ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ - ΑΠΟΦΑΣΗ 884/2025 (ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ - Α1)
print
Τίτλος:
ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ - ΑΠΟΦΑΣΗ 884/2025 (ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ - Α1)
ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ - ΑΠΟΦΑΣΗ 884/2025 (ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ - Α1)
Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 884 / 2025    (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 884/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευτύχιο Νικόπουλο, Βαρβάρα Πάπαρη, Μαρία Πετσάλη και Στυλιανή Μπλέτα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Β. Π. του Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ολυμπία Κουτσουτάσιου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Ρ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Νασιακόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/8/2019 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 329/2022 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 582/2023 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/2/2024 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των γαμικών διαφορών υπ' αριθμ. 582/2023 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, η οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε ουσιαστικά την έφεση της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 329/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, η οποία είχε δεχθεί την αγωγή του αναιρεσίβλητου και απήγγειλε τη λύση του γάμου μεταξύ των διαδίκων. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αριθ.3 ΚΠολΔ).

Η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται ειδικότερα και όταν το δικαστήριο της ουσίας, για τη νομική θεμελίωση αυτοτελούς ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού που θεμελιώνει ένσταση, αξιώνει περισσότερα στοιχεία από όσα πράγματι απαιτούνται κατά το νόμο ή αρκείται σε λιγότερα ή διαφορετικά και για το λόγο αυτό απορρίπτει τον ισχυρισμό ως μη νόμιμο.

Εξάλλου, η ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, που απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση δικαιώματος, έχει εφαρμογή και επί δικαιωμάτων που στηρίζονται σε διατάξεις δημοσίας τάξεως. Επομένως, εφαρμόζεται και επί άσκησης αγωγής διαζυγίου από το άρθρο 1439 παρ. 3 ΑΚ λόγω τεκμαιρομένου κλονισμού της έγγαμης σχέσης από την διετή διάσταση των συζύγων. Η ένσταση αυτή, προς απόκρουση της αγωγής διαζυγίου, μπορεί να στηριχθεί μόνο σε περιστατικά μεταγενέστερα της διάστασης, δηλαδή περιστατικά που αποτελούν συνέπειες της λύσης του γάμου με διαζύγιο, ενώ για τη θεμελίωσή της κατά νόμο δεν αρκούν οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις του διαζυγίου σε βάρος του εναγομένου ή και των τέκνων των συζύγων, οι οποίες άλλωστε επέρχονται σε κάθε περίπτωση από το διαζύγιο αυτό καθαυτό, αλλά απαιτείται οι επιπτώσεις αυτές να εκφεύγουν των συνηθισμένων και αυτονοήτων και να οδηγούν λόγω του εξαιρετικού τους χαρακτήρα και της σοβαρότητάς τους, στη δημιουργία κατάστασης προφανώς υπέρμετρα σκληρής για τον εναγόμενο σύζυγο ή και τα τέκνα, ώστε να επιβάλλεται για την αποτροπή τους η διατήρηση του γάμου (ΑΠ 296/2023, ΑΠ 1341/2022, 321/2021, 294/2019, 638/2013.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα επικαλείται, με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεώς της, παραβίαση του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, από την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε ως μη νόμιμη η ένστασή της περί καταχρηστικής ασκήσεως του ασκουμένου με την αγωγή δικαιώματος του αναιρεσίβλητου για τη λύση του γάμου τους, την οποία η ίδια προέβαλε πρωτοδίκως και επανέφερε ενώπιον του Εφετείου. Ειδικότερα, κατά τις αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, επικαλέσθηκε προς νομική θεμελίωση του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού της, ότι η λύση του γάμου της με τον αναιρεσίβλητο θα έχει δυσβάσταχτες συνέπειες για την ίδια δοθέντος του ότι θα περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση, αφού μετά την έκδοση του διαζυγίου δεν υπάρχει πιθανότητα να ανεύρει εργασία, καθώς τέλεσε το γάμο της με τον αναιρεσίβλητο σε νεαρή ηλικία και, κατόπιν δικής του προτροπής, δεν εργάσθηκε ούτε έλαβε επαγγελματική εκπαίδευση αλλά ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη φροντίδα της οικογένειας που δημιούργησαν. Επιπλέον δε δεν διαθέτει αξιόλογη προσωπική ακίνητη περιουσία με αποτέλεσμα η λύση του γάμου της να καθίσταται υπέρμετρα σκληρή για την ίδια. Τα περιστατικά αυτά, όμως, που προέβαλε η αναιρεσείουσα, για την θεμελίωση της ένστασής της, και αληθή υποτιθέμενα, δεν εκφεύγουν των συνήθων και αυτονόητων επιπτώσεων από τη λύση του γάμου και δεν είναι αρκετά για τη δημιουργία κατάστασης υπέρμετρα σκληρής για αυτήν. Επομένως, το Εφετείο, που με την προσβαλλόμενη απόφαση του, επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία είχε απορρίψει ως μη νόμιμη την ανωτέρω ένσταση της αναιρεσείουσας, δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281ΑΚ, καθόσον, δεν αξίωσε για την εφαρμογή της περισσότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο. Κατά συνέπεια, ο ως άνω αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να συμψηφισθούν στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων λόγω της ιδιότητάς τους ως συζύγων (άρθρο 179, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-2-2024 αίτηση για αναίρεση της 582/2023 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Συμψηφίζει στο σύνολό τους τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή