ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΠΑΦΟΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή

                   Μ. Σμίλα           )

                   N. Nικολάου   ) Μελών 

 

                                                                                           Αρ. Αίτησης: 70/19

Μεταξύ:

 

ΛΟΥΙΖΑ ΖΙΝΤΗΡΙΔΟΥ

                                                                                                            Aιτήτρια

και

 

DIOGENOUS AND GEORGIOU GARAGE LTD

                                                                                                             Καθ’ ης η Αίτηση

 

------------------

 

Ημερομηνία: 28/1/26

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για Αιτήτρια: κος Ν. Τσιαπαλής

Για Καθ’ ης η Αίτηση: κα Χρ. Παναγιώτου για κ.κ. Μichael Kyprianou & Co LLC

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Η Καθ’ ης η Αίτηση («η Εργοδότρια Εταιρεία») διατηρεί συνεργείο επιδιόρθωσης αυτοκινήτων/μηχανουργείο αυτοκινήτων στην Πάφο. Διευθυντές της Εργοδότριας Εταιρείας είναι ο κ. Διογένης Γεωργίου («ο Διογένης») και ο κ. Θεόδωρος Διογένους («ο Θεόδωρος») οι οποίοι είναι αδέλφια και οι οποίοι εργάζονται στο συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας. Στο συνεργείο εργάζεται και ο γιος του Διογένη, κ. Κωνσταντίνος Γεωργίου («ο Κωνσταντίνος»).    

 

Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας τον Οκτώβριο του 2003 ως υπάλληλος γραφείου-λογιστηρίου στο συνεργείο της. Η Αιτήτρια, κατά τον ουσιώδη χρόνο, εργαζόταν μόνη της σε έναν χώρο (γραφείο) στο συνεργείο («το Γραφείο»), ο οποίος ήταν ξεχωριστός από τον χώρο του συνεργείου στον οποίο γίνονταν οι εργασίες επιδιόρθωσης αυτοκινήτων και προϊστάμενοι της ήταν ο Διογένης και ο Θεόδωρος. Ο χώρος στον οποίο εργαζόταν η Αιτήτρια ήταν κλειστός με τζάμια και ήταν υπερυψωμένος κατά 50 εκατοστά περίπου από τον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων.

 

 Δίπλα από το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας εφάπτεται ένας άλλος χώρος ο οποίος λειτουργεί ως συνεργείο επιδιόρθωσης αυτοκίνητων άλλης εταιρείας η οποία ασχολείται με «ισιώματα και βάψιμο» αυτοκινήτων. Ο εν λόγω χώρος ανήκει στην Εργοδότρια Εταιρεία η οποία το ενοικιάζει στην άλλη εταιρεία.     

 

Στις 25/05/2018 ημέρα Παρασκευή γύρω στις 15:45 με 16:00 έλαβε χώρα ένα επεισόδιο στο συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας μεταξύ της Αιτήτριας και του Θεόδωρου μετά από μια συνομιλία που είχαν μεταξύ τους σχετικά με κάτι ρέστα που έδωσε η Αιτήτρια από τα δικά της χρήματα (επειδή δεν υπήρχαν ψιλά στο ταμείο του συνεργείου) σε πελάτη. Ο κ. Κώστας Διογένους («ο Κώστας»), πατέρας του Θεόδωρου και του Διογένη, πρώην μέτοχος και πρώην εργαζόμενος στην Εργοδότρια Εταιρεία, κατά τον εν λόγω χρόνο βρισκόταν στο περιβόλι του το οποίο συνορεύει με το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας και αφού άκουσε την Αιτήτρια να τον φωνάζει πήγε στον χώρο του συνεργείου.

 

Η Δευτέρα 28/05/2018 ήταν του Αγίου Πνεύματος και ήταν δημόσια αργία.

 

Στην Αιτήτρια δόθηκε ιατρική βεβαίωση ημερ. 29/05/2018 (Τεκμήριο 9) στην οποία ιατρός παθολόγος καρδιολόγος ανέγραψε ότι η Αιτήτρια πάσχει από ίλιγγο και ότι συνίσταται αναρρωτική άδεια δύο ημερών από 29/05/2018 μέχρι 30/05/2018. Η Αιτήτρια απέστειλε στην Εργοδότρια Εταιρεία πιστοποιητικό άδειας ασθενείας για την περίοδο 30/05/2018 μέχρι 05/06/2018 ημερ. 30/05/2018 (Τεκμήριο 7), στο οποίο ορθοπεδικός γιατρός ανέγραφε ότι η Αιτήτρια είχε θλάση αυχένος.

 

Η Αιτήτρια από την 01/06/2018 μέχρι και τις 03/06/2018 μετέβηκε αεροπορικώς μαζί με τη μητέρα της στην Πράγα και κατά την εν λόγω περίοδο ανέβασε φωτογραφίες της από το εν λόγω ταξίδι της στο Facebook (Τεκμήριο 12).

 

Στις 05/06/2018 η Αιτήτρια μετέβη στο συνεργείο όπου συναντήθηκε με τον Διογένη ο οποίος της παρέδωσε επιστολή της Εργοδότριας Εταιρείας ημερ. 31/05/2018 (Τεκμήριο 8) με το ακόλουθο περιεχόμενο:

 

 «                     Θέμα: Άδεια ασθενείας και Επιστροφή στα Εργασιακά σας

                                                          Καθήκοντα.

 

Με την παρούσα επιστολή, εμείς η εργοδότρια σας εταιρεία DIOGENOUS AND GEORGIOU GARAGE LIMITED (HE 138485) σας ευχόμαστε περαστικά και γρήγορη ανάρρωση και σας πληροφορούμε ότι αναμένουμε την επιστροφή σας στα εργασιακά σας καθήκοντα κατά τις 06/06/2018, μετά τη βελτίωση της υγείας σας, καθότι η συνεργασία μας ήταν και παραμένει άψογη.»

           

Στις 06/06/2018 η Αιτήτρια υπέβαλε την παραίτησή της από την εργασία της αποστέλλοντας την ακόλουθη επιστολή στην Εργοδότρια Εταιρεία (Τεκμήριο 1):

 

«Κύριοι,

 

Αναφέρομαι στο συμβάν το οποίο έλαβε χώραν στις 25.5.2018 στον χώρο εργασίας μου, όταν ο εκ των υπευθύνων της εταιρείας κ. Θεόδωρος Διογένους αναίτια και παράνομα μου επιτέθηκε και μου προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη και λυπούμαι να σας πληροφορήσω η επιδειχθείσα συμπεριφορά συνιστά εξαναγκασμό σε παραίτηση κάτι το οποίο ανέφερα και προφορικά κατά τη συνομιλία μου με τον κ. Διογένη Γεωργίου. Λυπούμαι για την εξέλιξη αυτή αλλά μου είναι αδύνατο να συνεχίσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου υπό το καθεστώς φόβου και ανασφάλειας για το ενδεχόμενο επανάληψης της συμπεριφοράς αυτής.

 

Εν όψει των ανωτέρω σας πληροφορώ ότι με την ολοκλήρωση της άδειας ασθενείας μου σήμερα 6.6.2018 δεν προτίθεμαι να επανέλθω στα καθήκοντα μου, ενώ υπό τις περιστάσεις θεωρώ ότι δεν τίθεται θέμα προειδοποίησης.

 

Όλα τα νόμιμα μου δικαιώματα τόσο σε σχέση με τον εξαναγκασμό μου σε παραίτηση όσο και σε σχέση με τον τραυματισμό μου επιφυλάσσονται.»

 

Στις 13/06/2018 ο δικηγόρος της Αιτήτριας απέστειλε στην Εργοδότρια Εταιρεία επιστολή (Τεκμήριο 2) με την οποία την ενημέρωνε ότι θα ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα εναντίον της σε σχέση με τον εξαναγκασμό της Αιτήτριας σε παραίτηση συνεπεία της παράνομης και εξευτελιστικής συμπεριφοράς του Θεόδωρου ο οποίος αναίτια της επιτέθηκε και της προκάλεσε σωματική βλάβη εκτός αν υπάρξει εξώδικη διευθέτηση της διαφοράς με την καταβολή στην Αιτήτρια ποσών που αντιπροσωπεύουν την οφειλόμενη αναλογία 13^ου μισθού, πληρωμή αντί προειδοποίησης και αποζημίωση για τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης και αποζημίωση για την επίθεση και τον τραυματισμό της από τον Θεόδωρο.

 

Η Εργοδότρια Εταιρεία στις 20/06/2018 με επιστολή των δικηγόρων της προς τους δικηγόρους της Αιτήτριας (Τεκμήριο 3) απέρριψε τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, ισχυρίστηκε ότι ο Θεόδωρος υπέστηκε σωματική βλάβη από επίθεση της Αιτήτριας και ότι η Αιτήτρια επιτέθηκε φραστικώς στον Θεόδωρο και απέρριψε τις αξιώσεις της Αιτήτριας.

 

Κατά την απασχόλησή της στην Εργοδότρια Εταιρεία (α) ο τελευταίος μισθός της Αιτήτριας ανερχόταν στο ποσό των €1.084 και (β) η Αιτήτρια λάμβανε 13^ο μισθό.

 

Η Αιτήτρια με την παρούσα αίτηση εργατικής διαφοράς («η Αίτηση») αξιώνει €451 ως αναλογία 13^ου μισθού, πληρωμή αντί προειδοποίησης, αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση, νόμιμους τόκους και έξοδα πλέον Φ.Π.Α.. Με τους γενικούς λόγους της Αίτησης ισχυρίζεται ότι στις 25/05/2018 ο Θεόδωρος αναίτια και/ή παράνομα και/ή απρόκλητα της επιτέθηκε και ασκώντας φυσική βία της προκάλεσε σωματικές βλάβες. Ότι μέχρι τις 06/06/2018 είχε αναρρωτική άδεια. Ότι στις 06/06/2018 με επιστολή της προς την Εργοδότρια Εταιρεία υπέβαλε την παραίτησή της για τον λόγο ότι μετά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 25/05/2018 ήταν αδύνατο γι’ αυτήν να συνεχίσει να εργάζεται στην Εργοδότρια Εταιρεία. Ότι της οφείλεται η αναλογία του 13^ου μισθού της.

 

Η Εργοδότρια Εταιρεία με τους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής της («η Έγγραφη Εμφάνιση») απορρίπτει τις εναντίον της αξιώσεις ισχυριζόμενη ότι δεν ευθύνεται για την παραίτηση της Αιτήτριας και/ή ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε οικειοθελώς και ότι της έχει καταβληθεί η αναλογία του 13^ου μισθού της. Αρνείται τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας για επίθεση του Θεόδωρου σε αυτήν και υποστηρίζει ότι είναι η Αιτήτρια που εξύβρισε τον Θεόδωρο και του επιτέθηκε «ασκώντας βαριά σωματική βλάβη και προξενώντας του εκδορές». Είναι η θέση της ότι η Αιτήτρια προσκόμισε άδεια ασθενείας ημερ. 30/05/2018 πέντε μέρες μετά το επεισόδιο με τον Θεόδωρο και ότι ενώ βρισκόταν με άδεια ασθενείας δημοσίευσε στο Facebook φωτογραφίες που έδειχναν ότι βρισκόταν στην Πράγα. Ότι η Αιτήτρια επιδείκνυε ηθελημένη ανάρμοστη συμπεριφορά προς τους υπαλλήλους και τους πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας και για την εν λόγω διαγωγή της της είχαν γίνει αρκετές συστάσεις. Ότι η Αιτήτρια πολλές φορές απουσίαζε αδικαιολόγητα από την εργασία της. Ότι η Αιτήτρια, αφού η Εργοδότρια Εταιρεία απέρριψε (α) τους όρους που έθεσε για να επιστρέψει στην εργασία της και (β) το αίτημά της να την απολύσει ως πλεονάζουσα, για αλλότριους σκοπούς καταχώρησε την Αίτηση.          

 

Βάρος Απόδειξης

 

Α. Τερματισμός της απασχόλησης

 

 Το άρθρο 7 του Περί Τερματισμού της Απασχολήσεως Νόμου του 1967, Ν.24/67 («ο Νόμος») προβλέπει ότι:

 

«(1) Όταν εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ΄ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότου, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.

(2) Καθ΄ οιονδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως».

            

Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια έχει το βάρος να αντικρούσει το νόμιμο μαχητό τεκμήριο που προβλέπει το άρθρο 7(2) του Νόμου και να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόλησή της λόγω της διαγωγής της Εργοδότριας Εταιρείας.

 

Β. Αυτοτελής Αξίωση για αναλογία 13^ου μισθού

 

Σε ό,τι αφορά την αξίωση της Αιτήτριας για καταβολή αναλογίας 13^ου μισθού, με βάση τις πρόνοιες του Περί Προστασίας των Μισθών Νόμου του 2007, Ν.35(Ι)/2007 που προβλέπουν ότι το βάρος απόδειξης της καταβολής των μισθών το φέρουν οι εργοδότες, η Εργοδότρια Εταιρεία φέρει το βάρος απόδειξης της καταβολής της αναλογίας του 13^ου μισθού στην Αιτήτρια.  

 

Μαρτυρία

 

Η Αιτήτρια κατέθεσε ότι όταν προσλήφθηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία προϊστάμενοί της ήταν ο Κώστας και ο Διογένης. Ότι τότε ο Θεόδωρος ήταν στρατιώτης και στο συνεργείο άρχισε να έρχεται τακτικά μετά που απολύθηκε από το στρατό. Υποστήριξε ότι ο Θεόδωρος ήταν οξύθυμος και δεν επιδείκνυε καλή συμπεριφορά τόσο προς αυτήν όσο και προς τους υπόλοιπους υπαλλήλους και όταν αυτή παραπονέθηκε στον Κώστα και στον Διογένη για τη συμπεριφορά του Θεόδωρου της είχαν πει να μην δίνει σημασία του Θεόδωρου. Ισχυρίστηκε ότι στις 25/05/2018 γύρω στις 15:45 όταν την πλήρωσε κάποιος πελάτης σε μετρητά, επειδή δεν υπήρχαν στο ταμείο μικρά χαρτονομίσματα για να του δώσει τα ρέστα που έπρεπε να του δώσει, πήρε χρήματα από το πορτοφόλι της από τα δικά της χρήματα και έδωσε τα ρέστα στον πελάτη. Ότι μόλις έφυγε ο πελάτης μπήκε στο Γραφείο ο Θεόδωρος ο οποίος κρατούσε ένα σάντουιτς και έτρωγε. Ότι όταν αυτή του είπε ότι δεν είχε «ψιλά» στο ταμείο και ότι έδωσε στον πελάτη ρέστα από τα δικά της χρήματα και τον παρακάλεσε αν μπορούσε, είτε να της χαλάσει πιο μεγάλο χαρτονόμισμα είτε να πάει να της φέρει «ψιλά», για να έχει στο ταμείο ρέστα σε «ψιλά» και να της δώσει τα χρήματα που έδωσε αυτή στον πελάτη από τα δικά της χρήματα, ο Θεόδωρος άρχισε χωρίς λόγο να της φωνάζει και να της λέει «πού να σου βρω τέτοια ώρα ρέστα». Ότι αυτή του επανέλαβε ότι αν χρειαστεί να δώσει ρέστα στους πελάτες δεν θα έχει και ο Θεόδωρος συνέχιζε να της φωνάζει. Ότι επειδή αυτή δεν ήθελε να συνεχίσει τον καβγά, του ζήτησε να φύγει από το Γραφείο για να συνεχίσει με τη δουλειά της. Ότι τότε ο Θεόδωρος σε έξαλλη κατάσταση όρμησε «κατά πάνω της», την άρπαξε από το δεξί χέρι και άρχισε να την τραβά με δύναμη για να την βγάλει έξω από το Γραφείο λέγοντας της ότι δεν έχει θέση πλέον στην Εργοδότρια Εταιρεία και να σηκωθεί να φύγει. Ότι αυτή προσπάθησε να αντισταθεί αλλά ο Θεόδωρος πότε τραβώντας την από το χέρι και πότε σπρώχνοντας την στην περιοχή της δεξιάς της πλευράς κατάφερε να την βγάλει από το Γραφείο και να κλειδώσει τη γυάλινη συρόμενη πόρτα του Γραφείου. Ισχυρίστηκε ότι την ώρα που την τραβούσε ο Θεόδωρος να την βγάλει έξω από το Γραφείο αυτή είχε κτυπήσει σε διάφορα έπιπλα του Γραφείου. Ότι στη συνέχεια του φώναζε να ανοίξει την πόρτα του Γραφείου αλλά αυτός δεν την άνοιγε και ότι παρά το ότι του ζήτησε να ανοίξει για να πάρει την τσάντα της και να φύγει αυτός δεν ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις της. Ότι ο Κώστας άκουσε που τον φώναζε και ήρθε να δει τι συμβαίνει. Ότι αυτή κλαίγοντας του ανέφερε τι είχε προηγηθεί και του έδειξε τα χέρια της τα οποία ήταν κόκκινα. Ότι ο Κώστας προσπάθησε να την ηρεμήσει και την συμβούλεψε να πάει στο σπίτι της και ότι θα μιλούσε στον Θεόδωρο για την άσχημη συμπεριφορά του. Ότι, αφού με την παρέμβαση του Κώστα, η πόρτα του Γραφείου άνοιξε, αυτή πήρε την τσάντα της και με το αυτοκίνητό της πήγε στο σπίτι της. Εκεί ο αδελφός της την συμβούλεψε να καταγγείλει στην αστυνομία το περιστατικό. Ότι στις 25/05/2018 κατάγγειλε στην αστυνομία ότι υπέστηκε επίθεση (βλ. Τεκμήριο 10) και, αφού της δόθηκε από την αστυνομία σχετικό έντυπο, την ίδια μέρα μετέβηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του Νοσοκομείου Πάφου όπου εξετάστηκε από την Δρ. Ελένη Πορφυριάδου στην οποία ανέφερε τι είχε συμβεί και ότι πονούσε στο δεξί χέρι, στις δεξιές πλευρές και την ωμοπλάτη. Η Δρ. Πορφυριάδου κατέγραψε στο σχετικό παραπεμπτικό της Αστυνομίας (Τεκμήριο 10) τα ευρήματά της και το τι της ανέφερε. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 11 το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ. Πορφυριάδου. Ήταν η θέση της ότι επειδή ακολουθούσε τριήμερο η Δρ. Πορφυριάδου δεν της έδωσε αναρρωτική άδεια και απλώς της συνέστησε ξεκούραση λέγοντας της ότι αν χρειαστεί να ξαναπάει για εξέταση. Ότι στις 29/05/2018 επειδή οι πόνοι και οι ενοχλήσεις συνεχίζονταν και ένιωθε ζαλάδες επισκέφθηκε την προσωπική της γιατρό η οποία διέγνωσε ίλιγγο και της παρείχε άδεια ασθενείας για τις 29/05/2018 και τις 30/05/2018 (Τεκμήριο 9). Στις 30/05/2018 επειδή ένιωθε έντονες ενοχλήσεις στο σβέρκο καθότι είχε χρόνιο πρόβλημα με τον αυχένα της (ευθειασμό), το οποίο μπορεί να επιδεινωθεί με χτυπήματα ή τραντάγματα, επισκέφθηκε τον ορθοπεδικό γιατρό που την παρακολουθούσε ο οποίος διέγνωσε θλάση αυχένα και της έδωσε αναρρωτική άδεια μέχρι τις 05/06/2018 (Τεκμήριο 7). Σημείωσε ότι τα Τεκμήρια 7 και 9 τα απέστειλε με φαξ στην Εργοδότρια Εταιρεία. Ότι στις 05/06/2018 επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Διογένη και τον ενημέρωσε ότι φοβάται να επιστρέψει στην εργασία της και ότι σκέφτεται να παραιτηθεί. Ότι αυτός της ζήτησε να πάει στο συνεργείο να μιλήσουν από κοντά. Ότι όταν πήγε ήταν βράδυ και ο Θεόδωρος δεν ήταν εκεί. Ότι ο Διογένης την διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί και ότι έκανε παρατηρήσεις στον Θεόδωρο και την παρακάλεσε να επιστρέψει στην εργασία της. Ότι αυτή του είπε ότι θα το σκεφτεί και θα αποφασίσει. Ότι στις 06/06/2018 επειδή φοβόταν να ξαναβρεθεί στον ίδιο χώρο με τον Θεόδωρο συμβουλεύτηκε δικηγόρο και με τη βοήθειά του ετοίμασε και απέστειλε στην Εργοδότρια Εταιρεία το Τεκμήριο 1. Υποστήριξε ότι για 15 χρόνια εργαζόταν στην Εργοδότρια Εταιρεία χωρίς να δημιουργήσει οποιεσδήποτε εντάσεις και προβλήματα, ήταν συνεπής στα εργασιακά της καθήκοντα και η συμπεριφορά της ήταν άψογη ως αναφέρεται και στο Τεκμήριο 8. Αρνήθηκε ότι ετοίμασε επιστολή ημερ. 31/05/2018 (Τεκμήριο 15) στην οποία αναγράφεται ότι η Εργοδότρια Εταιρεία τερμάτιζε την απασχόλησή της για λόγους πλεονασμού και ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε είχε ζητήσει να απολυθεί ως πλεονάζον προσωπικό. Ήταν η θέση της ότι δεν πήγαινε αυτή να φέρει «ψιλά» γιατί ήταν η μόνη υπάλληλος στο γραφείο της Εργοδότριας Εταιρείας και δεν μπορούσε να αφήσει το Γραφείο και το ταμείο χωρίς κάποιον εκεί. Ισχυρίστηκε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία κατά τον χρόνο απόλυσής της δεν της κατέβαλε την αναλογία του 13^ου μισθού και μέχρι σήμερα η εν λόγω αναλογία εξακολουθεί να της οφείλεται.

 

Αντεξεταζόμενη υποστήριξε ότι όταν της επιτέθηκε ο Θεόδωρος δεν ήταν κάποιο άλλο πρόσωπο στο συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας. Απέρριψε υποβολή ότι χαστούκισε τον Θεόδωρο την ώρα που ήταν παρών ο κ. Φίλιππος Ψάλτης. Ισχυρίστηκε ότι όταν την έβγαλε ο Θεόδωρος έξω από το Γραφείο και κλείδωσε την πόρτα αυτή φώναζε τον Κώστα για να έρθει να δει τι έγινε. Αρνήθηκε ότι στην παρουσία του Κώστα άρπαξε τον ιμάντα και χτύπησε τον Θεόδωρο και σημείωσε ότι όταν αυτή ήταν με τον Κώστα στο Γραφείο ο Θεόδωρος δεν ήταν εκεί. Ανέφερε ότι στην προσωπική της γιατρό πήγε στις 29/05/2018 γιατί είχε ζαλάδες και ότι στον ορθοπεδικό γιατρό πήγε γιατί εκτός από πονοκέφαλο και ζαλάδες πονούσε και τον αυχένα της. Είπε ότι στις 29/05/2018 ήταν τα γενέθλιά της (έκλεινε τα 35 χρόνια) και ότι ο αδελφός της έκανε δώρο έκπληξη ένα ταξίδι στην Πράγα μαζί με τη μητέρα της. Ότι μετά από πιέσεις της μητέρας της συμφώνησε να κάνουν αυτό το ταξίδι και ότι το πρόβλημα με τον αυχένα της δεν την εμπόδιζε να ταξιδέψει. Απέρριψε υποβολή ότι στις 05/06/2018 είπε στον Διογένη ότι για να επιστρέψει στην εργασία της έπρεπε να γίνουν αποδεκτοί οι όροι που του έθεσε. Είπε ότι μετά την παραίτησή της από την Εργοδότρια Εταιρεία παρέμεινε άνεργη για 6 μήνες για τους οποίους έλαβε ανεργιακό επίδομα και στη συνέχεια εργοδοτήθηκε σε άλλο συνεργείο αυτοκινήτων στο λογιστήριο στην ίδια θέση με αυτήν που είχε στην Εργοδότρια Εταιρεία.

 

Δεύτερη μάρτυρας για την Αιτήτρια ήταν η Δρ. Πορφυριάδου η οποία κατέθεσε ότι από το 2015 εργάζεται στο Τμήμα των Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Πάφου. Αναγνώρισε ως δικά της τα χειρόγραφα στο Τεκμήριο 10. Αναγνώρισε το ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 16/01/2019 (Τεκμήριο 11) και σημείωσε ότι σε αυτό αναγράφονται (α) τα ευρήματά της σε ότι αφορά το πρόσωπο που αναφέρεται στο εν λόγω έγγραφο ότι εξέτασε, τα οποία ήταν εκδορές αντιβράχιου και κατώτερων πλευρών δεξιά και μώλωπας αγκώνας δεξιά και (β) οι αναφορές του προσώπου που εξέτασε σε αυτήν (ξυλοδαρμό, πόνο στο άνω άκρο στην ωμοπλάτη). Είπε ότι δεν θυμάται το περιστατικό για το οποίο εκδόθηκαν τα Τεκμήρια 10 και 11 και/ή την Αιτήτρια καθότι βλέπει εκατοντάδες ασθενείς κάθε εβδομάδα.

 

Αντεξεταζόμενη είπε ότι δεν είναι ιατροδικαστής και ως εκ τούτου δεν μπορεί να κρίνει από τι προκλήθηκαν τα τραύματα που κατέγραψε στα Τεκμήρια 10 και 11 ότι διαπίστωσε στο πρόσωπο που αναφέρεται στα εν λόγω έγγραφα ότι εξέτασε.

 

Πρώτος μάρτυρας για την Εργοδότρια Εταιρεία ήταν ο κ. Φίλιππος Ψάλτης, ο οποίος είναι μέτοχος της εταιρείας η οποία διαχειρίζεται το συνεργείο δίπλα από το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας και η οποία ενοικιάζει τον εν λόγω χώρο από την Εργοδότρια Εταιρεία. Κατέθεσε ότι στις 25/05/2018 κατά τις 16:00 ενόσω βρισκόταν στον χώρο του συνεργείου της εταιρείας του, άκουσε φωνές από το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας και πήγε να δει τι συμβαίνει. Ότι στάθηκε στην είσοδο του Γραφείου της Εργοδότριας Εταιρείας και είδε την Αιτήτρια να φωνάζει «του Θεόδωρου» και να τον τραβά από την μπλούζα. Ότι ο Θεόδωρος κρατούσε στο ένα χέρι σάντουιτς και στο άλλο Coca Cola. Ότι στη συνέχεια η Αιτήτρια έσπρωξε τον Θεόδωρο με δύναμη και τον χαστούκισε στο πρόσωπο. Υποστήριξε ότι προτίμησε να μην επέμβει καθότι δεν γνώριζε τι προηγήθηκε του περιστατικού αυτού και, επειδή θεώρησε ότι ως εργοδότης με εργοδοτούμενο θα έλυναν οτιδήποτε είχε συμβεί μεταξύ τους, αποχώρησε από το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας. Ότι την επόμενη εβδομάδα ενημέρωσε τον Θεόδωρο ότι επειδή άκουσε φωνές από το συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας πήγε να δει τι συμβαίνει και του περιέγραψε τα όσα είχε δει. Ότι ο Θεόδωρος του είπε ότι η Αιτήτρια του ζήτησε να της δώσει τα χρήματα που έδωσε ρέστα σε πελάτη της Εργοδότριας Εταιρείας από τα δικά της χρήματα, ότι αυτός της επέστρεψε περισσότερα χρήματα από αυτά που είχε δώσει και ότι άρχισε να του φωνάζει, να τον βρίζει και να τον χτυπά στα χέρια με ένα στιλό που κρατούσε.

 

Κατά την αντεξέτασή του διευκρίνισε ότι όταν στις 25/05/2018 αυτός πήγε στο συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας να δει τι συμβαίνει μετά που άκουσε φωνές ο Θεόδωρος ήταν μέσα στο Γραφείο και αυτός τους είδε από την πόρτα/είσοδο του Γραφείου.

 

Στη συνέχεια για την Εργοδότρια Εταιρεία κατέθεσε ο Θεόδωρος, ο οποίος ανέφερε ότι την τελευταία διετία πριν τον τερματισμό της εργασιακής σχέσης της Αιτήτριας με την Εργοδότρια Εταιρεία η Αιτήτρια άλλαξε συμπεριφορά και επιδείκνυε ανάρμοστη συμπεριφορά δημιουργώντας προβλήματα τόσο στους πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας όσο και στους εργοδότες της. Ότι το τελευταίο εξάμηνο εκτελούσε πλημμελώς τα καθήκοντά της, καθυστερούσε να προσέλθει στην εργασία της και αποχωρούσε νωρίτερα της καθορισμένης λήξης του ωραρίου εργασίας της. Ότι εν ώρα εργασίας πήγαινε για φυσιοθεραπεία για το πρόβλημα που είχε με τον αυχένα της και ότι κάποιες μέρες απουσίαζε από την εργασία της για δύο ώρες χωρίς λόγο. Ότι πολλές φορές τόσο αυτός όσο και ο Διογένης της συνέστησαν να προσέχει τη συμπεριφορά της. Ότι εξαιτίας της ανάρμοστης συμπεριφοράς της Αιτήτριας η Εργοδότρια Εταιρεία έγινε δέκτης παραπόνων από πελάτες της. Ότι παρά τις προφορικές παρατηρήσεις η Αιτήτρια εξακολουθούσε να μην συμμορφώνεται και να μην εκτελεί ορθά τα καθήκοντά της με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συνεργαστούν μαζί της. Ισχυρίστηκε ότι στις 25/05/2018 γύρω στις 16:00 η Αιτήτρια άνοιξε το παράθυρο που επικοινωνεί το Γραφείο με τον χώρο επιδιόρθωσης αυτοκινήτων και του είπε «φέρε μου €5 ρέστα και πήγαινε άλλαξε αυτό το εικοσάευρω». Ότι όταν την ρώτησε «γιατί» του είπε «τα έδωσα στον πελάτη». Ότι στη συνέχεια της είπε ότι δεν τα είχε εκείνη τη στιγμή και να περιμένει όταν θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος, ο οποίος πήγε να του φέρει ένα σάντουιτς και μία Coca Cola, να του δώσει τα ρέστα από τα χρήματα που του έδωσε ώστε αυτός με τη σειρά του να της δώσει τα εν λόγω ρέστα. Ότι τότε η Αιτήτρια του πέταξε τα €20 λέγοντας του «δεν με ενδιαφέρει, πήγαινε τα έχω ανάγκη» και του έκλεισε απότομα το παράθυρο. Ισχυρίστηκε ότι όταν επέστρεψε ο Κωνσταντίνος του έφερε €10 και «κάτι σελίνια» ρέστα. Ότι αυτός έπιασε το σάντουιτς και την Coca Cola καθώς και το δεκάευρω με τα «σελίνια» και πήγε στο γραφείο της Αιτήτριας όπου της είπε «αυτά είναι τα ρέστα, πάρε τα δέκα και τα κανονίζουμε από εβδομάδας». Ότι τότε η Αιτήτρια σηκώθηκε από το γραφείο, κτύπησε τα χέρια της στο γραφείο και του είπε «αφού τα κρατάς ρε μαλάκα». Ότι αυτός συγχίστηκε και η Αιτήτρια ήρθε γύρω από το γραφείο της και τον έπιασε από «τον γιακά». Ότι αυτός πήγαινε «πίσω πίσω», πέρασε την πόρτα και βγήκε στον διάδρομο όπου κτύπησε στα καρφιά του τοίχου όπου «κρεμμάζουν» τους καθαριστήρες των αυτοκινήτων και αναγκάστηκε «να γυρίσει». Ότι όπως «γύρισε» ξαναβρέθηκε μέσα στο Γραφείο και αυτή άρχισε να τον καρφώνει με την πένα στο αριστερό του χέρι. Ότι όπως κρατούσε το σάντουιτς του έκανε μία κίνηση με την οποία έλιωσε το σάντουιτς του και έπιασε την πένα και την πέταξε πάνω στο γραφείο. Ότι τότε η Αιτήτρια τον έπιασε από τον «γιακά» και αυτός είδε τον Φίλιππο στην πόρτα και είπε στην Αιτήτρια «σε βλέπει ξένος άνθρωπος να δέρνεις τον μάστρο σου» και αυτή του απάντησε «είσαι εσύ μάστρος μου;» και όπως τον κρατούσε τον έσπρωξε και τον χαστούκισε στο πρόσωπο. Ότι την ώρα που τον χαστούκισε της φώναξε «κανεί», έβαλε το σάντουιτς και την Coca Cola στο μικρό τραπεζάκι που βρισκόταν εκεί, απέφυγε την Αιτήτρια, πήγε μέσα πήρε τις δύο τσάντες της Αιτήτριας και τις πήγε στο αυτοκίνητό της. Ότι την ώρα που βγήκε έξω και πήγε στο αυτοκίνητό της η Αιτήτρια έπιασε το κινητό της και τον βιντεοσκοπούσε και αυτός της είπε «τι τραβάς βίντεο, που με αποκάλεσες μαλάκα;». Ότι την ώρα που πήγε να «βγει» τα σκαλιά κατάφερε και έπιασε την πόρτα να την κλείσει και η Αιτήτρια, η οποία ήταν πάνω στα σκαλιά, έβαλε το πόδι της και το χέρι της για να μην κλείσει η πόρτα και αυτός την άφησε ώστε να φοβηθεί η Αιτήτρια με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να φύγει το πόδι της και τότε αυτός έκλεισε την πόρτα, την κλείδωσε και πήγε στον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων. Ότι μόλις κλείδωσε την πόρτα η Αιτήτρια βγήκε έξω και άρχισε να φωνάζει δυνατά. Ότι την άκουσε ο πατέρας του και μπήκε από την είσοδο του συνεργείου που βρίσκεται στην πίσω πλευρά του συνεργείου και τον ρώτησε τι συνέβη. Ότι αυτός του είπε να μην βάλει την Αιτήτρια μέσα καθότι του έδωσε «ένα πάτσο». Ότι τότε ο πατέρας του είπε στην Αιτήτρια να περάσει μέσα και την έβαλε στο Γραφείο και αυτός (ο Θεόδωρος) πήγε στον χώρο όπου επιδιορθώνουν τα αυτοκίνητα και κάθισε στο γραφείο που βρίσκεται κάτω από το παράθυρο που επικοινωνεί με το Γραφείο. Ότι όταν ήρθε ο πατέρας του να τον ρωτήσει τι συνέβηκε η Αιτήτρια άνοιξε το παράθυρο από πάνω του, πήρε τον ιμάντα από το μάρμαρο του παραθύρου και όπως γύρισε να την δει τον κτύπησε με τον ιμάντα στο χέρι. Ότι η Αιτήτρια κρεμάστηκε πάνω στο αλουμίνιο του παραθύρου και τον κτυπούσε μέχρι που κατάφερε αυτός να της πάρει τον ιμάντα. Ότι τότε η Αιτήτρια έφυγε από το Γραφείο και ήρθε κάτω στον χώρο όπου επιδιορθώνουν τα αυτοκίνητα και προσπάθησε να του επιτεθεί πάλι αλλά ο πατέρας του στάθηκε μπροστά της και της είπε να φύγει. Ότι η Αιτήτρια τον απείλησε ρατσιστικά λέγοντάς του «εσείς νομίζετε πως ότι εμείς δεν έχουμε δικούς μας; Θα δεις τι θα σου κάνουν. Θα βάλω να σε γαμήσουν ε μαλάκα.» Ήταν η θέση του ότι η Αιτήτρια στις 29/05/2018 και εφόσον παρήλθαν τέσσερις μέρες από το επικαλούμενο περιστατικό παρουσίασε άδεια ασθενείας για αυχενική θλάση, πρόβλημα το οποίο επικαλείτο συχνά κατά τη διάρκεια της εργοδότησής της. Κατέθεσε ως Τεκμήρια 13Α-13Δ φωτογραφίες τις οποίες ισχυρίστηκε ότι είναι φωτογραφίες σημείων του σώματός του τις οποίες έβγαλε στις 25/05/2018 η ώρα 16:01 και η ώρα 16:55 από το κινητό του και δεικνύουν τα σημεία του σώματός του στα οποία τον κτύπησε η Αιτήτρια προκαλώντας του τραυματισμούς και τα Τεκμήρια 14Α-14Β τα οποία είναι φωτογραφίες μιας οθόνης κινητού που δείχνουν διάφορα στοιχεία τα οποία σύμφωνα με αυτόν δεικνύουν πότε λήφθηκαν οι φωτογραφίες Τεκμήρια 13Α-13Δ.

 

Αντεξεταζόμενος είπε ότι δεν πήγε σε γιατρό μετά το επεισόδιο με την Αιτήτρια επειδή, ενώ επέμενε να πάει στην αστυνομία να καταγγείλει την Αιτήτρια, ο Διογένης δεν τον άφησε λέγοντας του να μην κάνει τίποτα μέχρι να μιλήσει αυτός μαζί της την Τρίτη γιατί μπορεί να επιστρέψει στην εργασία της και ότι δεν μπορούν να μείνουν χωρίς υπάλληλο γραφείου. Ότι του είπε να περιμένει και να δουν μετά τι να κάνουν, «με τρόπο να της πουν να φύγει». Υποστήριξε ότι η Αιτήτρια τον χτύπησε 4-5 φορές με τον ιμάντα ακουμπώντας το στέρνο της στο περβάζι του παραθύρου. Ότι όταν τον χτυπούσε με τον ιμάντα δεν μπορούσε να αποφύγει τα χτυπήματα της Αιτήτριας γιατί δεν είχε άλλη έξοδο αφού μπροστά του ήταν ο Κώστας ο οποίος ήταν εκεί στα σκαλιά όπου έβαλε τα χέρια του και «την αντίκοψε». Ερωτώμενος σε σχέση με την αναλογία 13^ου μισθού της Αιτήτριας είπε ότι της είπε ο Διογένης ότι δικαιούται θα το πάρει και ότι την επιταγή του μισθού της την συμπλήρωσε η ίδια μόνη της. Επέμενε ότι το Τεκμήριο 15 το ετοίμασε η Αιτήτρια.

 

Τρίτος μάρτυρας για την Εργοδότρια Εταιρεία ήταν ο Κώστας ο οποίος κατέθεσε ότι στις 25/05/2018 ενώ βρισκόταν στο περιβόλι του άκουσε την Αιτήτρια να του φωνάζει και πήγε στο συνεργείο να δει τι συμβαίνει. Ότι βρήκε την Αιτήτρια έξω από το συνεργείο η οποία μόλις τον είδε μπήκε και αυτή μέσα μαζί του και της είπε να περάσει στο Γραφείο. Ότι τότε αυτή προσπάθησε να χαστουκίσει τον Θεόδωρο ο οποίος βρισκόταν στο γραφείο του χώρου όπου επιδιορθώνουν τα αυτοκίνητα και αυτός την εμπόδισε παίρνοντας το χέρι της και στη συνέχεια άνοιξε την πόρτα λέγοντας της να περάσει στο Γραφείο. Ότι η Αιτήτρια προσπάθησε ξανά να επιτεθεί στον Θεόδωρο δοκιμάζοντας να ανοίξει την πόρτα που πηγαινοερχόταν βάζοντας τα χέρια της αλλά αυτός δεν την άφησε να βγει ξανά έξω και να μπει στον χώρο όπου βρισκόταν ο Θεόδωρος και έτσι η Αιτήτρια μπήκε στο Γραφείο. Ότι ακολούθως η Αιτήτρια άνοιξε το παράθυρο πήρε τον ιμάντα που βρισκόταν εκεί και άρχισε να κτυπά τον Θεόδωρο στο χέρι. Ότι όταν κατάφερε ο Θεόδωρος να της πάρει τον ιμάντα η Αιτήτρια άνοιξε την πόρτα για να μπει στον χώρο που βρισκόταν ο Θεόδωρος και προσπάθησε πάλι να επιτεθεί στον Θεόδωρο. Ότι αυτός την εμπόδισε βάζοντας τα χέρια του μπροστά και τότε η Αιτήτρια άρχισε να βρίζει τον Θεόδωρο και να τον απειλεί ότι θα βάλει δικούς της να τον δείρουν. Ότι αυτός είπε στην Αιτήτρια «κανεί Λουϊζα πήγαινε σπίτι σου» και να έρθει ξανά στην εργασία της να μιλήσουν όταν θα είναι ήρεμη. Ότι τότε η Αιτήτρια πήρε τα πράγματα της και έφυγε. Είπε ότι η Αιτήτρια δεν ήρθε πίσω στην εργασία της αλλά έκλεισε ραντεβού με τον Διογένη.

 

Κατά την αντεξέτασή του διευκρίνισε ότι όταν αυτός μπήκε στο συνεργείο η Αιτήτρια έμπαινε από την άλλη είσοδο του συνεργείου. Είπε ότι όταν της είπε να σχολάσει η Αιτήτρια πήγε στο Γραφείο, πήρε κάτι και έφυγε. Ότι αυτός δεν ξέρει αν η πόρτα του Γραφείου ήταν κλειδωμένη. Σε υποβολή ότι όταν είδε την Αιτήτρια αυτή έκλαιγε και του έδειξε τα χέρια της τα οποία ήταν γδαρμένα, απάντησε αρνητικά και σημείωσε ότι η Αιτήτρια φώναζε μόνο και δεν ήταν γδαρμένα τα χέρια της και ότι δεν ξέρει αν τα χέρια της είχαν γδαρθεί την ώρα που έβαζε τα χέρια της στην πόρτα. Σημείωσε ότι η πόρτα που έβαλε τα χέρια της η Αιτήτρια και πηγαινοερχόταν δεν ήταν αυτή του Γραφείου αλλά αυτή «που ενώνει» τον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων με το Γραφείο. Απέρριψε υποβολές ότι η Αιτήτρια του ζήτησε να ανοίξει την πόρτα του Γραφείου για να πάρει την τσάντα της και ότι αυτός είπε στον Θεόδωρο να ανοίξει την πόρτα του Γραφείου και είπε ότι αυτός (α) δεν είπε τίποτα στον Θεόδωρο και (β) δεν μπήκε στο Γραφείο.

 

Ο τέταρτος μάρτυρας για την Εργοδότρια Εταιρεία ήταν ο Κωνσταντίνος, ο οποίος κατέθεσε ότι στις 25/05/2018 όταν ολοκλήρωσε την εργασία του στο συνεργείο ο Θεόδωρος του έδωσε χρήματα να πάει στο περίπτερο να του φέρει μία Coca Cola και ένα σάντουιτς. Ότι όταν επέστρεψε έδωσε στον Θεόδωρο το σάντουιτς, την Coca Cola και τα ρέστα από τα χρήματα που του έδωσε ο Θεόδωρος. Ότι στη συνέχεια ο Θεόδωρος πήγε στο Γραφείο. Ότι ξαφνικά άκουσε την Αιτήτρια να φωνάζει και είδε τον Θεόδωρο να φεύγει από το Γραφείο και την Αιτήτρια να τρέχει πίσω του και να τον αρπάζει από την μπλούζα. Ότι όταν ο Θεόδωρος άνοιξε την πόρτα να βγει από το Γραφείο και να μπει στο συνεργείο η Αιτήτρια κρατούσε ανοικτή την πόρτα και τον κάρφωνε στο χέρι με την πένα. Ότι αυτός δεν έκανε κάτι και περίμενε να βγουν έξω αλλά δεν βγήκαν και μετά από λίγο άκουσε την Αιτήτρια να φωνάζει τον Κώστα. Ότι τότε αυτός ξεκίνησε να πάει να φωνάξει τον παππού του αλλά τον είδε να έρχεται προς το συνεργείο. Ότι ήρθε ο Κώστας στο συνεργείο και αυτός τον είδε «να βάζει» την Αιτήτρια στο Γραφείο. Ότι στη συνέχεια είδε την Αιτήτρια να ανοίγει το παράθυρο, να παίρνει τον ιμάντα και να κτυπά τον Θεόδωρο στο χέρι. Ότι τότε αυτός έφυγε από το συνεργείο.

 

Αντεξεταζόμενος είπε ότι δεν πήγε να «χωρίσει» τον Θεόδωρο και την Αιτήτρια όταν γινόταν ο καβγάς καθότι δεν μπορούσε να μπει μέσα γιατί ο Θεόδωρος ήταν μπροστά του και κρατούσε την πόρτα. Ότι ο Κώστας όταν ήρθε στο συνεργείο δεν τον είδε ότι ήταν εκεί λόγω απόστασης και λόγω του ότι βιαζόταν να πάει να δει τι συνέβαινε.

 

Τελευταίος μάρτυρας της Εργοδότριας Εταιρείας ήταν ο Διογένης, ο οποίος καταθέτοντας, επανέλαβε τους ισχυρισμούς του Θεόδωρου σχετικά με την προηγούμενη συμπεριφορά της Αιτήτριας και πρόσθεσε ότι όταν ζητούσε από την Αιτήτρια να κάνει κάποια εργασία αυτή ήταν αρνητική. Πιο συγκεκριμένα, είπε ότι όταν μια μέρα ήρθε μια πελάτισσα της Εργοδότριας Εταιρείας να πληρώσει για το όχημά της και ζήτησε από την Αιτήτρια να εκδώσει τιμολόγιο αυτή του ανέφερε «ότι δεν θα μου πεις πότε θα βγάλω το τιμολόγιο εγώ θα αποφασίσω πότε». Ότι στις 25/05/2018 ο Θεόδωρος του ανέφερε το περιστατικό που έγινε μαζί με την Αιτήτρια και αυτός του είπε ότι θα συζητήσουν το θέμα με την Αιτήτρια μετά την επιστροφή τους στην εργασία τους μετά το τριήμερο. Ότι στις 29/05/2018 η Αιτήτρια δεν προσήλθε στην εργασία της και όταν αυτός μίλησε τηλεφωνικώς μαζί της του είπε ότι δεν θα ερχόταν στην δουλειά λόγω του Θεόδωρου. Ότι αυτός της πρότεινε την επόμενη μέρα, δηλαδή την Τετάρτη 30/05/2018, να έρθει στο συνεργείο να συζητήσουν ό,τι την απασχολεί και να βρουν λύση. Ότι η Αιτήτρια δεν ήρθε και στις 31/05/2018 παρουσίασε άδεια ασθενείας λόγω αυχενικής θλάσης. Ότι στις 31/05/2018 αφού ελήφθη η εν λόγω άδεια ασθενείας της Αιτήτριας ετοιμάστηκε το Τεκμήριο 8 με το οποίο η Εργοδότρια Εταιρεία ενημέρωνε την Αιτήτρια ότι την ανέμενε να επιστρέψει στα καθήκοντά της μετά την λήξη της άδειας ασθενείας της. Ισχυρίστηκε ότι η Αιτήτρια στις 05/06/2018 αρνήθηκε να παραλάβει το εν λόγω Τεκμήριο. Ότι η Αιτήτρια του έδωσε κάποια έγγραφα που κρατούσε να της τα υπογράψει αλλά αυτός αρνήθηκε. Ότι του έδωσε το Τεκμήριο 15 και όταν αυτός αρνήθηκε να το υπογράψει της το έδωσε πίσω αλλά η Αιτήτρια αρνήθηκε να το παραλάβει. Ότι όταν της ζήτησε να επιστρέψει στην εργασία της αυτή του ανέφερε ότι για να επιστρέψει θα πρέπει να της δοθεί αύξηση μισθού και να φύγει ο Θεόδωρος από το συνεργείο και σε άλλο σημείο του ζήτησε να την απολύσουν ως πλεονάζον προσωπικό. Ήταν η θέση του ότι όταν αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα που είχε μαζί της τα οποία η ίδια συνέταξε σχετικά με τον τερματισμό της απασχόλησής της τον απείλησε ότι θα πάρει με άλλο τρόπο αυτό που του ζήτησε. Ότι όταν της είπε ότι δεν αποδέχεται τους όρους της για να επιστρέψει στην εργασία της η Αιτήτρια αποχώρησε και στις 06/06/2018 υπέβαλε την παραίτησή της.

 

Κατά την αντεξέτασή του σε υποβολή ότι στις 05/06/2018 συναντήθηκε με την Αιτήτρια επειδή αυτή τον πήρε τηλέφωνο εκείνη τη μέρα και του είπε ότι φοβάται να έρθει ξανά στην εργασία της και αυτός της είπε να πάει στο συνεργείο να μιλήσουν από κοντά, είπε αυτό έγινε στις 29/05/2018 όταν την πήρε αυτός τηλέφωνο για να επιστέψει στην εργασία της και αυτή του είπε ότι φοβάται να επιστρέψει γιατί «είναι ο Θεόδωρος». Επέμενε ότι η Αιτήτρια του παρουσίασε για πρώτη φορά άδεια ασθενείας στις 31/05/2018. Ισχυρίστηκε ότι στις 05/06/2018 όταν ήρθε η Αιτήτρια στο συνεργείο αυτός της ζήτησε να επιστρέψει γιατί έχουν πρόβλημα στο γραφείο και αυτή του απάντησε ότι δεν έχει πρόβλημα να επιστρέψει αλλά ότι θα επιστρέψει μόνο αν η Εργοδότρια Εταιρεία αποδεχτεί τους όρους της οι οποίοι ήταν να της δοθεί αύξηση μισθού, να απολυθεί ο Θεόδωρος και να κάνει αυτή ότι θέλει στο γραφείο. Ότι όταν της είπε ότι αυτό δεν γίνεται η Αιτήτρια του έδωσε το Τεκμήριο 15. Ότι όταν της είπε ότι αυτό δεν το δέχεται και ότι θέλει να επιστρέψει πίσω στην εργασία της, τον απείλησε λέγοντας του «αφού δεν υπογράφεις θα σας τα πιάσω με άλλον τρόπο». Ήταν η θέση του ότι προσπάθησε να φέρει την Αιτήτρια πίσω στην εργασία της διότι δεν είναι του χαρακτήρα του να απολύει υπαλλήλους και ήθελε να βρει τρόπο να «αποφύγει» την Αιτήτρια να έχει επαφή με τους πελάτες δίνοντας της άλλο πόστο. Ότι εκείνη την περίοδο ήταν πολύ δύσκολο να φύγει η Αιτήτρια από την εργασία της λόγω φόρτου εργασίας και ότι μόνο αυτή γνώριζε κάποια στοιχεία που αφορούσαν την έκδοση τιμολογίων. Υποστήριξε ότι στις 25/05/2018 του τηλεφώνησε ο Θεόδωρος και τον ενημέρωσε ότι η Αιτήτρια του έδωσε ένα χαστούκι και τον χτύπησε με τον ιμάντα και όταν του ανέφερε ότι θα καταγγείλει την Αιτήτρια στην αστυνομία αυτός τον απέτρεψε λέγοντας του ότι θα μιλήσουν την Τρίτη και ότι δεν θα κάνει κάτι μέχρι την Τρίτη. Είπε ότι ο Θεόδωρος πήγε σε γιατρό μετά το επεισόδιο. Σημείωσε ότι δεν γνώριζαν ότι η Αιτήτρια είχε καταγγείλει τον Θεόδωρο στην αστυνομία γιατί δεν τους ενημέρωσε κάποιος σχετικά και ότι η άδεια ασθενείας που τους προσκόμισε αφορούσε το χρόνιο πρόβλημα που είχε οπόταν δεν μπορούσαν να σκεφτούν και/ή δεν είχαν λόγο να σκεφτούν και/ή να επινοήσουν οποιεσδήποτε ιστορίες μεταγενέστερα της παραίτησης της Αιτήτριας για να δικαιολογήσουν την παραίτηση της Αιτήτριας και την ύπαρξη του Τεκμηρίου 8.

 

Ανάλυση Μαρτυρίας          

 

Α. Ενώ η Εργοδότρια Εταιρεία στους γενικούς λόγους της ΄Εγγραφης Εμφάνισής της απορρίπτει την αξίωση της Αιτήτριας για οφειλόμενη αναλογία 13^ου μισθού με τον ισχυρισμό ότι έχει καταβληθεί στην Αιτήτρια ο 13^ος μισθός της, κατά την ενώπιόν μας διαδικασία δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία που να αποδεικνύει τον εν λόγω ισχυρισμό της. Ο Θεόδωρος κατά την αντεξέτασή του δεν απάντησε με ευθύτητα και θετικότητα στις σχετικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν αφού (α) όταν του υποβλήθηκε ότι δεν έχει πληρωθεί στην Αιτήτρια η αναλογία του 13^ου μισθού για το 2018 απάντησε «της είπε ο αδελφός μου «ό,τι δικαιούσαι να σου το δώσω δεν έχω πρόβλημα» και το αρνήθηκε» και (β) ακολούθως σε υποβολή του δικηγόρου της Αιτήτριας ότι την προηγούμενη δικάσιμο είπε σε αυτόν ότι αναγνωρίζουν την οφειλή του 13^ου μισθού και ότι ουδέποτε πιο πριν αναφέρθηκε η διάθεση της Εργοδότριας Εταιρείας να καταβάλει στην Αιτήτρια την αναλογία του 13^ου μισθού, απάντησε με γενικότητα και αοριστία «ότι δικαιούται να το πάρει. Μέχρι και τον μισθό της, μου είπε ο αδελφός μου ότι συμπλήρωσε μόνη της την επιταγή με τον δικό της χαρακτήρα. Έβγαλε μόνη της την επιταγή της.» Κρίνουμε ότι η εν λόγω μαρτυρία του Θεόδωρου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή οποιωνδήποτε συμπερασμάτων και ως εκ τούτου δεν γίνεται αποδεκτή. Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας για μη καταβολή της οφειλόμενης αναλογίας 13^ου μισθού για το 2018 δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέτασή της από την πλευρά της Εργοδότριας Εταιρείας με αποτέλεσμα να μείνει αναντίλεκτος. Συνακόλουθα γίνεται αποδεκτός και προβαίνουμε σε εύρημα ότι η Εργοδότρια Εταιρεία οφείλει στην Αιτήτρια την αναλογία του 13^ου μισθού της για το 2018 η οποία ανέρχεται στο ποσό των €451,00.

 

Β. Δεχόμαστε ως αξιόπιστη μάρτυρα τη Δρ. Πορφυριάδου. Απαντούσε με αμεσότητα και πειστικότητα στις ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν. Αναγνώρισε τα Τεκμήρια 10 και 11 και διευκρίνισε ποια ήταν η δική της εμπλοκή σε ό,τι αφορά την επίσκεψη της Αιτήτριας στο Γενικό Νοσοκομείου Πάφου στις 25/05/2018. Κρίνεται ότι πρόκειται για μάρτυρα η οποία δεν είχε προσωπικό συμφέρον από την υπόθεση και ότι μοναδικό σκοπό είχε να δώσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που βρίσκονταν σε γνώση της εξ’ αιτίας της θέσης και των καθηκόντων της. Συνακόλουθα η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή και βρίσκουμε ότι οι αναφορές της για τα γεγονότα που κατέθεσε στη βάση των Τεκμηρίων 10 και 11 αποτελούν γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Σημειώνουμε ότι η μαρτυρία της Δρος Πορφυριάδου δεν αποδεικνύει με οποιοδήποτε τρόπο τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας για το πώς προκλήθηκαν οι τραυματισμοί της όπως αυτοί διαπιστώθηκαν από την Δρ. Πορφυριάδου καθότι όπως ανέφερε αυτή δεν είναι ιατροδικαστής.

 

Μελετώντας την ουσία της μαρτυρίας της Αιτήτριας δεν εντοπίσαμε οτιδήποτε ουσιαστικό που μπορεί να αξιολογηθεί ως αντίφαση. Ήταν σταθερή στις θέσεις της τόσο κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης όσο και κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Εξήγησε με φυσικότητα, πειστικότητα και λογική συνοχή για ποιο λόγο άρχισε το επίδικο επεισόδιο μεταξύ αυτής και του Θεόδωρου, ποια συμπεριφορά επέδειξε στις 25/05/2018 ο καθένας τους κατά την διάρκεια του επεισοδίου καθώς και μετά τη λήξη του επεισοδίου, ποια ήταν η εμπλοκή του Κώστα στις 25/05/2018, τι έλαβε χώρα από τις 29/05/2018 μέχρι τις 06/06/2018 και για ποιο λόγο και κάτω από ποιες συνθήκες της δόθηκαν τα ιατρικά πιστοποιητικά και οι άδειες ασθενείας Τεκμήρια 7 και 9. Το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 10 και 11 σε συνδυασμό με τα ευρήματά μας, με βάση την αποδεκτή μαρτυρία της Δρος Πορφυριάδου, επιβεβαιώνει κατ’ αρχάς τους ισχυρισμούς της για καταγγελία της στην αστυνομία για επίθεση που δέχτηκε από τον Θεόδωρο στις 25/05/2018 και για επίσκεψή της την ίδια μέρα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του Νοσοκομείου Πάφου όπου εξετάστηκε από γιατρό η οποία διαπίστωσε συγκεκριμένους τραυματισμούς. Περαιτέρω τα ευρήματα της Δρος Πορφυριάδου φαίνεται να συνάδουν με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας σχετικά με το πώς προκλήθηκαν οι εν λόγω τραυματισμοί της Αιτήτριας. Η ενέργεια της Αιτήτριας ότι ενόσω ήταν με άδεια ασθενείας να μεταβεί στο εξωτερικό για ταξίδι αναψυχής, παρά το ότι συνιστά κακή εργασιακή διαγωγή, κρίνουμε, υπό το φως του ότι στην παρούσα περίπτωση (α) δεν εξετάζεται διαγωγή εργοδοτουμένου που οδήγησε τον εργοδότη να απολύσει τον εργοδοτούμενο και (β) η Αιτήτρια εξήγησε με πειστικότητα και σταθερότητα για ποιο λόγο και κάτω από ποιες συνθήκες ενήργησε με αυτόν τον τρόπο, ότι δεν συνιστά λόγο κλονισμού της συνολικής αξιοπιστίας της Αιτήτριας. Ακόμη ενόψει των ευρημάτων της Δρος Πορφυριάδου δεν θεωρούμε ότι το γεγονός ότι στις φωτογραφίες που ανάρτησε η Αιτήτρια στο Facebook κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Πράγα (Τεκμήριο 12) δεν φαίνονται οποιοιδήποτε τραυματισμοί πλήττει ουσιαστικά την αξιοπιστία της Αιτήτριας ώστε να απορρίψουμε τη μαρτυρία της στην ολότητά της. Συνακόλουθα η μαρτυρία της Αιτήτριας γίνεται αποδεκτή ως αξιόπιστη και προβαίνουμε στα ανάλογα ευρήματα γεγονότων.

   

Γ. Οι μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας παρ’ όλη την προσπάθεια να πείσουν για την εκδοχή που παρουσίασαν στο Δικαστήριο δεν το έχουν πετύχει. Μέσα από τη μαρτυρία τους προβάλλουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν σοβαρές αδυναμίες στην εκδοχή τους αλλά και στο να αφήσουν θετική εικόνα στο Δικαστήριο.  Πιο συγκεκριμένα:

 

(α) Οι ισχυρισμοί (1) του Θεόδωρου σχετικά με τα περιστατικά που περιβάλλουν την έναρξη του επεισοδίου μεταξύ αυτού και της Αιτήτριας στις 25/05/2018 και τη συμπεριφορά,  τις πράξεις και τα λεγόμενα τόσο αυτού όσο και της Αιτήτριας κατά το εν λόγω επεισόδιο, (2) του Κώστα σχετικά με το τι έλαβε χώρα όταν αυτός πήγε στο συνεργείο στις 25/05/2018 μετά που άκουσε τις φωνές της Αιτήτριας, (3) του Κωνσταντίνου ότι ήταν στο συνεργείο κατά τον ουσιώδη χρόνο ενός μέρους του επεισοδίου μεταξύ της Αιτήτριας και του Διογένη στις 25/05/2018 και (4) του Διογένη ότι (i) τηλεφώνησε στην Αιτήτρια στις 29/05/2018 και της πρότεινε να συναντηθούν στο συνεργείο για να μιλήσουν στις 30/05/2018 και ότι η Αιτήτρια δεν πήγε στις 30/05/2018 αλλά στις 05/06/2018 και (ii) στις 05/06/2018 η Αιτήτρια του ανέφερε ότι θα επιστρέψει στην εργασία της μόνο αν γίνουν δεχτοί οι όροι της για αύξηση μισθού, να φύγει ο Θεόδωρος από το συνεργείο και να κάνει αυτή ότι θέλει στο Γραφείο, δεν τέθηκαν στην Αιτήτρια κατά την αντεξέτασή της και προβλήθηκαν πρώτη φορά με τη μαρτυρία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας στερώντας την ευκαιρία στην Αιτήτρια να απαντήσει στους εν λόγω ουσιαστικούς, για την εκδοχή της Εργοδότριας Εταιρείας, ισχυρισμούς και να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τη δική της εκδοχή σχετικά με τις εν λόγω θέσεις των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας. Καμία εξήγηση δόθηκε για την εν λόγω παράλειψη. Το εν λόγω γεγονός εκτός του ότι εξασθενεί τη βαρύτητα των εν λόγω θέσεων (Fredericou Schools Co ltd v. Acuac Inc [2002]1 (Γ) Α.Α.Δ.1527, Adidas v. The Jonitexo Ltd [1987] 1 CLR 383) μας δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με το αξιόπιστο των εν λόγω θέσεων των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας.

 

(β) Ενώ στους γενικούς λόγους της Έγγραφης Εμφάνισης της Εργοδότριας Εταιρείας αναγράφεται ότι η σωματική και φραστική επιθετική συμπεριφορά της Αιτήτριας προς τον Θεόδωρο έλαβε χώρα ενώπιον «τρίτων και δη πελάτη» της Εργοδότριας Εταιρείας, η μόνη μαρτυρία τρίτου προσώπου (δηλαδή εκτός της οικογένειας του Διογένη και του Θεόδωρου) που τέθηκε ενώπιόν μας ήταν αυτή του κ. Ψάλτη, ο οποίος όμως δεν είναι πελάτης της Εργοδότριας Εταιρείας. Κανένας από τους μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας δεν μας ανέφερε ότι υπήρχε κάποιος πελάτης κατά την ώρα που εκτυλισσόταν το επεισόδιο μεταξύ του Θεόδωρου και της Αιτήτριας. Μας ξενίζει το γεγονός ότι ενώ ο κ. Ψάλτης μας ανέφερε ότι μια εβδομάδα μετά το επεισόδιο μεταξύ της Αιτήτριας και του Θεόδωρου ενημέρωσε τον Θεόδωρο για το τι είδε αυτός, στον ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων που καταχώρησε η Εργοδότρια Εταιρεία στις 24/08/2022 δεν αναφέρεται το όνομα του κ. Ψάλτη. Ενώ (i) ο κ. Ψάλτης στη μαρτυρία του ανέφερε ότι είδε το επεισόδιο από την είσοδο του Γραφείου και (ii) ο Θεόδωρος στη γραπτή του δήλωση που κατατέθηκε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του ανέγραψε ότι είδε τον κ. Ψάλτη κατά τη διάρκεια του επεισοδίου στην είσοδο του Γραφείου, ο Θεόδωρος κατά την προφορική μαρτυρία του είπε ότι είδε τον κ. Ψάλτη «στην πόρτα την κεντρική». Δεν μας φαίνεται φυσικό το γεγονός ότι ο κ. Ψάλτης δεν μας ανέφερε ότι ο Θεόδωρος είπε στην Αιτήτρια ότι τους βλέπει ξένο άτομο να δέρνει «τον μάστρο» της και αυτή του απάντησε «ποιος εσύ, είσαι μάστρος μου» όπως ισχυρίστηκε ο Θεόδωρος κατά τη μαρτυρία του τη στιγμή που σύμφωνα με τις αναφορές του Θεόδωρου κατά τον χρόνο που έλαβε χώρα αυτή η στιχομυθία ήταν εκεί ο κ. Ψάλτης. Και εξηγούμε. Ο κ. Ψάλτης είπε ότι όταν πήγε στην πόρτα του Γραφείου είδε την Αιτήτρια να φωνάζει και να τραβά τον Θεόδωρο από την μπλούζα και στη συνέχεια να τον σπρώχνει και να τον χαστουκίζει στο πρόσωπο. Ο Θεόδωρος στην προφορική μαρτυρία του ανέφερε ότι όταν πήρε την πένα, με την οποία η Αιτήτρια τον κάρφωνε στο χέρι, από το χέρι της Αιτήτριας είδε τον κ. Ψάλτη και τότε είπε στην Αιτήτρια ότι την βλέπει ξένος άνθρωπος να δέρνει «τον μάστρο της» και αυτή του είπε «ποιος εσύ είσαι μάστρος μου;» και στη συνέχεια όπως τον κρατούσε τον έσπρωξε και του έδωσε «τον πάτσο». Σημειώνουμε ότι στη γραπτή δήλωσή του ο Θεόδωρος παρουσίασε μια διαφορετική εκδοχή αφού ανέφερε ότι όταν τον χτύπησε στο πρόσωπο η Αιτήτρια τότε αντιλήφθηκε την παρουσία του κ. Ψάλτη στην είσοδο του Γραφείου και είπε στην Αιτήτρια ότι τους βλέπει ξένο άτομο να δέρνει «τον μάστρο» της και αυτή του απάντησε «ποιος εσύ είσαι μάστρος μου;».

 

 (γ) Ενώ στους γενικούς λόγους της Έγγραφης Εμφάνισης της Εργοδότριας Εταιρείας υπάρχει ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια προσκόμισε άδεια ασθενείας επικαλούμενη το χρόνιο πρόβλημα με τον αυχένα της στις 30/05/2018 πέντε μέρες μετά το επεισόδιο που έλαβε χώρα στις 25/05/2018 μεταξύ αυτής και του Θεόδωρου, (1) ο Θεόδωρος κατέθεσε ότι η Αιτήτρια στις 29/05/2018 και εφόσον είχαν παρέλθει τέσσερις ημέρες μετά το επεισόδιο που έλαβε χώρα στις 25/05/2018 μεταξύ τους παρουσίασε άδεια ασθενείας λόγω αυχενικής θλάσης πρόβλημα το οποίο επικαλείτο συχνά κατά την απασχόλησή της στην Εργοδότρια Εταιρεία και (2) ο Διογένης κατέθεσε ότι η Αιτήτρια στις 31/05/2018 και εφόσον είχαν παρέλθει τέσσερις ημέρες μετά το επεισόδιο που έλαβε χώρα στις 25/05/2018 μεταξύ τους παρουσίασε άδεια ασθενείας λόγω αυχενικής θλάσης πρόβλημα το οποίο επικαλείτο συχνά κατά την απασχόλησή της στην Εργοδότρια Εταιρεία. Ερωτώμενος ο Θεόδωρος σχετικά με τον τρόπο που έλαβε η Εργοδότρια Εταιρεία την άδεια ασθενείας της Αιτήτριας στις 29/05/2018 απάντησε με υπεκφυγή λέγοντας ότι δεν θυμάται.   

 

(δ) Ο Θεόδωρος κατά τη μαρτυρία του ανέφερε ξεκάθαρα ότι δεν υπέβαλε καταγγελία στην αστυνομία για επίθεση της Αιτήτριας σε αυτόν στις 25/05/2018 γιατί τον απέτρεψε ο Διογένης σε διάσταση με τον ισχυρισμό στους γενικούς λόγους της Έγγραφης Εμφάνισης ότι ο Θεόδωρος μετέβηκε σε αστυνομικό σταθμό για καταγγελία της επίθεσης την οποία υπέστηκε από την Αιτήτρια. Σημειώνουμε ότι ο Διογένης δεν κατέθεσε ρητά και ξεκάθαρα ότι ο Θεόδωρος υπέβαλε καταγγελία εναντίον της Αιτήτριας στην αστυνομία  αφού είπε (i) ότι αυτός τον απέτρεψε από το να το πράξει λέγοντας του ότι «δεν θα κάνει τίποτα» μέχρι την Τρίτη, (ii) ότι ο Θεόδωρος δεν πήγε, όταν έγινε το συμβάν, στην αστυνομία και (iii) ότι δεν ξέρει αν ο Θεόδωρος πήγε στην αστυνομία σε μεταγενέστερο στάδιο.

 

(ε) Ενώ ο Θεόδωρος είπε ότι δεν πήγε σε γιατρό για τα τραύματα που του προκλήθηκαν από την επίθεση της Αιτήτριας, ο Διογένης είπε ότι ο Θεόδωρος πήγε σε γιατρό για τα εν λόγω τραύματά του.

 

(στ) Οι ισχυρισμοί του Κώστα ότι όταν πήγε αυτός μαζί με την Αιτήτρια στο συνεργείο, πριν η Αιτήτρια να χτυπήσει τον Θεόδωρο με τον ιμάντα, η Αιτήτρια προσπάθησε να χαστουκίσει τον Θεόδωρο και αυτός την εμπόδισε και της άνοιξε την πόρτα λέγοντας της να περάσει στο Γραφείο και ότι η Αιτήτρια στη συνέχεια προσπάθησε να ανοίξει ξανά την πόρτα (άλλη από αυτήν του Γραφείου - η οποία πόρτα συνδέει το Γραφείο με τον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων και η οποία, επειδή έχει «σούστα», πηγαινοερχόταν) βάζοντας τα χέρια της με σκοπό να χτυπήσει ξανά τον Θεόδωρο και αυτός την εμπόδισε μην αφήνοντας την να βγει έξω από το Γραφείο, δεν είναι σε συμφωνία με τη κατάθεση του Θεόδωρου ο οποίος ανέφερε μόνο ότι ο Κώστας όταν ήρθε στο συνεργείο είπε στην Αιτήτρια να περάσει μέσα και αφού «έβαλε» την Αιτήτρια στο Γραφείο η Αιτήτρια άνοιξε το παράθυρο και τον χτύπησε με τον ιμάντα. Ενώ (i) η Αιτήτρια κατέθεσε ότι ο Θεόδωρος κλείδωσε την πόρτα του Γραφείου και ότι αυτή ξεκλείδωσε μετά από παρέμβαση του Κώστα και (ii) ο Θεόδωρος κατέθεσε ότι κλείδωσε την πόρτα του Γραφείου και ότι ο Κώστας στη συνέχεια «έβαλε» την Αιτήτρια στο Γραφείο, ο Κώστας κατά την αντεξέτασή του ερωτώμενος κατά πόσον όταν αυτός πήγε στο συνεργείο η πόρτα του Γραφείου ήταν κλειδωμένη, απάντησε ότι δεν ξέρει αν η πόρτα του Γραφείου ήταν κλειστή ή ανοιχτή και ότι όταν έφτασε εκεί δεν γνώριζε τι προηγήθηκε και στη συνέχεια απέρριψε υποβολή ότι με τη δική του παρέμβαση ο Θεόδωρος άνοιξε την κλειδωμένη πόρτα του Γραφείου. Σημειώνουμε ότι δεν τέθηκε ενώπιόν μας ξεκάθαρη μαρτυρία από την πλευρά της Εργοδότριας Εταιρείας με ποιο τρόπο άνοιξε η πόρτα του Γραφείου που την είχε κλειδώσει (ως κατέθεσε ο Θεόδωρος) προηγουμένως ο Θεόδωρος. Επίσης δεν μας φάνηκε φυσικό το γεγονός ότι ο Κώστας όταν πήγε στο συνεργείο δεν ρώτησε την Αιτήτρια τι συμβαίνει παρά το ότι αυτή τον φώναζε και ήταν έξω από το συνεργείο.  

 

(ζ) Η μαρτυρία του Κωνσταντίνου δεν μας φάνηκε φυσική και πειστική. Μας προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι ενώ ήταν στον χώρο του συνεργείου κατά την ώρα του επεισοδίου μεταξύ της Αιτήτριας και του Θεόδωρου (i) κατέθεσε ότι είδε και άκουσε μόνο ορισμένα από τα γεγονότα του επεισοδίου, (ii) δεν μας ανέφερε ότι είδε τον κ. Ψάλτη και (iii) ανέφερε ότι δεν θυμόταν τι φώναζε η Αιτήτρια στον Θεόδωρο και δεν έβλεπε πού ήταν η Αιτήτρια όταν φώναζε τον Κώστα. Ενώ ο Θεόδωρος κατέθεσε ότι μετά που τον χτυπούσε η Αιτήτρια στο χέρι με την πένα και τον χαστούκισε αυτός πήρε τα πράγματα της Αιτήτριας, τα πήρε στο αυτοκίνητό της, κλείδωσε την πόρτα του Γραφείου, πήγε στον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων και η Αιτήτρια βγήκε έξω από το συνεργείο και φώναζε, ο Κωνσταντίνος είπε ότι όταν είδε το επεισόδιο μεταξύ του Θεόδωρου και της Αιτήτριας περίμενε να βγουν έξω αλλά δεν βγήκαν και έτσι έφυγε και πήγε σε άλλο μέρος του συνεργείου και μετά άκουσε την Αιτήτρια να φωνάζει τον Κώστα. Επίσης μας ξενίζει που δεν προσπάθησε να επέμβει στο επεισόδιο ώστε να σταματήσει ο καβγάς. Στην κυρίως εξέτασή του είπε απλώς ότι περίμενε να βγουν έξω από το Γραφείο. Κατά την αντεξέτασή του ερωτώμενος σχετικά είπε ότι δεν το έπραξε επειδή δεν μπορούσε καθότι ο Θεόδωρος ήταν μπροστά του και κρατούσε την πόρτα του Γραφείου. Επίσης μας δημιουργείται η εύλογη απορία εφόσον πήγαινε να φωνάξει τον Κώστα πώς γίνεται ο Κώστας να μην τον δει όταν ήρθε στο συνεργείο όπως κατέθεσε ο Κωνσταντίνος. Δεν μας φάνηκαν πειστικές και λογικές οι σχετικές δικαιολογίες που προέβαλε ότι πήγε στην άλλη γωνία του συνεργείου και ότι λόγω απόστασης και επειδή ο Κώστας βιαζόταν να δει τι συνέβαινε δεν τον πρόσεξε. Ενώ στην κυρίως εξέτασή του δήλωσε ρητά ότι όταν ήρθε στο συνεργείο ο Κώστας πήγε με την Αιτήτρια στο Γραφείο, κατά την αντεξέτασή του ανασκεύασε λέγοντας ότι δεν θυμάται αν ο Κώστας μπήκε στο Γραφείο με την Αιτήτρια και ότι νομίζει ότι έμεινε έξω.

 

(η) Δεν μας φάνηκε πειστική και φυσική η εξιστόρηση των γεγονότων από τον Θεόδωρο σχετικά με το πώς εκτυλίχθηκε το επεισόδιο μεταξύ αυτού και της Αιτήτριας. Κατ’ αρχάς δεν μας φαίνεται φυσικό το γεγονός ότι ενώ στο ένα χέρι κρατούσε το σάντουιτς και στο άλλο την Coca Cola κρατούσε και τα ρέστα που του έφερε ο Κωνσταντίνος τα οποία ήταν εκτός από ένα χαρτονόμισμα και «κάτι σελίνια». Επίσης δεν μας φαίνεται φυσικός ο ισχυρισμός ότι ενώ η Αιτήτρια τον κρατούσε από τον «γιακκά» κρατώντας ταυτόχρονα και την πένα αυτός πήγαινε πίσω κρατώντας ακόμα στο ένα χέρι το σάντουιτς και στο άλλο την Coca Cola, όπως και ο ισχυρισμός ότι όπως κρατούσε το σάντουιτς της έπιασε την πένα λιώνοντας το σάντουιτς και την πέταξε χωρίς να πετάξει το σάντουιτς και στη συνέχεια για να πάρει τις τσάντες της Αιτήτριας άφησε το σάντουιτς και την Coca Cola σε ένα τραπεζάκι που ήταν στο Γραφείο.  Περαιτέρω ενώ ανέφερε πρώτα ότι πήρε τις τσάντες της Αιτήτριας και τις πήρε έξω στο αυτοκίνητό της (προφανώς έξω από το συνεργείο), στη συνέχεια ανέφερε ότι αυτός κατάφερε εκεί στα σκαλιά, παρά το εμπόδιο της Αιτήτριας, να κλειδώσει  την πόρτα του Γραφείου και να πάει στον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων. Ενώ ο Κώστας ανέφερε ότι το παράθυρο του Γραφείου που ανοίγει στον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων είναι περίπου στο ίδιο ύψος με τα σκαλιά του Γραφείου (μπορεί λίγο πιο ψηλό λόγω του μαρμάρου που είναι τοποθετημένο στο Γραφείο), δηλαδή περίπου μισό μέτρο πιο ψηλά από τον χώρο επιδιόρθωσης των αυτοκινήτων, ο Θεόδωρος προέβαλε στην κυρίως εξέτασή του τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια «κρεμάστηκε» πάνω στο αλουμίνιο και τον χτυπούσε με τον ιμάντα και στην αντεξέτασή του είπε σε ερώτηση κατά πόσον η Αιτήτρια ακουμπούσε με το στέρνο της πάνω στο περβάζι του παραθύρου και τον κτυπούσε με τον ιμάντα απάντησε καταφατικά. Μας δημιουργείται η απορία εφόσον το παράθυρο του Γραφείου ήταν στο ίδιο ύψος με τα σκαλοπάτια του Γραφείου, δηλαδή από την πλευρά του Γραφείου ήταν στο πάτωμα, πώς γίνεται η Αιτήτρια να σκύψει και το στέρνο της να είναι στο αλουμίνιου του παραθύρου και να χτυπά τον Θεόδωρο με τον ιμάντα. Το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 14Α - 14Β δεν επιβεβαιώνει με οποιοδήποτε τρόπο ότι τα εν λόγω Τεκμήρια αφορούν τα Τεκμήρια 13Α – 13Δ και δεικνύουν την ημερομηνία και τον χρόνο λήψης τους. Ο Θεόδωρος ερωτώμενος κατά πόσον στο συνεργείο της Εργοδότριας Εταιρείας υπάρχει σύστημα κλειστού κυκλώματος απάντησε καταφατικά λέγοντας ότι υπάρχει ως τώρα τέτοιο σύστημα και όταν του έγινε υποβολή ότι το εν λόγω σύστημα κατέγραψε τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 25/05/2018 είπε ότι το εν λόγω σύστημα δεν λειτουργεί πλέον και ότι θα καλέσουν το πρόσωπο της εταιρείας που το εγκατέστησε να επιβεβαιώσει ότι είναι χαλασμένο και ότι ήταν χαλασμένο στις 25/05/2018. Μας φαίνεται παράξενο που δεν απάντησε από την αρχή ότι το εν λόγω σύστημα δεν λειτουργεί και δεν λειτουργούσε στις 25/05/2018. Πέραν τούτου δεν προσήλθε ενώπιόν μας ως μάρτυρας το πρόσωπο που αναφέρθηκε ότι θα κληθεί για να επιβεβαιώσει τους εν λόγω ισχυρισμούς του Θεόδωρου. Ο Θεόδωρος ερωτώμενος σχετικά με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 8 και 15 δεν απαντούσε με ευθύτητα. Σε ερώτηση για ποιο λόγο χρειαζόταν να γράψουν στο Τεκμήριο 8 ότι την αναμένουν πίσω στην εργασία της αφού η Αιτήτρια δεν τους είπε μέχρι τότε ότι δεν είχε σκοπό να έρθει πίσω, απάντησε ότι η Αιτήτρια συζήτησε ξανά με τον Διογένη και ότι έφυγε ξανά και ξαναεπέστρεψε, χωρίς όμως να μας δώσει οποιεσδήποτε σχετικές λεπτομέρειες. Σε υποβολή ότι το Τεκμήριο 15 (το περιεχόμενο του οποίου υπενθυμίζουμε αφορά απόλυση της Αιτήτριας από την Εργοδότρια Εταιρεία για λόγους πλεονασμού) δεν ετοιμάστηκε από την Αιτήτρια αλλά από την Εργοδότρια Εταιρεία εκ των υστέρων για να δικαιολογήσει την υπεράσπισή της, απάντησε ότι του τηλεφωνούσαν από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις να πάει να υπογράψει «χαρτί ασθενείας» και αυτός τους είπε ότι δεν υπογράφει τέτοιο πράγμα. 

 

(θ) Ο Θεόδωρος είπε ότι η Αιτήτρια μίλησε με τον Διογένη μετά το επεισόδιο και αυτός της είπε να έρθει την Τρίτη στο συνεργείο για να μιλήσουν σε διάσταση με τον Διογένη ο οποίος είπε ότι μίλησε με την Αιτήτρια στις 29/05/2018 και της πρότεινε να έρθει την Τετάρτη 30/05/2018 στο συνεργείο για να μιλήσουν. Δεν μας φαίνεται φυσικό το γεγονός η Αιτήτρια να αναφέρει στον Διογένη στις 29/05/2018 ότι φοβάται να επιστρέψει λόγω του Θεόδωρου (σημειώνουμε ότι στην κυρίως εξέτασή του ο Διογένης περιορίστηκε στο να πει μόνο ότι η Αιτήτρια στις 29/05/2015 του ανέφερε ότι δεν θα έρθει στην εργασία της λόγω του Θεόδωρου και το ότι του είπε η Αιτήτρια ότι φοβάται να έρθει λόγω του Θεόδωρου το ανέφερε κατά την αντεξέτασή του) και ακολούθως στις 05/06/2018 να του πει ότι δεν έχει πρόβλημα να επιστρέψει στην εργασία της ως ισχυρίστηκε αντεξεταζόμενος ο Διογένης.   

 

(ι) Μας ξενίζει ιδιαίτερα, υπό το φως των ισχυρισμών των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας για την εργασιακή διαγωγή της Αιτήτριας τα τελευταία δύο χρόνια και τη συμπεριφορά που επέδειξε στις 25/05/2018, το γεγονός ότι η Εργοδότρια Εταιρεία στο Τεκμήριο 8 ανέγραψε ότι η συνεργασία της με την Αιτήτρια ήταν και παραμένει άψογη. Περαιτέρω μας προβληματίζει το γεγονός ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν απάντησε γραπτώς στο Τεκμήριο 1 στο οποίο η Αιτήτρια πέραν από την υποβολή της παραίτησής της, αναφερόταν και στο περιστατικό με τον Θεόδωρο και τη συνάντησή της με τον Διογένη δίνοντας τη δική της εκδοχή για τα εν λόγω ζητήματα.

 

 Βρίσκουμε ότι τα πιο πάνω συνιστούν ουσιαστικές αδυναμίες στη μαρτυρία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας οι οποίες κλονίζουν την αξιοπιστία των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας και ως εκ τούτου κρίνουμε ότι η μαρτυρία τους δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή ευρημάτων γεγονότων. Συνακόλουθα η μαρτυρία όλων των μαρτύρων της Εργοδότριας Εταιρείας απορρίπτεται ως μη αξιόπιστη.

Νομική Πτυχή

 

Στην απόφαση Elbee Co v. Efstathiou (1989) 1 CLR 448 το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις καθοδηγητικές νομικές αρχές που καθιέρωσε το Court of Appeal για τις υποθέσεις εξαναγκασμού σε παραίτηση στην υπόθεση Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp (1978) 1 ALL E.R. 713. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται τα εξής:

 

“…. if the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer’s conduct. He is constructively dismissed. The employee is entitled in those circumstances to leave at the instant without giving any notice at all, or alternatively, he may give notice and say he is leaving at the end of the notice. But the conduct must in either case be sufficiently serious to entitle him to leave at once. Moreover, he must make up his mind soon after the conduct of which he complains: for, if he continues for any length of time without leaving, he will lose his right to treat himself as discharged. He will be regarded as having elected to affirm the contract.” [1]

 

 Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία (1992) 1 (Β) ΑΑΔ 98, 103 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα:

 

«Το άρθρο 7(1) του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou (1988) 1 CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7(1) του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη – εργοδοτουμένου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη – εργοδοτούμενου ….».

           

Όπως λέχθηκε και από τον Lord Denning στην υπόθεση Woods v. W.M. Car Services (Petersborough) Ltd [1981] ICR 666:

 

“The circumstances (of constructive dismissal) are so infinitely various that there can be and is no rule of law saying what circumstances justify and what do not. It is a question of fact for the tribunal of fact- in this case the Industrial Tribunal.”

 

 

Παραβίαση από την πλευρά του εργοδότη ενός ρητού ή ενός εξυπακουόμενου όρου της σύμβασης εργασίας θεωρείται, στην περίπτωση που είναι αρκετά σοβαρή[2], ως διαγωγή που δικαιολογεί παραίτηση του εργοδοτουμένου. Σημειώνουμε ότι κατά ποσόν η εν λόγω παράβαση είναι αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί συμπέρασμα εξαναγκασμού σε παραίτηση αποτελεί ζήτημα γεγονότων και βαθμού[3].

 

Ένας από τους εξυπακουόμενους όρους της σύμβασης εργασίας είναι ότι η κάθε πλευρά δεν πρέπει να ενεργήσει με τρόπο που θα βλάψει το κλίμα της μεταξύ τους αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης (mutual trust and confidence) το οποίο είναι απαραίτητο να υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών για να λειτουργήσει η εργασιακή σχέση[4]. Στην απόφαση της Βουλής των Λόρδων Malik v. BCCI (1997) 4 ALL E.R. 1 o Lord Steyn ανέφερε ότι ο εργοδότης δεν πρέπει παράλογα και χωρίς νόμιμη αιτία να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστρέψει ή να βλάψει τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ του εργοδότη και του εργοδοτουμένου τονίζοντας ότι ο εν λόγω εξυπακουόμενος όρος έχει διατυπωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτει τη μεγάλη ποικιλία των περιπτώσεων στις οποίες πρέπει να τηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ των συμφερόντων του εργοδότη στο να διευθύνει, να οργανώνει και να λειτουργεί την επιχείρησή του όπως αυτός κρίνει ορθό και των συμφερόντων του εργοδοτουμένου να μην τον εκμεταλλεύονται άδικα και αντικανονικά. Ως εκ τούτου όταν ένας εργοδότης έχει ενεργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει καταστρέψει την αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης και πίστης με αποτέλεσμα να καθίσταται η συνέχιση της εργασιακής σχέσης αδύνατη, ένας εργοδοτούμενος μπορεί να παραιτηθεί και να ισχυριστεί ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω επίδειξης από τον εργοδότη συμπεριφοράς ασυμβίβαστης με το παραδεχτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη εργοδοτουμένου[5]. Στην υπόθεση Morrow v. Safeway Stores plc [2002] IRLR 9 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω:

 

“In general terms, a finding that there has been conduct which amounts to a breach of the implied term of trust and confidence will mean, inevitably, that there has been a fundamental or repudiatory breach going necessarily to the root of the contract.”

 

 Το κατά πόσον η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά συμπεριφορά που δικαιολογεί την υποβολή παραίτησης από την πλευρά του εργοδοτουμένου κρίνεται εκτιμώντας αντικειμενικά τα δεδομένα και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης[6]. Οι υποκειμενικές ευαισθησίες του εργοδοτουμένου δεν λαμβάνονται υπόψη. Το Employment Appeal Tribunal στην απόφαση του Croft v. Consignia plc [2002] IRLR 851 διευκρίνισε ότι ο όρος αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης παραβιάζεται μόνο από πράξεις και/ή παραλείψεις που βλάπτουν σοβαρά ή καταστρέφουν την αναγκαία πίστη και εμπιστοσύνη και ότι και οι δύο πλευρές αναμένονται να απορροφούν και να αντέχουν μικρότερα χτυπήματα[7]. Στο σύγγραμμα Π. Γ. Πολυβίου, Το Εργατικό Δίκαιο της Κύπρου, Θεωρία και Πράξη, Εκδόσεις Χρυσαφίνη και Πολυβίου, 2018, στη σελίδα 470 σημειώνεται ότι πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ επουσιωδών παραβάσεων ή παραβάσεων που απλώς θίγουν ευαισθησίες αφενός και σοβαρών πράξεων/παραλείψεων/παραβάσεων που πραγματικά και αντικειμενικά κλονίζουν τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης μεταξύ του εργοδότη και εργοδοτουμένου. Δεν αποτελεί προϋπόθεση για να κριθεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη συνιστά παραβίαση του όρου για αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη να διαφανεί ότι η συμπεριφορά του εργοδότη ήταν σκόπιμη και κακόπιστη[8]. Στην υπόθεση Leeds Dental Team Ltd v. Rose [2014] IRLR 8 λέχθηκαν τα εξής:

 

“The test does not require a Tribunal to make a factual finding as to what the actual intention of the employer was; the employer’s subjective intention is irrelevant. If the employer acts in such a way, considered objectively, that his conduct is likely to destroy or seriously damage the relationship of trust and confidence, then he is taken to have the objective intention spoken of……”  

 

Το πεδίο που καλύπτει ο όρος της μη παραβίασης της αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης είναι ευρύ. Καλύπτει εξαιρετικά απερίσκεπτη, αδιάφορη ή επιπόλαια συμπεριφορά του εργοδότη όπως π.χ. άρνηση να διερευνήσει έγκαιρα και εύλογα τα παράπονα του εργοδοτουμένου[9], απαράδεκτα προσβλητική και μειωτική συμπεριφορά[10], μη επίδειξη αναγκαίου σεβασμού σε ανώτερο προσωπικό υποβαθμίζοντας έτσι τις εξουσίες του στους υφιστάμενους του[11], αποτυχία να συμπεριφερθεί σε ένα εργοδοτουμένο με πολύχρονη υπηρεσία με σεβασμό και κατανόηση[12], επιβολή ποινής δυσανάλογης με το παράπτωμα[13], αποτυχία να δώσει στον εργοδοτούμενο εύλογη υποστήριξη ώστε να εκτελεί τα καθήκοντα χωρίς διάσπαση ή παρενόχληση από τους συναδέλφους του[14], απόδοση κατηγορίας κλοπής στον εργοδοτούμενο λανθασμένα και χωρίς εύλογη αιτία[15]. Στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 5^th Edition, Vol. 39 (2021) para. 49 αναφέρονται τα πιο κάτω:

 

“The kinds of behavior which may breach the term of trust and respect are in each case a question of fact for the tribunal, and entirely variable, but may include: (1) undermining the self-esteem and dignity of the employee [footnote 6. Hilton International Hotels (UK) v Protopapa [1990] IRLR 316 EAT (unmerited reprimanding in humiliating circumstances); Horkulak v. Cantor Fitzgerald International [2004] ICR 697……(legitimate demands for high standards of performance must be balanced by a fair system of enforcement with criticisms properly raised and handled; the level of any rebuke must be proportionate to the alleged failing on the part of the employee).]; (2) abusive and false accusations [footnote 7. Robinson v. Crompton Parkinson Ltd [1978] ICR 401….. ; Courtaulds Northern Textiles Ltd v. Andrew [1979] IRLR 84…]; (3)….; (4) intolerable behavior and bad language [footnote 9. Palmanor Ltd v. Cedron [1978] ICR 1008 ………..; Cantor Fitzgerald International v Bird [2002] IRLR 867…….]; (5)……; (6)…………….;(15)……………...”

 

Στην περίπτωση που διαπιστωθεί από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών («το Δ.Ε.Δ.») ότι η συμπεριφορά του εργοδότη παρείχε στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να παραιτηθεί λόγω παράβασης από την πλευρά του εργοδότη των όρων της σύμβασης εργασίας του και να αξιώσει αποζημιώσεις από τον εργοδότη, το Δ.Ε.Δ. θα πρέπει στη συνέχεια να εξετάσει τον λόγο, τον τρόπο και τον χρόνο αποχώρησης του εργοδοτουμένου από την εργασία του. Στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 5^th edition, Vol. 40 p. 170 para. 720, σημειώνονται τ’ ακόλουθα:

 

“The employee must leave in response to the breach of contract. While, as matter of fact, the employee may usually expected to indicate that he is treating the contract as repudiated, there is no rule of law that the employee must always inform the employer of the true reason for leaving. Delay in so doing may amount to waiver of the breach and affirmation of the contract, though this will depend on the facts of the case, and a realistic approach must be taken, so that it may be reasonable for the employee to work on for a period under protest, especially if trying to resolve matters without leaving or seeking other work before leaving.”

 

Σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας όταν υπάρχει παράβαση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη, ο εργοδοτούμενος πρέπει να αποδείξει ότι παραιτήθηκε από την εργασία του εξαιτίας αυτής της παράβασης για να έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί ότι εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση[16]. Το Δ.Ε.Δ. βασιζόμενο στα περιστατικά της κάθε υπόθεσης θα κρίνει κατά πόσον ο εργοδοτούμενος παραιτήθηκε εξαιτίας της καταγγελίας (repudiation) της σύμβασης από τον εργοδότη και όχι για κάποιον άλλο λόγο. Δεν αποτελεί προϋπόθεση η παράβαση των όρων εργοδότησης από τον εργοδότη να είναι ο μοναδικός λόγος της παραίτησης. Είναι αρκετό να είναι ο ουσιαστικός λόγος[17].

Από την στιγμή που εκδηλώθηκε η επιλήψιμη συμπεριφορά του εργοδότη (η παράβαση όρου της σύμβασης εργασίας ή εξάσκηση ενός συμβατικού δικαιώματος με τέτοιο τρόπο που κλονίζει το κλίμα αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης) που θα δικαιολογούσε την αποχώρηση του εργοδοτουμένου από την εργασία του (‘repudiatory breach’), ο εργοδοτούμενος έχει το δικαίωμα να θεωρήσει την εν λόγω συμπεριφορά ως καταγγελία της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη, να παραιτηθεί από την εργασία του τερματίζοντας τη σύμβαση εργασίας του με τον εργοδότη και να αξιώσει αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση. Αυτό το δικαίωμά του δεν παραμένει ανοιχτό στον εργοδοτούμενο επ’ αόριστον. Αν ο εργοδοτούμενος καθυστερήσει να εγκαταλείψει την εργασία του τότε μπορεί να θεωρηθεί ότι επιβεβαίωσε (affirm) τη σύμβαση εργασίας του και ότι παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να τερματίσει τη σύμβαση εργασίας του και να αξιώσει αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση από τον εργοδότη του. (Βλ. Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp (πιο πάνω), W.E. Cox Toner (International) Ltd v. Crook [1981] 1 I.C.R. 823). Το ζήτημα κατά ποσόν ο εργοδοτούμενος έχει επιβεβαιώσει ή όχι τη σύμβαση εργασίας ώστε να εμποδίζεται από το εξασκήσει το δικαίωμά του να τερματίσει τη σύμβαση εργασίας είναι ζήτημα γεγονότων[18]. Στην Πολ. Έφεση 101/2013 Κυπριακές Αερογραμμές Δημόσια Λτδ ν. ΧΧΧ Αντωνίου, ημερ. 16/07/2019 σημειώθηκαν τα πιο κάτω:

 

«Σύμφωνα με καλά θεμελιωμένες αρχές αφ΄ ης στιγμής εκδηλωθεί επιλήψιμη συμπεριφορά του εργοδότη, τέτοιας μορφής και έκτασης που θα δικαιολογούσε την αποχώρηση του εργοδοτούμενου, ο τελευταίος θα πρέπει να εγκαταλείψει την εργοδότησή του χωρίς καθυστέρηση ή τουλάχιστον εντός ευλόγου χρόνου. Το δικαίωμα του εργοδοτούμενου δεν παραμένει ανοικτό επ΄ αόριστο και τυχόν υπέρμετρη, υπό τις συνθήκες, καθυστέρηση εγκατάλειψης της εργασίας του μπορεί να θεωρηθεί και να εκληφθεί ως επιβεβαίωση της σύμβασης εργασίας, όπως αυτή τροποποιήθηκε ως αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του εργοδότη και ότι παραιτήθηκε από το δικαίωμά του προς τερματισμό και αξίωση αποζημιώσεων. Η συνεχιζόμενη προσφορά εργασίας από εργοδοτούμενο είναι δυνατόν, συνυπολογιζομένων όλων των σχετικών παραγόντων - μεταξύ των οποίων το διάστημα εργοδότησης και την απουσία οποιασδήποτε αμφισβήτησης - να κριθεί ως εγκατάλειψη της δυνατότητας επίκλησης των δικαιωμάτων του, μεταξύ των οποίων της καταγγελίας της σύμβασης ………………………………………………..………………………………. ………………………………………………………………………………………………………………… Εντέλει, κρίσιμος παράγοντας ως προς το τι συνιστά σημαντικό χρονικό διάστημα είναι τα ίδια τα γεγονότα που περιβάλλουν την κάθε περίπτωση. Ως εκ τούτου, η περίοδος που μεσολαβεί μεταξύ της εκδήλωσης της συμπεριφοράς από τον εργοδότη που δίδει το δικαίωμα παραίτησης στον εργοδοτούμενο και της χρονικής στιγμής της παραίτησης από αυτόν, δεν θα πρέπει να αντικρίζεται αποσπασματικά και από την άποψη της χρονικής και μόνο διάρκειας, αλλά υπό το φως των όλων περιστάσεων της υπόθεσης.»

 

 

Το Δ.Ε.Δ. κατά την απόφανσή του επί του εν λόγω ζητήματος οφείλει να λάβει υπόψη του όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης[19] (όπως π.χ. τον χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ της εκδήλωσης της συμπεριφοράς από τον εργοδότη που έδινε το δικαίωμα στον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί και της παραίτησης του εργοδοτουμένου, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόταν ο εργοδοτούμενος και το τί διαδραματίστηκε κατά την πιο πάνω περίοδο, την περίοδο απασχόλησης του εργοδοτουμένου, τη φύση της παράβασης του εργοδότη). Στην απόφαση του Employment Appeal Tribunal Ms RV Simms v. Sainsbury Supermarkets Ltd [2005] ΑLL ER (D) 144 παραπέμποντας στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση W.E. Cox Toner λέχθηκε ότι από τη στιγμή που ο εργοδοτούμενος καθιστά σαφή τη διαφωνία του με ό,τι γίνεται (δηλαδή την παράβαση όρων της σύμβασης εργασίας) δεν θα θεωρηθεί ότι έχει επιβεβαιώσει τη συμβατική σχέση με το να συνεχίζει να εργάζεται και να πληρώνεται για μια περιορισμένη χρονική περίοδο. Στην περίπτωση που ένας εργοδοτούμενος χωρίς να επιφυλάξει τη θέση του, συνεχίζει να εργάζεται για μεγάλο διάστημα μετά που ο εργοδότης ξεκαθαρίζει τη θέση του πάνω σε ένα θέμα όπου υπάρχει μεταξύ τους διαφωνία, τότε ο εργοδοτούμενος θεωρείται ότι επιβεβαίωσε τη σύμβαση και δεν μπορεί να επικαλεστεί εξαναγκασμό σε παραίτηση αργότερα. Το Employment Appeal Tribunal στην απόφασή του στην υπόθεση The Governing Body of St Edmund Canterbury Catholic High School v. Ann Hines, Appeal No.EAT 1138/02 ημερομ. 26.6.03[20] σημείωσε ότι κατά την εξέταση του κατά πόσον ο εργοδοτούμενος επιβεβαίωσε ή όχι την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας του προτού παραιτηθεί, η περίοδος απασχόλησης του εργοδοτουμένου είναι πάντα σχετική για το ζήτημα καθορισμού της χρονικής περιόδου που θεωρείται ως εύλογη για τον εργοδοτούμενο για να εξετάσει το θέμα προτού αποφασίσει να παραιτηθεί και να ισχυριστεί εξαναγκασμό σε παραίτηση. Στην Southern v Wadacre Ltd Appeal No. UKEAT/ 0380/09 ημερομ. 24.3.10 σημειώθηκε ότι το ερώτημα προς απόφανση είναι κατά πόσον ο εργοδοτούμενος, ρητά ή εξυπακουόμενα, επιβεβαίωσε τη σύμβαση και ότι η θέση ότι με το απλώς να παραμείνει ο εργοδοτούμενος στην εργασία του (χωρίς να ληφθούν υπόψη οι υπόλοιπες παράμετροι της υπόθεσης) σημαίνει απαραίτητα και επιβεβαίωση της σύμβασης είναι εσφαλμένη[21].

 

Εφαρμογή Νομικής Πτυχής

 

Θέτοντας τη συμπεριφορά της Εργοδότριας Εταιρείας στα πλαίσια όλων των νομικών αρχών που σημειώσαμε πιο πάνω και εκτιμώντας αντικειμενικά την εν λόγω συμπεριφορά εντός των δεδομένων και των περιστατικών της υπόθεσης που σημειώσαμε πιο πάνω, βρίσκουμε ότι η συμπεριφορά της Εργοδότριας Εταιρείας, (η οποία συνίστατο από τη συμπεριφορά που επέδειξε ο Θεόδωρος προς την Αιτήτρια στις 25/05/2018 το απόγευμα η οποία ήταν απαράδεκτα προσβλητική και μειωτική για την Αιτήτρια) ήταν τέτοια που μπορεί να θεωρηθεί ως συμπεριφορά που έβλαψε σοβαρά και/ή κατέστρεψε την αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ της Αιτήτριας και της Εργοδότριας Εταιρείας χωρίς εύλογη και ορθή αιτία και/ή ως συμπεριφορά ξεκάθαρα ασυμβίβαστης με το παραδεκτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη – εργοδοτουμένου. Κρίνουμε ότι οι πράξεις του Θεόδωρου ήταν τέτοιας μορφής και έκτασης που αποτελούν παραβίαση του εξυπακουόμενου όρου ότι ο εργοδότης δεν πρέπει να ενεργήσει με τρόπο που θα βλάψει το απαραίτητο για τη λειτουργία της εργασιακής σχέσης κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ του εργοδότη και εργοδοτούμενου. Δεν τέθηκε ενώπιόν μας οποιαδήποτε αποδεκτή μαρτυρία που να δικαιολογεί με οποιοδήποτε τρόπο την συμπεριφορά του Θεόδωρου. Ούτε αποδείχτηκε ότι, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, οι πράξεις του Θεόδωρου  αποτελούσαν μια λογική και ορθή απάντηση στην κατάσταση που βρέθηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Η εν λόγω συμπεριφορά του Θεόδωρου (και κατά συνέπεια της Εργοδότριας Εταιρείας) ήταν εκτός των παραδεκτών ορίων συμπεριφοράς ενός εργοδότη σε βαθμό που να δικαιολογείται η Αιτήτρια να τερματίσει την προσφορά των υπηρεσιών της καθότι αντικειμενικά κρινόμενη  είναι τέτοια που δεν αναμένεται από ένα εργοδοτούμενο να ανεχτεί. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω βρίσκουμε ότι η Αιτήτρια κατάφερε να αποδείξει ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω της συμπεριφοράς που επέδειξε η Εργοδότρια Εταιρεία και ότι δικαιούται σε αποζημιώσεις και πληρωμή αντί προειδοποίησης δυνάμει του Νόμου.

 

Η Αιτήτρια στην επιστολή παραίτησής της (Τεκμήριο 1) αναγράφει ξεκάθαρα τον λόγο που παραιτείται. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ένορκη κατάθεσή της εξήγησε για ποιο λόγο και κάτω από ποιες συνθήκες υπέβαλε την παραίτησή της. Η μαρτυρία της έγινε αποδεκτή και προβήκαμε στα ανάλογα ευρήματα γεγονότων. Δεν τέθηκε ενώπιόν μας άλλη αποδεκτή μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι η παραίτηση της Αιτήτριας οφείλετο σε κάποιο άλλο λόγο. Ως εκ τούτου βρίσκουμε ότι η Αιτήτρια παραιτήθηκε από την εργασία της λόγω της, σύμφωνα με την Αιτήτρια, συμπεριφοράς του Θεόδωρου και κατά συνέπεια της Εργοδότριας Εταιρείας προς αυτήν στις 25/05/2018.

 

Υπό το φως των αρχών της νομολογίας σε σχέση με το ζήτημα της επιβεβαίωσης τις οποίες παραθέσαμε πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της πράξης της Εργοδότριας Εταιρείας στις 25/05/2018, την περίοδο απασχόλησης της Αιτήτριας και την χρονική περίοδο που μεσολάβησε μεταξύ του επεισοδίου στις 25/05/2018 και της παραίτησης της Αιτήτριας, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ 25/05/2018 και 06/06/2018 (μετά από τρεις ημέρες αργίας η Αιτήτρια προσκόμισε άδεια ασθενείας μέχρι και τις 05/06/2018 (δηλαδή δεν επανήλθε στην εργασία της), στις 05/06/2018 σε επικοινωνία που είχε με τον Διογένη του ανάφερε ότι φοβάται να επιστρέψει στην εργασία της λόγω του Θεόδωρου και στη συνέχεια μετά από συζήτηση που είχε με τον Διογένη του είπε ότι θα το σκεφτεί αν θα επιστρέψει στην εργασία της και στις 06/06/2018 ημέρα που έπρεπε να επιστρέψει στην εργασία της υπέβαλε την παραίτησή της) κρίνουμε ότι δεν μπορεί να συναχθεί στην προκειμένη περίπτωση ότι η Αιτήτρια με τη συμπεριφορά της εξυπακουόμενα επιβεβαίωσε τη σύμβαση εργασίας της και ότι έχασε το δικαίωμά της να παραιτηθεί επικαλούμενη εξαναγκασμό σε παραίτηση.

 

Αποζημιώσεις

 

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία[22] ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τ’ ακόλουθα:

 

(α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου,

(β) την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου,

(γ) την απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου,

(δ)  τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου,

(ε) την ηλικία του εργοδοτούμενου.

 

Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμιά περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα.

 

Για σκοπούς του Νόμου οι εβδομαδιαίες απολαβές της Αιτήτριας ανέρχονται στο ποσό των €271,00 [(€1.084Χ13):52)].

 

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη (α) τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της Αιτήτριας όπως τις εκθέσαμε πιο πάνω, (β) το ύψος των εβδομαδιαίων απολαβών της Αιτήτριας (€271,00), (γ) την περίοδο υπηρεσίας της Αιτήτριας (15 συναπτά έτη), (δ) ότι η Αιτήτρια ήταν 35 χρόνων κατά την απόλυσή της (ηλικία που δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δύσκολη για εξεύρεση εργασίας) και (ε) ότι η Αιτήτρια μετά την απόλυσή της  έλαβε ανεργιακό επίδομα και στη συνέχεια βρήκε άλλη παρόμοια εργασία, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως της επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν στο ποσό που θα ελάμβανε αν απολυόταν ως πλεονάζον προσωπικό, δηλαδή  απολαβές 38 εβδομάδων, ήτοι €10.298 (38Χ€271).

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 9(ζ) του Νόμου η Αιτήτρια δικαιούται πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί με απολαβές 8 εβδομάδων, ήτοι ποσό €2.168 (8Χ€271).

 

Κατάληξη

 

            Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ’ ων η Αίτηση για τα πιο κάτω ποσά:

 

(α) το ποσό των €451,00 ως αναλογία 13^ου μισθού για το 2018,

(β) το ποσό των €2.168 ως πληρωμή αντί προειδοποίησης και

(γ) το ποσό των €10.298 ως αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση.

 

            Τα πιο πάνω ποσά φέρουν νόμιμο τόκο. 

 

            Επιδικάζουμε υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ’ ων η Αίτηση δικηγορικά έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.   

 

(Υπ.) ………………………………………

                                                          Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής

 

(Υπ.) …………………………………                         (Υπ.) ………………………………...

              M. Σμίλας, Μέλος                                                          Ν. Νικολάου, Μέλος

 

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ