ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 6194/2025
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
v.
G. B. D.
Κατηγορουμένου
Ημερομηνία: 9 Οκτωβρίου 2025
Εμφανίσεις:
Για Δημοκρατία: κα Σ. Παπαλαζάρου
Για Κατηγορούμενο: κα Α.Μ. Κρουτέσκου
Κατηγορούμενος: Παρών
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(αίτημα κράτησης κατηγορουμένου)
H εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αξίωσε την κράτηση του κατηγορουμένου επί τη βάσει του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων και του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων. Σε ό,τι αφορά την ύπαρξη κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, υποστηρίζει τούτο λόγω της εν εκκρεμοδικεία ποινικής υπόθεσης υπ’ αριθμόν 4262/2025, εναντίον του οποίου εξεδόθη (και) Διάταγμα δυνάμει του οποίου απαγορευόταν στον ίδιον όπως πλησιάζει και/ή παρενοχλεί τον ανήλικο υιό του. Αποτελεί θέση της Κατηγορούσας Αρχής πως τούτο δεν απέτρεψε τον κατηγορούμενο από το να προσεγγίσει τον 16χρονο υιό του και να προσπαθήσει να επηρεάσει για αποτροπή κατάθεσης στην ως άνω υπόθεση. Όπως η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής έθεσε, ο κατηγορούμενος με το δικό του λεκτικό παρότρυνε τον υιό του από το να μην καταθέσει ώστε «είναι κλασσική περίπτωση επηρεασμού μάρτυρα», επί του οποίου στηρίζεται περαιτέρω το αίτημα κράτησης.
Το αίτημα κράτησης του κατηγορουμένου προσέκρουσε στην ένσταση εκ μέρους του. Αποτελεί θέση εκ μέρους του κατηγορουμένου πως ο σκοπός του ουδέποτε ήταν να προσεγγίσει ή επηρεάσει τον ανήλικο ούτε να τον απειλήσει με οιονδήποτε τρόπο. Γνώριζε πως στα πλαίσια της αναφερόμενης υπόθεσης υπ’ αριθμόν 4262/2025, υφίσταται διάταγμα αποτρεπτικό. Υποστήριξε δε, πως ενώ στις 17/7/2025 ο κατηγορούμενος εκπροσωπείτο από δικηγόρο και υπήρχε διερμηνέας, δεν κατάλαβε ακριβώς πως δεν πρέπει ούτε με οποιοδήποτε τρόπο να του μιλήσει. Η συνήγορός του ακόμη ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου πως ως όρος για εξασφάλιση της παρουσίας του στις 2/10/2025 ήταν η υπογραφή εγγύησης καθώς και ότι μέχρι τότε δεν του επιδόθηκε το διάταγμα. Αποτελεί σταθερή θέση της Υπεράσπισης πως «μπορεί να μην κατάλαβε ακριβώς». Δηλαδή από τον Ιούλιο μέχρι τις 17/7//2025 δεν προσπάθησε και δεν προσέγγισε κανένα από τους παραπονουμένους, περαιτέρω ούτε προσπάθησε να διαφύγει της δικαιοσύνης, διότι θεωρεί τον εαυτό του αθώο. Επιπλέον, μετά τη διαδικασία που καταχωρήθηκε, έπαθε σοβαρό καταθλιπτικό επεισόδιo και έπαθε ένα μικρό έμφραγμα. Η πρόθεση του κατηγορουμένου, όταν ήρθε Κύπρο ήταν ενδιαφερθεί για τη σχολική κατάσταση του γιου του γιατί δεν ήξερε τίποτα για πόσους μήνες, όπως η συνήγορός του ισχυρίστηκε, μετέβη στο Υπουργείο Παιδείας και μετέβηκε στο Λύκειο όπου ο ανήλικος φοιτά και μίλησε με τον Διευθυντή. Περιέγραψε πως στο δρόμο, όταν έφυγε, αντιμετώπισε τον ανήλικο και σταμάτησε το όχημά του και τον ρώτησε αν θέλει να του μιλήσει, ο ανήλικος απάντησε ναι, δεν κατέβηκε από το αυτοκίνητο και ο κατηγορούμενος τού έκανε δώρο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Επιπλέον, τού έδωσε κάποια έγγραφα που ήταν στο αυτοκίνητο και ανήκαν στη μητέρα του. Ο κατηγορούμενος αρνείται τους ισχυρισμούς που φαίνονται στο κατηγορητήριο και η πρόθεσή του δεν ήταν αυτή, τον ρώτησε αν μπορούσαν να είναι ξανά μία οικογένεια γιατί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς. Η συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε ακόμη πως τού επεξηγήθηκε το περιεχόμενο του διατάγματος ότι δεν πρέπει να πλησιάζει και φαίνεται πως έχει αντιληφθεί πλήρως. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου έθεσε πως η επιβολή όρων δύναται να ελέγξει την παρουσία του και να αποφευχθεί η προσέγγιση των μαρτύρων, ότι δηλαδή θα μπορούσε να καταθέσει εγγύηση ύψους που θα ορίσει το Δικαστήριο, να υπογράφει στον πλησιέστερο αστυνομικό σταθμό, να παραδώσει τα ταξιδιωτικά έγγραφα του. Η συνήγορος του κατηγορουμένου κατέληξε κατά την αγόρευσή της πως πρόκειται για Ευρωπαίο πολίτη και υπάρχουν οι μηχανισμοί εντοπισμού του στην απίθανη περίπτωση στην οποία θα απουσιάζει από τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εν προκειμένω, ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση αντιμετωπίζει κατηγορίες καταλογιζόμενες χρονικά στις 30/9/2025 οι οποίες συνίστανται σε:
i. Απειλή κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000 και Άρθρου 91Α του Κεφ. 154, ήτοι απείλησε τον ανήλικο υιό του D. O. B. D. με βία ή άλλη παράνομη πράξη με τη φράση «If it wasn’t you, I would mess with your mom» και «You would regret it» (1η κατηγορία)
ii. Παρέμβαση σε δικαστική διαδικασία κατά παράβαση του Άρθρου 122(β) του Κεφ. 154, ήτοι προέβηκε σε πράξη προορισμένη ή η οποία ήταν ενδεχόμενο να παρεμποδίσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσει την δικαστική διαδικασία, δηλαδή είπε στον ως άνω υιό του «Why your mother doesn’t drop the charge» η οποία είναι μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (2η κατηγορία)
iii. Παράβαση διατάγματος κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, ήτοι παρέλειψε να υπακούσει στο εκδοθέν στις 17/7/2025 Διάταγμα στην ως άνω ποινική υπόθεση δυνάμει του οποίου απαγορευόταν στον κατηγορούμενο να παρενοχλεί με οποιοδήποτε τρόπο τον ως άνω υιό του (3η κατηγορία)
iv. Καταφρόνηση Δικαστηρίου κατά παράβαση του Άρθρου 44 (1) (ιβ) του Ν. 14/1960, ήτοι ενώ εξεδόθη το ως άνω ρηθέν Διάταγμα δυνάμει του οποίου απαγορευόταν να παρενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τον ως άνω υιό του, παρέλειψε να το πράξει διαπράττοντας με την πράξη του, σκόπιμη ασέβεια προς τη δικαστική διαδικασία (4η κατηγορία)
v. Παρενόχληση θύματος και άλλου προσώπου κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, ήτοι ενόχλησε ή εκφόβισε τον ως άνω υιό του, ο οποίος ήταν θύμα στην ως άνω υπόθεση βίας υπ’ αριθμόν 4262/2025, κατά τα ως άνω κατά τρόπο που επηρεάζει ή μπορεί να επηρεάσει την εκδίκαση της πιο πάνω υπόθεσης (5η κατηγορία)
vi. Πρόκληση ψυχικής βλάβης κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, ήτοι με τη συμπεριφορά και τις πράξεις του προς τον ως άνω υιό του τού προκάλεσε ψυχική βλάβη (6η κατηγορία)
vii. Παρενόχληση κατά παράβαση του Ν. 114(Ι)/2022 και του Ν. 115(Ι)/2021, ήτοι προέβη σε συμπεριφορά η οποία προκάλεσε παρενόχληση στον ως άνω υιό του ενώ γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η εν λόγω συμπεριφορά προκάλεσε ενόχληση (7η κατηγορία)
Από το μαρτυρικό υλικό που προσήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου, ήτοι ΤΕΚΜΗΡΙΟ «1», ανακύπτει πως η σύζυγος του κατηγορουμένου, A. M. B. D., σε κατάθεσή της, ημερ. 2/10/2025, (ελληνική μετάφραση) στην Αστυνομία, δήλωσε πως στις 30/9/2025, ο (ως άνω) υιός της, ο D., ανέφερε στην ίδια πως ο κατηγορούμενος εντόπισε αυτόν κοντά στο σχολείο του και τον απείλησε, λέγοντάς του πως αν δεν ήταν εκείνος, θα τους έκανε κακό και ότι (αμφότεροι) θα το μετανιώσουν διότι (ο κατηγορούμενος) δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς καθώς και ότι τού είπε ότι η ίδια πρέπει να αποσύρει την καταγγελία. Στην κατάθεσή του, ημερ. 2/10/2025, (ελληνική μετάφραση), ο υιός του κατηγορουμένου, D. O. B. D., αρχικά αναφέρει χαρακτηριστικά πως η μητέρα του προέβη σε καταγγελία εναντίον του πατέρα του (κατηγορουμένου εν προκειμένω) «και η Αστυνομία τον πήρε Δικαστήριο». Περιέγραψε πως στις 30/9/2025 και περί 14:00, όταν έφυγε από το σχολείο στη Γεροσκήπου στην Πάφο, περπατούσε να πάει στο σπίτι του και ο κατηγορούμενος τόν πλησίασε ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητό του και άρχισε να τού μιλάει. Συγκεκριμένα, ο υιός ανέφερε πως άρχισε να του λέει «ότι θέλει να έρθει πίσω σε εμάς και στην οικογένεια μας και το είπα όχι. Μετά ο πατέρας μου με απείλησε με τις φράσεις «Εάν δεν ήσουν εσύ, θα τα ανακάτευα με τη μητέρα σου». Συνέχισα να μην μιλάω και μετά μου είπε «Γιατί η μητέρα σου δεν αποσύρει την καταγγελία». Του είπα όχι και να μας αφήσει ήσυχους. Έκλαιγε και μου έλεγε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας και με απείλησε ξανά με τις φράσεις «Θα το μετανιώσεις». Μου έλεγε συνεχώς τις ίδιες φράσεις. Αυτό διάρκεσε 30 λεπτά. Του είπα ότι δεν τον θέλουμε στις ζωές μας και έκλαιγε και έφυγε από το μέρος. Τον φοβάμαι».
Χρήσιμη καθοδήγηση ως προς τις αρχές και παραμέτρους που λαμβάνονται υπόψη ως προς την αξιολόγηση της πλήρωσης ή μη του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων αντλείται από την υπόθεση Encho Enchev v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 194/2025, 195/2025, απόφαση, ημερ. 24/7/2025, κατά την οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ως προς το τι εξετάζει το Δικαστήριο αναφορικά με τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτυρίας, σχετική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κ.Κ. ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση 114/2023 ημ. 22.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:B223 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Όπως τονίσαμε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Bourel κ.ά., Ποινικές Εφέσεις Αρ. 206/2021, 209/2021 & 210/2021, ημερ. 28/12/2021, εκείνο που εξετάζει το Δικαστήριο όσον αφορά τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων είναι κατά πόσο οι φόβοι της Αστυνομίας για τέτοιο επηρεασμό είναι εύλογα δικαιολογημένοι στη βάση, βεβαίως, της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου (Σιημητρά ν. Αστυνομίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 397). Κριτήριο είναι οι πιθανοί κίνδυνοι να επηρεαστούν μάρτυρες. Στη Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 90, τονίστηκε πως η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το Δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός υποδίκου, αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος/πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων. Το ζητούμενο δεν είναι αν θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων αλλά η πιθανολόγηση επηρεασμού μαρτύρων»
Έχει επίσης λεχθεί στην ίδια υπόθεση ότι ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν αποτιμάται ως να είναι η δίκη του κατηγορουμένου, αλλά περί πιθανότητας ο λόγος, δικαιολογημένης βεβαίως, όπως έχει λεχθεί, μεταξύ άλλων στη Χριστούδια ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 689. Τονίστηκε επίσης ότι αν προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό, προσπάθεια ή η εκδήλωση επηρεασμού μαρτύρων σαφώς και καθιστά τον εν λόγω κίνδυνο υπαρκτό».
Στην εν λόγω υπόθεση, το Εφετείο επεκύρωσε το πρωτόδικο συμπέρασμα περί κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων ιδωμένου του μαρτυρικού υλικού που ετέθη, θέτοντας πως:
«[…]με δεδομένη την μαρτυρία τόσον της παραπονούμενης, όσον και του προσώπου που την φιλοξενούσε ότι δέχθηκαν απειλές για την σωματική τους ακεραιότητα και από τους δύο εφεσείοντες, που εύλογα τους δημιούργησαν φόβο. Σημειώνουμε περαιτέρω την μαρτυρία της παραπονούμενης ότι καθ' όλη της διάρκεια εκπόρνευσης της από τον κατηγορούμενο 1, αυτός την κακοποιούσε σωματικά, γεγονός που της δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια. Σημειώνεται επίσης η μαρτυρία του προσώπου που φιλοξενούσε την παραπονούμενη ότι ο κατηγορούμενος 2, του είχε προτείνει να του δώσει χρήματα, προκειμένου να παρακολουθεί την παραπονούμενη, μέχρι να έρθει με τον κατηγορούμενο 1 να την παραλάβει.
Το γεγονός ότι ανεξαρτήτως των πιο πάνω κατ' ισχυρισμό απειλών, οι εν λόγω μάρτυρες προχώρησαν σε γραπτές και προφορικές καταγγελίες στην αστυνομία, δεν αλλάζει το σκηνικό, όπως ισχυρίστηκε πρωτοδίκως ο συνήγορος του κατηγορουμένου 2. Όπως εξάλλου έχει νομολογηθεί, το ζητούμενο δεν είναι αν θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων αλλά αν καταδεικνύεται η πιθανολόγηση επηρεασμού μαρτύρων (βλ. Κ.Κ. ν. Δημοκρατίας ανωτέρω). Γεγονός παραμένει ότι παρατίθενται στο μαρτυρικό υλικό, ισχυρισμοί για απειλές εκ μέρους των εφεσειόντων εναντίον μαρτύρων κατηγορίας, καθώς και πρόταση πληρωμής τους για να παρακολουθούν την παραπονούμενη, στοιχεία που κρινόμενα αντικειμενικά, καθιστούν ορατό το ενδεχόμενο προσπάθειας επηρεασμού μαρτυρίας αν οι εφεσείοντες αφεθούν ελεύθεροι».
(η έμφαση του Δικαστηρίου)
Στην υπόθεση Παναγιώτης Τσολιάς v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 113/2025, απόφαση, ημερ. 22/5/2025, επισημάνθηκε πως η πλήρωση του υπό εξέταση κινδύνου λαμβάνει χώρα εάν συντρέχει η πιθανολόγησή του. Όπως τονίστηκε δε «Το κριτήριο είναι κατά πόσο οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι ευλόγως δικαιολογημένοι στη βάση μαρτυρίας η οποία τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου». Διαφωτιστικό περαιτέρω είναι το ακόλουθο απόσπασμα το οποίο έτυχε επίκλησης στην αναφερθείσα υπόθεση από το σύγγραμμα "Law of the European Convention on Human Rights" των D.J. Harris, M.D. Boyle και C. Warbrick, στη σελ. 140:
«A justifiable fear that the accused will interfere with the course of justice is another permissible ground for detention. This includes destroying documents, warning or collusion with other possible suspects and bringing pressure to bear upon witnesses. A general statement that the accused will interfere with the course of justice is not sufficient; supporting evidence must be provided».
(η έμφαση του Δικαστηρίου)
Στην εν λόγω υπόθεση, το Εφετείο διαφώνησε με την πρωτόδικη κρίση περί ύπαρξης κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων συνεπείας της απουσίας μαρτυρίας η οποία να καθιστά δικαιολογημένο τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων. Όπως ελέχθη από το Εφετείο (και τούτο προς διαφοροποίηση αυτής με την παρούσα υπόθεση συγκριτικά εκ του μαρτυρικού υλικού που ετέθη ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου) «Η δε ύπαρξη ικανότητας και μόνο του Εφεσείοντος να επικοινωνήσει με μάρτυρες, είτε απευθείας είτε μέσω τρίτων, υπό τις περιστάσεις της παρούσας δεν αρκεί αφ' εαυτής για να καταστήσει δικαιολογημένο τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων βάσει της προαναφερθείσας νομολογίας». Το Εφετείο, προς υποστήριξη αιτιολογικά της κρίσης του για απουσία μαρτυρίας, περί τούτου επικαλέστηκε την υπόθεση Chamount v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ, 178/24, απόφαση, ημερ. 10/9/2024, προκειμένου να καταδείξει τη φύση που δύναται προσλάβει τέτοια μαρτυρία όπως ελέχθη χαρακτηριστικά:
«Στην Κωνσταντινίδης (ανωτέρω) η κατηγορούσα αρχή έθεσε ενώπιον του δικαστηρίου επιστολή δυο μαρτύρων κατηγορίας οι οποίοι πληροφορούσαν τον δικηγόρο του Εφεσείοντος για την πρόθεση τους να αναιρέσουν προηγούμενη τους κατάθεση. Κρίθηκε ότι η μαρτυρία αυτή δικαιολογούσε την κράτηση του εφεσείοντος λόγω κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων. Στην Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 90, μαρτυρία ότι υπήρξε προσπάθεια της συζύγου του κατηγορούμενου να επηρεάσει μάρτυρα κατηγορίας σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις, κρίθηκε ότι ικανοποιούσε την ύπαρξη δικαιολογημένου φόβου επηρεασμού μαρτύρων. Αποφασίστηκε επίσης ότι δεν χρειαζόταν προφορική μαρτυρία για τη στοιχειοθέτηση του κινδύνου. Η κατηγορούσα αρχή μπορούσε να στηριχτεί στο περιεχόμενο του φακέλου ενώπιον Δικαστηρίου επικαλούμενη τα στοιχεία εκείνα που υποστήριζαν την εισήγησή της. Στην Φανιέρος ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) ο φόβος επηρεασμού μαρτύρων κρίθηκε δικαιολογημένος λόγω (α) ανώνυμου τηλεφωνήματος προς τον παραπονούμενο με στόχευση τη μη αναγνώριση προσώπου με ρόλο στην υπόθεση, (β) απειλές τις οποίες δέχθηκε μάρτυρας κατηγορίας κατά της ζωής του από συγγενικό πρόσωπο του εφεσείοντος, (γ) αναίρεση προηγούμενης κατάθεσης προσώπου το οποίο ενοχοποιούσε τον εφεσείοντα».
(η έμφαση του Δικαστηρίου για σκοπούς σχετικότητας)
Συνυπολογίζοντας τις ανωτέρω νομολογιακές αρχές και εφετειακή προσέγγιση, από το ενώπιον του Δικαστηρίου υλικό παρατίθενται ισχυρισμοί προσέγγισης του ανήλικου υιού του κατηγορουμένου από τον τελευταίο με το ανωτέρω παρατεθέν περιεχόμενο το οποίο, μεταξύ άλλων, ενέχει φερόμενη απειλή από μέρους του εναντίον του υιού με απόληξη (εκ του περιεχομένου της αντικειμενικά ορώμενη), στη σύζυγό του («If it wasn’t you, I would mess with your mom») ως και φερόμενη προτροπή/κάλεσμα για απόσυρση (υφιστάμενης) καταγγελίας, οι οποίοι απέληξαν σε καταγγελίες στην Αστυνομία συν τω χρόνο που εξεδόθη, ως κοινό αποδεκτό γεγονός, Διάταγμα όπως ο κατηγορούμενος απαγορεύεται να πλησιάζει και/ή παρενοχλεί τον υιό του. Πρόκειται για γεγονότα που εύλογα δημιουργούν φόβο στον ανήλικο υιό του. Σημειώνεται πως σύμφωνα με το κατηγορητήριο στην ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025 το οποίο συναπαρτίζει το ΤΕΚΜΗΡΙΟ «1», ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει το αδίκημα της πρόκλησης ψυχικής βλάβης σε μέλος της οικογένειας κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, ήτοι με τη συμπεριφορά του ή με τις πράξεις του προς την αναφερόμενη σύζυγό του, προκάλεσε ψυχική βλάβη στον ανήλικο υιό του (8η κατηγορία). Έτι περαιτέρω, και υπό το πρίσμα των ανωτέρω υποθέσεων και ειδικότερα των λεχθέντων στην υπόθεση Μακαρίτης v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), υφίσταται μαρτυρία κατά τα ως άνω πως προσπάθησε να επηρεάσει μάρτυρα κατηγορίας ήτοι τη σύζυγό του, η οποία καταγράφεται ως Μ.Κ. 1 στην εκκρεμούσα ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025, αφού διά του υιού είπε καταλογιζόμενα «Why your mother doesn’t drop the charge». Τούτων δοθέντων, έχοντας ως ζητούμενο αν από το μαρτυρικό υλικό, εν προκειμένω ΤΕΚΜΗΡΙΟ «1», καταδεικνύεται η πιθανολόγηση, εν προκειμένω κατά όσα προσήχθησαν και ειδικά από την περιοριστικά αντικειμενική θεώρηση του εν όλω μαρτυρικού υλικού, εύλογα ανακύπτει ο κίνδυνος επηρεασμού των εν λόγω μαρτύρων, συζύγου και υιού του κατηγορουμένου. Ως εκ της ύπαρξης τέτοιου κινδύνου, «δεν παρέχεται πεδίο εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγυήσεις» (βλ. Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 109).
Μολονότι, το παρόν Δικαστήριο απεφάνθη ως ανωτέρω κατά τρόπο που επισφραγίζεται η απόφανση του επί του εγερθέντος αιτήματος κράτησης του κατηγορουμένου, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρούται ο έτερος επικαλεσθείς κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μεταξύ.
Ως προς τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Χρήσιμη καθοδήγηση ως προς τις συναφείς αρχές παρέχεται στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 47/2024, απόφαση, ημερ. 11/3/2024
«(1) Για την κατάληξη σε συμπέρασμα περί ύπαρξης πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα στοιχεία τα οποία τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.
(2) Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε ροπή προς το έγκλημα ή τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο δύναται να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, είτε στο ιστορικό του είτε στον χαρακτήρα του είτε στα περιστατικά της υπόθεσης ή σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της ή και σε διάφορες άλλες περιστάσεις.
(3) Τέτοια πιθανολόγηση δύναται μεταξύ άλλων να στοιχειοθετηθεί: (α) Από το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου ή από εκκρεμείς ποινικές υποθέσεις ή ποινικές υποθέσεις των οποίων αναμένεται η καταχώριση, νοουμένου ότι αφορούν αδικήματα ίδιας ή παρόμοιας φύσης ή ανάλογης σοβαρότητας, (β) Από το μαρτυρικό υλικό και από τα περιστατικά της υπό εκδίκαση υπόθεσης, κρινόμενα στην όψη τους (όπως έγινε στην υπόθεση Matznetter v. Austria, Appl. 2178/64, ημερ. 10.11.69 και στις υποθέσεις Κωνσταντινίδη και Χριστούδια, ανωτέρω)».
Περαιτέρω, όπως έχει καθοριστεί νομολογιακά, το μαρτυρικό υλικό επί του οποίου εδράζονται οι κατηγορίες και τίθεται ενώπιον του εκδικάζοντος του ζητήματος Δικαστηρίου, δύναται να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της συνολικής και αντικειμενικής στάθμισης των δεδομένων της υπόθεσης. Στην υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 133/2024, απόφαση, ημερ. 11/7/2024 έτυχε επίκλησης η υπόθεση Σιακαλλή v. Δημοκρατία (2007) 2 Α.Α.Δ. 130 κατά την οποία το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη μαρτυρία αστυφύλακα ότι μετά την καταχώρηση της υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου εξεταζόταν καταγγελία και αναμενόταν η καταχώρηση νέας ποινικής υπόθεση για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης επειδή ενώ βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους, επιτέθηκε με ρόπαλο σε δυο πρόσωπα προκαλώντας τους τραυματισμό. Η μαρτυρία αυτή οδήγησε σε κράτηση του κατηγορούμενου λόγω κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Στην υπόθεση Χριστούδια ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 689, η οποία έτυχε επίκλησης στην υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) στην οποία ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων κρίθηκε δικαιολογημένος βάσει της μαρτυρίας η οποία αποτέλεσε το βάθρο των κατηγοριών και της παραπομπής του Εφεσείοντος σε δίκη ενώπιον Κακουργοδικείου.
Εν προκειμένω, σύμφωνα με το κατηγορητήριο στην ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορίες αφορώσες αδικήματα τα οποία ανάγονται χρονικά σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Συγκεκριμένα:
1. Στις 12/7/2025, ο κατηγορούμενος απείλησε την ως άνω σύζυγό του ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπό της με τη φράση «Να προσέχεις τι λες, γιατί αυτή τη φορά δεν θα χρειαστείς να πεις του μικρού, να φωνάξει Αστυνομία αλλά να φωνάξει ασθενοφόρο» κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, του Κεφ. 154 και Ν. 115(Ι)/2021 (1η κατηγορία) και τήν εξύβρισε με τη φράση «Δεν έχεις νου είσαι βλαμμένη» μέσα στο σπίτι τους κατά παράβαση του Άρθρου 99 του Κεφ. 154 (2η κατηγορία)
2. Την 1/7/2025, ο κατηγορούμενος εξύβρισε τη σύζυγό του με τη φράση «γαμιέσαι με το αφεντικό, παλιά γαμιόσουν με όλους» μέσα στο σπίτι τους κατά παράβαση του Άρθρου 99 του Κεφ. 154 (3η κατηγορία)
3. Σε άγνωστη ημερομηνία του Ιουλίου, 2024, ο κατηγορούμενος επιτέθηκε εναντίον της συζύγου του κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000, του Άρθρου 242 του Κεφ. 154 και του Ν. 115(Ι)/2021 (4η κατηγορία)
4. Κατά τους ως άνω χρόνους, ο κατηγορούμενος, με τη συμπεριφορά και τις πράξεις του προς τη σύζυγό του, τής προκάλεσε ψυχική βλάβη κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000 (5η κατηγορία), τής προκάλεσε πραγματικό φόβο κατά παράβαση του Ν. 115(Ι)/2021 (6η κατηγορία), και προέβη σε συμπεριφορά η οποία προκάλεσε παρενόχληση στη σύζυγό του, ενώ γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η εν λόγω συμπεριφορά προκάλεσε ενόχληση κατά παράβαση του Ν. 114(Ι)/2021 (7η κατηγορία) και με τη συμπεριφορά ή με τις πράξεις του προς τη σύζυγό του προκάλεσε ψυχική βλάβη στον ανήλικο υιό τους D. O. κατά παράβαση του Ν. 119(Ι)/2000 (8η κατηγορία)
Οπότε, από το κατηγορητήριο στην ανωτέρω υπόθεση, προκύπτει πως στον κατηγορούμενο καταλογίζονται οι υπό κατηγορία συμπεριφορές και πράξεις οι οποίες ανάγονται σε 3 διαφορετικές γενεσιουργές χρονικές στιγμές και περιστατικά.
Επιπλέον, σχετικές αντικειμενικά ορώμενες, κρίνονται οι ανωτέρω, κατά την εξέταση του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων, παρατεθείσες καταθέσεις της συζύγου και του υιού του κατηγορουμένου και το περιεχόμενο αυτών οι οποίες διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα. Οπότε, συνυπολογίζονται κατά το δικανικό συλλογισμό.
Επιπρόσθετα, τίθεται συναφές στην κρινόμενη, πως αποτελεί κοινό αποδεκτό γεγονός μεταξύ των μερών πως στα πλαίσια της ως άνω ποινικής υπόθεσης 4262/2025, στις 17/7/2025 (σε χρόνο προ της καταχώρησης της παρούσας υπόθεσης) εξεδόθη Διάταγμα βάσει του οποίου απαγορευόταν στον κατηγορούμενο να πλησιάσει και/ή παρενοχλήσει τον ανήλικο υιό του, εν τη παρουσία του κατηγορουμένου (και τούτο λόγω του ισχυρισμού εκ μέρους της συνηγόρου του κατηγορούμενου πως τούτο δεν επιδόθηκε στον ίδιον), Διάταγμα το οποίο δεν είναι προσωρινό διάταγμα κατά την έννοια του Άρθρου 32 του Ν. 14/1960 για ενεργοποίηση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αλλά συναποτελεί την εξασφάλιση της παρουσίας του στη δίκη σε ό,τι αφορά την αναφερόμενη υπόθεση, αντί της κράτησής τους στα πλαίσιά της.
Στην υπόθεση Δημοκρατία v. Θεμιστοκλέους, Ποινική Έφεση Αρ. 84/2024, απόφαση, ημερ. 16/4/2024, επισημάνθηκε πως, όπου τα υπό κατηγορία αδικήματα (εν προκειμένω στην παρούσα υπόθεση) εμπίπτουν σε χρονική περίοδο κατά την οποία ο κατηγορούμενος βρισκόταν ελεύθερος υπό όρους σε άλλη ποινική υπόθεση για αδικήματα ίδια ή παρόμοιας φύσης (εν προκειμένω συγκριτικά ορώμενες οι κατηγορίες στην παρούσα υπόθεση και στην ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025), τούτο αποκτά αυξημένη ισχύ κατά την εξέταση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, δεικνύοντας συγκεκριμένη τάση επαναλαμβανόμενης εγκληματικής συμπεριφοράς.
Σε ό,τι αφορά την πραγματική παράμετρο της ύπαρξης εν ισχύ Διατάγματος εναντίον του κατηγορουμένου το οποίο συναποτελεί τους όρους απόλυσης του, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γ.Ν., Ποινική Έφεση Αρ. 145/23, απόφαση, ημερ. 21.7.23, η οποία αφορούσε αδικήματα βίας και βασανιστηρίων εναντίον ανηλίκων, ετέθη ότι η έκδοση διατάγματος αποκλεισμού και απομάκρυνσης των ανηλίκων αποσοβούσαν τον κίνδυνο διάπραξης ομοειδών αδικημάτων με αποτέλεσμα η κράτηση υποδίκου να μην καθίσταται αναγκαία.
Στην υπόθεση Ε.Α.Β.Ο. v. Αστυνομίας (ανωτέρω), ο Εφεσείων αντιμετώπιζε αδικήματα κατά της συζύγου, ήτοι απειλής, παρενόχλησης θύματος βίας, ψυχολογικής βίας, ψυχικής βλάβης, και παραβίασης διατάγματος αποκλεισμού συν τω χρόνω που εκκρεμούσαν ακόμη 2 ποινικές υποθέσεις για ίδια ή παρόμοιας φύσης αδικήματα κατά της πρώην συζύγου του. Το Εφετείο επεσήμανε πως τα αδικήματα στην εξετασθείσα περίπτωση και στις εκκρεμούσες είναι ιδιαίτερης σοβαρότητας αφού «επανειλημμένα φέρεται να απείλησε τη ζωή της παραπονουμένης και της οικογένειας της, ενώ το διάταγμα αποκλεισμού δεν φαίνεται να λειτούργησε αποτρεπτικά προς τον ίδιο. Το ότι το μοναδικό παραπονούμενο πρόσωπο είναι η πρώην σύζυγός του Εφεσείοντος ουδόλως αποδυναμώνει τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Τουναντίον τον ενισχύει καθότι δεικνύει ροπή σε εγκληματική συμπεριφορά κατά του ιδίου προσώπου».
Στην υπόθεση Φ.Φ. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 171/2024, απόφαση, ημερ. 2/8/2024, το Εφετείο επεσήμανε την νομοθετική πρόβλεψη έκδοσης διατάγματος δυνάμει του Ν. 119(Ι)/2000 και του Ν. 115(Ι)/2021 όπου ο Εφεσείων αντιμετώπιζε κατηγορίες των οικείων, των Νομοθεσιών, αδικημάτων. Συγκεκριμένα, σημείωσε πως:
«Όπως και στην υπόθεση Γεωργίου (ανωτέρω), έτσι και στην παρούσα, στο κατηγορητήριο υπάρχουν αδικήματα βάσει του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Ν.119(I)/2000 και όπως έχει εκεί κριθεί, το Δικαστήριο σε τέτοια περίπτωση έχει, βάσει του Άρθρου 15(3), την εξουσία να επιβάλει στον κατηγορούμενο όρους «για την προστασία των μελών της οικογένειας, περιλαμβανομένου και του όρου να μην επισκέπτεται ή να μην παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο μέλος της οικογένειας του». Προσθέτουμε δε, πως στην παρούσα περιλαμβάνονται και αδικήματα βάσει του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Ν.115 (I)/21, του οποίου το Άρθρο 33 δίδει την εξουσία έκδοσης διατάγματος (γενικού) αποκλεισμού του κατηγορούμενου από το θύμα ή από χώρο στον οποίο το θύμα ευρίσκεται (όπως και το Άρθρο 23 του Ν.119 (I)/00 σε σχέση με την οικογενειακή οικία). Θεωρούμε ότι τα αναφερθέντα εν συνεχεία από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γεωργίου (ανωτέρω), ισχύουν κατ' αναλογίαν και στην παρούσα περίπτωση. Έχουν ως εξής:
«Θα έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψη το γεγονός της καταγγελίας και ότι η συμπεριφορά του Εφεσείοντα στην οποία γινόταν αναφορά στη μαρτυρία αφορούσε σε χρόνους πριν την καταγγελία. Η συμπεριφορά του κατ' εξακολούθηση παραβάτη, που ενδεχομένως αισθάνεται ότι μπορεί να ενεργεί εκτός των πλαισίων του νόμου, ενδέχεται να διαφοροποιείται μετά την καταγγελία, δεδομένου ότι το θύμα του έχει ξεπεράσει τα όρια αντοχής, ανοχής ή και ενδοιασμούς στο να τον καταγγείλει στην Αστυνομία. Ιδιαίτερα σε υποθέσεις όπου θύτης και θύμα είναι του ιδίου περιβάλλοντος ή συγγενικά πρόσωπα. Ο Εφεσείων, αν είχε αδικοπραγήσει όπως του καταλογίζεται, νομίζοντας ότι η συμπεριφορά του θα γινόταν ανεχτή ή ότι δεν θα υπήρχε η βούληση για να καταγγελθεί, έχει τώρα υπόψη του νέα δεδομένα και το πρωτόδικο Δικαστήριο, πέραν των όρων που θα μπορούσε να του επιβάλει θα μπορούσε και σωστά θα έπραττε να επιστήσει τη προσοχή του στο ότι σε περίπτωση αδικοπραγίας του ή και παράβασης των όρων που θα είχαν τεθεί, θα μπορούσε να συλληφθεί και η υπόθεση του θα μπορούσε να τεθεί αμέσως ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαταχτεί ενδεχομένως η κράτηση του».
Ώστε, το Εφετείο κατέληξε πως «Όλα τα πιο πάνω και τα όσα ακολούθησαν, με την καταγγελία, τη σύλληψη, ανάκριση, εκδίωξη από την οικία, τη θέση σε διαθεσιμότητα, την αποκοπή μισθού και τη δίωξη, συνιστούσαν τα νέα δεδομένα, τα οποία διαφοροποιούσαν την όποια προηγηθείσα κατάσταση αφού κατεδείκνυαν ότι τα φερόμενα θύματα είχαν πλέον υπερβεί τα όρια αντοχής, ανοχής, ενδοιασμών ή και φόβου, προβαίνοντας σε καταγγελία. Κάτι που εκτιμάται ότι θα επαναλάμβαναν ευκολότερα με την ελάχιστη αφορμή. Το νόημα της υπόθεσης Γεωργίου (ανωτέρω) και των άλλων παρόμοιων αποφάσεων, είναι ότι σε τέτοια περίπτωση, που η φερόμενη παρανομία είναι συγκεκριμένη, τότε για σκοπούς προφύλαξης δύναται να εξυπηρετήσει η επιβολή εναλλακτικών μέτρων (αντί κράτησης) προς αποτροπή του κινδύνου επανάληψης αδικημάτων. Κρίνουμε πως η παρούσα συνιστά μία τέτοια περίπτωση, ότι εσφαλμένα δεν εξετάστηκε από αυτής της σκοπιάς και ότι ως προς τον κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων δικαιολογείται η επέμβαση του Εφετείου, στη βάση της πιο πάνω νομολογίας, αφού η αναγκαιότητα κράτησης για τον συγκεκριμένο λόγο είχε πλέον εξασθενήσει».
Η ως άνω υπόθεση Φ.Φ. (ανωτέρω) διαφοροποιείται από την παρούσα. Η υπό κρίση υπόθεση διέπεται από έτερα δεδομένα. Αφού καταλογίστηκαν στον κατηγορούμενο αδικήματα στην ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4262/2025, δηλαδή τού ασκήθηκε ποινική δίωξη για αδικήματα βίας στην βάση του Ν. 119(Ι)/2000 και του Ν. 115(Ι)/2021, κατόπιν καταγγελίας από τη σύζυγό του, τού επιβλήθηκαν εναλλακτικά μέτρα αντί της κράτησής του, μεταξύ των οποίων και Διάταγμα που εξεδόθη δυνάμει του να μην προσεγγίζει τον υιό του (όσα δηλαδή υπαγορεύει η υπόθεση Φ.Φ. αποτελούν πλέον πεπραγμένα). Τηρουμένων τούτων, επισημαίνεται πως δεν αγνοείται το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου, εξ ου και επί τη βάσει των συναφών αρχών στην υπόθεση Χρίστος Παναγή v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 152/2024, απόφαση, ημερ. 25/6/2024 «δεν προκύπτει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας από την εκτίμηση του κινδύνου διάπραξης άλλων ποινικών αδικημάτων στη βάση εκκρεμουσών ποινικών υποθέσεων, καθότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε οριστικά συμπεράσματα ή κρίση επί της ενοχής ή αθωότητας του κατηγορουμένου». Το αίτημα κράτησης του κατηγορουμένου επί τη βάσει του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων συντίθεται στο πραγματικό υπόβαθρο των καταθέσεων της συζύγου και του ανήλικου υιού του κατηγορουμένου και σε εκκρεμές κατηγορητήριο το οποίο απαρτίζεται από καταλογιζόμενες πράξεις αρχής γενομένης τον Ιούλιο, 2024 με απόληξη κατ’ ισχυρισμόν την υπό κατηγορίες συμπεριφορά του κατηγορουμένου στις 30/9/2025 (ήτοι η επίδικη περίπτωση). Συνακόλουθα, διεφάνη εκ των επικληθεισών καταθέσεων, πως το εκδοθέν Διάταγμα δεν ήταν αρκετό για σκοπούς προφύλαξης. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω πραγματικών παραμέτρων, δεν δικαιολογείται κρίση του Δικαστηρίου, κατ’ αντιδιαστολή με τα λεχθέντα στην υπόθεση Φ. Φ., πως η αναγκαιότητα κράτησης έχει πλέον εξασθενήσει, αφού διαφαίνεται αντικειμενικά φερόμενη ανυπακοή σε προηγούμενη διαταγή του Δικαστηρίου. Συνεπώς, δημιουργείται ισχυρή εντύπωση στο Δικαστήριο πως ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων είναι υπαρκτός, αναδεικνύοντας τάση ή ροπή του κατηγορουμένου για ομοειδή αδικήματα επί τη βάσει του μαρτυρικού υλικού που ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου.
Με γνώμονα πάντα τα ανωτέρω, είναι η κρίση του Δικαστηρίου πως η κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη δικαιολογείται επί της πλήρωσης του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων και του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μέλλον. Διατάττεται η κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι τις 27/11/2025 και ώρα 11:00 και εκδίδεται διάταγμα μεταφοράς του στο Δικαστήριο κατά την πιο πάνω ημερομηνία και ώρα.
Να παρασχεθεί κάθε αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στον κατηγορούμενο σε περίπτωση που είναι αναγκαία κατά το χρόνο που θα τελεί υπό κράτηση.
(Υπ.) _________________
Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο