ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Αίτηση/Έφεση: 209/25
Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και επί τοις Αφορώσι και τον Περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ.224 ως και τις τροποποιήσεις τους.
Μεταξύ:
1. Χρίστος Σάββα
2. Χρυσάνθη Χατζηπαναγιώτου
Εφεσείοντες/Αιτητές
και
Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ
Εφεσίβλητη/Καθ’ ης η αίτηση
Ημερομηνία: 3 Οκτωβρίου, 2025
Εμφανίσεις:
Για Εφεσείοντες/Αιτητές: κος Γ.Χ. Σιαηλής
Για Εφεσίβλητη/Καθ’ ης η αίτηση: κ.κ. Aristi Korakidou – Makridou LLC
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την υπό κρίση Έφεση, οι εφεσείοντες αιτούνται τον παραμερισμό της ειδοποίησης τύπος ΙΑ ημερομηνίας 14.7.25, με την οποία ορίστηκε ο πλειστηριασμός του ενυπόθηκου ακινήτου, το οποίο αφορά την υποθήκη Υ5800/2006, στις 10.10.25.
Η Έφεση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9(Ι)/65 ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στο Μέρος VIA το οποίο διέπει την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή.
Σύμφωνα με τους λόγους έφεσης, ως αυτοί έχουν περιοριστεί με την αγόρευση των εφεσειόντων, η προσβαλλόμενη ειδοποίηση τύπου ΙΑ θα πρέπει να παραμεριστεί λόγω του ότι αυτή στάληκε πριν την λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή, αφού δεν στάληκε και δεν επιδόθηκε ειδοποίηση τύπος Ι στους αιτητές, ούτε προηγήθηκε η αποστολή της ειδοποίησης τύπος Θ και δεν παρήλθαν οι 30 ημέρες για αποστολή της ειδοποίησης τύπος Ι (1ος και 3ος Λόγος Έφεσης). Θα πρέπει επίσης να παρεμεριστεί λόγω του ότι η προσβαλλόμενη ειδοποίηση δεν επιδόθηκε δεόντως στους αιτητές (2ος Λόγος Έφεσης).
Η έφεση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του αιτητή 1, στην οποία αναφέρει το ιστορικό παραχώρησης της υποθήκης προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων. Ο ίδιος και η σύζυγος του, αιτήτρια 2, δεν έλαβαν ειδοποιήσεις τύπος Θ και Ι, ενώ στις 7.8.25 παρέλαβε μέσω ιδιώτη επιδότη την ειδοποίηση τύπος ΙΑ, ημερομηνίας 14.7.25. Ως υποστηρίζει, δεν ειδοποιήθηκε να παραλάβει από το ταχυδρομείο οτιδήποτε, ούτε έλαβε σχετικη ειδοποίηση, υποστηρίζοντας ότι η επίδοση μέσω ταχυδρομείου δεν είχε καταστεί ανέφικτη για να μπορεί η εφεσίβλητη να προχωρήσει στην ιδιωτική επίδοση. Εξ’ όσων γνωρίζει, σύμφωνα με το τεκμήριο 2, έχει 30 ημέρες από την ημέρα που εκδίδεται το ειδοποιητήριο του ταχυδρομείου για να παραλάβει το συστημένο ταχυδρομείο και μόνο όταν παρέλθει η προθεσμία αυτή επιστρέφεται στον αποστολέα η επιστολή. Υποστηρίζει επίσης ότι, η προσβαλλόμενη ειδοποίηση στάληκε πριν την λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής, αφού δεν στάληκε ειδοποίηση τύπος Ι ούτε και προηγήθηκε η αποστολή της ειδοποίησης τύπος Θ.
Από πλευράς εφεσίβλητης, καταχωρήθηκε ένσταση με την οποία προβάλλει, μεταξύ άλλων, ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, ακολουθήθηκε η διαδικασία ως προβλέπεται από το Νόμο και στάληκαν και επιδόθηκαν δεόντως όλες οι προβλεπόμενες ειδοποιήσεις και οι αιτητές δεν λένε την αλήθεια.
Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κου Η. Λοίζου, στην οποία αναφέρει το ιστορικό συνεργασίας των δύο πλευρών μέχρι τον τερματισμό της συμφωνίας – τεκμήριο 4. Ακολούθως, η εφεσίβλητη απέστειλε ειδοποιήσεις τύπος Θ και Ι με κατάσταση λογαριασμού οι οποίες στάληκαν με συστημένο ταχυδρομείο στους αιτητές και τον εμπράγματο δικαιούχο. Οι εν λόγω ειδοποιήσεις φέρουν ημερομηνία 13.2.19. Αυτές δεν είχαν παραληφθεί και επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη (τεκμήρια 5 και 6). Ακολούθησε η αποστολή με συστημένο ταχυδρομείο των ειδοποιήσεων τύπος ΙΑ ημερομηνίας 14.7.25 προς τους αιτητές και τον εμπράγματο δικαιούχο, ενώ αυτές, σύμφωνα με το τεκμήριο 7 είχαν ταχυδρομηθεί στις 18.7.25, δεν είχαν παραληφθεί, αν και ειδοποιήθηκαν να τις παραλάβουν, με αποτέλεσμα η επίδοση τους να επιτευχθεί μέσω ιδιωτικής επίδοσης (τεκμήριο 8).
Οι συνήγοροι των διαδίκων υποστήριξαν τις θέσεις έκαστης πλευράς με τις γραπτές τους αγορεύσεις, οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη χωρίς να κρίνεται αναγκαία η επανάληψη του περιεχομένου τους. Έλαβα επίσης υπόψη μου το σύνολο της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από αμφότερες πλευρές, στην οποία θα γίνεται αναφορά πιο κάτω όπου κριθεί αναγκαίο.
Όπως προκύπτει από την αγόρευση των αιτητών, σε σχέση με τον 1ο Λόγο Έφεσης, αυτός έχει διαφοροποιηθεί, χωρίς να τροποποιηθεί ο λόγος έφεσης ή η αιτιολογία του. Συγκεκριμένα, ενώ με τον 1ο Λόγο Έφεσης υποστηρίζεται ότι δεν στάληκε ειδοποίηση τύπος Ι, μετά την καταχώρηση της ένστασης και αφού οι αιτητές διαπίστωσαν οτι εκδόθηκε και επιδόθηκε σ’ αυτούς η ειδοποίηση τύπος Ι ημερομηνίας 13.2.19, την έκδοση και επίδοση της οποίας δεν αμφισβητούν, ισχυρίζονται ότι θα έπρεπε να σταλεί νέα ειδοποίηση τύπος Ι αλλά και Θ, σύμφωνα με τις πρόνοιες του τροποποιητικού Νόμου 65(Ι)/23.
Αν και τα πιο πάνω πλέον δεν μπορούν να εξεταστούν εφόσον ξεφεύγουν του προβαλλόμενου Λόγου Έφεσης, για σκοπούς πληρότητας και μόνο, επισημαίνω τα ακόλουθα από τα οποία προκύπτει ότι δεν υφίστατο υποχρέωση της εφεσίβλητης για αποστολή και επίδοση νέων ειδοποιήσεων τύπος Θ και Ι.
Σύμφωνα με το λεκτικό του Νόμου 9(Ι)/65, άρθρο 44Γ(1), η έναρξη της διαδικασίας ενός πλειστηριασμού ξεκινά με την έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης κατά τον τύπο Ι του Δεύτερου Παραρτήματος. Οι εφεσείοντες δεν αμφισβητούν ότι έλαβαν την ειδοποίηση τύπος Ι ημερομηνίας 13.2.19.
Μετά την ημερομηνία της ως άνω ειδοποίησης, ακολούθησαν τροποποιήσεις του άρθρου 44Γ του Νόμου 9(Ι)/65, το οποίο διέπει την διαδικασία πλειστηριασμού μέσω των προβλεπόμενων ειδοποιήσεων, δια των Νόμων 61(I)/2020, 155(I)/2023 και 4(I)/2024, οι οποίοι επέφεραν κάποιες αλλαγές σε προθεσμίες και στους λόγους που δύναται να προσβληθεί η ειδοποίηση τύπος ΙΑ. Τα ίδια ισχύουν και με την τροποποίηση του άρθρου 44Β, το οποίο τροποποιήθηκε ως προς το περιεχόμενο του τύπου Θ, δια του Νόμου 65(Ι)/2023.
Ο Νομοθέτης, αντιλαμβανόμενος ότι κάποιες διαδικασίες πλειστηριασμού είχαν ήδη ξεκινήσει δια της αποστολής των προβλεπόμενων ειδοποιήσεων εισήγαγε στο Νόμο μεταβατικές διατάξεις, οι οποίες καθορίζουν τις περιπτώσεις όπου θα πρέπει να αποστέλλονται εκ νέου ειδοποιήσεις.
Συγκεκριμένα στο άρθρο 44ΓΒ προβλέπονται τα ακόλουθα:
«44ΓΒ. Οι διατάξεις του άρθρου 44Γ εφαρμόζονται σε όλες τις διαδικασίες εκποίησης δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους για τις οποίες δεν έχει πραγματοποιηθεί ή δεν έχει πραγματοποιηθεί επιτυχώς ο πρώτος πλειστηριασμός κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 5) Νόμου του 2023 και το ενυπόθηκο υπό εκποίηση ακίνητο αποτελεί κύρια κατοικία επιλέξιμου οφειλέτη και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Θ» και «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, η οποία έχει αποσταλεί αναφορικά με τις περιπτώσεις που προβλέπονται πιο πάνω, θεωρείται άκυρη και αποστέλλεται εκ νέου:
Νοείται ότι, σε περίπτωση κατά την οποία το αδειοδοτημένο ίδρυμα έχει ήδη αποστείλει έγγραφες ειδοποιήσεις κατά τον Τύπο «ΙΑ», αναφορικά με τις περιπτώσεις που προβλέπονται πιο πάνω, αποστέλλεται εκ νέου η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ».
Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, σε περίπτωση όπου ο πρώτος πλειστηριασμός δεν έχει πραγματοποιηθεί ή δεν πραγματοποιήθηκε επιτυχώς, ο ενυπόθηκος δανειστής υποχρεούται να αποστείλει εκ νέου ειδοποίηση κατά τον τύπο Θ και Ι μόνο όταν το υπό εκποίηση ακίνητο αποτελεί κύρια κατοικία επιλέξιμου οφειλέτη.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε σε σχέση με προηγούμενο πλειστηριασμό, χωρίς όμως αυτό να αλλάζει το δεδομένο ότι η διαδικασία είχε ξεκινήσει δια της ειδοποίησης τύπος Ι. Το άρθρο 44ΓΒ δεν εξειδικεύει τους λόγους για τους οποίους ο πλειστηριασμός δεν έχει προχωρήσει ή δεν έχει πραγματοποιηθεί, συνεπώς στην παρούσα περίπτωση ο λόγος μη πραγματοποίησης του είναι αδιάφορος.
Έχοντας συνεπώς υπόψη το λεκτικό του άρθρου 44ΓΒ το οποίο καθιστά υπόχρεο τον ενυπόθηκο δανειστή να αποστείλει εκ νέου ειδοποιήσεις του τύπου Θ και Ι μετά από έναν πλειστηριασμό που δεν έχει πραγματοποιηθεί μόνο σε περίπτωση όπου η εκποίηση αφορά κύρια κατοικία επιλέξιμου οφειλέτη, θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο οι αιτητές στην προκειμένη περίπτωση εμπίπτουν στην εν λόγω κατηγορία.
Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 44ΙΕ
«επιλέξιμος οφειλέτης» σημαίνει ενυπόθηκο οφειλέτη του οποίου το ενυπόθηκο υπό εκποίηση ακίνητο αποτελεί κύρια κατοικία:
Νοείται ότι, ενυπόθηκος οφειλέτης, ο οποίος έχει λάβει από αδειοδοτημένο ίδρυμα όλες τις επιστολές που προβλέπονται στις παραγράφους 5(2)(β), 5(2)(γ), 5(2)(δ) και 5(2)(ε) του Κώδικα μετά την έναρξη της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου και δεν έχει προσκομίσει στο αδειοδοτημένο ίδρυμα όλες τις απαιτούμενες και άλλες πληροφορίες εντός των χρονοδιαγραμμάτων που προβλέπονται από τις εν λόγω επιστολές, δεν θεωρείται επιλέξιμος οφειλέτης·
«κύρια κατοικία» σημαίνει την κατοικία που χρησιμοποιείται για τη διαμονή του ιδιοκτήτη της ή/και των μελών της οικογένειας αυτού, για περίοδο πέραν των έξι (6) μηνών κατ’ έτος, η εκτιμημένη αξία της οποίας δεν υπερβαίνει τις τριακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ (€350.000)·
Οι εφεσείοντες, δεν υποστήριξαν ότι εμπίπτουν στην ως άνω κατηγορία και δεν προέβηκαν σε οποιαδήποτε αναφορά περί του ότι είναι επιλέξιμοι οφειλέτες ή το υπό εκποίηση ακίνητο αφορά την πρώτη τους κατοικία. Συνεπώς δεν θα μπορούσαν να ενταχθούν στο πλαίσιο των ως άνω μεταβατικών διατάξεων που θα επέβαλλαν την εκ νέου αποστολή της ειδοποίησης τύπος Ι. Τα ίδια ισχύουν και για την ειδοποίηση τύπος Θ, εφόσον αυτή είχε αποσταλεί στο παρελθόν και πριν την τροποποίηση του άρθρου 44Β, συνεπώς ισχύουν οι μεταβατικές διατάξεις και τα όσα έχουν λεχθεί ανωτέρω.
Ενόψει των πιο πάνω, η εφεσίβλητη δεν είχε υποχρέωση να αποστείλει εκ νέου ειδοποιήσεις τύπος Θ και Ι, τις οποίες οι αιτητές δεν αμφισβητούν ότι είχαν παραλάβει στο παρελθόν, μετά την προσκόμιση των σχετικών ειδοποιήσεων από μέρους της εφεσίβλητης.
Συνεπώς οι Λόγοι Έφεσης 1 και 3 απορρίπτονται.
Εις ότι αφορά τον 2ο Λόγο Έφεσης, οι αιτητές δεν αμφισβητούν ότι η εφεσίβλητη κατέθεσε στις 18.7.25 στο ταχυδρομείο τις ειδοποιήσεις τύπος ΙΑ για να παραδοθούν σ’ αυτούς με συστημένο ταχυδρομείο. Ισχυρίζονται όμως ότι εφόσον δεν υπάρχει καταγεγραμμένο αποτέλεσμα στο ηλεκτρονικό σύστημα των ταχυδρομικών υπηρεσιών σε σχέση με την παράδοση ή μη των επιστολών, τότε δεν μπορεί να κριθεί ότι η επίδοση τους μέσω συστημένου ταχυδρομείου ήταν ανέφικτη, εφόσον η τελευταία καταγραφή αφορά την ημερομηνία 22.7.25 όπου το αντικείμενο είχε δοθεί σε ταχυδρόμο. Συνεπώς, υποστηρίζουν ότι η ιδιωτική επίδοση των ειδοποιήσεων στις 7.8.25 έλαβε χώρα προτού η επίδοση μέσω ταχυδρομείου, καταστεί ανέφικτη.
Για την ερμηνεία του όρου «επίδοση» με βάση το άρθρο 44ΙΕ του Ν.9/1965, σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ v. Παντέλα, Πολ. Έφεση Αρ. 159/2021, ημερ. 1.12.2023, στην οποία λέχθηκαν τα εξής:
«. κρίνουμε ότι η εφεσείουσα όφειλε να επιχειρήσει να επιδώσει την επίμαχη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή και μόνον αν τούτο ήταν ανέφικτο να προχωρήσει με τη διαδικασία της ιδιωτικής επίδοσης. Την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης τη φέρει ασφαλώς ο ενυπόθηκος δανειστής, ο οποίος συνακόλουθα φέρει και το βάρος να αποδείξει το «ανέφικτο» της δια Νόμου επιβαλλόμενης μεθόδου επίδοσης. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα τέτοιο στοιχείο προσκομίστηκε από πλευράς εφεσείουσας.»
Ο Νόμος με το άρθρο 44IΕ δίδει το δικαίωμα στην εφεσίβλητη να επιδώσει μέσω ιδιωτικής επίδοσης τις ειδοποιήσεις οι οποίες προβλέπονται από το Νόμο, όταν η επίδοση τους μέσω συστημένου ταχυδρομείου καταστεί ανέφικτη. Στον Νόμο δεν δίδεται ορισμός του όρου της ανέφικτης επίδοσης με συστημένη επιστολή και συνεπώς το πότε καθίσταται αυτό ανέφικτο, δεν συνδέεται με περιπτώσεις οι οποίες θα μπορούσαν εξαντλητικά να καθοριστούν. Συνεπώς το πότε μία τέτοια επίδοση είναι ανέφικτη συνιστά πραγματικό γεγονός το οποίο κρίνεται επί τη βάση των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη για παράδειγμα τον χρόνο έκδοσης της ειδοποίησης, τον χρόνο αποστολής της, ενώ οι καταγραφές των Ταχυδρομικών Υπηρεσιών συνιστούν ενδείξεις βοηθητικές για το Δικαστήριο, οι οποίες λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της ανέφικτης ή μη, επίδοσης.
Στην προκειμένη περίπτωση, η εφεσίβλητη απέδειξε την ταχυδρόμηση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ με συστημένο ταχυδρομείο και αυτό δεν αμφισβητείται. Το επόμενο ερώτημα το οποίο καλείται το Δικαστήριο να απαντήσει είναι κατά πόσο η εφεσίβλητη προχώρησε στην επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ με ιδιώτη επιδότη προτού η επίδοση μέσω συστημένου ταχυδρομείου να έχει καταστεί ανέφικτη. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, το ζήτημα αυτό είναι πραγματικό και κρίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, χωρίς το ζήτημα αυτό να συναρτάται κατά κανόνα από τις διαδικασίες τις οποίες ακολουθούν οι ταχυδρομικές υπηρεσίες. Στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι από τις 18.7.25 όπου ταχυδρομήθηκαν οι ειδοποιήσεις, η εφεσίβλητη ανέμενε την παραλαβή τους από τους εφεσείοντες, ενώ στις 22.7.25 καταγράφεται ότι αυτές βρίσκονταν στο ταχυδρομείο στην Κισσόνεργα και προφανώς οι ειδοποιήσεις για παραλαβή τους είχαν δοθεί για παράδοση. Στο τεκμήριο 7 το οποίο κατέθεσε η εφεσίβλητη δεν υπάρχει άλλη καταγραφή πέραν της ημερομηνίας 22.7.25.
Υπό τις ως άνω περιστάσεις και έχοντας υπόψη τον χρόνο που έχει παρέλθει από την ταχυδρόμηση των ειδοποιήσεων, κρίνω ότι η εφεσίβλητη εύλογα εξέλαβε ότι η επίδοση μέσω ταχυδρομείου ήταν ανέφικτη μέχρι την 7.8.25 όπου προχώρησε με ιδιωτική επίδοση, εφόσον είχαν παρέλθει τρεις εβδομάδες από την ταχυδρόμηση τους. Κατά συνέπεια κρίνω ότι ορθά και νόμιμα προχώρησε στην ιδιωτική επίδοση τους. Αντίθετη προσέγγιση, θεωρώ ότι θα καθιστούσε τον όρο της ανέφικτης επίδοσης άμεσα συνδεδεμένο με τις διαδικασίες τις οποίες ακολουθούν οι Ταχυδρομικές Υπηρεσίες, οι οποίες, όπως και στην προκειμένη περίπτωση, μετά τις 22.7.25 δεν φαίνεται να λήφθηκε κάποια ενέργεια. Η ανάγκη για επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή, δεν υποχρεώνει επίσης την εφεσίβλητη να παρακολουθεί την πορεία της ταχυδρόμησης της μέσω των ταχυδρομικών υπηρεσιών, οι οποίες τηρούν και ακολουθούν τις δικές τους διαδικασίες και χρόνο τέλεσης μίας πράξης. Δεν θα μπορούσε επίσης το ανέφικτο της επίδοσης να συνδεθεί μόνο με το πρόσωπο των αιτητών, αλλά το ανέφικτο εξαρτάται και από τις ενέργειες των ταχυδρομικών υπηρεσιών, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση δεν φαίνεται να ενημέρωσαν καν για την πορεία της παράδοσης των επιστολών.
Δεν παραγνωρίζω επίσης ότι οι ειδοποιήσεις οι οποίες προβλέπονται από το Νόμο, θέτουν προθεσμίες με τις οποίες οι ενυπόθηκοι οφειλέτες καλούνται να συμμορφωθούν και το γεγονός αυτό συνεκτιμάται από το Δικαστήριο καθορίζοντας πότε μία επίδοση μέσω συστημένου ταχυδρομείου καθίσταται ανέφικτη, όπου κατ’ επέκταση η εφεσίβλητη θα δύναται να προχωρήσει στην ιδιωτική επίδοση. Η εφεσίβλητη καθορίζοντας τον πλειστηριασμό στις 10.10.25, είχε υποχρέωση να επιδώσει, ναι μεν σύμφωνα με το Νόμο τις ειδοποιήσεις, είχε όμως και υποχρέωση να τις επιδώσει εντός ευλόγου χρόνου, για να μπορούν οι αιτητές να λάβουν όλα τα δέοντα μέτρα που επιθυμούσαν για διαχείριση της ειδοποίησης που έλαβαν.
Σχετικά με την ως άνω κρίση του Δικαστηρίου είναι τα όσα λεχθήκαν στην ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ CERTIORARI, Πολιτική Αίτηση Αρ. 114/25, ημερ. 18/6/2025, σε σχέση με το πότε θεωρείται η επίδοση με συστημένο ταχυδρομείο ανέφικτη συνεκτιμώντας τα όσα είχαν αποφασιστεί στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ v. Παντέλα (βλ. ανωτέρω), όπου λεχθήκαν τα εξής:
«Η κατάληξη του κατώτερου Δικαστηρίου ότι το ανέφικτο της επίδοσης δια συστημένου ταχυδρομείου μπορεί να διαπιστωθεί μόνο εφόσον η συστημένη επιστολή επιστραφεί ως αζήτητη δεν φαίνεται να βρίσκει έρεισμα στο λεκτικό του εν λόγω άρθρου είτε στην προαναφερόμενη απόφαση του Εφετείου. Το κατώτερο Δικαστήριο τόνισε εμφατικά ότι μόνο σε τέτοια περίπτωση καθίσταται ανέφικτη η επίδοση με συστημένη επιστολή. Το άρθρο όσο και η προαναφερόμενη απόφαση του Εφετείου δεν συγκεκριμενοποιούν τα στοιχεία εκείνα που δυνατό να δεικνύουν το ανέφικτο της επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο. Το μεν άρθρο μιλά γενικά για το ανέφικτο τέτοιας επίδοσης και στην απόφαση λέχθηκε η γενική νομική αρχή και ότι εκεί δεν είχε τεθεί οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδείκνυε το ανέφικτο της επίδοσης, χωρίς όμως να γίνει ρητή αναφορά σε συγκεκριμένα στοιχεία που όντως δεικνύουν το ανέφικτο αυτής.»
Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, εάν γινόταν αποδεκτή η θέση των αιτητών ότι η εφεσίβλητη όφειλε να αναμένει το αποτέλεσμα του ταχυδρομείου, για το οποίο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κάποια καταγραφή, σημαίνει ότι η εφεσίβλητη μέχρι και σήμερα θα έπρεπε να αναμένει τις ενέργειες του ταχυδρομείου, ενώ όπως προκύπτει από το τεκμήριο 7, ενώ οι ειδοποιήσεις είχαν ταχυδρομηθεί από τις 18.7.25, μέχρι τις 7.8.25 η επίδοση τους δεν κατέστη εφικτή, για λόγους που δεν αφορούν την εφεσίβλητη η οποία εκπλήρωσε την υποχρέωση της για αποστολή των ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω συνεπώς ότι υπό τις περιστάσεις, η επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ μέσω συστημένου ταχυδρομείου είχε καταστεί ανέφικτη και νομότυπα αυτές επιδόθηκαν με ιδιώτη επιδότη στους εφεσείοντες στις 7.8.25.
Συνεπώς ο 2ος Λόγος Έφεσης απορρίπτεται.
Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται εφόσον δεν έχει τεκμηριωθεί οποιοσδήποτε λόγος έφεσης και τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της εφεσίβλητης και εναντίον των εφεσειόντων, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.) .................................................
Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο