ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ

EΝΩΠΙΟΝ:   Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

                     Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

                     Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

     Αρ. Υπόθεσης: 1113/2024

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

v.

 

P. D 

         Κατηγορούμενου

                                                            ---------------------------

Ημερομηνία: 23.01.2026 

Εμφανίσεις:

Για Δημοκρατία: κα. Ξένια Ξενοφώντος 

Για Κατηγορούμενο: κα. Άρτεμις Σαββίδου    

Κατηγορούμενος: Παρών 

 

Η διαδικασία διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών

 

ΠΟΙΝΗ

 

Το υπό εξέταση κατηγορητήριο ως αυτό καταχωρήθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου, περιλάμβανε 15 κατηγορίες τις οποίες ο Κατηγορούμενος αρχικά δεν παραδέχθηκε, με την υπόθεση να ορίζεται για ακρόαση, ενώ στα πλαίσια αυτής διατάχθηκε και η κράτηση του από τις 19.02.2024 μέχρι και σήμερα.

 

Στις 20.11.2025 ημερομηνία ακρόασης της υπόθεσης, ο Κατηγορούμενος ζήτησε και έλαβε την άδεια του Δικαστηρίου για να αλλάξει απάντηση και να παραδεχθεί, όπως και έπραξε, την 1^η, 3^η, 8^η, 11^η, 12^η, 13^η και 14^η κατηγορία.^[1] Ενόψει της εξέλιξης αυτής οι κατηγορίες 2, 4, 5, 6, 7, 9, 10 και 15 ανεστάλησαν.

 

Οι κατηγορίες για τις οποίες καλείται σήμερα το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή στον Κατηγορούμενο σε συνέχεια και της παραδοχής του, μπορούν να διαχωριστούν σε δύο θεματικές ενότητες.

 

Η πρώτη, αφορά την από μέρους του διάπραξη σεξουαλικής φύσεως αδικημάτων και των δύο διαρρήξεων στην οικία των παραπονουμένων, στην οποία εντάσσονται η 1^η, 3^η, 8^η, 11^η και 12^η κατηγορία. Συγκεκριμένα ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στις ακόλουθες κατηγορίες:

 

H 1^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα του βιασμού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5(α), 22, 24, 28, ΜΕΡΟΣ VI, ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΙΝΑΚΑΣ (άρθρο 5) αδίκημα αρ. 14 του Περί Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Νόμος 115(Ι)/2021. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά την 15.09.2023 στην Πάφο, ήρθε σε παράνομη συνουσία δια κολπικής διείσδυσης του πέους του στο σώμα της M. B χωρίς την συναίνεση της.

 

H 3^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα του βιασμού, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5(α), 22, 24, 28, ΜΕΡΟΣ VI, ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΙΝΑΚΑΣ (άρθρο 5) αδίκημα αρ. 14 του Περί Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Νόμος 115(Ι)/2021. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1^η Κατηγορία, ήρθε σε παράνομη συνουσία δια πρωκτικής  διείσδυσης του πέους του στο σώμα της M. B χωρίς την συναίνεση της.

 

H 8^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης, κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5(α), 22, 24, 28, ΜΕΡΟΣ VI, ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΙΝΑΚΑΣ (άρθρο 5) αδίκημα αρ. 21 του Περί Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Νόμος 115(Ι)/2021. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά την 15.09.2023 στην Πάφο, παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε στην N. J, ήτοι την χαΐδευε στο στήθος και στην γάμπα. 

 

Η 11^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύχτας, κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1^η κατηγορία, διέρρηξε και εισήλθε στο διαμέρισμα αρ. 112 του συγκροτήματος διαμερισμάτων με την ονομασία [..] που βρίσκεται στην Λεωφόρο […..] στην Πάφο και διέπραξε μέσα σε αυτό κακούργημα, δηλαδή τα αδικήματα που αναφέρονται στις κατηγορίες 1, 3, 8.

 

Η 12^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύχτας, κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά την 14.09.2023, διέρρηξε και εισήλθε στο διαμέρισμα αρ. 112 του συγκροτήματος διαμερισμάτων με την ονομασία […] που βρίσκεται στην Λεωφόρο [….] στην Πάφο με σκοπό την διάπραξη αδικήματος.

 

Η δεύτερη, αφορά την από μέρους του κατηγορούμενου διάπραξη αδικημάτων κατά της περιουσίας, στην οποία εντάσσεται η 13^η και 14^η κατηγορία. Συγκεκριμένα ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στις ακόλουθες κατηγορίες: 

 

Η 13^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύχτας, κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος μεταξύ των ημερομηνιών 16 – 17.09.2023 στη Λεωφόρο [….] στην Κάτω Πάφο, διέρρηξε και εισήλθε στην κατοικία της Μ. Χ και διέπραξε μέσα σε αυτήν κακούργημα, δηλαδή την κλοπή που αναφέρεται στην κατηγορία 14. 

 

Η 14^η Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κλοπής από κατοικία, κατά παράβαση των άρθρων 255 και 266(β) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 13^η κατηγορία, έκλεψε από την κατοικία που αναφέρεται στην 13^η κατηγορία, ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας SAMSUNG A12 χρώματος άσπρου, ένα δακτυλίδι με δύο γαλάζιες πέτρες, δύο σκουλαρίκια και ένα χρυσό σταυρό με την καδένα του, συνολικής αξίας €810, περιουσία της Μ. Χ.

 

Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν εκτεθεί γραπτώς (σχετικό το Έγγραφο Α) από την Κατηγορούσα Αρχή, δεν έτυχαν αμφισβήτησης και διαλαμβάνουν συνοπτικά τα ακόλουθα:

 

Σε σχέση με την 12^η Κατηγορία:

 

Η M. B, 31 ετών από την Λετονία (στο εξής Μ.Κ.1) και η N. J, 23 ετών από την Τσεχία (στο εξής Μ.Κ.2), κατά τον επίδικο για τις κατηγορίες χρόνο  βρίσκονταν στην Κύπρο και εργάζονταν σε ξενοδοχειακή μονάδα στην Κάτω Πάφο. Αυτές διέμεναν στο διαμέρισμα αρ. 112 του συγκροτήματος διαμερισμάτων με την ονομασία ‘[…] στην Λεωφόρο […] το οποίο τους είχε παραχωρηθεί για την διαμονή τους από τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείο στο οποίο εργάζονταν.

 

Στις 15.09.2023 και ώρα 08:15 οι ΜΚ1 και ΜΚ2 προσήλθαν στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου και προέβηκαν σε γραπτές καταθέσεις στην βάση των οποίων προέκυψαν τα ακόλουθα γεγονότα:

 

Στις 14.09.2023 και περί ώρα 23:30 ενώ η ΜΚ1 βρισκόταν στο δωμάτιο της στο διαμέρισμα αρ. 112 που αναφέρεται ανωτέρω στο οποίο διέμενε με την ΜΚ2 άκουσε ψιθύρους έξω από την πόρτα του δωματίου της. Αμέσως σηκώθηκε, άναψε το φως και άνοιξε την πόρτα η οποία ήταν μισάνοιχτη και είδε μπροστά της ένα άγνωστο άνδρα, τον κατηγορούμενο.

 

Αμέσως η ΜΚ1 ζήτησε από τον κατηγορούμενο να φύγει και αυτός στην Αγγλική γλώσσα της ζήτησε να σβήσει το φως, της είπε να μην ανησυχεί και ακολούθως έφυγε από το παράθυρο της κουζίνας. Το παράθυρο της κουζίνας ήταν κλειστό αλλά όχι κλειδωμένο και ο κατηγορούμενος εισήλθε στο διαμέρισμα παραβιάζοντας το με φυσική βία.

 

Αφού έφυγε ο κατηγορούμενος από το διαμέρισμα η ΜΚ1 έκλεισε και κλείδωσε το παράθυρο της κουζίνας και πήγε στο υπνοδωμάτιο της ΜΚ2 και της ζήτησε να κοιμηθεί μαζί της αφού είχε φοβηθεί και της ανέφερε τι προηγήθηκε με τον άγνωστο άνδρα. 

 

 

Σε σχέση με τις Κατηγορίες 1, 3, 8 & 11:

 

Στις 15.09.2023 και περί ώρα 04:00 η ΜΚ1 ξύπνησε από θόρυβο που άκουσε εντός του διαμερίσματος και αμέσως είδε την σκιά κάποιου προσώπου, που στεκόταν στην πόρτα του δωματίου η οποία ήταν ανοικτή. Η ΜΚ1 χρησιμοποιώντας το φλάς του τηλεφώνου της διαπίστωσε ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο (κατηγορούμενος) που είχε εισέλθει και προηγουμένως στο διαμέρισμα τους.

 

Ο κατηγορούμενος ζήτησε από τις δύο παραπονούμενες να μην ανάψουν το φως και να κάνουν ησυχία. Στην συνέχεια τους ανέφερε ότι ήθελε να κάνει σεξ μαζί τους. Ο κατηγορούμενος προχώρησε προς το μέρος της ΜΚ1, αφού είχε κατεβάσει το εσώρουχο του μέχρι τα γόνατα. Η ΜΚ1 ζήτησε επανειλημμένα από τον κατηγορούμενο να φύγει από το διαμέρισμα τους και του είπε ότι δεν ήθελε να κάνει σεξ μαζί του, ούτε ήθελε να την αγγίζει και ότι τον φοβόταν. Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να βγάλει την πιτζάμα και το εσώρουχο της ΜΚ1 ενώ η τελευταία αντιστάθηκε και προσπάθησε να τον απωθήσει σπρώχνοντας τον μακριά χωρίς όμως να τα καταφέρει. Ο κατηγορούμενος ξάπλωσε την ΜΚ1 στο κρεβάτι και ξεκίνησε να την φιλά στο σώμα της ενώ ταυτόχρονα άγγιζε την ΜΚ2 στο στήθος και στην γάμπα χωρίς την θέληση της, η οποία επίσης βρισκόταν στο κρεβάτι. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος σήκωσε και τα δύο πόδια της ΜΚ1 πάνω και διείσδυσε το πέος του στον πρωκτό της. Η ΜΚ1 έσπρωξε τον κατηγορούμενο αφού πονούσε και εν συνέχεια ο κατηγορούμενος διείσδυσε το γεννητικό του όργανο στον κόλπο της. Ο κατηγορούμενος χωρίς την χρήση προφυλακτικού ήρθε σε παράνομη συνουσία με την ΜΚ1 τόσο από τον πρωκτό όσο και από τον κόλπο χωρίς την συναίνεση της.

 

Κατά τον χρόνο που ο κατηγορούμενος ερχόταν σε παράνομη συνουσία με την ΜΚ1, η ΜΚ2 κατάφερε να ενεργοποιήσει το τηλέφωνο της και να ηχογραφήσει ηχητικά το όλο συμβάν χωρίς ο κατηγορούμενος να το αντιληφθεί. Κατά την ώρα της παράνομης συνουσίας ο κατηγορούμενος έλεγε ‘’I will finish in one minute’’. Μόλις τέλειωσε ο κατηγορούμενος την παράνομη συνουσία με την ΜΚ1, δεν έφυγε από την κύρια είσοδο αλλά έφυγε από την πίσω πόρτα του διαμερίσματος που οδηγεί σε κλειστή αυλή και σε φωταγωγό αφού πρόκειται για αυτό τον χώρο που ο κατηγορούμενος κατάφερε να διαρρήξει και να εισέλθει στο διαμέρισμα των ΜΚ1 και ΜΚ2 την δεύτερη φορά.

 

Οι δύο παραπονούμενες δεν φώναξαν σε βοήθεια κατά τον χρόνο που ο κατηγορούμενος βρισκόταν στο διαμέρισμα τους φοβούμενες ότι μπορούσε να τις βλάψει και να τους κάνει περαιτέρω κακό, αφού τους φάνηκε ότι ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών.

 

Μετά την καταγγελία μέλη του ΤΑΕ Πάφου μετέβηκαν στο διαμέρισμα όπου έλαβαν αριθμό τεκμηρίων, περιλαμβανομένων των ενδυμάτων των παραπονουμένων, σεντονιών και κουβέρτας από το κρεβάτι και δειγματοληψιών από το παράθυρο της κουζίνας και της πίσω πόρτας που διέφυγε ο κατηγορούμενος ενώ η σκηνή φωτογραφήθηκε. Επιπρόσθετα λήφθηκε η συγκατάθεση των ΜΚ1 και ΜΚ2 να τύχουν Ιατροδικαστικής εξέτασης ενώ τους λήφθηκαν και παρειακά επιχρίσματα.

 

Στις 15.09.2023 οι Μ1 και ΜΚ2 μεταφέρθηκαν στο Μακάρειο Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου εξετάστηκαν από τους Ιατροδικαστές Δρ. Αγγελική Παπέττα και Δρ. Ορθ. Ορθοδόξου. Στα πλαίσια εξέτασης της ΜΚ1 λήφθηκαν παρειακά επιχρίσματα από τον κόλπο, τον τράχηλο και την περιοχή των γεννητικών οργάνων της.

 

Σύμφωνα με την Ιατροδικαστική έκθεση από την Ιατροδικαστική εξέταση που έτυχε η ΜΚ2 διαφάνηκε ότι αυτή δεν έφερε οποιαδήποτε κάκωση στο κεφάλι ή στο υπόλοιπο σώμα της.

 

Από την Ιατροδικαστική εξέταση που έτυχε η ΜΚ1 διαπιστώθηκαν τα πιο κάτω:

·         Άνευ κακώσεων η γεννητική και περιγεννητική περιοχή.

·         Παλαιά ρήξη παρθενικού υμένα.

·         Άνευ κακώσεων στην πρωκτική και περιπτωκτική περιοχή, ο πρωκτικός δακτύλιος ελέγχεται φυσιολογικά.

·         Πρόσφατη εκχύμωση στην δεξιά τραχηλική χώρα, διαστάσεων 3 x 1,5 (προκληθείσα από τον κατηγορούμενο).

·         Εγκαυματική ερυθρότητα στον αριστερό μαστό με την ΜΚ1 να αναφέρει ότι ήταν έγκαυμα από τον ήλιο.

·         Παλαιά εκχύμωση στην δεξιά αντιβραχιόνια χώρα με την ΜΚ1 να αναφέρει Ιατρογενή βελονονυγμό προ ημερών.

·         Παλαιά εκχύμωση στην δεξία πλάγια μηριαία χώρα διαστάσεων 4,5 x 0,8 εκ. υλικού.

 

Όλα τα τεκμήρια της υπόθεσης παραδόθηκαν στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για να τύχουν επιστημονικών εξετάσεων.

 

Κατά την διερεύνηση άλλης υπόθεσης από το ΤΑΕ Πάφου ο κατηγορούμενος συνελήφθη ως ύποπτος και τέθηκε υπό κράτηση, ενώ από αυτόν λήφθηκαν και παρειακά επιχρίσματα κατόπιν γραπτής του συγκατάθεσης, τα οποία αποστάλθηκαν στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για επιστημονικές εξετάσεις.

 

Από τις εξετάσεις του Ινστιτούτου που έτυχαν και τα παρειακά επιχρίσματα του κατηγορούμενου διαπιστώθηκε ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου ταυτίζεται με το γενετικό υλικό το οποίο απομονώθηκε από αριθμό τεκμηρίων της υπό εξέταση υπόθεσης όπως σεντόνι χρώματος άσπρου, φανέλα χρώματος γαλάζιου, παντελονάκι πιτζάμας χρώματος ροζ, κολπικό, τραχηλικό επίχρισμα καθώς και επίχρισμα που λήφθηκε εξωτερικά των γενετικών οργάνων της ΜΚ1. Από τα πιο πάνω διαφάνηκε ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν άγνωστος στις δύο παραπονούμενες, ήταν το πρόσωπο που διέρρηξε το διαμέρισμα τους, επιτέθηκε άσεμνα στην ΜΚ2 και ήρθε σε παράνομη συνουσία με την ΜΚ1 ως ανωτέρω περιγράφηκε.

 

Με βάση τα πιο πάνω στις 23.01.2024 εκδόθηκε εναντίον του κατηγορούμενου ένταλμα σύλληψης και στις 12.02.2024 ενώ ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπόδικος στα πλαίσια άλλης υπόθεσης συνελήφθη στις Κεντρικές Φυλακές και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στον Νόμο αυτός απάντησε ‘’Ποτέ δεν έκαμα έτσι πράμα’’, ενώ στην συνέχεια άσκησε το δικαίωμά του στη σιωπή.

 

Στις 13.02.2024 η Δρ. Έλενα Κουμή, ειδική Ψυχολόγος της Διεύθυνσης Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Ο.Κ.Υ.Π.Υ ετοίμασε σχετική έκθεση αξιολόγησης της ΜΚ1 όπου σύμφωνα με την έκθεση της εντοπίστηκε συμπτωματολογία Διαταραχής Μετατραυματικού Στρές (π.χ. ακούσιες διεισδυτικές ενοχλητικές μνήμες του αναφερόμενου ψυχοπιεστικού συμβάντος, αρνητικές συγκινησιακές καταστάσεις) χωρίς ωστόσο αυτή να είναι σε έκταση και βαθμό που να πληρούνται τα διαγνωστικά κριτήρια κλινικής διάγνωσης, όπως έχουν τεθεί από τα καθιερωμένα συστήματα ταξινόμησης ψυχικών διαταραχών δηλαδή DMS και ICD στο τρέχον στάδιο.

 

 

Σε σχέση με τις Κατηγορίες 13 & 14:

 

Στις 17.09.2023 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Πάφου από την Μ. Χ ότι μεταξύ των ημερομηνιών 16 – 17.09.2023 και μεταξύ 22:30 - 05:30 αντίστοιχα διαρρήχθηκε η κατοικία της που ευρίσκεται στην Λεωφόρο [ ] στην Κάτω Πάφο και κλάπηκαν από αυτή 1) Ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Samsung A12 χρώματος άσπρου, 2) Ένα δαχτυλίδι με δύο γαλάζιες πέτρες 3) Δύο σκουλαρίκια το ένα μακρύ και το άλλο καρφάκι, 4) Ένας χρυσός σταυρός στο χρήμα του Χριστού από λευκόχρυσο μαζί με την χρυσή καδένα η συνολική αξίας της κλοπιμαίας περιουσίας να ανέρχεται στα €810. Επιπλέον η Χριστοδουλίδη ανέφερε στην κατάθεση της ότι περί ώρα 05:30 ενώ κοιμόταν ένιωσε μια παρουσία στο υπνοδωμάτιο της. Σύμφωνα με την μάρτυρα το εν λόγω πρόσωπο περιγράφεται ως άνδρας, με στρογγυλωπό πρόσωπο, με στρογγυλά μικρά μάτια, γένι άγριο, λεπτής σωματικής διάπλασης. Επίσης, ανέφερε ότι από έλεγχο που έκανε εντός της οικίας εντόπισε, πλησίον της μπαλκονόπορτας όπου επιτεύχθηκε η είσοδος στην κατοικία, ένα ζευγάρι παπούτσια, μάρκας NIKE, χρώματος ανοιχτού γκρί τα οποία δεν ανήκουν σε κανένα μέλος της οικογένειας της.

 

Από επιτόπιες εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η είσοδος στην κατοικία επιτεύχθηκε από γυάλινη συρόμενη μπαλκονόπορτα η οποία παραβιάστηκε με φυσική βία. Το ζευγάρι παπουτσιών μάρκας NIKE αποστάλθηκε για επιστημονικές εξετάσεις στο Ινστιτούτο Γενετικής όπου και ετοιμάστηκε σχετική έκθεση στην οποία αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είναι ο δότης μικρής ποσότητας γενετικού υλικού που εντοπίστηκε στο εσωτερικό μέρος των παπουτσιών εξου και εκδόθηκε εναντίον του κατηγορούμενου ένταλμα σύλληψης και συνελήφθη στις 12.02.2024 χωρίς όμως ο ίδιος να δίδει οποιαδήποτε εξήγηση αφού απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις με το ‘’ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο’’.

 

Τέλος σύμφωνα και με το περιεχόμενο του Εγγράφου Α αναφέρεται πως ο Κατηγορούμενος βαρύνετε με μία προηγούμενη καταδίκη. Συγκεκριμένα στο πλαίσιο της υπόθεσης με αρ. 3042/2022 που αφορούσε αδικήματα παράνομης κατοχής και χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου, παράνομης κατοχής περιουσίας, ανησυχίας, αντίστασης σε όργανο τήρησης της τάξης, κλοπής από κατοικία και διάρρηξη, τα οποία διαπράχθηκαν στις 22.05.22, του επιβλήθηκαν από το Ε.Δ. Πάφου συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με υψηλότερη αυτή των 14 μηνών.

 

Ενόψει της σοβαρότητας των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ζητήθηκε και ετοιμάστηκε Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις στο περιεχόμενο της οποίας αναφορά θα γίνει κατωτέρω.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη προς όφελος του, την παραδοχή, απολογία και έμπρακτη μεταμέλεια του τονίζοντας ιδιαίτερα το γεγονός ότι η παραδοχή του έστω και αν δεν ήταν άμεση έγινε στο στάδιο πριν την έναρξη της ακρόασης με αποτέλεσμα να εξοικονομείται δικαστικός χρόνος, ενώ αποφεύγεται και η παρουσία των θυμάτων της υπόθεσης για να δώσουν μαρτυρία και να υποστούν ταλαιπωρία και αναβίωση των γεγονότων. Υιοθέτησε το σύνολο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας τονίζοντας το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε δεινή θέση αφού πρόκειται για πατέρα δύο ανήλικων τέκνων, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει και το παιδί της συζύγου του από προηγούμενη σχέση της, με τα παιδιά να βρίσκονται σε πολύ μικρή ηλικία. Τόνισε ότι ένεκα της κράτησης του στα πλαίσια της υπόθεσης για σημαντικό χρόνο αλλά και της ποινής που θα του επιβληθεί, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να στερείται τα παιδιά του, τα οποία δεν φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη.

 

Αναφορά έκαμε στο γεγονός ότι την επίδικη περίοδο ο πελάτης της βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι αυτός δεν έλαβε τις ουσίες για να διαπράξει τα αδικήματα αφού επρόκειτο για χρόνιο χρήστη ναρκωτικών ουσιών ο οποίος για κάποιο χρονικό διάστημα σταματούσε την χρήση και στην συνέχεια επανερχόταν, ενώ η κατάσταση στην οποία βρισκόταν, ήτοι υπό την επήρεια ναρκωτικών, επιβεβαιώνεται όπως η συνήγορος υπεράσπισης τόνισε και τα γεγονότα της υπόθεσης. Πρόκειται ουσιαστικά για την μοναδική αιτιολογία για τις πράξεις που έχει διαπράξει τις οποίες και έχει μετανιώσει.

 

Αναφορά, επίσης,  έκανε η συνήγορος υπεράσπισης και στο γεγονός ότι ο πελάτης της κρατείται στα πλαίσια της υπό εξέταση υπόθεσης από τις 19.02.2024 ενώ τόνισε ότι και προηγουμένως αυτός έκτιε ποινή φυλάκισης στα πλαίσια άλλης υπόθεσης από το 2022 με τον ίδιο να βρίσκεται εκτός φυλακών μόλις τον μήνα κατά τον οποίο διέπραξε και τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης. Διευκρίνισε βεβαίως η κα Σαββίδου πως η αναφορά της αυτή δεν έχει να κάνει με το ζήτημα συνολικότητας της ποινής αλλά για να καταδείξει ότι ο κατηγορούμενος πελάτης της βρίσκεται σε μια συνεχή μακρά περίοδο στις φυλακές και μακριά από την οικογένεια του από το 2022. Επιπρόσθετα προώθησε και την θέση ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης δεν φαίνεται να υπήρχε οτιδήποτε το επιβαρυντικό, δεν χρησιμοποιήθηκε βία στο περιστατικό, ενώ δεν υπάρχουν μόνιμα κατάλοιπα στις παραπονούμενες. Τέλος η κα. Σαββίδου κάλεσε το Δικαστήριο όπως κρίνει τον κατηγορούμενο με πάσα δυνατή επιείκεια.      

 

Αναμφίβολα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι ιδιαίτερα σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Για το αδίκημα του βιασμού (1^η και 3^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή μέχρι και δια βίου φυλάκισης, ενώ για το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης εναντίον γυναίκας (8^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και πέντε χρόνων.  Όσον αφορά τα αδικήματα που στρέφονται κατά της περιουσίας, για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά τη διάρκεια της νύχτας (11^η, 12^η και 13^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκιση μέχρι και δέκα ετών και για το αδίκημα της κλοπής από κατοικία (14^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και πέντε χρόνων.

 

Οι προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος και ο οποίος λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α. (1990) 2 Α.Α.Δ.264, Souilmi v. Aστυνομίας (1992) 2Α.Α.Δ.248, Λεβέντηςv. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 632). 

 

Η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, διαγράφεται από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής. Η πρόβλεψη από τον Νομοθέτη για ποινικό αδίκημα, ιδιαιτέρως ποινής φυλάκισης, αλλά και το μέγεθος της, δίδουν και το στίγμα του μεγέθους της απαρέσκειας ή και αποστροφής της κοινωνίας για πράξεις ή παραλείψεις, των οποίων, μέσω αυτής, επιδιώκεται η αποτροπή. Όσο μεγαλύτερη είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, τόσο σοβαρότερο πρέπει να θεωρείται και το ποινικό αδίκημα. Το Δικαστήριο εφαρμόζει το Νόμο, πρέπει να τον εφαρμόζει αποτελεσματικά ώστε οι σκοποί του να επιτυγχάνονται και για αυτό ακριβώς τον λόγο, η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, ως οροθετείται από τον Νομοθέτη και η ανάγκη για αποτροπή, πρέπει να αντανακλώνται και στην ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Γεωργίου (2001) 2 Α.Α.Δ. 272).

 

Ως γενική αρχή, επίσης, τα γεγονότα της υπόθεσης μπορούν να επηρεάσουν τη σοβαρότητα ενός αδικήματος (βλ. Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 391).

 

To Eφετείο Κύπρου πολύ πρόσφατα και συγκεκριμένα στις 30.09.2025 στα πλαίσια των Ποινικών Εφέσεων Αρ.: 235/2022, 250/2022 μεταξύ MOHAMED ALAHMAD v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είχε την ευκαιρία να τονίσει την σοβαρότητα του αδικήματος του βιασμού και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών.^[2] 

 

Έγινε αναφορά στην υπόθεση ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. HUNGANU, Ποινική Έφεση 130/2020, ημερομηνίας 20/7/2021, όπου λέχθηκαν τα εξής:

 

«Καθ' όσον αφορά την Κατηγορία του βιασμού θα πρέπει εξ' αρχής να υπομνηστεί ότι η φυλάκιση δια βίου που προβλέπεται ως η μέγιστη ποινή αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο συγκεκριμένο έγκλημα από το Νόμο και αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες επιπτώσεις του (xxx xxx Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 489, 500). Χωρίς αμφιβολία το αδίκημα αυτό συνιστά μια από τις χειρότερες μορφές καταπάτησης και εξευτελισμού της προσωπικότητας μιας γυναίκας. Και τούτο γιατί παραβιάζει το αναφαίρετο της δικαίωμα να έρχεται σε σεξουαλική επαφή μόνο εφόσον η ίδια δίδει τη συγκατάθεση και αποδοχή της. Η επέμβαση στο αναφαίρετο αυτό δικαίωμα, ιδιαιτέρως όταν επέρχεται με την άσκηση βίας μεγαλύτερης από εκείνη που είναι συνυφασμένη με την διάπραξη του αδικήματος, επιτάσσει την αυστηρή τιμωρία του παραβάτη. Σε σεξουαλικά αδικήματα πρέπει να επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή για την καταστολή τους, ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλημάτων τα οποία όχι μόνο στρέφονται κατά των ηθών, αλλά και γιατί προσβάλλουν την προσωπικότητα του θύματος (Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 259, Δημοκρατία v. Κυριάκου (2008) 2 Α.Α.Δ. 562  και Fowokan v. Δημοκρατίας (2014) 2 Α.Α.Δ. 36). Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή και πολυετής (Γιάγκου ν. Δημοκρατίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 67).»

 

Κατευθυντήριες αρχές αναφορικά με την επιβολή ποινών σε υποθέσεις βιασμού τέθηκαν από τη νομολογία μας μέσα από μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2009), 2 Α.Α.Δ. 323, έγινε αναφορά στις κατευθυντήριες οδηγίες οι οποίες έχουν καθιερωθεί στην αγγλική υπόθεση R. v. BILLAM (1986),8 Cr. App. R.(s) 48, σε περιπτώσεις βιασμού, οι οποίες, όπως τονίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, αν και δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν καθοδηγητικά από τα Κυπριακά Δικαστήρια.

 

Παρόμοιες κατευθυντήριες οδηγίες περιλαμβάνονται στο Sexual Offences Definitive Guideline του Συμβουλίου Επιβολής Ποινών του Ηνωμένου Βασιλείου (Sentencing Council) του 2014, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στην Αγγλία την 1^η Απριλίου του 2014. Σύμφωνα με τις οδηγίες αυτές, οι οποίες δεν έχουν, βεβαίως, δεσμευτικό χαρακτήρα, η εγκληματική συμπεριφορά που καλύπτει κατηγορία βιασμού προσλαμβάνει ακόμη σοβαρότερη μορφή όταν συντρέχουν παράγοντες όπως υπερβολική βία, χρησιμοποίηση όπλου για εκφοβισμό ή βλάβη στο θύμα, προσεκτικού σχεδιασμού προς υλοποίηση του άνομου σκοπού, επαναλαμβανόμενοι βιασμοί, σεξουαλικός εξευτελισμός του θύματος, καθώς επίσης και επιπτώσεις, ψυχικές ή σωματικές στο θύμα. Πέραν τούτων, η ηλικία του θύματος, ήτοι όταν το θύμα είναι είτε πολύ νεαρό είτε πολύ ηλικιωμένο, αλλά και τυχόν προηγούμενες καταδίκες του δράστη, είναι στοιχεία που δικαιολογούν επιβολή ακόμα πιο αυστηρών ποινών (xxx ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση αρ. 73/2012, ημερ. 13/10/2015,, xxx TARITA και xxx VIOREL v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση αρ. 106/2014 και 114/2014, ημερ. 8/7/2016 και SELMANI v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινικές Εφέσεις αρ. 235/2013 και 236/2013, ημερ. 5/10/2016).

 

Αντίστοιχα, η σοβαρότητα των κατηγοριών που αφορούν τα αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών υπογραμμίζεται μέσα από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου^[3], αλλά και πολύ πρόσφατα το Εφετείο Κύπρου είχε την ευκαιρία να επαναλάβει στα πλαίσια της Ποινικής Έφεσης Αρ. 268/2024, ημερομηνίας 13.11.2025 μεταξύ ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. SHEH HOUSEIN.

 

Στο σημείο αυτό παραθέτουμε το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Εφετείου ΞΕΝΟΦΟΝΤΩΣ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση αρ. 9/2024 ημερομηνίας 19/7/2024:

 

«Μέσα από τη νομολογία τονίζεται η ανάγκη επιβολής αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών σε αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών τα οποία δυστυχώς παρουσιάζουν έξαρση, «προκαλώντας ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβρώνουν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών» (βλ. Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 138, Τσιλικίδης ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 272, Ilie κ.ά. ν. Αστυνομίας (2012) 2 A.A.Δ. 280, Bezandidis v. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 785, Gheorghe v. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 824).

 

Στην παλαιότερη, επίσης, υπόθεση FEDOROV v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 40/2021, ημερομηνίας 20/7/2021, επισημάνθηκε η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σημειώνοντας ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο εφεσείων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης (BALAMPANIDIS ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 210/2018, ημερομηνίας 10.5.2019,) και δημιουργούν ρήγματα στην έννομη τάξη διαβρώνοντας το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών (ILIE Κ.Α. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΊΑΣ (2012) 2 Α.Α.Δ. 280, 283).

 

Στην υπόθεση SAADI ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (2016) 2 Α.Α.Δ. 572, υπογραμμίστηκε ότι «η νομολογία είναι αυστηρή στην αντιμετώπιση αυτού του είδους τις υποθέσεις.  Η ανάγκη για αποτροπή είναι προεξάρχουσα, η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών αποτελεί προτεραιότητα και η έστω κατά κατασταλτικό τρόπο αντιμετώπιση της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κοινού στην εμπέδωση του δικαίου, αδήρητη αναγκαιότητα» (βλ. ΤΖΙΑΜΑ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 17/2017, ημερομηνίας 18.12.2017, ECLI:CY:AD:2017:B468, EKOLE ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση 108/2021, ημερομηνίας 15.2.2022).

 …… 

Στην απόφαση ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΤΟΚΚΑΛΛΟΥ ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 264/2023, ημερομηνίας 19/7/2024 αναφέρθηκαν τα εξής:

 

«Η Νομολογία έχει επανειλημμένα τονίσει τη σοβαρότητα αδικημάτων διαρρήξεων και κλοπών, τονίζοντας ότι η συνήθης ποινή για αδικήματα αυτής της φύσης είναι αυτή της φυλάκισης. Όπως λέχθηκε, μεταξύ άλλων, στην Hussein ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 252/18, ημερ. 31.5.2019:

 

«Υπάρχει πλούσια νομολογία στην οποία τονίστηκε η σοβαρότητα των αδικημάτων της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών.

 

Στην υπόθεση Ahmed Saadi v. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 308/14 ημερ. 24/6/2016, που αφορούσε επίσης σε κατηγορίες για διάρρηξη κατοικίας και κλοπή, το Εφετείο τόνισε τα εξής:

 

«Η νομολογία είναι αυστηρή στην αντιμετώπιση αυτού του είδους τις υποθέσεις. Η ανάγκη για αποτροπή είναι προεξάρχουσα, η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών αποτελεί προτεραιότητα και η έστω κατά κατασταλτικό τρόπο αντιμετώπιση της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κοινού στην εμπέδωση του δικαίου, αδήρητη αναγκαιότητα, (Φραντζίδης ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 77, Bezanidis κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 785 και Georghe κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 824)».

 

Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα επαναλήφθηκε και στην πρόσφατη υπόθεση Balampanidis v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 210/18 ημερ. 10/5/2019, όπου αναφέρθηκε επίσης ότι σε υποθέσεις διαρρήξεων και κλοπών «ναι μεν λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής».

 

Για σκοπούς διαβάθμισης της βαρύτητας της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου, λαμβάνουμε υπόψη όλες τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων ως ανωτέρω αναφέρονται στα γεγονότα. Δεν θα αποτελούσε υπερβολή να τονιστεί ότι οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων ειδικά του βιασμού από μέρους του κατηγορούμενου στις 15.09.2023 προς το πρόσωπο της ΜΚ1 τόσο πρωκτικά όσο και κολπικά, χωρίς την χρήση προφυλακτικού και σε συνέχεια διάρρηξης της κατοικίας που αυτή διέμενε με την ΜΚ2 και ενώ αυτές κοιμόντουσαν, εντάσσουν την υπό εξέταση υπόθεση από τις χειρότερες του είδους τους.

Ειδικότερα ο κατηγορούμενος προχώρησε στις 04:00 το πρωί σε διάρρηξη του διαμερίσματος όπου διέμεναν οι ΜΚ1 και ΜΚ2 νεαρές κοπέλες με καταγωγή από την Λετονία και Τσεχία οι οποίες βρίσκονταν στην Κύπρο για εργασία και προχώρησε στον κολπικό αλλά και πρωκτικό βιασμό της ΜΚ1 παρά τις αντιστάσεις της καθώς και σε άσεμνη επίθεση ήτοι χαϊδέματα στο στήθος και στην γάμπα εις βάρος της ΜΚ2.

Μάλιστα όταν ο ίδιος τους είχες αναφέρει προηγουμένως ότι ήθελε να κάνει σεξ μαζί τους και μάλιστα προχώρησε προς το μέρος της ΜΚ1 κατεβάζοντας το εσώρουχο του μέχρι τα γόνατα η ΜΚ1 επανειλημμένα του ζήτησε να φύγει από το διαμέρισμα ενώ του είπε ότι δεν ήθελε να κάνει σεξ μαζί του, ούτε να την αγγίζει και ότι τον φοβόταν.

Παρά τα ανωτέρω τα οποία ο κατηγορούμενος δεν σεβάστηκε, ετσιθελικά προχώρησε προς την ΜΚ1 και προσπάθησε να της βγάλει την πιζάμα και το εσώρουχο της ενώ αυτή αντιστάθηκε και προσπάθησε να τον απωθήσει σπρώχνοντας τον μακριά χωρίς όμως να το καταφέρει. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος ξάπλωσε την ΜΚ1 στο κρεβάτι και ξεκίνησε να την φιλά στο σώμα της ενώ ταυτόχρονα άγγιζε την ΜΚ2 που επίσης βρισκόταν στο κρεβάτι στο στήθος και στην γάμπα χωρίς την θέληση της.

Στην συνέχεια ο Κατηγορούμενος σήκωσε πάνω και τα δύο πόδια της ΜΚ1, εισχώρησε το πέος του χωρίς την χρήση προφυλακτικού, επιβαρυντικό στοιχείο για την παρούσα περίπτωση, αρχικά στον πρωκτό της και στην συνέχεια στον κόλπο της. Μάλιστα κατά την διείσδυση του γεννητικού οργάνου του κατηγορούμενου στον πρωκτό της ΜΚ1

αυτή πονούσε και προσπάθησε να τον σπρώξει με τον ίδιο στην συνέχεια να προχωρεί την διείσδυση του γεννητικού του οργάνου και στον κόλπο της ΜΚ1.

Αξιοσημείωτο επίσης ότι οι όποιες αντιστάσεις έλαβαν χώρα από μέρους της ΜΚ1 έτυχαν καταστολής από πλευράς κατηγορουμένου σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες ορέξεις του.

Δεν παραγνωρίζουμε βεβαίως ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων των κατηγοριών 1, 3 και 8, δεν χρησιμοποίησε οποιοδήποτε επιθετικό όπλο ή όργανό για εκφοβισμό ή τραυματισμό των θυμάτων, ούτε υπέρμετρη βία (βλ. Tarita Andrei και Άλλος v. Δημοκρατίας (2016) 2 ΑΑΔ 621).

Επιβαρυντικά επιδρά και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος πριν την διάρρηξη ημερομηνίας 15.09.2023 όπου πέτυχε την είσοδο του στο διαμέρισμα όπου διέμεναν οι ΜΚ1 και ΜΚ2 για την διάπραξη των αδικημάτων του βιασμού (κατηγορίες 1 & 3) καθώς και της άσεμνης επίθεσης (8^η κατηγορία), είχε διαρρήξει λίγες ώρες προηγουμένως εκ νέου το συγκεκριμένο διαμέρισμα και εντοπίστηκε από την ΜΚ1 κατά την είσοδο του σε αυτό. Παρά το γεγονός τούτο, ο κατηγορούμενος επανήλθε λίγες μόλις ώρες μετά και εισήλθε ξανά δια διάρρηξης στο ίδιο διαμέρισμα και ενώ οι ένοικοι αυτού κοιμόντουσαν με σκοπό την διάπραξη από μέρους του των αναφερόμενων κατηγοριών δείχνοντας όχι μόνο επιμονή για να προβεί στις παράνομες πράξεις του αλλά και προσχεδιασμό.

Ως επιβαρυντικός παράγοντας λαμβάνεται επίσης υπόψη και το γεγονός ότι σε σχέση με την ΜΚ1 και την αξιολόγηση που έτυχε από ειδική Ψυχολόγο εντοπίστηκε συμπτωματολογία Διαταραχής Μετατραυματικού Στρές (π.χ. ακούσιες διεισδυτικές ενοχλητικές μνήμες του αναφερόμενου ψυχοπιεστικού συμβάντος, αρνητικές συγκινησιακές καταστάσεις).

 

Σοβαρά κρίνονται και τα περιστατικά που αφορούν την διάρρηξη και κλοπή της κατοικίας της Χριστοδουλίδη μεταξύ των ημερομηνιών 16 -17.09.2023 και μεταξύ των ωρών 22:30 – 05:30 αντίστοιχα δηλαδή τις αμέσως επόμενες ημέρες των διαρρήξεων ημερομηνίας 14 & 15.09.2023, μάλιστα με τον κατηγορούμενο για ακόμα μια φορά να εισέρχεται στην κατοικία αργά το βράδυ και ξημερώματα της επόμενης ημέρας με τον ένοικο της κατοικίας να βρίσκεται μέσα σε αυτή, με αποτέλεσμα η επικινδυνότητα να αυξάνεται και να προβαίνει στην κλοπή των αντικειμένων που περιγράφονται στα γεγονότα συνολικής αξίας €810.

Η σοβαρότητα, λοιπόν, των αδικημάτων που διέπραξε ο κατηγορούμενος, τα οποία βρίσκονται σε έξαρση, είναι δεδομένη. Εγείρεται, συνεπώς, η ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών τόσο για σκοπούς αποτροπής όσο και για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από την έκνομή και επικίνδυνη του συμπεριφορά.

Σχετικά με την προηγούμενη καταδίκη του κατηγορουμένου, η οποία καταγράφεται ανωτέρω, η αντιμετώπιση της στα πλαίσια της ποινής που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει στην παρούσα υπόθεση καθορίζεται από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων είναι οι υποθέσεις Παναγιώτου (Αντάρτη) ν. Δημοκρατία (1997) 2 ΑΑΔ 138,  Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ματθαίου Άλλως Μαλέγκου (1994) 2 ΑΑΔ 1, 8, 9, Stratos and Another v. Police 17 CLR 73, Χατζηνικολάου ν. Αστυνομίας (1976) 2 ΑΑΔ 63), Περικλέους ν. Αστυνομίας (2003) 2 ΑΑΔ 397, Κλεοβούλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2017, ημερομηνίας 26.9.2018, Τζιαμά ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 17/2017, ημερομηνίας 18.12.2017, Αποστόλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση  Αρ. 196/2018, ημερομηνίας 4.4.2019, Farooq κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 165/2018 (Σχ. με 166/2019, 169/2018, 170/2018), ημερομηνίας 7.9.2020, Κυριάκου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 12/2019 και 13/2019, ημερομηνίας 7.9.2020 και Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 105/20, ημερομηνίας 25.2.2021. Ως προκύπτει από την νομολογία, οι προηγούμενες καταδίκες ενός κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη, όχι επιβαρυντικά, αλλά ως στοιχείο που μειώνει τον βαθμό επιείκειας που δύναται να δείξει το Δικαστήριο στην περίπτωσή του εφόσον αποτελεί ένδειξη της στάσης του και την έλλειψη σεβασμού προς τους νόμους του κράτους. Με αυτόν τον τρόπο την λαμβάνουμε και εμείς υπόψη. Σημειώνουμε επιπρόσθετα ότι η προηγούμενη καταδίκη του κατηγορουμένου αφορά μεταξύ άλλων και διάρρηξη και κλοπή από κατοικία δηλαδή ομοειδή αδικήματα με αυτά που έχει διαπράξει και στην υπό κρίση υπόθεση.

 

Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου και η δικαστική διεργασία για την επιμέτρηση της δεν είναι εύκολη. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη (βλ. Κωνσταντίνος Λευκαρίτης κ.α. v. Δημοκρατία, Ποιν. Έφεση Αρ. 135/2014 και 138/2014).

 

Παρά τα πιο πάνω και τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την ανάγκη που υπάρχει για αυστηρή αντιμετώπιση τους, η υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, ώστε η ποινή που τελικά θα επιβληθεί από το Δικαστήριο, να αρμόζει στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, λαμβάνοντας πραγματικά υπόψη, όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν, δεν ατονεί. Η εξατομίκευση της ποινής όμως σε τέτοιου είδους αδικήματα δεν μπορεί εξουδετερώνει τα στοιχεία εκείνα που σχετίζονται με τη σοβαρότητα του ποινικού αδικήματος και την ανάγκη, ως και προελέχθη, για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου και της κοινωνίας γενικότερα. 

 

Προς όφελος του κατηγορούμενου και για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνουμε υπόψη μας την παραδοχή του στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Σημειώνεται βεβαίως το γεγονός ότι αυτός δεν είχε παραδεχθεί άμεσα, όμως ζήτησε και άλλαξε την απάντηση του έστω σε μεταγενέστερο χρόνο και πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Θα δώσουμε τη δέουσα βαρύτητα στην παραδοχή του κατηγορούμενου, η οποία αποτελεί και ένδειξη μεταμέλειας στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ανδρέου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015, 11/07/2016: «. η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να "μεταφερθεί" στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι' αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής.» (βλ. επίσης, Okmelashvili ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 146/2020, Ημερ. 22/12/2021 και M. C. T. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, Ημερ. 14/10/2022).

 

H παραδοχή του κατηγορούμενου περισώζει πολύτιμο χρόνο του Δικαστηρίου ενώ σε υποθέσεις όπως και η παρούσα που περιλαμβάνει και σεξουαλικής φύσεως αδικήματα της προσδίδεται αυξημένη βαρύτητα αφού έχει ως αποτέλεσμα να περισώζει το θύμα από το να αναβιώνει δυσάρεστες και τραυματικές καταστάσεις στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας (βλ. Λευκαρίτης Κωνσταντίνος και Άλλος v. Δημοκρατίας (2016) 2 ΑΑΔ 1165).

 

Μετριαστικά προς τον κατηγορούμενο συνυπολογίζουμε και το γεγονός ότι διέπραξε τα αδικήματα σε χρόνο που τελούσε υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Σε σχέση με τη χρήση ναρκωτικών κατά τη διάπραξη αδικημάτων σημειώνουμε πως ισχύουν κατ' αναλογίαν οι ίδιες αρχές όπως και στην περίπτωση επήρειας αλκοόλης (βλ. Pernell κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1998) 2 Α.Α.Δ.417). Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης αναγνωρίζουμε ότι η χρήση ναρκωτικών άμβλυνε την κρίση του κατηγορούμενου και μείωσε τον αυτοέλεγχο, στοιχείο το οποίο προσμετρούμε προς όφελός του.

 

Προς περαιτέρω μετριασμό και εξατομίκευση της ποινής που θα επιβληθεί, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες, όπως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, την οποία η συνήγορος του υιοθέτησε.

 

Ειδικότερα, ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 27 ετών με καταγωγή από την Βουλγαρία και πατέρας δύο ανήλικων τέκνων. Προέρχεται από φτωχή πολύτεκνη οικογένεια, έχοντας τρία μεγαλύτερα αδέλφια από προηγούμενη σχέση της μητέρας του και δύο μικρότερα αδέλφια από τον γάμο των γονέων του. Από το έτος 2018 διατηρεί σχέση με ομοεθνή του με την οποία απέκτησε τα ανήλικα τέκνα ηλικίας σήμερα 3 και 4 ετών ενώ ο ίδιος από το έτος 2022 βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές. Από την ηλικία των 14 ετών άρχισε την περιστασιακή χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών ενώ με την μετοίκηση του στην Κύπρο δοκίμασε και σκληρά ναρκωτικά.

 

Λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου όπως εκτίθενται ανωτέρω,  όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αδικήματα αυτής της φύσης, δηλαδή αδικήματα ιδιαίτερα σοβαρά τα οποία χρήζουν αποτροπής, οι προσωπικές περιστάσεις, είναι δευτερεύουσας σημασίας και δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει η ποινή.

Μη παραγνωρίζοντας την αναφορά της κας. Σαββίδου, ότι ο κατηγορούμενος βρίσκεται έγκλειστος μακριά από την οικογένεια του από το 2022 εκτίοντας ποινή φυλάκισης που του είχε επιβληθεί στο πλαίσιο άλλης υπόθεσης, επισημαίνουμε ότι μόνο τον εαυτό του μπορεί να μέμφεται για την εξέλιξη αυτή της ζωής του. Μάλιστα, ως έχει ειπωθεί από πλευράς υπεράσπισης, ενώ αυτός είχε αποφυλακιστεί σε περίοδο μόλις ενός μηνός που αυτός ανέπνεε αέρα ελευθερίας προχώρησε στην διάπραξη των υπό κρίση εξαιρετικά σοβαρών αδικημάτων, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό ότι και τα περιθώρια αναμόρφωσης του είναι περιορισμένα.

Προηγούμενες αποφάσεις επιβολής ποινών δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα καθότι είναι αλληλένδετες με τη φύση και συνθήκες διάπραξης του εκάστοτε αδικήματος και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Είναι, όμως, ενδεικτικές ως προς τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων αδικημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής (βλ. Ναζίπ ν Αστυνομίας (2014) 2Β Α.Α.Δ 808, Bistriceanu ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, 26/04/2018, και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022). 

 

Στην υπόθεση Β.Ε.Κ. ν. Δημοκρατίας (2006) 2 ΑΑΔ 228 ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου μεταξύ άλλων το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά τη διάρκεια της νύκτας με σκοπό τη διάπραξη του κακουργήματος του βιασμού και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών στο αδίκημα της διάρρηξης ενώ στις τρεις κατηγορίες βιασμού του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης δεκατεσσάρων ετών. Η παραπονούμενη είχε αφυπνισθεί από τον εφεσείοντα, που ήταν άγνωστο προς αυτή πρόσωπο, στις 03:30 π.μ. της 27.11.2003 ενώ κοιμόταν στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού της. Υπό την απειλή ότι, αν δεν συγκατένευε, θα το πλήρωνε με τη ζωή της, αφού πρώτα βιάστηκε από τον εφεσείοντα επί τόπου, για τρείς σχεδόν ώρες, αναγκάστηκε, περί τις 6:00 π.μ. να τον ακολουθήσει στο αυτοκίνητο του από φόβο για τη ζωή της και τη ζωή των παιδιών της. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε από τον εφεσείοντα στην περιοχή Κοτσιάτη και ακολούθως στην περιοχή Αγίας Βαρβάρας, όπου και πάλι βιάστηκε, κατά τον πλέον βάναυσο, ταπεινωτικό και εξευτελιστικό τρόπο. Τελικά βρέθηκε στο σπίτι της περί της 10:20 π.μ. της ίδιας μέρας, αφού προηγουμένως υποσχέθηκε στον εφεσείοντα ότι δεν θα τον κατάγγελλε στην Αστυνομία. Σημειώνεται ότι κατά την επιμέτρηση της ποινής το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του άλλες έντεκα εις βάρος του υποθέσεις οι οποίες αφορούσαν αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών ενώ ενώπιον του τέθηκε και σωρεία προηγούμενων καταδικών του εφεσείοντος για αδικήματα ληστείας, διάρρηξης και κλοπής, κακόβουλης ζημιάς και κοινής επίθεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση κατά της ποινής επαναλαμβάνοντας την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε περιπτώσεις σεξουαλικών αδικημάτων με αναφορά και στις περιστάσεις των αδικημάτων τα οποία ο εφεσείων διέπραξε που εντάσσουν την υπόθεση στις χειρότερες του είδους.

Στην υπόθεση MOHAMED ALAHMAD v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 235/2022, 250/2022, 30/9/2025 ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου μεταξύ άλλων και τρείς κατηγορίες βιασμού κατά τριών διαφορετικών παραπονουμένων γυναικών σε τρεις διαφορετικές ημερομηνίες. Από τις εξετάσεις που έλαβαν χώρα διαπιστώθηκε ότι ο δράστης και των τριών περιπτώσεων βιασμών ήταν ο ίδιος και συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος ο οποίος στην κατάθεση του ανέφερε ότι, ήρθε στην Κύπρο τον Σεπτέμβριο του 2021 και έκτοτε δεν είχε οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή. Ένα βράδυ ένιωθε την ανάγκη να κάνει σεξ, δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Στάθηκε στο δρόμο κάτω από το διαμέρισμα που διέμενε περιμένοντας «καμιά  μεθυσμένη να περάσει» γνωρίζοντας ότι θα είναι εύκολος στόχος. Το ίδιο ανάφερε και για τις τρεις περιπτώσεις. Όλες τις βίασε επειδή δεν μπορούσε να συγκρατηθεί, έψαχνε μοναχικές μεθυσμένες κοπέλες οι οποίες δεν θα αντιστέκονταν σθεναρά. Στις κατηγορίες των βιασμών του επιβλήθηκαν διαδοχικές ποινές φυλάκισης 6 και 5 ετών με αποτέλεσμα να του επιβληθεί συνολική ποινή φυλάκισης 16 ετών. Εναντίον των ποινών που επιβλήθηκαν από το Κακουργιοδικείο Αμμοχώστου καταχωρήθηκαν εφέσεις τόσο από τον κατηγορούμενο όσο και από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Ο Κατηγορούμενος με την έφεση του πρόβαλε ότι η απόφαση του Κακουργιοδικείου να επιβάλει διαδοχικές ποινές ανερχόμενες συνολικά σε 16 έτη είναι λανθασμένη και απέληξε σε μια συνολική ποινή έκδηλα υπερβολική. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας με την δική του έφεση από την άλλη προώθησε την επιχειρηματολογία ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο σε όλες τις κατηγορίες που παραδέχτηκε ήταν έκδηλα ανεπαρκείς, δεν αντανακλούν τη σοβαρότητα των αδικημάτων και δεν ικανοποιούν την ανάγκη για ειδική αλλά και για γενική αποτροπή. Το Εφετείο με ιδιαίτερα αναφορά στην σοβαρότητα των αδικημάτων που ο Κατηγορούμενος έχει διαπράξει και δει αυτά του βιασμού έκρινε τις ποινές που είχαν επιβληθεί πρωτόδικα ως ανεπαρκείς και τις οποίες αύξησε από τα 6 χρόνια στα 16 και από τα 5 χρόνια στα 13 ακυρώνοντας την διαταγή για διαδοχικότητα και διατάζοντας όπως αυτές συντρέχουν μεταξύ τους.

 

Στην υπόθεση Rana κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 489 η ποινή φυλάκισης των 7 ετών κατόπιν ακρόασης επικυρώθηκε κατ' έφεση, υπό περιστάσεις όπου δύο αλλοδαποί φοιτητές ηλικίας 23 ετών με λευκό ποινικό μητρώο βίασαν νεαρή τουρίστρια μετά από γλέντι σε νυκτερινά κέντρα με τη χρήση βίας και απειλών προκειμένου να την αναγκάσουν να συγκατανεύσει στις ορέξεις τους.

Στην υπόθεση Hamieh v. Γ.Ε. (2006) 2 Α.Α.Δ. 259, ο κατηγορούμενος ηλικίας 24 ετών κρίθηκε ένοχος, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, στο αδίκημα του βιασμού 48χρονης. Δεν είχε ασκηθεί υπέρμετρη βία από τον κατηγορούμενο, αλλά μόνο τόση όση χρειαζόταν για να καμφθεί η αντίσταση του θύματος και παρά το ότι το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε ότι η εν λόγω περίπτωση δεν ήταν από τις χειρότερες υποθέσεις βιασμού με βάση τις περιστάσεις της, θεώρησε εντούτοις δεδομένη τη σοβαρότητα της και επικύρωσε την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης 9 ετών.

Στην υπόθεση Χριστοφή v. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 323 όπου ο εφεσείων, λευκού ποινικού μητρώου, διέπραξε το αδίκημα του βιασμού μπροστά στα μάτια του τρίχρονου γιού της παραπονούμενης επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 13 ετών. Υπήρχε παραδοχή και συνεργασία με την Αστυνομία ενώ λήφθηκαν υπόψη και διάφορες άλλες κατηγορίες, κατά την επιβολή της ποινής, οι οποίες αφορούσαν τη διάπραξη, κατά συρροήν, άσεμνων επιθέσεων εναντίον γυναικών.

Στη Λοΐζου v. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ.469 ο πρώτος εφεσείων είχε παλαιότερα ερωτικό δεσμό με την παραπονούμενη και ο δεύτερος εφεσείων  είχε δεσμό μαζί της κατά τον επίδικο χρόνο. Κρίθηκαν ένοχοι και οι δύο κατόπιν ακρόασης για διαδοχικούς βιασμούς. Το Εφετείο επικύρωσε την καταδίκη και τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης των 10 ετών κατόπιν ακρόασης που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα στις δύο κατηγορίες βιασμού. Τόνισε πως παρά το γεγονός ότι η παραπονούμενη δεν κτυπήθηκε με ιδιαίτερη σκληρότητα, δεν μπορούσε να παραβλεφθεί ο σχεδιασμός και ο εξευτελισμός που αυτή υπέστη από τον εφεσείοντα 2, με τον οποίο την περίοδο εκείνη διατηρούσε μια ερωτική σχέση. Το γεγονός ότι δεν συνέτρεχαν επιβαρυντικοί παράγοντες, όπως προηγούμενες καταδίκες για βιασμό, επιπτώσεις στο θύμα ιδιάζουσας σοβαρότητας, χρησιμοποίηση όπλου για εκφοβισμό, δεν συνιστούσε λόγο για εξουδετέρωση της ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής.

 

Στην Meterin v. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ.120 η ποινή των 7 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα, κατόπιν ακρόασης, επικυρώθηκε κατ' έφεση με την επισήμανση ότι θα μπορούσε να ήταν και αυστηρότερη. Ο βιασμός διαπράχθηκε κατά τις πρωινές ώρες όταν άγνωστο πρόσωπο που είχε γνωρίσει η παραπονούμενη νωρίτερα, την οδήγησε σε κατοικία όπου μαζί με τον εφεσείοντα και ένα άλλο πρόσωπο, παρά τη θέλησή της, με χρήση βίας και απειλών τη βίασαν διαδοχικά.

Στην Νeica v. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ 527 ο εφεσείων καταδικάστηκε σε τρεις κατηγορίες βιασμού, πέντε κατηγορίες απαγωγής και μία κατηγορία συνωμοσίας με άλλο πρόσωπο προς διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μέγιστο ύψος τα 7 έτη.

Στην Mihalta κ.ά. v. Δημοκρατίας (2014) 2Β Α.Α.Δ. 764 οι ποινές φυλάκισης 10 και 13 χρόνων κατόπιν ακρόασης σε κατηγορίες για βιασμό δύο γυναικών από τέσσερις εφεσείοντες, επικυρώθηκαν αφού τονίστηκε πως ο εξευτελισμός που υφίσταται το θύμα βιασμού, απαιτεί την αυστηρή τιμωρία του δράστη.

Στην Tarita v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 106/14 κ.ά., ημερ. 8.7.16, η πρωτοδίκως επιβληθείσα μετά από ακρόαση ποινή φυλάκισης των 12 ετών μειώθηκε σε 10 έτη υπό περιστάσεις όπου η παραπονούμενη ηλικίας 50 ετών, μπήκε στο αυτοκίνητο των Εφεσειόντων κατόπιν πρόσκλησης τους να τη μεταφέρουν στον προορισμό της και αντί τούτου παρεξέκλιναν της πορείας τους και κατευθύνθηκαν σε απόμερο μέρος, σε δάσος, οπόταν προχώρησαν σε διαδοχικές πράξεις βιασμού, όπως και εξαναγκασμού της σε στοματικό σεξ ενώ αυτή καθ' όλη τη διάρκεια της πράξης έκλαιγε και ικέτευε τους Κατηγορoύμενους να την αφήσουν ελεύθερη.

Στην Selmani v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 235/13 κ.ά., ημερ. 5.10.16 η ποινή φυλάκισης 10 ετών κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας επικυρώθηκε. Οι εφεσείοντες γνώριζαν την παραπονούμενη και όταν αυτή επιχείρησε να φύγει από το κέντρο όπου βρίσκονταν την έσπρωξαν χωρίς τη θέλησή της σε εγκατειλημμένη αποθήκη λέγοντας της ότι «ήθελαν να κάνουν σεξ» μαζί της και όταν αυτή αρνήθηκε ο δεύτερος εφεσείων της επιτέθηκε και της τράβηξε κάτω το παντελόνι και το εσώρουχό της, ακολούθως ο πρώτος εφεσείοντας τη βίασε από τον κόλπο με τη βοήθεια του δεύτερου εφεσείοντα, ο οποίος της κρατούσε τα πόδια στο έδαφος βάζοντας ο δεύτερος αρκετές φορές τα δάκτυλα του στον πρωκτό και κόλπο της παραπονούμενης. Η παραπονούμενη έκλαιγε και φώναζε, αλλά, παρά ταύτα, οι εφεσείοντες συνέχιζαν.

Στην Ivarsson v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 159/15, ημερ. 29.11.16, η ποινή φυλάκισης των 7 ετών κατόπιν ακρόασης επικυρώθηκε κατ' έφεση αφού το Εφετείο χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του εφεσείοντα ως τη χειρότερη μορφή εκμετάλλευσης της ευάλωτης θέσης στην οποία βρισκόταν η παραπονουμένη, η οποία μεταξύ άλλων είχε καταναλώσει οινοπνευματώδη ποτά γεγονός που ήταν εν γνώσει του εφεσείοντος πριν από τον βιασμό και αφού έλαβε υπόψιν τον εξετευλισμό που αυτή υπέστη μετά τον βιασμό αφού ο εφεσείων την έσπρωξε σχεδόν ολόγυμνη έξω από το δωμάτιο μετά που ικανοποίησε τις σεξουαλικές του ορέξεις, αναγκάζοντας την να ζητήσει βοήθεια πανικόβλητη.

Στην Κυπριανού v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 137/17, ημερ. 26.4.18, η επιβληθείσα ποινή των 8 ετών, κατόπιν παραδοχής, σε δύο κατηγορίες βιασμού πρωκτικού και κολπικού που έλαβαν χώρα σε δημόσιες τουαλέτες με τη χρήση υπέρμετρης βίας και το οποίο ακολούθησε ο εξευτελισμός της βιασθείσας την οποία ο εφεσείων ανάγκασε να εξέλθει και να κυκλοφορεί γυμνή στην παρουσία τρίτων παρισταμένων, επικυρώθηκε από το Εφετείο.

Στην υπόθεση Δημοκρατία v. Hunganu Ποιν. Εφ. 130/20, ημερ. 20.7.21, ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος κατόπιν παραδοχής για βιασμό ενήλικου προσώπου, καθώς και διάρρηξη, επιθέσεις και παράνομη είσοδο. Του επεβλήθησαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μέγιστη αυτή των 8 ετών για το αδίκημα του βιασμού, η οποία αυξήθηκε κατ' έφεση στα 11 έτη, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε τις ιδιαίτερα επιβαρυντικές περιστάσεις της υπόθεσης και δη ότι υπήρξε προσχεδιασμός, ο εφεσίβλητος τόσο στην περίπτωση που αφορούσε την 1^η παραπονούμενη, όσο και στην περίπτωση της 2^ης παραπονούμενης, χρησιμοποίησε τον ίδιο τρόπο δράσης, ήτοι εισέβαλε κατόπιν διάρρηξης, στα σπίτια τους κατά τις πρωινές ώρες έχοντας σκοπό να έρθει σε συνουσία μαζί με ανυποψίαστα και άγνωστα προς εκείνο θύματα, τις παραπονούμενες, χωρίς τη θέληση τους και καθ΄ ην στιγμή αυτές κοιμόντουσαν στο κρεβάτι τους και για να πετύχει το/ν ειδεχθή σκοπό του και να ικανοποιήσει τις άρρωστες ορέξεις του χρησιμοποίησε βία.

Στην υπόθεση Hany Marzouk Fam Bakhit v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 56/22 ημερ. 7.4.23,  ο λευκού ποινικού μητρώου εφεσείων, κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε 10 (από τις 12) κατηγορίες βιασμού που αντιμετώπιζε σε σχέση με την εν διαστάσει σύζυγο του, υπό περιστάσεις όπου την εξανάγκαζε να έλθει σε συνουσία μαζί του, με τη συναίνεσή της, η οποία, όμως, εξασφαλιζόταν υπό το κράτος, άλλοτε βίας και άλλοτε απειλών και φόβου, που οδηγούσαν κάθε φορά σε κάμψη της αντίδρασης της.   Περαιτέρω κρίθηκε ένοχος και σε άλλες 5 συνολικά κατηγορίες που αφορούσαν τα αδικήματα της κοινής επίθεσης, της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη και της πρόκλησης ψυχικής βλάβης κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Κεφ. 154 και του Ν. 119(Ι)/2000, δύο εκ των οποίων παραδέχθηκε μεσούσης της ακροαματικής διαδικασίας. Προσέβαλε ως υπερβολικές τις συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκαν στις κατηγορίες βιασμού, με το Ανώτατο Δικαστήριο να απορρίπτει την έφεση, επισημαίνοντας ότι όχι μόνο δεν μπορούσε να θεωρηθεί έκδηλα υπερβολική η ποινή στην προκειμένη περίπτωση, αλλά ούτε καν αυστηρή δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί.

Επιπρόσθετα αναδρομή και στην νομολογία που αφορά την επιβολή ποινών σε υποθέσεις διαρρήξεων και κλοπών όπως και η παρούσα, οι ποινές φυλάκισης που επιβάλλονται είναι μεταξύ δύο και τεσσάρων ετών. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Τσιλικίδης ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 272, BEZANIDIS ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2013) 2 Α.Α.Δ. 785, ILIE Κ.Α. ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ (2012) 2 Α.Α.Δ. 280, 283, ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 9/24, 19/7/2024, HUSSEIN v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 252/2018, ημερομηνίας 31/5/2019, ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. SHEH HOUSEIN, Ποινική Έφεση Αρ.: 268/2024, 13/11/2025

Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι η ποινή φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί στην παρούσα περίπτωση. Τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και οι περιστάσεις διάπραξης τους είναι ιδιαίτερα σοβαρά και οποιαδήποτε άλλη ποινή, πέραν αυτή της φυλάκισης, δεν θα ήταν αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις. Όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που επενεργούν προς όφελος του κατηγορούμενου δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής, θα επηρεάσουν όμως το ύψος της ποινής φυλάκισης που θα του επιβληθεί.

 

  

Καταλήγοντας, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο, οι κάτωθι ποινές:

 

Στην 1^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα του βιασμού, ποινή φυλάκισης δεκατεσσάρων (14) χρόνων.

 

Στην 3^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα του βιασμού, ποινή φυλάκισης δεκατεσσάρων (14) χρόνων.

 

Στην 8^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα της άσεμνης επίθεσης, ποινή φυλάκισης δύο (2) χρόνων.

 

Στην 11^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύκτας, ποινή φυλάκισης πέντε (5) χρόνων.

 

Στην 12^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύκτας, ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους και έξι (6) μηνών.

 

Στην 13^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύκτας, ποινή φυλάκισης τριών (3) χρόνων.

 

Στην 14^η Κατηγορία που αφορά το αδίκημα της κλοπής από κατοικία, ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους και έξι (6) μηνών.

 

Έχοντας υπόψη τις αρχές που εφαρμόζονται ως προς την επιβολή συντρεχουσών ή διαδοχικών ποινών αλλά και την αρχή της συνολικότητας της ποινής^[4] αποφασίζουμε τα ακόλουθα:^[5]

Λόγω του χρονικού και θεματικού συσχετισμού των αδικημάτων που αφορούν στις κατηγορίες με αρ. 1, 3, 8, 11 και 12, διατάζουμε όπως οι ποινές φυλάκισης που του έχουν επιβληθεί σε σχέση με αυτές τις κατηγορίες να συντρέχουν μεταξύ τους. Το ίδιο ισχύει, ξεχωριστά, και σε σχέση με τις ποινές που του έχουν επιβληθεί στις κατηγορίες με αρ. 13 και 14.

 

Εξετάζοντας τώρα το ζήτημα κατά πόσον οι ποινές φυλάκισης που έχουν επιβληθεί  σε σχέση με τις κατηγορίες με αρ. 13^η και 14^η θα πρέπει να εκτιθούν διαδοχικά ή να συντρέχουν των ποινών που έχουν επιβληθεί για τις κατηγορίες με αρ. 1, 3, 8, 11 και 12 και αυτό ένεκα του γεγονότος ότι πρόκειται για ποινικά αδικήματα που ο κατηγορούμενος διέπραξε σε διαφορετικό χρόνο, χωρίς άμεση μεταξύ τους διασύνδεση ώστε να μπορούν να ιδωθούν ως μέρος μιας ενιαίας εγκληματικής συμπεριφοράς, εντούτοις, δεν θα διατάξουμε όπως αυτές εκτιθούν διαδοχικά από τον κατηγορούμενο, αλλά να συντρέχουν. Και αυτό διότι, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση των ποινών που έχουν επιβληθεί ιδιαίτερα στις κατηγορίες του βιασμού ήτοι την 1^η και 3^η Κατηγορία, η οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου για έκτιση διαδοχικών των ποινών που έχουν επιβληθεί στην 13^η και 14^η κατηγορία, θεωρούμε πως θα παραβίαζε την αρχή της συνολικότητας της ποινής και θα είχε συντριπτικό αποτέλεσμα προς το πρόσωπο του κατηγορούμενου.

 

Η περίοδος έκτισης των ποινών, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση στα πλαίσια της υπό εξέταση υπόθεσης (βλ. Άρθρο 117 Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155) ήτοι από τις 19.02.2024. 

 

 

Σε ότι αφορά τα τεκμήρια της υπόθεσης να κατασχεθούν από την Αστυνομία και να καταστραφούν. 

 

Τα έξοδα μετάφρασης να καταβληθούν από την Δημοκρατία.  

 

 

(Υπ.)………………

Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

(Υπ.) ......................

Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

(Υπ.) .......................

Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

 

 

Πιστόν Αντίγραφον

Πρωτοκολλητής