ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Ενώπιον: Κ. Κύζη, προσ. Ε.Δ
Αρ. Αγωγής:1511/2023 (i-justice)
Μεταξύ:
DARYLE CALDER
Ενάγοντας/Καθ’ ού η Αίτηση
και
HTTC HYPERBARIC THERAPY TREATMENT CENTRE LIMITED (ΗΕ 255749)
Εναγόμενη/Αιτήτρια
Αίτηση της Εναγόμενης ημ.18/3/2025 για παροχή ασφάλειας εξόδων
Ημερομηνία:15/1/2026
Εμφανίσεις:
Για την Αιτήτρια/Εναγόμενη: κα. I. Γεωργιάδη για Γιώργος Γιάγκου
Για τον Καθ’ ού η Αίτηση/Ενάγοντα: κα. Στ. Στυλιανού
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
1. Ο Ενάγοντας με την παρούσα αγωγή αξιώνει από την Εναγόμενη το ποσό των €36.124,08 ως υπόλοιπο αξίας υπηρεσιών που προσέφερε στην Εναγόμενη και/ή δυνάμει τιμολογίων τα οποία ως ισχυρίζεται πλήρωσε από δικά του κεφάλαια για παροχή εξοπλισμού για την λειτουργία της Εναγόμενης και ενόσω ο ίδιος τελούσε υπό την θέση του Εκτελεστικού Διευθυντή (CEO) της Εναγόμενης. Η Εναγόμενη από την άλλη αρνείται και απορρίπτει κατηγορηματικά ότι ο Ενάγοντας ήταν εργοδοτούμενος της και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκαν εκ μέρους της Εναγόμενης οι εν λόγω πληρωμές αλλά ήταν αυθαίρετες και ως εκ τούτου η Εναγόμενη ανταπαιτεί από τον Ενάγοντα το ποσό των €40.000 για σοβαρή οικονομική ζημιά και απάτη την οποία διέπραξε σε βάρος της Εναγόμενη.
Β. ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ, ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ.
2. Η Εναγόμενη/Αιτήτρια την 18/3/2025 καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση με την οποία εξαιτείται τα ακόλουθα:
Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Ενάγοντα/Καθ’ ού η Αίτηση όπως εντός 30 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του παρόντος διατάγματος και/ή εντός οποιουδήποτε άλλου χρόνου καθορίσει το Σεβαστό Δικαστήριο καταθέσει στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ασφάλεια για τα έξοδα της στο ποσό των €15.202, 24 ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει ορθό το Σεβαστό Δικαστήριο σε μετρητά και/ή υπό μορφή τραπεζικής εγγύησης.
Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως ανασταλεί κάθε περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή μέχρις ότου δοθεί η ασφάλεια εξόδων που θα διαταχθεί και σε περίπτωση που δεν δοθεί εντός του χρόνου που θα διατάξει το Δικαστήριο, τότε η υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή να απορριφθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα/Καθ΄ού η Αίτηση.
3. Η υπό κρίση Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κα.Nicola Susanne Martine Friend, ημερομηνίας 18/3/2025. Στην ένορκη της δήλωση αναφέρονται συνοπτικά τα ακόλουθα. Είναι η γραμματέας της Εναγόμενης εταιρείας/Αιτήτριας («Αιτήτρια») και εργάζεται στην Αιτήτρια από το 2015 και είναι εξουσιοδοτημένη από αυτήν όπως προβεί στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης. Είναι η θέση της, ως λαμβάνει νομικής συμβουλής, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για παροχή ασφάλειας εξόδων από τον Καθ’ ού η Αίτηση/Ενάγοντα («Καθ’ ού η Αίτηση») καθότι ο Καθ’ ού η Αίτηση είναι Αυστραλός υπήκοος και κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε προσωρινά στην Λάρνακα. Όπως καλύτερα γνωρίζει ο Καθ’ ού η Αίτηση δεν διαθέτει περιουσία στην Κύπρο ή σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα που να δύναται να αποτελέσει το αντικείμενο εκτέλεσης και να εξασφαλίζει την πληρωμή των εξόδων της Αιτήτριας σε περίπτωση αποτυχίας της Αγωγής.
4. Η θέση της Αιτήτριας είναι ότι έχει πολύ καλή υπεράσπιση και θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι θα λάβει τα δικηγορικά της έξοδα που θα επωμιστεί για την προώθηση της Υπεράσπισης της καθότι ο Καθ’ ού η Αίτηση προχώρησε αυθαίρετα σε πληρωμές χωρίς την έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου της, ενώ καταχράστηκε χρήματα της Αιτήτριας αφού ζητούσε από πελάτες της Αιτήτριας να προχωρήσουν σε πληρωμές στον τραπεζικό του λογαριασμό. Λαμβάνοντας υπόψη την δυσκολία εκτέλεσης της Απόφασης αφού ο Καθ’ ού η Αίτηση είναι Αυστραλός υπήκοος και χωρίς δεσμούς με την Κύπρο, σε περίπτωση όπου η υπεράσπιση της Αιτήτριας είναι επιτυχής, η ανάκτηση των εξόδων της θα είναι εξαιρετικά δύσκολη ως και απίθανη. Επισυνάπτει προς τούτο προσχέδιο καταλόγου εξόδων, τα οποία σύμφωνα με την θέση της αναμένεται να ανέλθουν στο ποσό των €15.202,24.
5. Η Αίτηση βασίζεται στην Δ.15, Θ.3, Δ.39 ΘΘ 1 έως 5, 7 και Δ.48, Θ Θ 1 έως 7, 9 (t), 11 και 12, Δ.59, Δ.60 Θ 1-5 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στην διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου.
Γ. ΈΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ
6. Ο Καθ’ ού η Αίτηση καταχώρησε ένσταση την 16/10/2025 με 12 λόγους ένστασης, οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από τα ακόλουθα ζητήματα.
I. Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα επιφέρει αθέμιτο περιορισμό στο δικαίωμα πρόσβασης του Καθ’ ού η Αίτηση στο Δικαστήριο, το οποίο υπερισχύει των συμφερόντων της Αιτήτριας και το οποίο προστατεύεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ.
II. Η υπό κρίση Αίτηση υπόκειται σε απόρριψη καθ΄ υπόδειξη της αυστηρής νομολογιακής γραμμής ότι όταν ο Αιτητής είναι υπαίτιος για την οικονομική κατάσταση του Ενάγοντος δεν μπορεί να διαταχθεί ασφάλεια εξόδων. Οι περιστάσεις της παρούσας αίτησης συνιστούν υποδειγματική περίπτωση απόρριψης του Αιτήματός αφού είναι αδιαμφισβήτητο ότι η Αιτήτρια οφείλει στον Ενάγοντα τουλάχιστον το ποσό των €36.124,08.
III. Η επίδικη Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση σχεδόν 15 μήνες από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής.
IV. Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε προς οικονομική εξόντωση του Ενάγοντα με σκοπό την άσκηση υπέρμετρης πίεσης για απόσυρση της αγωγής και/ή αποτελεί μέρος των καταχρηστικών και/ή εκδικητικών διαδικασιών που έλαβε η Αιτήτρια μέχρι σήμερα.
V. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση εκτίθενται οι προσωπικές εντυπώσεις της ομνύουσας.
VI. Υπό την επιφύλαξη των πιο πάνω λόγων ένστασης, το ποσό των €15.202,24 που ζητείται ως ασφάλεια εξόδων είναι αυθαίρετο και/ή αβάσιμο.
7. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση συνεργάτιδας δικηγόρου της κας. Στυλιανού, η οποία εκπροσωπεί τον Καθ’ ού η Αίτηση και είναι εξουσιοδοτημένη από τον ίδιο να προβεί στην ένορκη δήλωση λόγω του ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση λόγω της φύσης της ενασχόλησης του απουσιάζει στο εξωτερικό. Η ενόρκως δηλούσα αρνείται τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και αναφέρει ότι η Αιτήτρια οφείλει στον Ενάγοντα τουλάχιστον το ποσό των €36.124,08 και ότι είναι υπαίτια για την παρούσα οικονομική του κατάσταση. Η καταχώρηση της Αίτησης ως αναφέρει έγινε καταχρηστικά και κακόπιστα με απόλυτο στόχο ο Καθ’ ού η Αίτηση να περιέλθει σε οικονομική εξόντωση και να αδυνατεί να συνεχίσει να προωθεί την αγωγή με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί να την αποσύρει. Ως ισχυρίζεται, δεν είναι η πρώτη προσπάθεια εξόντωσης του Ενάγοντα από την Αιτήτρια εφόσον η Αιτήτρια κατά ή περί τις 06/06/2023 είχε προβεί σε καταγγελία εναντίον του στην Αστυνομία για το κατ’ ισχυρισμό αδίκημα της κλοπής από Διευθυντή, η οποία ωστόσο ουδέποτε προωθήθηκε από την Αστυνομία, η οποία κατόπιν διερεύνησης δεν εντόπισε οποιοδήποτε ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον του που να δικαιολογεί ποινική δίωξη.
8. Επιπρόσθετα, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ο Καθ’ ού η Αίτηση έχει ισχυρούς δεσμούς με την Κύπρο και διαθέτει περιουσία στην Κύπρο υποκείμενη σε εκτέλεση σε περίπτωση επιτυχίας της υπόθεσης της Εναγόμενης. Συγκεκριμένα, είναι ο μοναδικός μέτοχος κυπριακής εταιρείας. Προσκομίζει ως Τεκμήριο 1, δέσμη εταιρικών εγγράφων της κυπριακής εταιρείας DWGC Holdings Ltd (ΗΕ 455322), ημερομηνία σύστασης 11/1/2024, από τα οποία προκύπτει ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση είναι ο αποκλειστικός μέτοχος των 1000 συνήθων μετοχών της. Περαιτέρω, ο καθ’ ού η Αίτηση είναι ιδιοκτήτης εταιρείας διεθνών δραστηριοτήτων, μέσω της οποίας εμπορεύεται και πωλεί θαλάμους υπερβαρικής οξυγονοθεραπείας παγκοσμίως. Αυτή η επιχειρηματική δραστηριότητα του συνδέεται με την Κυπριακή του εταιρεία. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 2, αντίγραφο αλλαγής ονόματος της εταιρείας του η οποία είναι εγγεγραμμένη στην Αυστραλία. Είναι επιπλέον η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η Αιτήτρια γνωρίζει πολύ καλά τις δραστηριότητες του Καθ’ ού η Αίτηση στην Κύπρο αλλά απέφυγε να ενημερώσει προς τούτο το Δικαστήριο.
9. Σε ότι αφορά το ποσό των €15.202,24 το οποίο ζητείται να καταβληθεί ως ασφάλεια εξόδων, είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι το ποσό αυτό είναι διογκωμένο και υπερβολικό καθότι η Αιτήτρια ζητά έξοδα και μάλιστα στο ψηλότερο ποσό της κλίμακας για 6 εμφανίσεις για οδηγίες, ενώ επιτρέπονται έξοδα μόνο για μία εμφάνιση οδηγιών. Επιπρόσθετα, συμπεριλήφθηκαν 6 μελλοντικές εμφανίσεις για Ακρόαση, στις οποίες δεν έγινε Ακρόαση και έτσι το ποσό διογκώθηκε κατά €1200. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ζητά €2000 ευρώ ως αεροπορικά εισιτήρια μαρτύρων, τα οποία σύμφωνα με τον Καθ’ ού η Αίτηση δεν θα έπρεπε καν να συμπεριληφθούν στο Δείγμα καταλόγου. Σύμφωνα με την θέση της ενόρκως δηλούσας, η έκδοση του διατάγματος στο υπερδιογκωμένο ποσό που ζητά η Αιτήτρια θα στερήσει ουσιαστικά το δικαίωμα του Καθ’ ού η Αίτηση για πρόσβαση στην δικαιοσύνη.
Δ. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
10. Η Ακρόαση της Αίτησης διεξήχθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων των δύο πλευρών τις οποίες παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Δεν ζητήθηκε ούτε η καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, ούτε και η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει τις γραπτές αγορεύσεις και θα παραπέμψει σε αυτές μόνο όταν το κρίνει αναγκαίο.
Ε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ-ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
11. Η υπό κρίση Αίτηση προωθείται στη βάση της Δ.60 (1) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα:
«A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus ή Κράτους-Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
12. Η Δ.60 Θ (1) έτυχε αντικείμενο εξέτασης σε πλειάδα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στην Abdulla Ahmad Alahmari v Alia the Royal Jordanian Airline (1990) 1 A.A.Δ.434, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου:
«Πράγματι δεν επιβάλλεται η έκδοση διαταγής για τα έξοδα οποτεδήποτε ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όπως υποδηλώνει ο όρος "may" (δύναται) που απαντάται στο πλαίσιο της Δ.60 κ1, που ασκείται δικαστικά. Το ίδιο υποστηρίζεται και από την αγγλική πρακτική, όπως συνοψίζεται στους Halsbury's Laws of England (4th ed., Vol. 37, pp. 384-385).
Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγων (εφεσείων) έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας, και ιδίως ακίνητης (που δε μετακινείται εύκολα), στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσής του..» (τονισμός του παρόντος Δικαστηρίου).
13. Παραπέμπω επίσης στην Απόφαση ημερομηνίας 18/9/2023 στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 390/2017, Μεταξύ: BiblioGlobus Ltd v Derova Ltd, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:
«Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι δεν εκδίδεται διαταγή για ασφάλεια εξόδων, εκεί όπου η έκδοση τέτοιας διαταγής απολήγει σε στέρηση του θεμελιώδους δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο (Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και Άρθρο 6(1) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία έχει κυρωθεί με τον Ν. 39/62). Και το εν λόγω δικαίωμα πλήττεται, όταν διάδικος που θα διαταχθεί να δώσει τέτοια ασφάλεια, δεν διαθέτει τα μέσα για την εξασφάλιση των εξόδων του αντιδίκου του (Conway v. Ηλία (2002) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1653). Σε τέτοια περίπτωση η ανάγκη προστασίας του διαδίκου που ζητά τη διαταγή, υποτάσσεται στο δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο του αντιδίκου του (Δημητρίου ν. Δημητρίου άλλως Στυλιανού (2014) 1(Α) 768).
14. Οι πιο πάνω νομολογιακές αρχές υιοθετήθηκαν και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου ημερομηνίας 8/8/2025 στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 424/2019, Μεταξύ: Τάσος Φωκάς Επιπλώσεις Λτδ και Lois Builders Ltd. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα.
«Η γενική νομολογιακή αρχή, είναι ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εξισορροπεί την εύλογη ανησυχία ενός εναγομένου ή εφεσίβλητου για τα έξοδα του, με το δικαίωμα του ενάγοντα ή εφεσείοντα, να προσφύγει στο Δικαστήριο.
Ως προς την στέρηση ενός διαδίκου να προσφύγει στη δικαιοσύνη ως αποτέλεσμα έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων, σχετική είναι η απόφαση Continental Ins. Co. of Hampshire v. O'Regan (1998) 1(Β) Α.Α.Δ. 1087. Λέχθηκε ότι η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του εναγομένου για συμμόρφωση με διάταγμα εξασφάλισης των εξόδων του τριτοδιαδίκου, δεν δικαιολογούσε την έκδοση σχετικής διαταγής. Διευκρινίστηκε εντούτοις ότι δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις που η ασφάλεια εξόδων οδηγεί έναν ενάγοντα ή εφεσείοντα σε αδυναμία να προσφύγει στην δικαιοσύνη, δεδομένου ότι υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες αυτός μπορεί να συμμορφωθεί με το σχετικό διάταγμα. Διάταγμα εκδίδεται επίσης όπου αποδεικνύεται ότι με εσκεμμένες ενέργειες ο ενάγων προκαλεί την αφερεγγυότητα του, ή επιδιώκει να αποφύγει τις όποιες δικές του, εκ της αντιδικίας, υποχρεώσεις. Όπου όμως αδιαμφησβήτητα ο ενάγων - εφεσείων δεν έχει την οικονομική δυνατότητα συμμόρφωσης, η ασφάλεια εξόδων δεν δικαιολογείται γιατί ισοδυναμεί με άρνηση δικαιοσύνης.
Είναι σαφές από την νομολογία ότι στην εξισορρόπηση των πιο πάνω παραγόντων, το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει η ασφάλεια εξόδων να λειτουργήσει με τρόπο, που θα στερήσει το δικαίωμα πρόσβασης στην δικαιοσύνη. Υποδεικνύεται σε πλειάδα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι η ασφάλεια για τα έξοδα, παρέχεται υπό το πρίσμα των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του Άρθρου 6(1) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνουν την πρόσβαση του ατόμου στο Δικαστήριο ως θεμελιώδες δικαίωμα του. Συναρτάται έτσι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, με τη δυνατότητα του διαδίκου ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια (βλ. μεταξύ άλλων Conway v. Elia (2002) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1653, 1656-7 & Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α (2003) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1698, 1700).
Στην υπόθεση Conway v. Elia (ανωτέρω), επισημάνθηκε ότι η Δ.60 αποτελούσε μέρος των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που εφαρμόζονταν κατά το χρόνο ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρήθηκε, όπως και οι θεσμοί, γενικά, σε ισχύ, υπό την αίρεση των διατάξεων του Άρθρου 188.1 του Συντάγματος, που επιβάλλουν την προσαρμογή των προνοιών τους προς το Σύνταγμα, περιλαμβανομένου του Άρθρου 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη».
15. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, προχωρώ να εξετάσω την επίδικη Αίτηση. Ξεκινώ από τον παράγοντα καθυστέρηση, τον οποίο προβάλλει ως λόγο ο Καθ’ ού η Αίτηση στην ένσταση του για απόρριψη της Αίτησης. Συγκεκριμένα, είναι η θέση του ότι η επίδικη Αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθότι καταχωρίστηκε σχεδόν 15 μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής. Όντως όπως προκύπτει από τον ηλεκτρονικό φάκελο, η επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε 15 μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής, ωστόσο δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι ενώ η αγωγή καταχωρήθηκε την 31/8/2023, η Έκθεση Απαίτησης καταχωρίστηκε μετά την πάροδο 9 μηνών ήτοι την 20/5/2024 και αφού είχε μεσολαβήσει αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της εκ μέρους της Αιτήτριας. Ως εκ τούτου, η Αίτηση καταχωρίστηκε φαινομενικά 15 μήνες μετά την καταχώριση της Αγωγής αλλά στην ουσία η Αίτηση καταχωρίστηκε 9 μήνες μετά την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, αφού στο μεσοδιάστημα δεν είχε προωθηθεί η αγωγή από τον Καθ’ ού η Αίτηση. Επιπρόσθετα, σημειώνω ότι ενώ η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε την 10/6/2024, δηλαδή μετά την πάροδο 20 ημερών από την Έκθεση Απαίτησης, η Απάντηση στην Υπεράσπιση του Ενάγοντα καταχωρίστηκε μετά την πάροδο 3 μηνών, ήτοι την 30/9/2024. Ως εκ τούτου από το πιο πάνω δικονομικό ιστορικό που έχει παρατεθεί θα μπορούσε να ειπωθεί ότι παρατηρείται καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής από πλευράς του Καθ’ού η Αίτηση. Με τα πιο πάνω δεδομένα και λαμβανομένου υπόψη ότι η καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης έγινε 9 μήνες μετά την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης, δεν θεωρώ ότι το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε συνιστά τέτοια καθυστέρηση, η οποία να πρέπει να οδηγήσει σε απόρριψη της κα ως εκ τούτου θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της.
16. Ερχόμενη στην ουσία της αίτησης, επισημαίνω ότι δεν αμφισβητείται από την πλευρά του Καθ΄ού η Αίτηση ότι είναι Αυστραλός υπήκοος και ότι η μόνιμη διαμονή του είναι στην Αυστραλία, παρά το ότι κατά τους ουσιώδης χρόνους με την αγωγή διέμενε προσωρινά στην Λάρνακα. Ως εκ τούτου, η Διαταγή 60 Θ.1 εκ πρώτης τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Το γεγονός όμως ότι ο Ενάγοντας είναι αλλοδαπός δεν πρέπει να οδηγήσει δίχως άλλο στην έγκριση της αίτησης αλλά συνιστά ένα από τους παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας(βλ Απόφαση Alahmari ανωτέρω), γι’ αυτό και θα προχωρήσω να εξετάσω και τους υπόλοιπους παράγοντες που πρέπει να λάβει υπόψη το Δικαστήριο όπως τα περιουσιακά του στοιχεία στην Κύπρο και η ισχύς της υπόθεσης του.
17. Σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, είναι η θέση του Καθ’ ού η Αίτηση όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση του, ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση είναι μοναδικός μέτοχος της εταιρείας DWGC Holdings Ltd και κατέχει 1000 συνήθεις μετοχές αξίας 1 ευρώ έκαστη (βλ Τεκμήριο 1 στην ένσταση). Η εταιρεία αυτή συνδέεται ως αναφέρθηκε στην ένορκη δήλωση μαζί με άλλη εταιρεία που κατέχει ο ίδιος εγγεγραμμένη στην Αυστραλία, μέσω της οποίας εμπορεύεται και πωλεί θαλάμους υπερβαρικής οξυγονοθεραπείας παγκοσμίως. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε από την Αιτήτρια καθότι δεν καταχωρήθηκε οποιαδήποτε απαντητική ένορκη δήλωση μέσω της οποίας να αντικρούεται ο εν λόγω ισχυρισμός αλλά ούτε και αντεξετάστηκε η ενόρκως δηλούσα. Την ίδια στιγμή όμως, δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι δεν δόθηκαν από τον Καθ’ ού η Αίτηση περαιτέρω πληροφορίες για τις δραστηριότητες της κυπριακής εταιρείας στην οποία είναι αποκλειστικός δικαιούχος και μέτοχος, για την αγοραία αξία των μετοχών αλλά και οποιεσδήποτε πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση του ιδίου.
18. Εν προκειμένω, ως αναφέρθηκε ανωτέρω στην Απόφαση Alahmari (βλ ανωτέρω), το πρωτόδικο Δικαστήριο εξετάζει εάν ο Ενάγοντας κατέχει περιουσία ιδίως ακίνητη, η οποία δεν μετακινείται εύκολα. Στην υπό κρίση περίπτωση εκτός από τις 1000 μετοχές σε κυπριακή εταιρεία τις οποίες κατέχει ο Καθ’ού η Αίτηση και οι οποίες αφορούν στην ουσία σε κινητή περιουσία, προκύπτει ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση δεν κατέχει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία στην Κύπρο, η οποία θα μπορούσε να εκποιηθεί προς κάλυψη των εξόδων της Εναγομένης. ¨Όπως προκύπτει νομολογιακά, στις περιπτώσεις όπου ο ο Καθ' ου η αίτηση είναι αλλοδαπός και δεν διαθέτει περιουσία μέσα στην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου που θα μπορούσε να εκποιηθεί για την ικανοποίηση οποιασδήποτε τυχόν διαταγής, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα ασκείται συνήθως υπέρ του αιτητή, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής (βλ Sally Line Ltd v GreenMar Navigation Ltd (1993) 1 A.A.Δ 633).
19. Περαιτέρω, η πλευρά του Καθ’ ού η Αίτηση προβάλλει σθεναρά την θέση ότι ο μόνος λόγος που η Αιτήτρια καταχώρησε την επίδικη Αίτηση είναι διότι προσπαθεί να τον εμποδίσει να προωθήσει την αγωγή και να διεκδικήσει τα ποσά που του οφείλει, στερώντας του με αυτό το τρόπο το δικαίωμα πρόσβασης στην δικαιοσύνη κατά παράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος. ¨Όπως προκύπτει από τις Αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του Εφετείου που παρατέθηκαν πιο πάνω (βλ Απόφαση στην Πολιτική Έφεση 390/2017 και στην Απόφαση ημερομηνίας 8/8/2025 στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 424/2019, Μεταξύ: Τάσος Φωκάς Επιπλώσεις Λτδ και Lois Builders Ltd), δεν εκδίδεται διαταγή για ασφάλεια εξόδων εκεί όπου η έκδοση της θα απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στην δικαιοσύνη και ότι το εν λόγω δικαίωμα πλήττεται όταν ο διάδικος που θα διαταχθεί να δώσει τέτοια ασφάλεια, δεν διαθέτει τα μέσα για την εξασφάλιση των εξόδων του αντιδίκου του. Το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού αυτού βρίσκεται στους ώμους του Καθ’ ού η Αίτηση για να προβάλει στοιχεία για την οικονομική κατάσταση του (βλ Studland Holdings Ltd κ.α v Σωφρονίου Ευσταθίου κ.α (2003) 1Γ Α.Α.Δ 1809). Στην προκειμένη περίπτωση, παρόλο που υποστηρίχθηκε σθεναρά και μέσω της ένστασης και μέσω της γραπτής αγόρευσης του καθ’ ού η Αίτηση, ότι σε περίπτωση έγκρισης της Αίτησης ο Καθ’ ού θα στερηθεί το δικαίωμα πρόσβασης στην δικαιοσύνη αφού θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης για να αποσύρει την αγωγή του, εντούτοις δεν προσκομίστηκε κανένα στοιχείο για την οικονομική του κατάσταση, πέραν του ότι είναι κάτοχος 1000 συνήθων μετοχών και κανένα άλλο στοιχείο δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο να δεικνύει έστω εκ πρώτης ότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα του στερήσει το δικαίωμα πρόβασης σε αυτή. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι ο ισχυρισμός του αυτός παρέμεινε ατεκμηρίωτος και το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξάγει οποιοδήποτε συμπέρασμα για την οικονομική του κατάσταση. Παραπέμπω σχετικά στην πρωτόδικη Απόφαση ημ.14/12/2020 της έντιμης δικαστή κ. Εφραίμ, τότε Π.Ε.Δ στην αγωγή με αριθμό: 3234/2016, Brookemil Ltd v Nimmo κ.α. όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με την παρούσα:
«Ο ισχυρισμός της Καθ’ής η Αίτηση ότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα αποστερήσει την πρόσβαση της στη δικαιοσύνη, έχει παραμείνει γενικός, αόριστος και παντελώς ατεκμηρίωτος. Η Καθ’ής η Αίτηση δεν παρέχει οποιαδήποτε στοιχεία για την οικονομική της κατάσταση και δυνατότητα με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατο για το Δικαστήριο για να αξιολογήσει αυτόν τον ισχυρισμό» (τονισμός του παρόντος Δικαστηρίου).
20. Μάλιστα, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση προβαίνει και σε αντιφατικούς ισχυρισμούς στην ένορκη του δήλωση καθότι ενώ αφενός παρουσιάζεται ως ένα άτομο με επιχειρηματική δράση παγκοσμίως, αφετέρου προβάλλει τον ισχυρισμό ότι δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει ασφάλεια εξόδων για τα έξοδα της Αιτήτριας και ότι σε περίπτωση έγκρισης της Αίτησης, θα λειτουργήσει αυτό ως μοχλός πίεσης για να αποσύρει την υπόθεση του. Πρέπει να ειπωθεί στο παρόν στάδιο ότι δεν έχει τεθεί οποιοδήποτε στοιχείο στην ένορκη δήλωση του Καθ’ ού η Αίτηση ότι η καταχώριση της Αίτησης έγινε με καταχρηστικό σκοπό και με σκοπό εξοντώσει οικονομικά τον Καθ’ ού η Αίτηση, με αποτέλεσμα οι ισχυρισμοί αυτοί να παραμένουν μετέωροι.
21. Αναφορικά με την ισχύ της υπόθεσης, στο παρόν στάδιο, το Δικαστήριο περιορίζεται απλά να διαπιστώσει την ισχύ της, χωρίς όμως να υπεισέρχεται με οποιονδήποτε τρόπο στην ουσία της αγωγής. Ως εκ τούτου, χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της αγωγής, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι από την Υπεράσπιση που καταχωρήθηκε δεν φαίνεται να προκύπτει οποιαδήποτε παραδοχή των θέσεων του Ενάγοντα, αντίθετα δε σημειώνω ότι η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι οποιεσδήποτε πληρωμές στις οποίες προέβη ο Καθ’ ού η Αίτηση ήταν αυθαίρετες και χωρίς την συγκατάθεση της και ότι μάλιστα ο ίδιος προέβη σε απάτη και πρόκληση οικονομικής ζημιάς σε βάρος της, εξ’ ού και καταχώρησε και σχετική Ανταπαίτηση για ποσό μεγαλύτερο της απαίτησης του Ενάγοντα. Ως εκ τούτου η θέση της Αιτήτριας, ως αυτή αντανακλάται από την Υπεράσπιση της, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανυπόστατη σε βαθμό που να αποκλειστεί στο παρόν στάδιο το οποιονδήποτε ενδεχόμενο επιτυχίας της. Παραπέμπω επί τούτου στην TBF (Cyprus) Ltd κ.ά. v. Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού κ.ά. (2003) 1(Α) Α.Α.Δ. 459, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ο ισχυρισμός των εφεσειόντων ότι έχουν καλή υπόθεση με μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας, που βασίζεται στη δική τους αποκλειστικά εκτίμηση, δεν είναι αρκετός για να αποτρέψει το Δικαστήριο από διατάγμα για παροχή ασφάλειας για έξοδα, εν όψει των άλλων περιστάσεων της υπόθεσης.»
.
22. Υπό το φως όλων των πιο πάνω παραγόντων που έχουν εξεταστεί και ιδιαίτερα δε της απουσίας οποιασδήποτε ακίνητης περιουσίας του Καθ’ ού η Αίτηση στην Κυπριακή Δημοκρατία ή εντός Ε.Ε σε συνδυασμό με το ότι ο Καθ’ ού η Αίτηση δεν διαμένει μόνιμα στην Κύπρο και σε περίπτωση που η αγωγή αποτύχει θα είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και αδύνατο η Αιτήτρια να ανακτήσει τα έξοδα της, κρίνω ότι δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της Αίτησης για να παρασχεθεί ασφάλεια εξόδων για τα έξοδα της Αιτήτριας. Ερχόμενη να εξετάσω το ύψος του ποσού, η Αιτήτρια αξιώνει το ποσό των €15.202,24 ως ασφάλεια εξόδων και έχει καταχωρήσει σχετικό κατάλογο εξόδων, το οποίο η πλευρά του Καθ’ ού η Αίτηση κρίνει υπερβολικό και συμφωνώ με αυτή την θέση. Όπως επισημάνθηκε στην Senior Service Ltd and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd and Another (1975) 1 C.L.R. 316, το ποσό ασφάλειας εξόδων είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα υποστεί ο διάδικος ο οποίος εξαιτείται την ασφάλεια. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα.
«Ordinarily, the amount to be given for security for costs is the amount which under normal circumstances, such costs are likely to be incurred by the party applying for such order.
Ελληνική μετάφραση : "Συνήθως το ποσό το οποίο καθορίζεται ως ασφάλεια για τα έξοδα είναι το ποσό το οποίο υπό κανονικάς συνθήκας είναι πιθανό να υποστεί το μέρος το οποίο εξαιτείται την έκδοση της διαταγής». Ως θέμα ορθής πρακτικής το ποσό το οποίο επιζητείται ως ασφάλεια, πρέπει να υποστηρίζεται με λεπτομέρειες (προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων) που να τείνουν να καθορίζουν το ύψος του.»
23. Το ύψος του ποσού ασφάλειας εξόδων βρίσκεται στην κρίση του Δικαστηρίου και όπως έχει αναφερθεί σχετικά στην υπόθεση Standard Ltd κ.ά. v. Gold Seal Ship. Co Ltd (1993) 1 Α.Α.Δ. 121, τα έξοδα δεν πρέπει να είναι ούτε φανταστικά ούτε καταπιεστικά, με την έννοια ότι απαγορεύουν ουσιαστικά την προσφυγή στο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Sally Line Ltd v. Greenmar Nav. Ltd κ.ά. λέχθηκε επίσης ότι η ασφάλεια που θα διαταχθεί μπορεί να καλύπτει έξοδα που έχουν προκύψει μέχρι τη δεδομένη στιγμή και ακόμα μελλοντικά έξοδα.
24. Μελετώντας το κατάλογο της Αιτήτριας διαπιστώνω ότι έχει συμπεριληφθεί το ποσό των €2000 για αεροπορικά έξοδα μαρτύρων και €200 για έξοδα διερμηνέα τα οποία κρίνω ότι δεν δικαιούται. Περαιτέρω, αντιπαραβάλλοντας τον κατάλογο με το σχετικό Παράρτημα του Διαδικαστικού Κανονισμού 3/1017, θεωρώ ότι θα πρέπει να αφαιρεθούν επίσης τα έξοδα που σχετίζονται με διάφορες παραστάσεις στον Πρωτοκολλητή για καταχώρηση διαφόρων εγγράφων, οι εμφανίσεις για έκδοση οδηγιών πέραν της μίας και οι 4 μελλοντικές εμφανίσεις για Ακρόαση(στις οποίες δεν διεξάχθηκε η Ακρόαση) και οι οποίες κρίνω ότι δεν δικαιολογούνται. Αφαιρώντας λοιπόν τα πιο πάνω ποσά που χρεώθηκαν στο κατάλογο, καταλήγω ότι το ποσό που δικαιούται η Αιτήτρια για παροχή ασφάλειας εξόδων είναι το ποσό των €6500.
Στ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
25. Ενόψει των ανωτέρω αναφερομένων η Αίτηση επιτυγχάνει. Ο Καθ’ ού η Αίτηση/ Ενάγοντας θα πρέπει εντός 30 ημερών από σήμερα να παρέχει ασφάλεια εξόδων είτε με κατάθεση του ποσού των €6500 σε μετρητά είτε με την παράδοση ανέκκλητης τραπεζικής εγγύησης στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου. Μέχρι τη συμμόρφωση και την καταβολή του εν λόγω ποσού ή την εκπνοή του χρόνου που έχει καθοριστεί, η διαδικασία στην αγωγή αναστέλλεται. Σε περίπτωση όπου ο Καθ’ ού η Αίτηση δεν συμμορφωθεί με την ασφάλεια εξόδων εντός της καθορισμένης προθεσμίας, τότε η αγωγή θα θεωρείται ότι έχει εγκαταλειφθεί και ως εκ τούτου θα θεωρείται απορριφθείσα και η Αιτήρια θα δικαιούται τα έξοδα της Αγωγής.
26. Σε ότι αφορά τα έξοδα της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και ως εκ τούτου επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ’ού η Αίτηση όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο αλλά θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής.
(Υπ)………………………
Κ. Κύζη, προσ.Ε.Δ
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο