλυσή της μετά από 23 χρόνια αδιάλειπτης εργοδότησης ως έκνομη και ισχυρίστηκε ότι την λύπησε ιδιαίτερα η συμπεριφορά των Καθ’ ων η αίτηση οι οποίοι την έδιωξαν «εν μια νυχτί» και σε μια περίοδο που γνώριζαν ότι δεν θα μπορούσε να βρει εργασία εφόσον τον Σεπτέμβριο τα ιδιωτικά σχολεία έχουν ήδη πληρώσει τις θέσεις των καθηγητών. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι εκτελούσε τα καθήκοντά της στους Καθ’ ων η αίτηση με δέουσα επιμέλεια και με εύλογα ικανοποιητικό τρόπο, ότι σε ένα μήνα γίνεται 63 ετών, ότι είναι παντρεμένη, ότι έχει δύο ενήλικα παιδιά τα οποία βρίσκονται στο εξωτερικό, ότι έχει δάνεια σε τραπεζικά ιδρύματα τα οποία το πιθανότερο θα επηρεαστούν αρνητικά από την απώλεια της εργασίας της, ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρει νέα εργασία με παρόμοιες απολαβές λόγω της περιόδου που απολύθηκε αλλά και της ηλικίας της, ότι άρχισε προσπάθειες για εξεύρεση νέας εργασίας αλλά χωρίς θετική εξέλιξη, ότι αναγκάστηκε να μειώσει τα έξοδά της εφόσον είναι άνεργη, ότι δεν έλαβε ακόμη το ανεργιακό επίδομα και ότι δεν θα δικαιούται το τελευταίο όταν γίνει 63 χρονών. Τέλος, η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι εάν δεν καταστεί δυνατό να εργοδοτηθεί τον επόμενο μήνα θα αναγκαστεί να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα και θα επηρεαστούν αρνητικά οι ποσοστιαίες μονάδες κοινωνικών ασφαλίσεων με αποτέλεσμα η απόλυση να επηρεάσει για πάντα τη ζωή της, ότι έχει επηρεαστεί ψυχολογικά, ότι της δημιουργήθηκαν αισθήματα άγχους, απογοήτευσης και αμφισβήτησης των ικανοτήτων της ως εκπαιδευτικού και ζητά την επιδίκαση επαυξημένων αποζημιώσεων.
Με δεδομένο ότι ο τερματισμός της απασχόλησης της Αιτήτριας έχει κριθεί παράνομος θα πρέπει να προχωρήσουμε να αξιολογήσουμε την ενώπιόν μας τεθείσα μαρτυρία σε σχέση με το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται η Αιτήτρια, εφόσον αυτό είναι το μοναδικό επίδικο θέμα που παραμένει.
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, Ν.24/67, (στο εξής «ο Νόμος»), όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτουμένου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία για το ποσό που θα επιδικάσει. Κατά τον εν λόγω υπολογισμό το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δέον να λάβει υπόψη του, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
«(α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου˙
(β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου˙
(γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου˙
(δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου˙
(ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου».
Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου) και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου).
Σύμφωνα με την υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Ηλία (1992) 1Α Α.Α.Δ. 98, 104-105:
«Η αποζημίωση του εργοδοτουμένου επαφείεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του … Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας του δικαστηρίου ορίζεται από το ίδιο άρθρο του νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ορισμένοι παράγοντες οι οποίοι απαριθμούνται, μεταξύ των οποίων και η απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας, στην τερματισθείσα εργασία.
……………………………………..
Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν 24/67 δε συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ. 149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του … Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μη υπερβαίνει τα ημερομίσθια δύο ετών (Ν 92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη.
Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4 (δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου».
Στην υπόθεση Εκδοτικός Οίκος Δίας Δημόσια Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου (2006) 1 Α.Α.Δ. 625, στη σελίδα 630, τονίστηκε ότι:
«Σύμφωνα με τον πρώτο πίνακα του Ν.24/67, όπως έχει τροποποιηθεί, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό κρίνει πρέπον (βλέπε επίσης Demades Auto Supplies (Limassol) Ltd ν. Ιωαννίδου (1996) 1 Α.Α.Δ. 228) όπου επιβεβαιώθηκε ότι η εξουσία του πρωτόδικου δικαστηρίου να καθορίζει το ύψος της καταβλητέας αποζημίωσης είναι απόλυτη. Δεν είναι έργο του Ανώτατου Δικαστηρίου να εκτιμήσει τα δεδομένα για να καταλήξει το ίδιο στο ύψος της αποζημίωσης που δικαιολογείται να επιδικαστεί».
Στην υπόθεση Θεμιστοκλέους v. Elysee Irrigation Ltd, Πολ. Εφ. 131/12, ημερ. 22/9/17, ECLI:CY:AD:2017:A312 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι:
«Η λήψη ανεργιακού επιδόματος από μόνη της, ουδόλως τεκμηριώνει αναζήτηση εργασίας, ώστε να μπορεί να γίνεται λόγος για ευρήματα του Δικαστηρίου που δεν συνάδουν με τη μαρτυρία. Η αναζήτηση εργασίας πρέπει να αποδειχθεί. Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία του εφεσείοντα κατέδειξε το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν προσπάθησε να εξεύρει άλλη κατάλληλη γι’ αυτόν εργασία. Πρόκειται δε για ευρήματα επί πραγματικού γεγονότος το οποίο δεν ελέγχεται από το Εφετείο. Ο εφεσείων ο οποίος έφερε το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του, απέτυχε να το αποσείσει για τους λόγους που με λεπτομέρειες καταγράφονται στην πρωτόδικη απόφαση.»
Περαιτέρω, στην υπόθεση Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη (2014) 1B A.A.Δ.1829, το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού έκανε αναφορά στις υποθέσεις Ja. Cabras & Bros Ltd v. Χαραλάμπους κ.α. (1992) 1 Α.Α.Δ. 302 και Μουζούρης ν. Κόσμο Πλαστ & Σία κ.α. (2007) 1Β Α.Α.Δ. 896, ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 1835-1836:
«Σημειώνουμε επίσης ότι το κριτήριο της αποζημίωσης, βάσει της παραγράφου 4 του Πίνακα, δε συναρτάται με το συμβατικό κριτήριο που καθορίζεται από το Κεφ. 149 και γενικά τις αρχές του Δικαίου των Συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται, κατά τη λογική πρόβλεψη των συμβαλλομένων, της διάρρηξης της συμφωνίας. [Βλ. Louis Tourist Agency Ltd ν. Αντιγόνης Ηλία (1992) 1 Α ΑΑΔ 98].
Το ύψος της αποζημίωσης που δικαιολογείται να επιδικαστεί σε κάθε περίπτωση, επαφίεται στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου».
H διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικάσει κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Tο Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα.
Η μαρτυρία της Αιτήτριας παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Συνεπώς, από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η αίτηση για 23 συναπτά έτη, ότι απολύθηκε ενώ ήταν 62 ετών, ότι ο τελευταίος εβδομαδιαίος της μισθός ανέρχετο σε €685,98, ότι απολύθηκε παράνομα και χωρίς ουσιαστικά να της αναφέρεται λόγος, ότι απολύθηκε αρχή του ακαδημαϊκού έτους, ότι είναι εκτός εργασίας μέχρι σήμερα, ότι δεν έλαβε ανεργιακό επίδομα, ότι πληρώθηκε προειδοποίηση και επιπλέον μισθούς ενός έτους και ότι έχει δάνεια χωρίς όμως να γνωρίζουμε σχετικές λεπτομέρειες.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα τα πιο πάνω, ήτοι το ότι η Αιτήτρια απολύθηκε ξαφνικά και χωρίς να της αναφερθεί λόγος, σε συνάρτηση με τους υπόλοιπους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και αναφέρονται ανωτέρω για τους οποίους έχουμε ενώπιόν μας σχετική μαρτυρία, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογη αποζημίωση το ποσό των €54,878.40 που αντιστοιχεί με απολαβές 80 εβδομάδων.
Κατά συνέπεια, εκδίδεται ομόφωνα απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση για το συνολικό ποσό των €54,878.40 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3(2) του Νόμου οι Καθ’ ων η αίτηση είναι υπόλογοι για την καταβολή του ποσού €35,670.96 που είναι οι απολαβές 52 εβδομάδων το οποίο κατέβαλαν και το υπόλοιπο ποσό, ήτοι €19,207.44 με νόμιμο τόκο, οφείλεται να καταβληθεί στην Αιτήτρια από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού.
Η κάθε πλευρά τα έξοδά της, εφόσον και οι δύο πλευρές δήλωσαν ότι συμφωνούν σε αυτή τη διαταγή.
(Υπ.) …………………………………………
Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής.
(Υπ.) ........................................... (Υπ.) ..................................................
Μ. Κουκουνίδου, Μέλος. Ν. Τιμινής, Μέλος.
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο