ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής : 1161/2025

Μεταξύ:

1. Κριστίνα Νέστωρος

2. Lucian Panainte

3. Κώστα Νέστωρος

Ενάγοντων

και

 

1. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

2. C. ROUSHAS TRADING AND DEVELOPMENT LIMITED

Εναγόμενων

 

Αίτηση Εναγομένων ημ. 12/1/2026 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων

 

Ημερομηνία: 27/4/2026

 

Εμφανίσεις:

Για Ενάγοντες 1 και 3 Καθ’ ων η αίτηση: κ. Κ. Δημοσθένους

Για Εναγόμενους 1 Αιτητές: κ. Α. Γεωργιάδης

Για Εναγόμενους 2: κ. Χ. Χρυσάνθου

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Οι Εναγόμενοι με την υπό εξέταση αίτηση αξιώνουν εναντίον της Ενάγουσας 1 Καθ’ ης η αίτηση 1 και του Ενάγοντα 3 Καθ’ ου η αίτηση 2 τα κάτωθι:

«Α. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει και/ή εμποδίζει τους ενάγοντες αρ.1 και/ή 3 να εισέρχονται και/ή να προκαλούν οχληρία και/ή επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ακίνητη ιδιοκτησία των εναγόμενων αρ.1 στην οδό [ ] 10, [ ], Λευκωσία («οι Εστίες»), μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.

 

Β. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει και/ή εμποδίζει τους ενάγοντες αρ.1 και/ή 3 από του να παρεμποδίζουν και/ή παρενοχλούν με απειλές και/ή εκβιασμούς και/ή βρισιές και/ή άσκηση και/ή απειλή άσκησης βίας ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο τη διεξαγωγή εργασιών στις Εστίες από τους εναγόμενους αρ.1 και/ή 2 και/ή τους εργοδοτούμενους και/ή λειτουργούς και/ή αντιπροσώπους και/ή υπεργολάβους τους μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.»

Έχει σημασία όπως εκτεθεί το ιστορικό της μέχρι σήμερα διαδικασίας. Οι Ενάγοντες Καθ’ ων η αίτηση καταχώρησαν την Απαίτηση τους την 7/8/2025. Την ίδια μέρα καταχώρησαν και μονομερή αίτηση. Αντικείμενο της τελευταίας ήταν η παύση οχληρίας από τους Εναγόμενους, ελέω εργασιών που διεξήγαγαν σε ακίνητο παρακείμενο με αυτό που διαμένουν οι Ενάγοντες. Γενικότερα η αντιδικία μεταξύ των μερών άπτεται των εργασιών στις οποίες οι Εναγόμενοι 2 προβαίνουν σε ακίνητο ιδιοκτησίας των Εναγόμενων 1, κατά πόσο αυτές δημιουργούν οχληρία στους Ενάγοντες, αλλά και κατά πόσο οι τελευταίοι παρεμβαίνουν παρανόμως στο ακίνητο των Εναγομένων και παρενοχλούν αυτές τις εργασίες.

Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 19/12/2025 εξέδωσε το εξής διάταγμα:

«Οι Καθ’ ων η αίτηση 2, οι υπάλληλοι, οι αντιπρόσωποι, οι υπεργολάβοι και το εργατικό τους προσωπικό δύνανται να προβαίνουν σε εργασίες στο ακίνητο ιδιοκτησίας των Καθ’ ων η αιτηση 1, το οποίο γειτνιάζει με το επίδικο ακίνητο όπου διαμένουν οι Αιτητές. Όσες από τις ανωτέρω εργασίες στις οποίες θα προβαίνουν οι Καθ’ ων η αίτηση είναι θορυβώδεις, ενδεικτικά εργασιες που περιλαμβάνουν τη χρήση σκαπτικών μηχανημάτων τύπου «κάγκο», θα διεξάγονται αποκλειστικά και μόνο κατά τις ώρες λειτουργείας των δημόσιων δημοτικών σχολείων.»

Στο μεταξύ οι Αιτητές την 21/11/2025 καταχώρησαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Με την Ανταπαίτηση τους επιζητούν μεταξύ άλλων διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Καθ’ ων η αίτηση να εισέρχονται και να παρενοχλούν τις εργασίες που λαμβάνουν χώρα στο ακίνητο τους.

Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας. Κούλλας Ιωάννου, η οποία αναφέρει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση με απειλές, βρισιές, άσκηση βίας και εκβιασμούς, εμποδίζουν τη διεξαγωγή οποιωνδήποτε εργασιών στο έργο. Προς τούτο επισυνάπτει σχετικά επιστολές (Τεκμήρια 12 και 13) και ημερολόγιο εργοταξίου (Τεκμήριο 14). Το έργο προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου ότι αφορά την ανακαίνιση εστιών.

Στα Τεκμήριο 12 και 13 οι Εναγόμενοι 2 ενημερώνουν τους Αιτητές για τον τρόπο που οι Καθ’ ων η αίτηση παρακωλύουν τις εργασίες. Ενδεικτικά εκεί καταγράφεται ότι την 20/11/2025 η Καθ’ ης η αίτηση 1 φώναζε, απειλούσε και έριχνε νερό στο προσωπικό της Εναγόμενης 2, ενώ ο Καθ’ ου η αίτηση 2 απειλούσε ότι θα βάλει φωτιά στο εργοτάξιο, για να έρθει αργότερα η Αστυνομία στον χώρο. Την 17/12/2025 ο Καθ’ ου η αίτηση 1 έριχνε νερό και απειλούσε τους εργαζόμενους υπαλλήλους της Εναγόμενης 2. Στο Τεκμήριο 13 μάλιστα εκφράζεται η ανησυχία της Εναγόμενης 2, ότι με αυτές τις συμπεριφορές αποχωρεί προσωπικό τους και καθυστερεί το έργο. Στο Τεκμήριο 14 αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 2 έριχνε νερό στους εργαζόμενους της Εναγόμενης 2 με το πιεστικό του νερού.

Οι Εναγόμενοι προσπάθησαν να επαναρχίσουν με μη θορυβώδεις εργασίες στις 5/1/26 και 7/1/26, όμως και στις δύο περιπτώσεις εμποδίστηκαν από Καθ’ ων η αίτηση. Την 7/1/26, ο Καθ’ ου η αίτηση 2 κυκλοφορούσε στο εργοτάξιο απειλώντας τους υπαλλήλους των Εναγομένων 1 και 2 και ενώ είχε στη ζώνη του πτυσσόμενο μαχαίρι. Την ίδια ημέρα, οι Καθ’ ων η αίτηση έριχναν πέτρες και νερό στους υπαλλήλους των Εναγόμενων 1 και 2, εμποδίζοντάς τους από το να εκτελούν εργασίες στο Έργο.

Οι Καθ’ ων η αίτηση ασκούν βία ακόμη και στην παρουσία της αστυνομίας, εμποδίζοντας πλήρως τις εργασίες στο έργο. Η καθυστέρηση που προκαλείται στο πιθανότατα θα οδηγήσει σε απόρριψη χρονικά εξαρτώμενης χρηματοδότησης από τον Μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ, για ποσό πέραν των €6.900.000, καθώς και σε επιπρόσθετες απαιτήσεις των Εναγόμενων 2 εναντίον των Αιτητών για παράταση χρόνου και αποζημιώσεις. Οι Αιτητές, τέλος, δηλώνουν προθυμία να εφαρμόσουν το διάταγμα ημ. 19/12/2025.

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση εγείρουν σειρά λόγων ένστασης. Επί της ουσίας εισηγούνται ότι η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, είναι κακόπιστη και εμφορείται από αλλότρια κίνητρα και ότι οι Αιτητές έχουν αποκρύψει ουσιώδη, μείζονος και βαρύνουσας σημασίας γεγονότα, επί σκοπώ την παραπλάνηση για να εξασφαλίσουν τα αιτούμενα διατάγματα, δολίως. Εγείρουν ζήτημα κωλύμματος λόγω δεδικασμένου και κατάχρησης διαδικασίας από τους Αιτητές, όπως και ότι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης γέρνει υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.

Η Καθ’ ης η αίτηση 1 με ένορκη δήλωση αναφέρθηκε στην ποινική υπόθεση υπ’ αρ. 66/2026, με Κατηγορούσα Αρχή τον Αστυνομικό Διευθυντή Λευκωσίας και κατηγορούμενο τον Καθ’ ου η Αίτηση 2. Την 13/1/2026, το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση του Καθ’ ου η Αίτηση 2, εκδίδοντας διάταγμα, με το οποίο μεταξύ άλλων, απαγορεύει στον Καθ’ ου η Αίτηση 2 «να πλησιάζει τους εργαζόμενους στο εργοτάξιο το οποίο βρίσκεται πλησίον της οικίας του στην οδό [ ], Τ.Κ. [ ], στην εταιρεία C. Rousias Trading & Development LTD, καθώς και να τους παρενοχλεί ή εισέρχεται στον χώρο». Το διάταγμα αυτό παραμένει σε ισχύ αφού έφεση της Κατηγορούσας Αρχής απορρίφθηκε. Έτσι δημιουργείται κώλυμα λόγω δεδικασμένου αλλά και κατάχρηση διαδικασίας, καθότι με την έκδοση του ως άνω διατάγματος, υπάρχει ήδη ταύτιση γεγονότων, διαδίκων και ιδιότητας διαδίκων, με τα αιτούμενα διατάγματα που περιλαμβάνονται στην υπό κρίση Αίτηση κατά τη θέση της ομνύουσας.

Η ίδια αναφέρει ότι είναι αδύνατο να παρακώλυσε τις εργασίες των Εναγομένων 2 την 5/1/2025 καθώς απουσίαζε από την Κύπρο. Αναφέρει ότι δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία για την όποια εμπλοκή της, ούτε καταγγέλθηκε σχετικά.

Η Καθ’ ης η αίτηση 1 προβαίνει σε ευρεία αναφορά σε διεξαγωγή θορυβωδών εργασιών των Εναγομένων πέραν των ωρών που προβλέπει το διάταγμα και σε ζημιές που προκαλούν αυτές οι εργασίες, επισυνάπτοντας μάλιστα σχετικά τεκμήρια. Με κάθε σεβασμό αυτοί οι ισχυρισμοί δεν δύνανται να εξεταστούν στο πλαίσιο της υπό κρίση αίτησης, αλλά παρέχεται σειρά δικονομικών διαβημάτων στους Καθ’ ων η αίτηση ώστε να διεκδικήσουν αφενός αποζημιώσεις για τις όποιες βλάβες τους και αφετέρου την τιμωρία όποιου δεν τηρεί το εκδοθέν διάταγμα.

Με συμπληρωματική της ένορκη δήλωση η κα. Ιωάννου επισυνάπτει τρία βίντεο  (Τεκμήριο 15). Τα δύο είναι από τον λογαριασμό της Καθ’ ης η αίτηση 1 στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, «Tik Tok». Στο πρώτο φαίνονται δύο πρόσωπα ένας άνδρας και μια γυναίκα να επιτίθενται φραστικά στον Δήμαρχο Λευκωσίας αναφορικά με την υπόθεση και τα παράπονα των Καθ’ ων η αίτηση. Στο δεύτερο φαίνεται αστυνομικοί να ακινητοποιούν τον Καθ’ ου η αίτηση 2 και να αφαιρούν 3 μαχαίρια που είχε στην κατοχή του. Ακούγεται και γυναικεία φωνή, η οποία ανήκει στην Καθ’ ης η αίτηση 1^, η οποία βιντεογραφούσε, υποστηρίζει η ομνύουσα. Στο τρίτο βίντεο το οποίο λήφθηκε από υπάλληλο της Ενάγουσας 2, φαίνεται η Καθ’ ης η αίτηση 1 να δημιουργεί κακόβουλα οπές στο ακίνητο των Αιτητών με τη χρήση κάγκο.

Επισυνάπτεται επίσης αλληλογραφία των Εναγόμενων με το Υπουργείο Δικαιοσύνης (Τεκμήρια 16 έως 21), όπου καλούν την πολιτεία να προστατεύσει τους εργαζόμενους στο έργο, την περιουσία των Αιτητών αλλά και να διασφαλίσουν την ασφαλή συνέχιση των εργασιών. Στα ως άνω τεκμήρια περιλαμβάνεται και επιστολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης (Τεκμήριο 18), όπου απαριθμούνται οι ενέργειες στις οποίες προέβησαν για το εν λόγω θέμα.

Η κα. Ιωάννου αναφέρει ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 2 βρίσκεται πλέον υπό κράτηση αφού παρέβη τους όρους του εναντίον του διατάγματος, όπως του είχαν επιβληθεί από το ποινικό δικαστήριο. Αναφέρεται τέλος σε νέες ενέργειες της Καθ’ ης η αίτηση 1, η οποία την 18/2/26 παρεμπόδιζε την τοποθέτηση σκαλωσιών, μέχρι που ειδοποιήθηκε η αστυνομία, στις 19/2/26 και 20/2/26 δημιούργησε ξανά οπές στον τοίχο του έργου των Αιτητών, έριξε νερό σε εργάτες των Εναγόμενων 2 με πιεστικό και απείλησε εργάτη ο οποίος είχε υποστεί ηλεκτροπληξία σε περιστατικό την 27/1/26.

Συμπληρωματική ένορκη δήλωση κατέθεσε και η Καθ’ ης η αίτηση 1. Σχολιάζει τα τρία βίντεο αναφέροντας ότι στο πρώτο δεν προβαίνουν σε οτιδήποτε μεμπτό η ίδια και ο πατέρας της, στο δεύτερο ακινητοποιείται ο Καθ’ ου η αίτηση 2, αλλά εντός του αστυνομικού σταθμού Λυκαβηττού χωρίς να αφορά τα επίδικα και στο τρίτο δεν αρνείται ότι παρουσιάζεται η ίδια. Εγείρει παραβιάσεις του διατάγματος που είχε εκδοθεί την 19/12/2025 από τους Αιτητές και αναφέρει ότι έχει τροχοδρομήσει σχετικές δικαστικές διαδικασίες.

Οι συνήγοροι των μερών κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες θα γίνεται αναφορά, όπου κρίνεται σκόπιμο.

Οι Καθ’ ων η αίτηση με τους λόγους ένστασης 4 και 8 εγείρουν ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια στη διαδικασία. Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Διατάγματα, Πρώτη Έκδοση, 2016, σελ. 164:

«η υποχρέωση αποκάλυψης τυγχάνει εφαρμογής μόνο σε μονομερείς αιτήσεις και όχι σε περιπτώσεις αιτήσεων ex parte οι οποίες μετατρέπονται σε δια κλήσεως.»

Την αρχή αυτή ανευρίσκουμε σε απόφαση του Α. Πασχαλίδη Δικαστή Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν τότε, στην Αναφορικά με τη Γαβριέλλα Βαλεντίνα Μιχαήλ [2012] 1 ΑΑΔ 1943, η οποία υιοθετήθηκε σε μεταγενέστερη νομολογία. Συνεπώς το Δικαστήριο, δεν δύναται να εξετάσει εν προκειμένω ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων, αφού δεν έχει εκδοθεί μονομερώς διάταγμα, ούτε έχει καταδειχθεί ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια.

Αναφορικά με τα ζητήματα δεδικασμένου και κατάχρησης διαδικασίας που εγείρουν οι Καθ’ ων η αίτηση αυτά εδράζονται στην έκδοση διατάγματος από ποινικό δικαστήριο, εναντίον του Καθ’ ου η αίτηση 2. Με το διάταγμα απαγορεύεται στον Καθ’ ου η Αίτηση 2 να πλησιάζει τους εργαζόμενους στο εργοτάξιο το οποίο βρίσκεται πλησίον του επίδικου ακινήτου, καθώς και να τους παρενοχλεί ή εισέρχεται στον χώρο.

Προς υποστήριξη της εν λόγω θέσης τους εισηγούνται οι Καθ’ ων η αίτηση ότι υφίσταται ταύτιση πραγματικών περιστατικών, διαδίκων και επίδικων θεμάτων, ενώ παραπέμπουν και στην Δ/ντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα [1995] 1 Α.Α.Δ. 217. Εκεί είχε διαφανεί ότι η Πολιτική Έφεση 9173 και η Αίτηση 1/94 του Επαρχιακού Δικαστηρίου, είχαν τον ίδιο σκοπό, την έκδοση του Τζεννάρο Περρέλλα. Αντιμετώπιζε επομένως ο Περρέλλα δύο παράλληλες διαδικασίες, ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενό τους για την έκδοσή του. Αποφασίστηκε ότι η συνύπαρξη των δύο διαδικασιών συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Στην ECLI:CY:DOD:2019:8, xxxx ν. xxxx, Έφεση Αρ. 33/2016, 28/5/2019, ο εφεσείων όχι μόνο είχε στη διάθεση του, αλλά και άσκησε διάφορα ένδικα μέσα με στόχο να υπερασπιστεί και επαναφέρει το διάταγμα που υπήρχε προς όφελος του και εκδόθηκε εκ συμφώνου, για να ανεύρει κατάχρηση το Δικαστήριο.

Με κάθε σεβασμό αλλά η υπό εξέταση υπόθεση δεν μπορεί ούτε κατ’ αναλογία να ακολουθήσεις τις αρχές των δύο ως άνω αποφάσεων. Συγκεκριμένα, σε ότι αφορά την κατάχρηση διαδικασίας, όταν τίθεται ζήτημα κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο πρέπει να βεβαιώνεται ότι η περίπτωση είναι ξεκάθαρα καταχρηστικής φύσης. Αυτό αναφέρθηκε στην Pambos & Kostakis Moleskis Trading Ltd και Άλλοι ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd [2011] 2 ΑΑΔ 365, όπου κρίθηκε ότι αν η κύρια θεραπεία διαφέρει σε μια εκ των δύο παράλληλων διαδικασιών, δεν τίθεται θέμα κατάχρησης διαδικασίας.

Απολύτως σχετική με τους εγειρόμενους ισχυρισμούς για δεδικασμένο και κατάχρηση διαδικασίας είναι και η Σολωμός Αργυρού v. Άνκα Ζαφίροβα Ιανακίεβα κ.α., Πολιτική Έφεση αρ. Ε47/21, 21/3/2025. Στην ως άνω απόφαση είχαν πρωτοδίκως γίνει αποδεκτές οι προδικαστικές ενστάσεις των εφεσιβλήτων για την ύπαρξη δεδικασμένου και κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας από τον εφεσείοντα. Η πρωτόδικη κρίση ανατράπηκε. Το Εφετείο μεταξύ άλλων εξήγησε ότι:

«βασική αρχή του δεδικασμένου όπως προαναφέρθηκε, είναι η ταύτιση των επιδίκων θεμάτων. Τα επίδικα θέματα μιας αστικής αγωγής, είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά της ποινικής δίκης, έστω και αν στηρίζονται στα ίδια γεγονότα. Είναι καλά νομολογημένο ότι το αποτέλεσμα της ποινικής δίκης, είτε πρόκειται για αθώωση, είτε για καταδίκη, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαρτυρία στην αστική δίκη. Πόσο δε μάλλον να συνιστά δεδικασμένο.»

Πιο κάτω στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι:

«δεν στοιχειοθετείται κατάχρηση όταν οι δικαστικές διαδικασίες δεν είναι ταυτόσημες, με την έννοια ότι δεν επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό και έχουν διαφορετικά επίδικα θέματα»

Αναλόγως και εν προκειμένω. Όπως οι ίδιοι οι Καθ’ ων η αίτηση παραδέχονται, η ποινική δίωξη κινείται από τον Αστυνομικό Διευθυντή Λευκωσίας και όχι τους Αιτητές. Κατηγορούμενος στην ποινική διαδικασία είναι μόνο ο Καθ’ ου η αίτηση 2 και όχι η Καθ’ ης η αίτηση 1. Δεν έχει διευκρινιστεί η νομική βάση στην οποία στηρίζεται το διάταγμα που εκεί εκδόθηκε, αλλά όπως πολύ εύστοχα διευκρινίζει το Εφετείο στην Αργυρού, πιο πάνω, τα επίδικα θέματα της ποινικής είναι εντελώς διαφορετικά από την αστική υπόθεση. Δεν είναι οι ίδιοι διάδικοι που κινούν εκάστη διαδικασία άλλωστε. Η ποινική διαδικασία προκύπτει να κινήθηκε από την Αστυνομία και να τυγχάνει χειρισμού από δικηγόρους της Εισαγγελίας, σε αντίθεση με την αστική, όπου ιδιώτες δικηγόροι εκπροσωπούν τους Αιτητές[1]. Οι τελευταίοι δηλαδή, δεν μπορεί να κριθεί ότι καταχράζονται τη δικαστική διαδικασία γιατί μόνο την υπό εξέταση αίτηση καταχώρησαν με την οποία επιδιώκουν προστασία των δικαιωμάτων τους. Η ποινική διαδικασία, έχει άλλα επίδικα θέματα, άλλο σκοπό, διαφορετικούς διαδίκους και συνεπώς δεν μπορούν να καρποφορήσουν οι ισχυρισμοί περί κατάχρησης διαδικασίας και δεδικασμένου.

Εξουσία για έκδοση διατάγματος της φύσεως του επίδικου παρέχουν οι πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (14/1960). Εξετάζεται η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής και αν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του Διατάγματος.

Ως προς τον τρόπο εξέτασης των προϋποθέσεων που το άρθρο 32 θέτει, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων του άρθρου 32 και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της^[2].

Ως προς την συζητήσιμη υπόθεση ή σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, αυτό είναι αλληλένδετο με την βάση της αγωγής ή της κυρίως αίτησης. Η έννοια του «σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση» δεν αφορά στη «σοβαρότητα της υπόθεσης», αλλά στο κατά πόσον το δικόγραφο του Αιτητή αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα^[3].

Είναι παραδεκτό ότι οι Αιτητές είναι ιδιοκτήτες του ακινήτου και προβαίνουν σε συγκεκριμένο έργο. Παραπονούνταν από τα αρχικά στάδια της υπόθεσης και κατά την εκδίκαση της προηγούμενης αίτησης ότι οι Καθ’ ων η αίτηση παρανόμως επεμβαίνουν στο ακίνητο, χωρίς να τους αφήνουν να τελέσουν εργασίες. Ήταν δηλαδή σταθερή και απαρασάλευτη η θέση των Αιτητών ότι οι Ενάγοντες παρενοχλούν τις εργασίες τους στο έργο, γι’ αυτό και είχαν προβεί σε συμφωνία με αυτούς για εργασία σε συγκεκριμένες ώρες και εκδόθηκε ανάλογο διάταγμα. Αποκαλύπτεται λοιπόν αγώγιμο τους δικαίωμα σχετικά με παράνομη επέμβαση και την παράβαση της μεταξύ των μερών συμφωνίας. Αξίζει να αναφερθεί ότι παρέχεται δικαιοδοτικό έρεισμα καταχώρησης της αίτησης αφού αφενός έχει καταχωρηθεί ανταπαίτηση από τους Αιτητές και αφετέρου η θεραπεία που ζητούν πηγάζει από την Απαίτηση των Καθ’ ων η αίτηση[4].

Αναφορικά με το δεύτερο κριτήριο του άρθρου 32 του Νόμου 14/1940, η έννοια της ορατής πιθανότητας έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις^[5]. Δεν χρειάζεται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του^[6].

Επίσης κρίνεται ότι καταδείχθηκαν σοβαρές ενδείξεις περί ύπαρξης ουσιαστικού δικαιώματος των Αιτητών. Έχουν παρουσιάσει μαρτυρία πραγματική και άλλη που καταδεικνύει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση παρακωλύουν τη διεξαγωγή του έργου των Αιτητών από τους Εναγόμενους 2. Συγκεκριμένα κατατέθηκαν βίντεο στα οποία αφενός δεικνύεται οι επιθετική συμπεριφορά των Καθ’ ων η αίτηση και αφετέρου διαφαίνεται η Καθ’ ης η αίτηση 1 να επιχειρεί οπές επί του ακινήτου των Αιτητών. Επιπρόσθετα κατατέθηκαν οι επιστολές των Εναγόμενων 2, με τις οποίες οι τελευταίοι περιγράφουν πως οι Καθ’ ων η αίτηση παρακώλυσαν τις εργασίες τους, αλλά και ότι προσωπικό τους έχει παραιτηθεί λόγω αυτής της συμπεριφοράς. Και οι Αιτητές περιγράφουν περαιτέρω πρόσφατες ενέργειες της Καθ’ ης η αίτηση 1, με τις οποίες επηρεάζεται η εξέλιξη του έργου. Επιπλέον κατατέθηκαν επιστολές προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η σχετική απάντηση, μέσω της οποίας προκύπτει κινητοποίηση ως προς τις ενέργειες των Καθ’ ων η αίτηση, η οποία κινητοποίηση φαίνεται να οδήγησε και στην καταχώρηση ποινικής υπόθεσης εναντίον του Καθ’ ου η αίτηση 2.

Τα ως άνω αναφέρονται χωρίς σε καμία περίπτωση να προβαίνω σε πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αποτελούν τα ευρήματα του Δικαστηρίου σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο, σύμφωνα πάντα με τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου μέσω των ενόρκων δηλώσεων των μερών. Άλλωστε στο πρώιμο αυτό στάδιο της διαδικασίας δεν αναμένεται ούτε και είναι ορθό να επιλύονται και να αποφασίζονται αντικρουόμενα πραγματικά ζητήματα ή δύσκολα νομικά σημεία, για τα οποία θα ακολουθήσει λεπτομερής επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση στα πλαίσια της ακρόασης της ουσίας της αγωγής^[7].

Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι η Αιτήτρια δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Επίσης, ακόμη και εκεί που η ζημιά θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, η Αιτήτρια δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού^[8]. Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη^[9].

Η εξέλιξη του έργου των Αιτητών, φαίνεται να έχει ήδη καθυστερήσει (βλ. Τεκμήριο 20). Όπως οι Αιτητές έχουν εξηγήσει κινδυνεύουν να χάσουν χρηματοδοτήσεις σε σχέση με το έργο, κινδυνεύουν με εναντίον τους δικαστικά διαβήματα από τους Εναγόμενους 2, αλλά και με ματαίωση του έργου. Ακόμα και οι Εναγόμενοι 2 αναφέρουν ζημιά από τη συμπεριφορά των Καθ’ ων η αίτηση (βλ. Τεκμήριο 13)[10]. Έχει λοιπόν τέτοια επίδραση η φερόμενη συμπεριφορά των Καθ’ ων η αίτηση, η οποία δημιουργεί σημαντική βλάβη, τόσο χρηματική μέσω της απώλειας χρηματοδοτήσεων, όσο και ανεπανόρθωτη με την επαπειλούμενη ματαίωση του έργου αλλά και επιπτώσεις που έχει σε τρίτους. Πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32.

Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί. Το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει το ίδιο που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας δηλαδή υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, με γνώμονα μεταξύ άλλων ποιος διάδικος θα υποστεί την μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή μη του Διατάγματος^[11].

Στην προκείμενη περίπτωση το ισοζύγιο της ευχέρεια κλίνει υπέρ των Αιτητών για τους κάτωθι λόγους:

Α. Διακυβεύεται η εκμετάλλευση του ακινήτου των Αιτητών. Οι εκεί εργασίες για την ανοικοδόμηση φοιτητικών εστιών έχουν εξασφαλίσει σημαντική χρηματοδότηση, την οποία κινδυνεύουν να χάσουν αν δημιουργηθεί καθυστέρηση, όπως οι εργολάβοι του έργου παραπονούνται ότι δημιουργείται.

Β. Το Δικαστήριο έχει ήδη ρυθμίσει την ώρα που θα λαμβάνουν χώρα οι θορυβώδεις εργασίες των Εναγόμενων 2, με το διάταγμα του ημερομηνίας 19/12/2025. Οι Αιτητές ρητώς δηλώνουν έτοιμοι να εφαρμόσουν το εν λόγω διάταγμα. Αν όπως παραπονούνται οι Καθ’ ων η αίτηση παραβιάζεται από τον οποιοδήποτε το διάταγμα ημερομηνίας 19/12/2025, δύνανται να προβούν στα απαραίτητα διαβήματα, ώστε αφενός να επιβληθεί τιμωρία και αφετέρου να διαφυλαχθεί η εφαρμογή του διατάγματος.

Γ. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που εισηγούνται οι Αιτητές, είναι την απόλαυση της περιουσίας τους όπως οι ίδιοι επιθυμούν, ήτοι μέσω της απρόσκοπτης συνέχισης των εργασιών. Η όποια επέμβαση στις εργασίες και δη βίαιη, δεν είναι επιτρεπτή. Αυτού του είδους της παρεμβάσεις, κρίνεται ότι είναι δίκαιο και θα απαγορεύσει το Δικαστήριο με το εξαιτούμενο διάταγμα. Η σχετική υποχρέωση του Δικαστηρίου πηγάζει και από τη νομολογία του ΕΔΔΑ όπου προβλέπεται πως τα κράτη υπέχουν θετική υποχρέωση να διαφυλάσσουν το δικαίωμα της ειρηνικής απόλαυσης της περιουσίας των πολιτών τους, λαμβάνοντας μάλιστα επαρκή μέτρα, ακόμα και αν ο περιορισμός του εν λόγω δικαιώματος διαπράττεται από άλλους ιδιώτες^[12].

Στη βάση των πιο πάνω εκδίδεται το ακόλουθο διάταγμα:

«Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Καθ’ ων η αίτηση να εισέρχονται στο ακίνητο στην οδό Αριστείδου 10, 1015, Άγιος Σάββας, Λευκωσία ή να εμποδίζουν, παρενοχλούν, μιλούν ή προβαίνουν στην οποιαδήποτε πράξη που να απευθύνεται στους εργοδοτούμενους, λειτουργούς, αντιπροσώπους ή υπεργολάβους των Εναγόμενων 1 και 2  μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή νεότερη διαταγή του Δικαστηρίου.»

Το ως άνω διάταγμα εκδίδεται υπό τον όρο ότι οι Αιτητές μέσα σε τρεις ημέρες, θα υπογράψουν εγγύηση για τυχόν ζημιές τις οποίες θα υποστούν οι Καθ’ ων η αίτηση εξαιτίας της τυχόν λανθασμένης έκδοσης του προαναφερόμενου διατάγματος, ύψους €30.000^[13].

Αναφορικά με τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος αυτά να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση. Το ποσό καθορίζεται στα €800 πλέον ΦΠΑ ως ο συνοπτικός υπολογισμός στον οποίο προέβη το Δικαστήριο (Βλ. Κανονισμοί 39.4 (1) (α) και 39.7), καταβλητέα αμέσως. Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι οι διάδικοι δεν καταχώρησαν σχετικό κατάλογο ως ήταν καθήκον τους και ο Θεσμός 39.9 ορίζει.

 

(Υπ.)………………………………

Α. Λουκά Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής