ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ  ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ  ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ  ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ

Ενώπιον:  Μ.Χ.Κάιζερ, Π.

Αρ. Αίτησης:  460/25i

Μεταξύ:

R.S.V.

 Αιτητής

    και

 

      V.O.V.

Καθ’ης η αίτηση

                                                                    

Μονομερής Αίτηση ημερ. 19/08/2025

Ημερομηνία: 19 Ιανουαρίου, 2026

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τον Αιτητή: κος Κωνσταντίνος Νικολαΐδης για Δικηγορικό Γραφείο Έλενας Νικολαΐδου.

Για την Καθ’ης η αίτηση: κος Βαλέριος Δανιηλίδης

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Αμφότεροι οι διάδικοι είναι Ρώσοι υπήκοοι και μόνιμοι κάτοικοι Κύπρου από το 2017. Είναι σε διάσταση από τις 15/09/2023 και ο γάμος τους λύθηκε στις 27 Μαΐου 2024. Από τον γάμο τους απέκτησαν έναν υιό, τον G.O., ο οποίος γεννήθηκε την 3η Μαρτίου 2017.

 

Με αίτηση του ο Αιτητής ημερομηνίας 19/08/2025 και ανταπαίτηση η Καθ’ης η αίτηση ημερομηνίας 30/10/2025, ζητούν την ρύθμιση της γονικής μέριμνας του ανήλικου τέκνου τους.

Στις 19/08/2025 ο Αιτητής καταχώρισε την παρούσα μονομερή αίτηση, με την οποία αιτείτο την έκδοση των πιο κάτω διαταγμάτων (παραθέτω αυτούσιες τις θεραπείες):

 

Α) Προσωρινό Διάταγμα αναθέτοντας στoν Αιτητή τη φύλαξη και τη φροντίδα του ανήλικου υιού των διαδίκων, G.O., μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό της ως άνω τίτλο και αριθμό Εναρκτήριας Αίτησης.

Β) Προσωρινό Διάταγμα καθορίζοντας τον τόπο διαμονής του ανήλικου υιού των διαδίκων, ως τον εκάστοτε τόπο διαμονής του Αιτητή.

Γ) Προσωρινό Διάταγμα καθορίζον το δικαίωμα επικοινωνίας της Καθ’ ης η Αίτηση με τον ανήλικο ως ακολούθως:

1. Κάθε πρώτη, τρίτη εβδομάδα και ούτω καθεξής η Καθ’ης η Αίτηση να παραλαμβάνει τον ανήλικο την Δευτέρα από το σχολείο του όταν σχολάσει και να τον παραδίδει την επόμενη Δευτέρα το πρωί στο σχολείο του.

1.1. Σε περίπτωση όπου τα σχολεία είναι κλειστά, τότε η Καθ’ ής η Αίτηση να παραλαμβάνει τον ανήλικο από την οικία του Αιτητή την Δευτέρα η ώρα 10:00 π.μ. και να τον παραδίδει στην οικία του Αιτητή την επόμενη Δευτέρα η ώρα 10:00 π.μ.

Δ) Διαζευκτικά προσωρινό Διάταγμα καθορίζον το δικαίωμα επικοινωνίας του  Αιτητή με τον ανήλικο ως ακολούθως:

1.Κάθε δεύτερη, τέταρτη εβδομάδα και ούτω καθεξής ο Αιτητής να παραλαμβάνει τον ανήλικο την Δευτέρα  από το σχολείο του, όταν σχολάσει και να τον παραδίδει την επόμενη Δευτέρα το πρωί στο σχολείο του.

1.1.Σε περίπτωση όπου τα σχολεία είναι κλειστά τότε ο Αιτητής να παραλαμβάνει τον ανήλικο από την οικία της Καθ’ ης η Αίτηση τη Δευτέρα η ώρα 10:00 π.μ και να τον παραδίδει στην οικία της Καθ’ ης η Αίτηση την επόμενη Δευτέρα η ώρα 10:00 π.μ.

Ε)Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα ήθελε κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο.

Στ) Έξοδα πλέον ΦΠΑ.

Το Δικαστήριο δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς και διέταξε την επίδοση της αίτησης. Η Καθ’ης η αίτηση καταχώρισε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως στην οποία διατυπώνονται 11 λόγοι ένστασης συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση της και 2 Τεκμήρια. 

 

Ακολούθως αμφότερες οι πλευρές καταχώρισαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ο μεν Αιτητής στις 17/10/2025, η δε Καθ’ης η αίτηση στις 23/10/2025.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 6 (3) του Ν.216/90, ανάλογα με την ωριμότητα του τέκνου και στο βαθμό που μπορεί να αντιληφθεί, πρέπει να ζητείται και να συνεκτιμάται η γνώμη του πριν από κάθε απόφαση σχετικά με τη γονική μέριμνα, εφόσον η απόφαση αφορά τα συμφέροντα του (βλ. Γ.Δ. v. Α.Β. Έφεση αρ.1/2022 και 2/2022, ημερομηνίας 7 Ιουλίου 2022[1]). Συνεπώς στις 03/11/2025 πραγματοποιήθηκε κατ’ ιδίαν συνέντευξη του ανήλικου τέκνου των διαδίκων από το Δικαστήριο. Ειδικότερη αναφορά στη συνέντευξη θα γίνει κατωτέρω.

 

Κατά την ακρόαση του προσωρινού διατάγματος, οι διάδικοι δεν αντεξετάστηκαν στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων τους.  Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι τους, καταχώρισαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις, και το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφαση του.  

 

Μελέτησα με προσοχή τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση καθώς και το περιεχόμενο των αντίστοιχων ενόρκων δηλώσεων και των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων τους, καθώς και τα όσα υποστήριξαν ενώπιον του Δικαστηρίου με τις αγορεύσεις τους οι δικηγόροι των δύο πλευρών.

Ο Αιτητής, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση του, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι τα πρώτα έτη του γάμου τους η συμβίωση υπήρξε σχετικά ομαλή, πλην όμως, με την πάροδο του χρόνου, οι μεταξύ τους σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά, με καθημερινές προστριβές.

 

Αναφέρθηκε εκτενώς στη στάση και συμπεριφορά της Καθ’ ης η Αίτηση, η οποία άρχισε να απουσιάζει αδικαιολόγητα από τη συζυγική εστία, επιδεικνύοντας αδιαφορία τόσο έναντι του ιδίου όσο και έναντι του ανηλίκου τέκνου τους, ενώ η συμπεριφορά της ήταν συχνά επιθετική και εριστική, με συχνούς καυγάδες ακόμη και μπροστά στον ανήλικο. Η συνεχής προσπάθεια ελέγχου εκ μέρους της και η έλλειψη επικοινωνίας οδήγησαν σε πλήρη αποξένωση μεταξύ τους. Η οριστική ρήξη επήλθε στις 15/09/2023, οπότε και η Καθ’ ης η Αίτηση εγκατέλειψε τη συζυγική εστία. Έκτοτε, ο Αιτητής ανέλαβε την κύρια φροντίδα του ανηλίκου, με τον οποίο διαμένει σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, συμμετέχοντας ενεργά και αποκλειστικά στην ανατροφή και διαπαιδαγώγηση του.

Ο Αιτητής ανέφερε ότι μετά τη διάσταση η Καθ’ης η αίτηση επέδειξε περιορισμένο ενδιαφέρον για το ανήλικο τέκνο, με συμπεριφορές αδιαφορίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επιθετικότητας. Ενδεικτικά, επισήμανε ότι επανειλημμένως αναγκαζόταν ο ίδιος να παραλαμβάνει το παιδί από το σχολείο ή εξωσχολικές δραστηριότητες λόγω αμέλειας της Καθ’ης η αίτηση.

Περαιτέρω, αναφέρθηκε στα ψυχολογικά προβλήματα που, κατά τους ισχυρισμούς του, αντιμετωπίζει η Καθ’ης η αίτηση ήδη από την περίοδο του γάμου, όπως έντονες εναλλαγές διάθεσης και καταθλιπτικά επεισόδια, για τα οποία παρακολουθείτο από ψυχίατρο και ελάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Κατά τον Αιτητή, οι εν λόγω δυσκολίες επηρέαζαν ουσιωδώς τη φροντίδα του ανηλίκου, την οποία είχε αναλάβει κατά κύριο λόγο ο ίδιος. Ανέφερε επίσης ότι, ακόμη και κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσης, ο ίδιος αναλάμβανε τη μαγειρική και τη βασική μέριμνα του παιδιού, καθόσον η Καθ’ης η Αίτηση δεν έδειχνε σχετικό ενδιαφέρον, κατάσταση που, κατά τους ισχυρισμούς του, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ο Αιτητής τόνισε ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν εργάζεται και δεν διαθέτει σταθερό εισόδημα, σε αντίθεση με τον ίδιο, ο οποίος εργάζεται σε ιδιωτική εταιρεία με σταθερές και ικανοποιητικές απολαβές.

Παρά ταύτα, με γνώμονα τη διατήρηση του δεσμού μητέρας και τέκνου, συμφώνησε στον καθορισμό συγκεκριμένων ημερών και ωρών επικοινωνίας της Καθ’ ης η Αίτηση με το ανήλικο. Ανέφερε, ωστόσο, ότι το εν λόγω πρόγραμμα συχνά δεν τηρείτο, με αποτέλεσμα το παιδί να επιστρέφεται χωρίς να έχει σιτιστεί ή φροντιστεί επαρκώς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να παραμελείται η μεταφορά του στο σχολείο.

Ακολούθως, ο Αιτητής αναφέρθηκε στη νέα του σχέση, την οποία διατηρεί από τα τέλη Οκτωβρίου 2024, με πρόσωπο που διαμένει πλέον μαζί του και με το ανήλικο τέκνο. Επισήμανε ότι είχε προηγουμένως ενημερώσει την Καθ’ης η Αίτηση, η οποία δεν προέβαλε οποιαδήποτε ένσταση, ενώ τόνισε ότι το ανήλικο διατηρεί άριστη σχέση με τη σύντροφό του και έχει αναπτύξει σταθερούς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί της. Από τον Οκτώβριο του 2024, κατόπιν συμφωνίας μετά από εισήγηση του Αιτητή, το ανήλικο διανυκτερεύει εναλλάξ με κάθε γονέα ανά εβδομάδα.

Ωστόσο, περί τα τέλη Ιουνίου 2025, η Καθ’ης η αίτηση, σε τυχαία συνάντηση με τη σύντροφο του Αιτητή σε δημόσιο χώρο, επέδειξε, κατά τους ισχυρισμούς του, απρόκλητα υβριστική και επιθετική συμπεριφορά, η οποία κλιμακώθηκε σε σωματική επίθεση. Ο ίδιος δεν ήταν παρών στο περιστατικό. Την επόμενη ημέρα, η Καθ’ης η αίτηση τον ενημέρωσε ότι δεν προτίθεται να επιστρέψει το ανήλικο, προβάλλοντας ισχυρισμούς περί επικινδυνότητας του περιβάλλοντος διαμονής του. Λίγες ημέρες αργότερα, ανακάλεσε τους ισχυρισμούς της, αναγνώρισε ότι επρόκειτο για μεμονωμένο περιστατικό και συμφώνησαν να συνεχίσουν απρόσκοπτα το πρόγραμμα επικοινωνίας.

Στις 11/08/2025, ωστόσο, η Καθ’ης η αίτηση αρνήθηκε εκ νέου να επιστρέψει το ανήλικο, δηλώνοντας την πρόθεσή της να προχωρήσει σε αίτηση διατροφής και υποστηρίζοντας ότι το παιδί θα πρέπει να διαμένει μαζί της. Ο Αιτητής ανέφερε ότι αδυνατούσε να εντοπίσει τόσο την ίδια όσο και το ανήλικο, ενώ αργότερα τον ενημέρωσε ότι βρισκόταν στο Πισσούρι, ότι δεν θα του επιτρέψει να δει το παιδί πριν το τέλος Αυγούστου και ότι προτίθεται να μεταβεί με αυτό στο εξωτερικό, επαναλαμβάνοντας ισχυρισμούς περί πλημμελούς φροντίδας εκ μέρους του.

Μετά από αυτό ο Αιτητής μετέβη στον χώρο διαμονής της Καθ’ης η αίτηση και διαπίστωσε ότι τόσο η ίδια όσο και το ανήλικο τέκνο απουσίαζαν. Την κάλεσε επανειλημμένως, αλλά δεν απαντούσε στις κλήσεις και τα μηνύματα του.  Όταν τελικά του απάντησε του ανάφερε ότι βρισκόταν κάπου στο Πισσούρι και ότι ο ίδιος θα δει ξανά τον ανήλικο μετά τις 30 Αυγούστου, του ανέφερε επίσης ότι θέλει να μεταβεί με τον ανήλικο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μετέπειτα του έστειλε και γραπτά μηνύματα ισχυριζόμενη ότι ο Αιτητής δεν φροντίζει επαρκώς τον ανήλικο, δεν διαθέτει ικανοποιητικό χρόνο, ότι η σύντροφος του είναι κακή επιρροή και συναφή.

 

Στις 17/08/2025, και κατόπιν επιμονής του Αιτητή, συμφώνησε αρχικά να του παραδώσει το ανήλικο για την ημέρα, πλην όμως υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή.

 

Ο Αιτητής εξέφρασε έντονη ανησυχία ότι ο αυθαίρετος περιορισμός της επικοινωνίας του με το ανήλικο πλήττει σοβαρά την ψυχοσυναισθηματική του υγεία του παιδιού και συνιστά προσπάθεια αποξένωσής του ιδίου, με σκοπό τη χειραγώγηση του παιδιού και τη στρέβλωσή του εναντίον του ιδίου και της συντρόφου του. Τέλος, υποστήριξε ότι η Καθ’ ης η Αίτηση ενεργεί εκδικητικά, επιδιώκοντας την αποξένωση του ανηλίκου με αποκλειστικό σκοπό την άσκηση πίεσης για την εξασφάλιση αυξημένης διατροφής, καθόσον δεν εργάζεται και δεν διαθέτει άλλους πόρους εισοδήματος.

 

Με την ένσταση της η Καθ’ης η αίτηση προβάλλει του κάτωθι λόγους:

‘‘Τα αιτούμενα διατάγματα δεν θα πρέπει να εκδοθούν, γιατί:

α) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για την έκδοση τους.

β) Η αίτηση στερείται νομικού και πραγματικού υπόβαθρου.

γ) Δεν είναι προς το συμφέρον του ανήλικου παιδιού των διαδίκων.

δ) Παραγνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες του ανήλικου παιδιού των διαδίκων.

ε) Αγνοούν τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης του ανήλικου παιδιού των διαδίκων.

στ) ο Αιτητής δεν έχει το υπόβαθρο για να ζητά τα επίδικα διατάγματά.

ζ) Η αίτηση βασίζεται σε ψευδή και ανυπόστατα γεγονότα.

η) Η αίτηση παραλείπει ουσιώδη γεγονότα, που αφορούν την ασφάλεια και/’η την ευημερία και/η την ορθή διαπαιδαγώγηση κα/ή την εκπαίδευση.

θ) Τυχόν έκδοση τους θα επηρεάσει την ψυχική υγεία, την ασφάλεια, την ευημερία, την διαπαιδαγώγηση και την μόρφωση του ανήλικου παιδιού των διαδίκων.

ι) Γενικά η αίτηση δεν εξυπηρετεί το συμφέρον του ανήλικου παιδιού των διαδίκων

ια) Τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του Νόμου και/ή της Νομολογίας’’.

Η Καθ’ ης η αίτηση, στην ένορκη δήλωση της που υποστηρίζει την ένσταση της, αναφέρθηκε στην συμφωνία των διαδίκων να ρυθμίζουν αυτοβούλως τα θέματα που αφορούν το ανήλικο τέκνο τους, χωρίς την ανάγκη δικαστικής παρέμβασης. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι ο ανήλικος διέμενε εκ περιτροπής με τον κάθε γονέα, μια εβδομάδα με τον έναν και την επόμενη με τον άλλον, σύμφωνα με την κοινή τους διευθέτηση.

Ανέφερε, επίσης, ότι ο Αιτητής απέκρυψε από εκείνη τη νέα του σχέση, η οποία πλέον συμβιώνει με τον Αιτητή στον ίδιο χώρο όπου ο τελευταίος περνά χρόνο με το παιδί. Όπως ισχυρίζεται, πληροφορήθηκε για αυτό το γεγονός μέσω των γονέων του συμμαθητή του ανηλίκου, οι οποίοι το μοιράστηκαν μαζί της.

Η Καθ’ ης η αίτηση επικαλέστηκε, επίσης, ένα περιστατικό στις 23/06/2025, κατά το οποίο, ενώ η ίδια βρισκόταν σε προπόνηση στο γήπεδο τένις, η σύντροφος του Αιτητή της επιτέθηκε, προκαλώντας της σοβαρές σωματικές βλάβες, όπως μώλωπες στο κεφάλι και κάταγμα των δακτύλων του αριστερού της χεριού. Παρουσίασε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφα των ιατρικών πιστοποιητικών και ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια του περιστατικού, η σύντροφος του Αιτητή μιλούσε απαξιωτικά για το παιδί και την προειδοποίησε να είναι προσεκτική με το ανήλικο, υπονοώντας τον εαυτό της. Η Καθ’ ης η αίτηση κατέθεσε καταγγελία στην αστυνομία για το συμβάν, επισυνάπτοντας ως Τεκμήριο 2 αντίγραφο της καταγγελίας.

Υποστήριξε ότι, καθώς ο Αιτητής εργάζεται από το σπίτι, το βάρος της φροντίδας του παιδιού πέφτει στην σύντροφο του, η οποία, κατά την Καθ’ ης η αίτηση, δεν παρέχει την απαιτούμενη φροντίδα στο παιδί.

Ανέφερε επίσης ότι το παιδί συχνά περνά τον χρόνο του με ηλεκτρονικά παιχνίδια και έχει απεριόριστη πρόσβαση στο Youtube χωρίς την επίβλεψη ενήλικα, κάτι που θέτει σε κίνδυνο την πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη του.

Η Καθ’ης η αίτηση υποστήριξε ότι κατά τις περιόδους που το παιδί διαμένει με τον Αιτητή, στερείται ουσιαστικών δραστηριοτήτων και υποχρεώσεων, όπως σκάκι, προγραμματισμό, ανάγνωση και μαθήματα ρωσικών, καθώς κανείς δεν τον βοηθά να μελετήσει. Επισήμανε, επίσης, ότι το παιδί πηγαίνει στο σχολείο χωρίς φαγητό και χωρίς κατάλληλα ρούχα, όπως εσώρουχα κάτω από το σορτσάκι του, κάτι που θεωρεί παραμέληση της φροντίδας του από τον Αιτητή.

Η Καθ’ης η αίτηση δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να στερήσει στον Αιτητή το δικαίωμα επικοινωνίας με το ανήλικο, αλλά θεωρεί αναγκαία την έκδοση διαταγμάτων από το Δικαστήριο για να καθοριστούν σαφώς οι ημέρες και ώρες επικοινωνίας του Αιτητή με το παιδί. Ωστόσο, προτείνει ότι η επικοινωνία θα πρέπει να περιοριστεί σε συγκεκριμένο πρόγραμμα, το οποίο θα είναι πιο σταθερό και οργανωμένο.

Τόνισε ότι είναι υγιής, με ακέραιο χαρακτήρα και πλήρως ικανή να παρέχει στον ανήλικο την κατάλληλη φροντίδα για την ορθή σωματική, πνευματική και κοινωνική του ανάπτυξη, διασφαλίζοντας την ευημερία και σταθερότητα του. Η Καθ’ ης η Αίτηση ανέφερε ότι διαμένει με τον ανήλικο σε κατάλληλο διαμέρισμα, το οποίο πληροί όλες τις απαιτούμενες συνθήκες για την ορθή διαβίωση του.

Επιπλέον, υποστήριξε ότι η τρέχουσα διευθέτηση, σύμφωνα με την οποία ο ανήλικος διαμένει εκ περιτροπής με τους γονείς, αποσυντόνιζε το παιδί, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητά του και επηρεάζοντας αρνητικά την ψυχική του υγεία. Θεωρεί πως η πρόταση της για σταθερότερο πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο ο Αιτητής θα επικοινωνεί με το παιδί κάθε 1ο και 3ο Σάββατο του μήνα από τις 10:00 π.μ. έως τις 7:00 μ.μ. και κάθε 2η και 4η Κυριακή του μήνα από τις 10:00 π.μ. έως τις 7:00 μ.μ., θα βοηθήσει στην ομαλοποίηση της καθημερινότητας του, επιτρέποντας του να αφοσιωθεί σε εξωσχολικές δραστηριότητες και να προγραμματίσει καλύτερα το διάβασμα και την προετοιμασία του για το σχολείο, χωρίς να δημιουργούνται αναστατώσεις στην ψυχική του υγεία.

Ζητά ακολούθως την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων:

Α. ‘‘Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Εναρκτήριας αίτησης, με το οποίο να ανατίθεται σε εμένα η άσκηση της επιμέλειας, φύλαξης και φροντίδας του ανήλικου παιδιού μας, G.O., ο οποίος γεννήθηκε στις 13/3/2017.

 

Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Εναρκτήριας αίτησης, με το οποίο να καθορίζεται ως τόπος διαμονής του ανήλικου παιδιού μας, G.O., ο οποίος γεννήθηκε στις 13/3/2017 ο εκάστοτε τόπος διαμονής μου.

 

Γ. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Εναρκτήριας αίτησης, που να απαγορεύει στον Αιτητή να μεταφέρει και να απομακρύνει εκτός Κύπρου το ανήλικο παιδί μας G.O., ο οποίος γεννήθηκε στις 13/3/2017, χωρίς την γραπτή συγκατάθεση μου ή χωρίς άδεια του Δικαστηρίου.

Δ. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου, μέχρι την τελική εκδίκαση της Εναρκτήριας αίτησης, που να καθορίζει της ημέρες και ώρες επικοινωνίας του Αιτητή με το ανήλικο παιδί μας ως ακολούθως:

 

i. Κάθε 1ο και 3ο Σάββατο του μήνα, από τις 10:00 π.μ. έως 7:00 μ.μ.

ii. Κάθε 2η και 4η Κυριακή του μήνα, από τις 10:00 π.μ. έως 7:00 μ.μ.

 

Ε. Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία ήθελε κρίνει το Δικαστήριο’’.

 

Αναφορά στις συμπληρωματικές τους δηλώσεις θα γίνει κατωτέρω αν αυτό κριθεί αναγκαίο για σκοπούς πληρότητας της απόφασης.

 

Εξ αρχής κρίνεται αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι το μοναδικό ζήτημα επί του οποίου καλείται το Δικαστήριο να αποφανθεί είναι το αίτημα του Αιτητή για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οποιοσδήποτε άλλος ισχυρισμός ή εισήγηση προβάλλεται στο πλαίσιο της ένστασης της Καθ’ης η αίτηση, με σκοπό την έκδοση διαφορετικού ή άλλου είδους διατάγματος μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης, δεν δύναται να εξεταστεί. Τούτο διότι προβάλλεται αποκλειστικώς μέσω ένστασης και όχι στο πλαίσιο αυτοτελούς αίτησης, όπως θα όφειλε. Επισημαίνω δε ότι η Καθ’ης η αίτηση δεν ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος ούτε δυνάμει του άρθρου 17Β του Νόμου 23/90. Κατά συνέπεια, η αίτηση θα εξετασθεί για να αποφασιστεί το αίτημα του Αιτητή ή άλλο παρεμφερές διάταγμα στη βάση της αίτησης του Αιτητή.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

(α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή, και

(γ) ότι  θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estatesand Others (1982) 1 Α.Α.Δ.557, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη (1992)1(Β)Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά., (1994) 1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.ά.ν.Χρυσάνθουκ.ά.(1996)1(Α)Α.Α.Δ.253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co. (1997) (Γ) 1 Α.Α.Δ. 1791).

 

Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη (1989) 1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Βλ.  Jonitexo Ltd v. Adidas, (1984) 1 Α.Α.Δ. 263). 

 

Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα. Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Δικαστήριο θα αποφασίσει σε συνάρτηση με τον περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο του 1990 (Ν 216/90).  

 

Το άρθρο 5(1)(α) του Ν. 216/90, αναφέρει ότι η γονική μέριμνα είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων, οι οποίοι το ασκούν από κοινού.

Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν. 216/90, αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το Δικαστήριο, έπειτα από αίτηση οποιουδήποτε από τους γονείς. 

Σύμφωνα με το άρθρο 6 (2) (α) του Ν. 216/90, η απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει να αποβλέπει προς το συμφέρον του τέκνου (Ευγ. Στυλιανού ν. Βασ. Στυλιανού (1993) 1 ΑΑΔ 130, Διευθύντρια Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ντούμα κ.ά.  (2001) 1 (Γ) ΑΑΔ 1911).

Στην υπόθεση Ιωαννίδης κ.ά. ν. Ιωαννίδη κ.ά. (2002) 1 (Γ) ΑΑΔ 1446, 1452 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω:

«Στη διαδικασία αιτήσεων γονικής μέριμνας δεν υπάρχει το στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων.  Πρόκειται για διαδικασία εξεταστικού χαρακτήρα της οποίας, ο τελικός σκοπός είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση της ευημερίας και του συμφέροντος του ανηλίκου.  Στα άρθρα 6 και 14 του νόμου, αναφέρεται ότι το κύριο κριτήριο για τη γονική μέριμνα είναι το συμφέρον του τέκνου.  Πρόκειται για αρχή η οποία επαναλαμβάνεται συχνά στη νομολογία (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού (ανωτέρω) και Ιακωβίδης ν. Ιακωβίδη, (2000) 1 ΑΑΔ 1108 από την οποία και η πιο κάτω επιγραμματική διατύπωση της αρχής: «Η ύψιστη αρχή που το Δικαστήριο θα πρέπει πάντα να έχει υπόψιν σε τέτοιες υποθέσεις είναι η ευημερία του ανηλίκου»».

Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Κκουφού ν. Κκουφού  (1997) 1 ΑΑΔ 1588, 1593:

 

«Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας είναι έργο λεπτό και σύνθετο.  Δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθυνών ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά.  Γνώμονας είναι το συμφέρον του ανηλίκου και κατά την εκτίμησή του προσλαμβάνει σημασία το σύνολο των κριτηρίων».

Στην υπό εκδίκαση υπόθεση, θεωρώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Αιτητή στην κυρίως αίτηση. Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι ο Αιτητής είναι ο πατέρας του ανήλικου τέκνου και, ως εκ τούτου, ένας εκ των δύο φορέων της γονικής μέριμνας. Συνεπώς, εκ της ιδιότητας του και μόνον, νομιμοποιείται να αποταθεί στο Δικαστήριο, προκειμένου αυτό να ρυθμίσει τα ζητήματα που άπτονται της γονικής μέριμνας. Περαιτέρω, η ασυμφωνία των γονέων ως προς την ανάγκη και τον τρόπο άσκησης και ρύθμισης της γονικής μέριμνας καθιστά επιβεβλημένη την παρέμβαση του Δικαστηρίου, το οποίο έχει την εξουσία να αποφασίζει σε περιπτώσεις διαφωνίας των γονέων, με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον του τέκνου.

Αναφορικά με τη δεύτερη προϋπόθεση, από τη μαρτυρία τόσο του Αιτητή όσο και της Καθ’ ης η αίτηση προκύπτει ότι μέχρι και τον χρόνο καταχώρισης της παρούσας αίτησης, και δη ελάχιστες ημέρες προηγουμένως, ίσχυε συγκεκριμένη ρύθμιση μεταξύ των διαδίκων, η οποία προσομοιάζει, αν όχι ταυτίζεται πλήρως, με τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα. Η εν λόγω ρύθμιση ανετράπη κατόπιν ενεργειών της Καθ’ ης η αίτηση, (το δικαιολογημένο ή μη δεν εξετάζεται για σκοπούς της δεύτερης προϋπόθεσης). Κατά συνέπεια, ο Αιτητής επιδιώκει, μέσω της παρούσας αίτησης, την επαναφορά και διατήρηση της προϋφιστάμενης κατάστασης μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης.

Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co Ltd κ.α. (2002) 1(Γ) ΑΑΔ 2015, 2041 υιοθετείται απόσπασμα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12^η έκδοση, παραγ. 621 (σε μετάφραση):

«Συζητήσιμη υπόθεση. …. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα.  Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη.  Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση …». 

Θα προχωρήσω να εξετάσω στη συνέχεια την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή όπως αναφέρθηκε στην Οδυσσέως  (ανωτέρω) ότι δεν εκδίδεται παρεμπίπτον διάταγμα εκτός εάν, «..θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο».

Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση M. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ. ά. v. Τimberland Co.  (ανωτέρω) στη σελ. 1799:

"το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.  Η έννοια δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.."

 

Εφόσον η τρίτη προϋπόθεση δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών όπως η παρούσα. Στην απόφαση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη (1997) 1 Α.Α.Δ. 415,τονίστηκαν τα ακόλουθα (σελ. 427):

«Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την τρίτη προϋπόθεση από τις προϋποθέσεις της επιφύλαξης στο άρθρο 32(1).  Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 5^η έκδοση σελ. 149 ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου για άμεση παρέμβαση με παρεμπίπτον διάταγμα στις περιπτώσεις οικογενειακών διαφορών που απολήγουν σε πράξεις βίας ή που επηρεάζουν την ευημερία ανηλίκων για να καταλήξει πως «οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα.»

Εν προκειμένω αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο ανήλικος υιός των διαδίκων από τον Οκτώβριο του 2024 μέχρι και τις 11/08/2025, κατόπιν συναπόφασης που έλαβαν οι διάδικοι διέμενε εκ περιτροπής με έκαστο εκ των γονέων του, ήτοι μία εβδομάδα με τον έναν και την αμέσως επόμενη με τον άλλον. Η εν λόγω ρύθμιση αποτέλεσε προϊόν κοινής απόφασης και συναίνεσης των διαδίκων, χωρίς προσφυγή στο Δικαστήριο, πρακτική την οποία ακολουθούσαν γενικότερα ως προς όλα τα ζητήματα που άπτονται της άσκησης της γονικής μέριμνας του ανηλίκου τέκνου τους.

Σημειώνω περαιτέρω ότι παρέμεινε επί της ουσίας αναντίλεκτη η θέση του Αιτητή ότι, πριν από την ανωτέρω κοινή διευθέτηση, η οποία έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 2024, την κύρια φροντίδα του ανηλίκου την είχε ο ίδιος από τον χρόνο της διάστασης των διαδίκων, ήτοι από τις 15/09/2023 (αποτελεί παραδεκτό γεγονός η ημερομηνία διάστασης), και μέχρι την ανωτέρω συμφωνηθείσα εκ περιτροπής διαμονή.

Αποτελεί δε επίσης κοινό τόπο και μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι η Καθ’ής η αίτηση μονομερώς ενεργώντας αποφάσισε να τερματισθεί η ρύθμιση στην οποία συναποφάσισαν οι διάδικοι. Ενέργεια η οποία αποτέλεσε και την αιτία καταχώρισης της αίτησης από τον Αιτητή.

Κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον του ανήλικου να ρυθμιστεί άμεσα το θέμα της φύλαξης και του τόπου διαμονής του. Η παράταση της αβεβαιότητας και ρύθμιση του εγερθέντος ζητήματος στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, θα οδηγούσε, κατά την κρίση μου, σε διαιώνιση της εκκρεμότητας και αυτό με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αποκατασταθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. 

Η ρύθμιση της γονικής μέριμνας εξυπηρετεί, όχι μόνο το συμφέρον του γονέα, αλλά πρωτίστως το συμφέρον του παιδιού, αφού η διατήρηση ζωντανής σχέσης και με τους δύο γονείς, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Κατά συνέπεια, όταν το Δικαστήριο καλείται να ρυθμίσει ζητήματα που άπτονται της γονικής μέριμνας, πρέπει πάντοτε να αποφασίζει με γνώμονα το συμφέρον του ανήλικου, εξετάζοντας τα δεδομένα και τις τρέχουσες συνθήκες, της συγκεκριμένης περίπτωσης.

 

Εν προκειμένω, ο Αιτητής επί της ουσίας επιζητεί όπως επανέλθει η ρύθμιση που ακολουθούσαν οι διάδικοι για διάστημα 8 μηνών και την οποία η Καθ’ης η αίτηση μονομερώς διέκοψε. Στην ουσία αυτό που επιζητεί είναι η προστασία του νομικού και συνταγματικού δικαιώματος του (βλ. άρθρο 5 του Ν.216/90, άρθρο 15 του Συντάγματος και άρθρο 8 της Ε.Σ.Δ.Α).

 

Από την πλευρά της, η Καθ’ης η αίτηση επικαλείται ως λόγο ανατροπής του υφιστάμενου status quo περιστατικό που φέρεται ότι έλαβε χώρα την 23/06/2025 και αφορά επίθεση και απειλές τις οποίες, κατά τους ισχυρισμούς της, δέχθηκε από τη συμβία του Aιτητή.

 

Επισημαίνεται ότι η Καθ’ης η αίτηση δεν επικαλείται ούτε αναφέρει οποιοδήποτε περιστατικό που να αφορά τον ίδιο τον Αιτητή και το οποίο να δικαιολογεί την απόφασή της να διακόψει μονομερώς τη συμφωνημένη ρύθμιση. Περαιτέρω, ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί οποιοδήποτε στοιχείο που να συνδέει τον Αιτητή με κίνδυνο για την ασφάλεια, την υγεία ή την ευημερία του ανηλίκου, γεγονός το οποίο επαναλαμβάνω να σχετίζεται με την ως άνω ενέργεια της.

 

Είναι γεγονός ότι αμφότεροι οι διάδικοι αναλώνονται στην ανταλλαγή αλληλοκατηγοριών αναφορικά με πράξεις ή παραλείψεις τους έναντι του ανηλίκου, χωρίς να επικεντρώνονται στο ουσιώδες ζητούμενο, ήτοι στο συμφέρον του ανηλίκου, και χωρίς, κυρίως, να προβαίνουν στην απαιτούμενη αυτοκριτική. Ωστόσο, όπως έχει ήδη επισημανθεί ανωτέρω, δεν αποτελεί μέρος της διεργασίας του Δικαστηρίου να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης και να ασχοληθεί με την αξιολόγηση των πραγματικών ζητημάτων. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν αξιολογεί τις εκδοχές των μερών και δεν ασχολείται να εξακριβώσει ποια από αυτές αληθεύει για σκοπούς της αίτησης και αντίστοιχα της ανταπαίτησης.

 

Στο παρόν στάδιο, περιορίζομαι να επισημάνω ότι προκαλεί ιδιαίτερη λύπη το γεγονός ότι, μολονότι η διάσταση των διαδίκων επήλθε προ διετίας και μολονότι επί μακρό χρονικό διάστημα ίσχυε κοινή και συναινετική ρύθμιση, χωρίς να απαιτηθεί η παρέμβαση του Δικαστηρίου, εντούτοις, ενόψει πλέον της εκκρεμοδικίας, αμφότερες οι πλευρές διολισθαίνουν σε μια αντιπαραθετική διαδικασία αλληλοκατηγοριών, η οποία δεν συνάδει με το συμφέρον του ανηλίκου τέκνου τους.

 

Σημειώνω περαιτέρω ότι το φερόμενο περιστατικό με την συμβία του Αιτητή έλαβε χώρα στις 23/06/2025, πλην όμως η Καθ’ ης η αίτηση συνέχισε ανεμπόδιστα την εφαρμογή της εκ περιτροπής διαμονής για σχεδόν δύο μήνες, μέχρι τις 11/08/2025, γεγονός που δεν βοήθα τον  ισχυρισμό της περί άμεσου και επικείμενου κινδύνου.

 

Η δε θέση της ότι, εκ των πραγμάτων, αποδείχθηκε ότι η επικοινωνία από εβδομάδα σε εβδομάδα αποσυντόνιζε πλήρως τον ανήλικο και δεν εξυπηρετούσε το συμφέρον του, αλλά αντιθέτως δημιουργούσε πληθώρα πρακτικών προβλημάτων εις βάρος της ψυχικής του υγείας και ευημερίας, παρέμεινε αόριστος και γενικόλογος και ατεκμηρίωτος.

 

Τυχόν αποκλεισμός του Αιτητή από την επαφή με το τέκνο του, ή περιστολή αυτής, θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα και θα έπληττε το συμφέρον του ανήλικου. Καθίσταται συνεπώς πρόδηλο ότι η ρύθμιση της γονικής μέριμνας δεν θα μπορεί να απονεμηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Η δε αποδυνάμωση ή νέκρωση του δεσμού μεταξύ  γονέα και τέκνου, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανεπανόρθωτη ζημία πρωτίστως στα ίδια τα παιδιά, αλλά και στην οικογένεια γενικότερα.

 

Όπως ανέφερα στην αρχή της απόφασης μου, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τον ανήλικο υιό των διαδίκων κατά τη διενέργεια της προβλεπόμενης από το Νόμο συνέντευξης. Με βάση τη νομολογία η γνώμη του παιδιού έχει βαρύνουσα σημασία και αναλόγως της ωριμότητας του πρέπει να αναζητείται και να συνεκτιμάται. Αυτό αποτελεί ένδειξη σεβασμού της προσωπικότητας του, είναι δε υποχρεωτική όταν το επιτρέπει η ωριμότητα του και είναι σε θέση να εκφράσει τη γνώμη του για συγκεκριμένο θέμα. Λαμβάνεται υπόψιν νοουμένου ότι αυτή είναι γνήσια και όχι υποβολιμαία ή στηρίζεται στην μονομερή επίδραση ενός εκ των γονέων  (βλ. Π.Ε. v. K.R.U, Έφεση Αρ. 23/2018, ημερομηνίας 3.12.2019). Εναπόκειται στο Δικαστήριο να αξιολογήσει στο τέλος τη γνώμη του παιδιού και να αποφασίσει κατά πόσο θα της προσδώσει οποιαδήποτε βαρύτητα ή αξία και ανάλογα με την περίπτωση να εντάξει το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας στο υπόλοιπο υλικό προς συνεκτίμηση ( βλ. Ιωαννίδης  v. Ιωαννίδη (2002) 1 ΑΑΔ 1446).

Στο παρόν ενδιάμεσο στάδιο, περιορίζομαι να αναφέρω ότι ο ανήλικος διατηρεί συναισθηματικό δεσμό και με τους δυο γονείς του, χωρίς να έχει αναφέρει οποιοδήποτε γεγονός ή περιστατικό ικανό να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό ή την περιστολή της επαφής είτε με τον Αιτητή είτε με την Καθ’ης η αίτηση. Εκείνο που προκύπτει με σαφήνεια από τις δηλώσεις του ανηλίκου είναι ότι η επιφύλαξη του ως προς το ενδεχόμενο παραμονής του για περισσότερο χρόνο με τον Αιτητή δεν αποδίδεται σε προσωπικό του βίωμα ή συμπεριφορά του ίδιου του Αιτητή, αλλά συνδέεται με όσα του μετέφερε η Καθ’ης η αίτηση αναφορικά με φερόμενο περιστατικό βίας από τη συμβία του πατέρα του. Επισημαίνεται, μάλιστα, ότι προ της εν λόγω αναφοράς, ο ανήλικος διατηρούσε θετική στάση απέναντι στη συμβία του Αιτητή.

Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την συνέντευξη:

Ε.’’Έχει γίνει κάτι και δεν θέλεις;

Α. Αυτός έχει μία καινούργια σύζυγο, την Ιρίνα, και δεν μου αρέσει.

Ε. Γιατί δεν σου αρέσει;  Τι έχει γίνει;

Α. Επειδή αυτή έχει κτυπήσει τη μητέρα μου στο τένις;

Ε. Ποιος σου το είπε αυτό;

Α. Η μητέρα μου.

Ε. Πριν σου πει αυτό το πράγμα η μητέρα του, συμπαθούσες αυτή την κοπέλα την Ιρίνα;

Α. Ναι.

Ε. Οπότε γι΄ αυτό δεν θέλεις να πηγαίνεις στον παπά, επειδή σου είπε η μαμά για την Ιρίνα;

Α. Ναι.

 

……………..

 

Ε. Η Ιρίνα μαζί σου ήταν πάντοτε εντάξει;

Α. Ναι.

Ε. Και περνούσατε όμορφα οι τρεις σας, εσύ, ο παπάς και η Ιρίνα;

Α. Ναι.

Ε. Και η μαμά σου τι σου έχει πει ακριβώς για την Ιρίνα;

Α. Ότι είναι κακός άνθρωπος’’.

 

Όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, περιλαμβανομένου και του περιεχομένου της συνέντευξης με τον ανήλικο, συνηγορούν υπέρ της ανάγκης διατήρησης του status quo που ίσχυε πριν αυτό διαταραχθεί μονομερώς από την Καθ’ ης η αίτηση.

Η διατήρηση της σταθερότητας, της συνέχειας και της ουσιαστικής σχέσης του ανηλίκου με αμφότερους τους γονείς του συνιστά θεμελιώδη παράμετρο της ευημερίας του. Αντιθέτως, η αυθαίρετη και μονομερής ανατροπή ενός λειτουργικού καθεστώτος, το οποίο είχε συμφωνηθεί και εφαρμοστεί επιτυχώς από τους ίδιους τους γονείς, δεν συνάδει με το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου.

Επισημαίνεται ότι οι αντικρουόμενοι ισχυρισμοί των διαδίκων θα αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης και απόφασης από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας της εναρκτήριας αίτησης, στον βαθμό που οι εν λόγω ισχυρισμοί θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε  περίπτωση που οι διάδικοι δεν καταφέρουν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους και η διαδικασία οδηγηθεί σε ακρόαση, το Δικαστήριο θα προβεί σε  αξιολόγηση της μαρτυρίας που θα προσαχθεί, λειτουργώντας εξεταστικά (βλ. Ε. Στυλιανού ν. Β. Στυλιανού (1993) 1 ΑΑΔ 130), έχοντας την κοινωνική έκθεση Λειτουργού Ευημερίας (βλ. Φ. Δαμιανού ν.  Ε. Δαμιανού (1989) 1 ΑΑΔ 29) και αξιολογώντας βεβαίως τη γνώμη του ανηλίκου (βλ. Ε. Στυλιανού ν. Β. Στυλιανού  (ανωτέρω) και άρθρο 6(3) του Νόμου).

 

       Τα παραπάνω επαναλαμβάνω, τα παραθέτω έχοντας κατά νου τη βασική αρχή της νομολογίας, ότι δεν είναι η ώρα για λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή ευρημάτων (βλ. ανωτέρω Jonitexo Ltd v. Adidas ). Τονίζω δε, ότι οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος.  Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αίτηση παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D. (1999) 1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236).

Υπό το φως των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν λόγοι έκδοσης προσωρινού διατάγματος, με σκοπό την αποκατάσταση του status quo και τη διασφάλιση της ομαλής και ισόρροπης σχέσης του ανηλίκου με αμφότερους τους γονείς του, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης.

Κατά συνέπεια, εκδίδονται τα κάτωθι προσωρινά διατάγματα:

Α. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο ανατίθεται από κοινού στους διαδίκους η φύλαξη, φροντίδα και επιμέλεια του ανήλικου υιού τους G.O.

Β. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο καθορίζεται ότι ο τόπος διαμονής του ανήλικου G.O. θα είναι εναλλάξ ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Αιτητή εντός της επαρχίας Λευκωσίας και της Καθ΄ης η αίτηση εντός της επαρχίας Λευκωσίας εκ περιτροπής, σύμφωνα με τις χρονικές περιόδους που καθορίζονται κατωτέρω.

 

Γ. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Αιτητής, την Πρώτη Περίοδο, με έναρξη την Δευτέρα 26/01/2026, στη 1:30 μ.μ ή κατά την ώρα λήξης της σχολικής ημέρας, να παραλάβει τον ανήλικο υιό τον διαδίκων  G.O. από το σχολείο στο οποίο φοιτά και να τoν παραδώσει την Δευτέρα 02/02/2026 στις 7:30 π.μ στο σχολείο στο οποίο φοιτά.

 

Δ. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η Καθ' ης η αίτηση, την Δεύτερη Περίοδο, με έναρξη την Δευτέρα 02/02/2026, στη 1:30 μ.μ ή κατά την ώρα λήξης της σχολικής ημέρας, να παραλάβει τον ανήλικο υιό τον διαδίκων  G.O. από το σχολείο στο οποίο φοιτά και να τoν παραδώσει την Δευτέρα 9/02/2026 στις 7:30 π.μ στο σχολείο στο οποίο φοιτά.

 

Οι ρυθμίσεις που αναφέρονται στις παραγράφους Γ και Δ θα επαναλαμβάνονται εναλλάξ, ανά εβδομάδα, με τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες ώρες.

 

Σε περίπτωση σχολικής αργίας ή σχολικών διακοπών, η παραλαβή και παράδοση του ανήλικου από τον υπόχρεο γονέα θα γίνεται από και προς τον τόπο διαμονής του άλλου γονέα, ο οποίος διατάσσεται να παραδίδει και να παραλαμβάνει τον ανήλικο. Η ώρα παραλαβής και παράδοσης, στις περιπτώσεις αυτές, ορίζεται στις 10:00 π.μ.

 

Το πιο πάνω προσωρινά διατάγματα θα ισχύουν μέχρι την αποπεράτωση της εναρκτήριας αίτησης και/ ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.

 

Τα έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ’ης η αίτηση.

 

 

(Υπ.) ..................................

                                                                                                  Μ. Χ. Κάιζερ, Π.

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ