<< Επιστροφή

Αριθμός 921/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευαγγελία Στεργίου, Ευγενία Μπιτσακάκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 5 Μαρτίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Της Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας με την επωνυμία "Α.-Σ.-Τ. ΙΚΕ", κατόχου ΑΦΜ ..., ΔΟΥ ..., που εδρεύει στην Αθήνα, επί της οδού ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Α. Σ. του Α., κατοίκου ..., 3) Ν. Α. του Σ., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευθύμιο Σταθόπουλο, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. συζ. Σ. Γ., το γένος Π. Κ., κατοίκου ..., 2) Ε. χήρας Γ. Κ., το γένος Σ. Χ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Βλατάκη, που ανακάλεσε την από 27-2-2025 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-11-2018 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 107/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 47/2021 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-9-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Με την από 27-9-2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η κατά την τακτική διαδικασία και κατ' αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα υπ' αριθμ. 47/2021 τελεσίδικη απόφαση του δικάσαντος ως Εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου, με την οποία έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 18-10-2019(αριθμ. καταθ. 26/2019) έφεση των αναιρεσειόντων, κατά της υπ' αριθμ. 107/2019 απόφασης του Ειρηνοδικείου Νάξου, που έκανε εν μέρει δεκτή την από 22-11-2018 (αριθμ.καταθ. 30/2018) αγωγή των εναγουσών-αναιρεσιβλήτων περί διατάραξης της συννομής τους, αναγνώρισε τις ενάγουσες και ήδη αναιρεσίβλητες συννομείς κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου εκάστη επί του αναφερομένου ακινήτου και υποχρέωσε τους εναγομένους και ήδη αναιρεσείοντες να άρουν την προσβολή της συννομής τους, ήτοι να παύσουν την εξόρυξη μαρμάρου από το λατομείο που βρίσκεται εντός του επιδίκου ακινήτου και να απομακρύνουν οποιοδήποτε μηχάνημα ή αντικείμενο δυσχεραίνει την πρόσβαση (είσοδο) στο επίδικο ακίνητο και να την παραλείπει στο μέλλον με την απειλή χρηματικής ποινής τριακοσίων (300) ευρώ κι προσωπικής κράτησης ενός (1) μηνός για κάθε παραβίαση της υποχρέωσής τους. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 495, 552, 553, 556, 558, 564 παρ.1, 566παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577παρ.1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει και να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΙΙΙ) Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδ.α του Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ` αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013,Α.Π. 412/2019). Η παραβίαση από τη διάταξη αυτή πρέπει να προκύπτει από την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, η οποία στηρίζει το δικανικό συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού, η έλλειψη δε μείζονος προτάσεως και οι τυχόν εσφαλμένες κρίσεις του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς την έννοια της διάταξης του ουσιαστικού νόμου και τις προϋποθέσεις εφαρμογής της, δεν ιδρύουν αυτές και μόνο λόγο αναίρεσης, αν δεν συνέχονται με την ουσιαστική του κρίση (Ολ. Α.Π. 3/1997, Α.Π. 903/2010).

Εξάλλου ο αναιρετικός λόγος που ερείδεται σε εσφαλμένη (ή αναληθή) προϋπόθεση, περίπτωση που συντρέχει όταν με αυτόν υποστηρίζεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε ή δεν δέχθηκε ορισμένα πραγματικά περιστατικά ή εφάρμοσε ή δεν εφάρμοσε τις διατάξεις που επικαλείται ο αναιρεσείων, ενώ από τον έλεγχο αυτής στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει το αντίθετο, απορρίπτεται ως αβάσιμος (Α.Π. 587/2020, Α.Π. 412/2019, 403/2019).

Στην προκειμένη περίπτωση οι παραδοχές στις οποίες το δευτεροβάθμιο δικαστήριο στήριξε την εκφερθείσα κρίση του, όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι οι ακόλουθες: "Το επίδικο ακίνητο έχει έκταση 35.024,00 τ.μ, είναι εκτός σχεδίου, βρίσκεται στη θέση "..." της Τοπικής Κοινότητας Κυνιδάρου της Δημοτικής Ενότητας Νάξου του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, ..... (ακολουθεί περιγραφή του ακινήτου), όπως λεπτομερώς περαιτέρω περιγράφεται στη με αριθμό ...-2018 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ι. Γ. Φ. Πρόκειται για ένα βουνώδη αγρό με κοιτάσματα μαρμάρου, τον οποίο νεμόταν με διάνοια κυρίου και καλή πίστη, τουλάχιστον από το έτος ..., ο παππούς της πρώτης των εναγουσών και του διαθέτη-συζύγου της δεύτερης, Σ. Κ., μέχρι και το χρόνο του θανάτου του την ..., χρησιμοποιώντας αυτό ως βοσκότοπο. Στη συνέχεια, το ακίνητο αυτό νέμονταν, με διάνοια κυρίου και καλή πίστη μέχρι την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα (23-02-1946), τα τρία τέκνα του, ήτοι ο Π. Κ., πατέρας της πρώτης ενάγουσας, η Μ., σύζυγος Ι. Κ., το γένος Σ. Κ., μητέρα του διαθέτη-συζύγου της δεύτερης ενάγουσας και η Ε., χήρα Β. Κ., το γένος Σ. Κ., τα οποία (τέκνα), ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, επιλήφθηκαν της νομής αυτού, κατά ποσοστό 1/3 ή 16/48 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ασκώντας διακατοχικές πράξεις επί του επίδικου ακινήτου, και ειδικότερα εκμίσθωναν αυτό προς βόσκηση ποιμνίων. Την ... απεβίωσε η ως άνω Μ., σύζυγος Ι. Κ., το γένος Σ. Κ., μητέρα του διαθέτη-συζύγου της δεύτερης ενάγουσας, χωρίς να αφήσει διαθήκη και το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι 16/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στον σύζυγό της Ι. Κ., κατά ποσοστό (16/48 X 1/4 =) 4/48 εξ αδιαιρέτου, και στον υιό της Γ. Κ., διαθέτη-σύζυγο της δεύτερης ενάγουσας, κατά ποσοστό (16/48 X 3/4 =) 12/48 εξ αδιαιρέτου, ως μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους της, οι οποίοι συνέχισαν την άσκηση της νομής της ανωτέρω κληρονομουμένης, κατά τα ως άνω ποσοστά εξ αδιαιρέτου, με την εκμίσθωση του επιδίκου προς βόσκηση ποιμνίων. Την κληρονομιά αυτή της αποβιώσασας μητέρας του αποδέχθηκε ο Γ. Κ., διαθέτης-σύζυγος της δεύτερης ενάγουσας, με τη με αριθμό ...-1988 Δήλωσης Αποδοχής Κληρονομιάς ενώπιον του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένης, και όπως αυτή διορθώθηκε με τη με αριθμό ...-1992 πράξη του ιδίου ως άνω Συμβολαιογράφου, νόμιμα μεταγεγραμμένης. Την ... απεβίωσε και ο Ι. Κ., πατέρας του διαθέτη- συζύγου της δεύτερης ενάγουσας, χωρίς να αφήσει διαθήκη και το εξ αδιαιρέτου ποσοστό του επί του επίδικου ήτοι 4/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στη σύζυγό του από δεύτερο γάμο, Ε. Κ. κατά ποσοστό (4/48 X 1/4 =) 1/48 εξ αδιαιρέτου, και στον υιό του, Γ. Κ., διαθέτη-σύζυγο της δεύτερης ενάγουσας, κατά ποσοστό (4/48 X 3/4 =) 3/48 εξ αδιαιρέτου, ως μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, οι οποίοι αποδέχθηκαν την κληρονομιά με τη με αριθμό ... Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένης, ενώ ταυτοχρόνως επελήφθησαν και της νομής του κληρονομιαίου επίδικου ακινήτου, κατά τα ως άνω ποσοστά εξ αδιαιρέτου, με την εκμίσθωση αυτού ως βοσκότοπου. Στη συνέχεια, η Ε. Κ. πώλησε και μεταβίβασε το ως άνω εξ αδιαιρέτου ποσοστό της επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι 1/48 εξ αδιαιρέτου στον Γ. Κ., διαθέτη-σύζυγο της δεύτερης ενάγουσας, δυνάμει του με αριθμό ...-1996 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένου. Την ... απεβίωσε η Ε., χήρα Β. Κ., το γένος Σ. Κ., θεία της πρώτης των εναγουσών και του διαθέτη-συζύγου της δεύτερης, χωρίς να αφήσει διαθήκη και το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι 16/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στον αδελφό της και πατέρα της πρώτης ενάγουσας Π. Κ., και στο τέκνο της προαποβιώσασας αδελφής της Γ. Κ., διαθέτη- σύζυγο της δεύτερης ενάγουσας, ως μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους της, κατά ποσοστό 8/48 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, οι οποίοι συνέχισαν τη νομή της ως άνω κληρονομούμενης επί του επιδίκου με την εκμίσθωση αυτού ως βοσκότοπου. Την κληρονομιά δε αυτή, της θείας του αποδέχθηκε ο Γ. Κ. με τη με αριθμό ...-1988 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένης, όπως αυτή διορθώθηκε με τη με αριθμό ...-1992 πράξη του ιδίου ως άνω Συμβολαιογράφου, νόμιμα μεταγεγραμμένης. Ακολούθως, την ... απεβίωσε και ο πατέρας της πρώτης ενάγουσας Π. Κ., και το συνολικό εξ αδιαιρέτου ποσοστό του επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι (16/48 + 8/48 = ) 24/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στη σύζυγό του Μ. Κ., κατά ποσοστό (24/48 X 1/4 = ) 6/48 εξ αδιαιρέτου, και στη θυγατέρα του, πρώτη ενάγουσα, κατά ποσοστό (24/48 X 3/4 = ) 18/48 εξ αδιαιρέτου, ως μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, οι οποίες αποδέχθηκαν την εν λόγω κληρονομιά με τη με αριθμό ...-1988 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένης, όπως αυτή διορθώθηκε με τη με αριθμό ...-1992 πράξη του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου, νόμιμα μεταγεγραμμένης. Ταυτόχρονα δε επιλήφθηκαν και της νομής του επίδικου κληρονομιαίου ακινήτου, κατά τα προαναφερόμενα εξ αδιαιρέτου ποσοστά, συνεχίζοντας την άσκηση της νομής του κληρονομουμένου Π. Κ., με την εκμίσθωση του επιδίκου προς βόσκηση ποιμνίων. Την ... απεβίωσε και η μητέρα της πρώτης ενάγουσας Μ. Κ., χωρίς να αφήσει διαθήκη και το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι 6/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στη θυγατέρα της, πρώτη ενάγουσα, ως μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμο της, η οποία αποδέχθηκε την εν λόγω κληρονομιά με τη με αριθμό ... Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς του Συμβολαιογράφου Καλλιθέας Ι. Β., νόμιμα μεταγεγραμμένης, ενώ επιλήφθηκε και της νομής του κληρονομιαίου επίδικου ακινήτου, κατά το ως άνω ποσοστό εξ αδιαιρέτου, συνεχίζοντας τη νομή της κληρονομούμενης μητέρας της. Την ... απεβίωσε και ο ως άνω Γ. Κ., σύζυγος της δεύτερης ενάγουσας, χωρίς να αφήσει διαθήκη και το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι 24/48 εξ αδιαιρέτου, περιήλθε στη δεύτερη ενάγουσα, ως μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμο του, η οποία αποδέχθηκε την εν λόγω κληρονομιά με τη με αριθμό ...-2018 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομιάς της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ι. Γ. Φ., νόμιμα μεταγεγραμμένης, ενώ επιλήφθηκε και της νομής του κληρονομιαίου επίδικου ακινήτου, κατά το ως άνω ποσοστό εξ αδιαιρέτου, συνεχίζοντας τη νομή του κληρονομουμένου συζύγου της. Με βάση τα ως άνω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά αποδεικνύεται ότι οι ενάγουσες ασκούν επί πολλά έτη, τουλάχιστον από το έτος ..., πράξεις φυσικής εξουσίασης επί του επίδικου ακινήτου, ήτοι πράξεις που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του εν λόγω ακινήτου, ώστε, κατά την αντίληψη των συναλλαγών, να θεωρείται ότι αυτό βρίσκεται κατά τρόπο σταθερό στη διάθεση των συννομέων- εναγουσών, ενώ δεν απαιτείται αυτές να βρίσκονται σε διαρκή σωματική επαφή με το επίδικο, αλλά αρκεί να έχουν την εποπτεία αυτού και τη δυνατότητα άσκησης φυσικής εξουσίας επ' αυτού ανά πάσα στιγμή. Με το με αριθμό ... συμβόλαιο της Συμβολαιογράφου Αθηνών Τ. Μ., η πρώτη ενάγουσα και ο διαθέτης-σύζυγος της δεύτερης εκμίσθωσαν το επίδικο ακίνητο, για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών, στην ανώνυμη εταιρεία "ΑΦΟΙ Ρ. Α.Ε.Β.Ε", προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από αυτήν ως λατομείο εξόρυξης μαρμάρων. Μετά την κατάρτιση της μισθωτικής αυτής σύμβασης, η ανωτέρω μισθώτρια εταιρεία, προκειμένου να εκδοθεί η απαιτούμενη άδεια εκμετάλλευσης του λατομείου, υπέβαλε στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου την από 22-11-2004 αίτησή της, με την οποία ζήτησε την έγκριση της υποβληθείσης μελέτης περιβαλλοντολογιών επιπτώσεων από τη λειτουργία του λατομείου στο επίδικο ακίνητο. Ωστόσο, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου αρνήθηκε να εγκρίνει την υποβληθείσα από τη μισθώτρια εταιρεία μελέτη, με την αιτιολογία ότι για τμήμα του ιδίου ακινήτου, εκτάσεως 28.018 τ.μ, είχε ήδη από το έτος ... χορηγηθεί στον Σ. Χ. η από ... έγκριση μελέτης περιβαλλοντολογιών επιπτώσεων για την έκδοση άδειας εκμετάλλευσης λατομείου από τον τελευταίο, ο οποίος είχε επικαλεσθεί ίδιο δικαίωμα κυριότητας επί της συγκεκριμένης εκτάσεως. Κατόπιν αυτού, η νυν πρώτη ενάγουσα και ήδη πρώτη εφεσίβλητη Σ., σύζυγος Σ. Γ. και ο Γ. Κ. του Ι., σύζυγος της νυν δεύτερης ενάγουσας και ήδη δεύτερης εφεσίβλητης, ο οποίος απεβίωσε και κληρονομήθηκε από την τελευταία άσκησαν την από ...-2007 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 64/18-6-2007 αναγνωριστική της συγκυριότητάς τους αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου κατά του προαναφερθέντος Σ. Χ., επειδή με τον τρόπο αυτόν (έκδοση άδειας εκμετάλλευσης λατομείου) αμφισβήτησε την κυριότητά τους. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 23/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου ερήμην του εναγομένου, η οποία έκανε εν μέρει δεκτή την παραπάνω αγωγή και αναγνώρισε τους ενάγοντες συγκυρίους κατά ποσοστό 24/48 εξ αδιαιρέτου την πρώτη εξ αυτών και κατά ποσοστό 19/48 τον δεύτερο εξ αυτών. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε η από 19-6-2008 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 22/20-6-2008 έφεση από τον ερημοδικασθέντα εναγόμενο Σ. Χ., επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 25/2015 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, η οποία αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη, κράτησε και δίκασε την αναγνωριστική της συγκυριότητας αγωγή και αναγνώρισε ότι οι ενάγοντες Σ., σύζυγος Σ. Γ. και ο Γ. Κ. του Ι., σύζυγος της νυν δεύτερης ενάγουσας και ήδη δεύτερης εφεσίβλητης, ο οποίος απεβίωσε και κληρονομήθηκε από την τελευταία, είναι συγκύριοι κατά ποσοστό 24/48 εξ αδιαιρέτου ο καθένας του επίδικου σήμερα αγροβοσκότοπου, εκτάσεως 35.024 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση "...", όπως αυτό λεπτομερώς περιγράφεται ανωτέρω. Κατά της παραπάνω απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, ο ηττηθείς εκκαλών - αναιρεσείων Σ. Χ. άσκησε την από 14-7-2015 αίτηση αναίρεσης κατά των αναιρεσιβλήτων Σ., συζύγου Σ. Γ., το γένος Π. Κ. και Γ. Κ. του Ι., ο οποίος απεβίωσε στις ... και συνέχισε τη βιαίως διακοπείσα δίκη η μοναδική κληρονόμος, σύζυγός του Ε. Χ. του Σ. και νυν ενάγουσα - δεύτερη εφεσίβλητη, η οποία απερρίφθη και έτσι η υπ' αριθμ. 25/2015 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου κατέστη αμετάκλητη.

Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι στις 30-5-2014 μεταξύ αφενός, του Σ. Χ. του Π. και του υιού του Π. Χ. του Σ. ατομικά, αλλά και ως μέλη και ο δεύτερος ως νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της εταιρείας με τον διακριτικό τίτλο MAR-NAX Ε.Π.Ε και την επωνυμία ΜΑΡΝΑΞ Ε.Π.Ε με ΑΦΜ ..., στην οποία έχει εισφερθεί το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως του λατομείου και εκχωρηθεί η με αρ.πρωτ. : ... αποφάσεως άδεια εκμεταλλεύσεως λατομείου μαρμάρου από τον Χ. Σ., ο οποίος συμμετέχει στην προαναφερόμενη εταιρεία κατά 1% και αφετέρου του Α. Σ. του Α., ως νομίμου εκπροσώπου και διαχειριστή της εταιρείας με την νομική μορφή ΙΚΕ και επωνυμία Α. - Σ. - Τ. με ΑΦΜ ..., στην οποία συμμετέχουν ισότιμα και οι Ν. Α. του Σ. και η Α. Τ. του Θ., συνήφθη σύμβαση παραχώρησης χρήσης - σύμβαση έργου που προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: Ο πρώτος και δεύτερος των συμβαλλομένων ατομικά και με τις προαναφερόμενες ιδιότητες, όπως αναφέρονται ανωτέρω, δηλώνουν και επιτρέπουν στην εταιρεία με την επωνυμία Α. - Σ. -Τ., εκπρόσωπος και διαχειριστής της οποίας είναι ο Α. Σ. του Α. να προβεί στην εξόρυξη μαρμάρου, βάσει των επιμέρους όρων της συμβάσεως... Η διάρκεια της συμβάσεως ορίζεται αορίστου χρόνου και εφόσον υπάρχει προς εξόρυξη πέτρωμα. Τελεί εν γνώσει όλων των συμβαλλομένων, ότι εκκρεμεί αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου κατά του Χ. Σ. του Π. και σήμερα εκκρεμεί η έκδοση της εφετειακής αποφάσεως από έφεση που ασκήθηκε από τον Χ. Σ., με την οποία είχε διεκδικηθεί μεγάλο τμήμα της εκτάσεως που αφορά η προαναφερόμενη χορηγηθείσα άδεια εκμετάλλευσης. Άπαντα τα μέρη συμφωνούν ότι σε περίπτωση ευδοκιμήσεως αυτής της ένδικης αξίωσης και αποβολής του Χ. Σ. από την επίδικη έκταση, η παρούσα σύμβαση δεν λύεται, εκτός αν επακολουθήσει η τελεσίδικη αποβολή του Χ. Σ. από ολόκληρη την που αφορά την εν λόγω άδεια και την παρούσα σύμβαση. Σε αυτή την περίπτωση η τρίτη συμβαλλόμενη εταιρεία δεν μπορεί να αξιώσει καμία αποζημίωσή για αυτόν τον λόγο. Η αντιμετώπιση αμφισβητήσεων ιδιοκτησιακού χαρακτήρα ή σχετικών βαρύνει τον πρώτο και δεύτερο των συμβαλλομένων με δικά τους έξοδα (βλ. την από 30-5-2014 σύμβαση παραχώρησης χρήσεως - σύμβαση έργου). Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν η αντιδικία αυτή έληξε αμετάκλητα με την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης του Σ. Χ. και αναγνωρίστηκαν οι νυν ενάγουσες συγκυρίες κατά ποσοστό συγκυριότητας 24/48 η καθεμιά, δεδομένης δε της συνέχισης της βιαίως διακοπείσας δίκης ενώπιον του Αρείου Πάγου από τη μοναδική κληρονόμο του Γ. Κ. του Ι., η νυν δεύτερη ενάγουσα και ήδη δεύτερη εφεσίβλητη καλύπτεται από το δεδικασμένο (αρ. 325 Κ.Πολ.Δ.). Οι δε νυν εκκαλούντες ήταν σε γνώση αυτής της αντιδικίας, γι' αυτό συμπεριέλαβαν και σχετικό όρο στην προαναφερθείσα σύμβαση. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι οι νυν ενάγουσες, οι οποίες είναι συγκυρίες - συννομείς της επίδικης έκτασης ποτέ δεν έχασαν τη νομή τους. Ασκούσαν πάντα πράξεις νομής επί του επιδίκου, παρότι οι εναγόμενοι δυσχέραιναν την άσκηση αυτής ποικιλοτρόπως και επανειλημμένως, εξ ου και επιδόθηκαν σε διαρκείς, επαναλαμβανόμενους δικαστικούς αγώνες και πλείστες - όσες αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων για την προστασία της νομής τους εναντίον των νυν εναγομένων. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι τον Οκτώβριο του έτους 2014 εργαζόμενοι - προστηθέντες της πρώτης εναγομένης, ενεργώντας κατ' εντολή και για λογαριασμό των εναγομένων, παρέκαμψαν μηχάνημα που είχε τοποθετηθεί στην είσοδο του ως άνω περιγραφόμενου ακινήτου των εναγουσών, κατέστρεψαν μια πρόχειρη πόρτα, παλιές ξερολιθιές και συρματοπλέγματα και δημιούργησαν νέα είσοδο, προκειμένου να εισέλθουν σε αυτό και να προβούν σε λατομική δραστηριότητα. Τις πρώτες μέρες που είχαν εισέλθει οι εναγόμενοι στο εν λόγω ακίνητο είχαν τοποθετήσει αλυσίδα και εν συνεχεία μετά από 2-3 μήνες τοποθέτησαν και μπάρα. Στη συνέχεια οι Δ. Κ. και Β. Δ., εργαζόμενοι - προστηθέντες της πρώτης εναγομένης, την ...-2016, ενεργώντας κατ' εντολή και για λογαριασμό των εναγόμενων, εισήλθαν στο επίδικο ακίνητο με σκοπό να ασκήσουν λατομική δραστηριότητα, προβαίνοντας σε εξόρυξη μαρμάρου ποσότητας οκτώ (8) κυβικών μέτρων. Σε παρόμοιες λατομικές εργασίες (εξόρρυξη μαρμάρου) προέβησαν και την 16η-03-2016 και την 30η-05- 2016. Την 04η-02-2017 οι εναγόμενοι τοποθέτησαν οχήματα και μεγάλες πέτρες (ξοφάρια) κατά μήκος της εισόδου του χωμάτινου ιδιωτικού δρόμου που εξυπηρετεί παρακείμενο λατομικό χώρο, καθώς και μία τσάπα caterpillar κάθετα και άνωθεν του εναέριου χώρου του δρόμου αυτού με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η πρόσβαση στην ως άνω μισθώτρια εταιρεία των εναγουσών, η οποία αναγκάστηκε κατά τον μήνα Δεκέμβριο του έτους 2018 να δημιουργήσει παραπλεύρως του ήδη υφιστάμενου δρόμου ένα νέο, ο οποίος όμως δεν τηρεί τις προδιαγραφές ασφάλειας διέλευσης οχημάτων. Στη συνέχεια την 10-11-2018 έως και την 13η-11-2018 εκ νέου, εργαζόμενοι της πρώτης εναγομένης καθώς και ο τρίτος εναγόμενος εισήλθαν στο εν λόγω ακίνητο και προέβησαν σε εξόρυξη μαρμάρων, τα οποία και μετέφεραν εκτός λατομικού χώρου {βλ. καταθέσεις μαρτύρων περιεχόμενες στα με αριθμούς 14/2016, 24/2017 και 2/2019 πρακτικά συνεδρίασης των δικασίμων 29ης-01 -2015, 18ης- 07-2016 και 10ης-12-2018 του Ειρηνοδικείου Νάξου, καθώς και τις με αριθμούς 72 και 73/07-06-2017 Ένορκες Βεβαιώσεις, οι οποίες είχαν δοθεί στο πλαίσιο άλλης δίκης (δικαστικά τεκμήρια)}.

Εξάλλου, οι εναγόμενοι δεν αμφισβητούν τις ως άνω πράξεις. Πλην όμως, από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε η απώλεια της σύννομης από οποιαδήποτε από τις ενάγουσες ή η ύπαρξη δικαιώματος κυριότητας, νομής ή κατοχής εκ μέρους των εναγόμενων. Οι ανωτέρω πράξεις των εναγομένων, διά των προαναφερόμενων προστηθέντων τους, συνιστούν επαναλαμβανόμενες πράξεις διατάραξης του δικαιώματος της συννομής των εναγουσών, και όχι αποβολή αυτών από το επίδικο, καθόσον οι ενάγουσες ουδέποτε απώλεσαν τη νομή τους, και παρά το γεγονός ότι η μισθώτρια αυτών δεν προέβαινε σε εξόρυξη μαρμάρου από το επίδικο, λόγω του ότι δεν της είχε χορηγηθεί η σχετική άδεια εκμεταλλεύσεως, οι ενάγουσες ασκούσαν φυσική εξουσίαση επί του επιδίκου διανοία κυρίου, διά της μισθώτριάς τους, της οποίας (μισθώτριας) τη διέλευση, μέσω αυτού (επιδίκου), προκειμένου να μεταβούν τα συνεργεία της στο όμορο ακίνητο, όπου πραγματικά έκαναν εξόρυξη, δυσχέραιναν οι εναγόμενοι συνεχώς. Οι ανωτέρω ενέργειες των εναγομένων, διά των προαναφερόμενων προστηθέντων τους, οι οποίες ήταν παράνομες και αυθαίρετες έλαβαν χώρα τον Οκτώβριο του 2014, την ...-2016, την 16η-03-2016, την 30η-05-2016, την 04η-02- 2017 και την 10η έως 13η-11-2018. Από τις ανωτέρω πράξεις έως την άσκηση της υπό κρίση αγωγής, η οποία επιδόθηκε στους εναγομένους την 05η-12-2018, έχει παρέλθει χρονικό διάστημα πέραν του έτους για τις πράξεις διατάραξης που έλαβαν χώρα από τον Οκτώβριο του 2014 έως την 04η-02-2017 και επομένως, έχει παραγραφεί η αξίωση για αυτές, ενώ για την τελευταία πράξη που έλαβε χώρα από την 10η έως 13η- 11-2018 δεν έχει παρέλθει έτος έως την άσκηση της υπό κρίση αγωγής και ως εκ τούτου, η αξίωση για αυτή δεν έχει παραγραφεί, γενομένης εν μέρει δεκτής της προβληθείσας από τους εναγομένους ένστασης παραγραφής, καθόσον κατά την αληθή έννοια του άρθρου 992 ΑΚ, συνδυαζομένου και προς τα άρθρα 975, 984, 987, 989, 241 παρ.1, 242, 243 παρ.3 ιδίου κώδικα και 144 παρ. 1, 145 παρ. 1 ΚΠολΔ, η ετήσια παραγραφή των αξιώσεων από την αποβολή και τη διατάραξη της νομής ή οιονεί νομής αρχίζει από της επομένης της ημέρας, κατά την οποία συμπληρώθηκε η αποβολή ή έλαβε χώρα η διατάραξη και συμπληρώνεται με την παρέλευση της αντίστοιχης ημέρας του επόμενου έτους, κατά δε το άρθρο 272 παρ. 1 ΑΚ, όταν συμπληρωθεί η παραγραφή, ο υπόχρεος δικαιούται να αρνηθεί την παροχή. Επί της παραγραφής αυτή έχουν πλήρη εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 261 ΑΚ για τη διακοπή της με την έγερση της αγωγής και τη συμπλήρωσή της εν επιδικία από της τελευταίας διαδικαστικής πράξης. Τέλος, δέον να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 225 παρ. 2 ΚΠολΔ η μεταβίβαση του επίδικου πράγματος δεν επιφέρει καμία μεταβολή στη δίκη, επομένως το γεγονός ότι η δεύτερη ενάγουσα ματαβίβασε το ποσοστό συγκυριότητάς της στην πρώτη ενάγουσα δεν επιφέρει καμία μεταβολή στην προκείμενη δίκη. Ενόψει των ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ορθά εκτίμησε τις ενώπιον του προσκομιζόμενες αποδείξεις και έκανε εν μέρει δεκτή ως ουσία βάσιμη την ένδικη αγωγή και αναγνώρισε τις ενάγουσες συννομείς κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου την καθεμιά του επίδικου ακινήτου, υποχρέωσε τους εναγομένους και κάθε τρίτο που έλκει δικαιώματα να άρει την προσβολή, ήτοι να παύσουν την εξόρυξη μαρμάρου από το λατομείο που βρίσκεται εντός του επίδικου ακινήτου και να απομακρύνουν οποιοδήποτε μηχάνημα ή αντικείμενο δυσχεραίνει την πρόσβαση (είσοδο) στο επίδικο ακίνητο και να την παραλείπει στο μέλλον, με την απειλή χρηματικής ποινής τριακοσίων (300,00) ευρώ και προσωπικής κράτησης ενός (1) μηνός για κάθε παράβαση της υποχρέωσής τους, οι δε σχετικοί λόγοι της έφεσης που ανάγονται σε κακή εκτίμηση των αποδείξεων πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι. Γι' αυτό, μετά την παράθεση των ορθών αιτιολογιών, χωρίς την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, πρέπει να συμπληρωθούν οι αιτιολογίες της (βλ. άρθρο 534 του ΚΠολΔ) και να απορριφθεί η υπό κρίση έφεση στο σύνολό της, ως ουσιαστικά αβάσιμη". Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου, δέχθηκε ότι η επίδικη έκταση είναι ένας βουνώδης αγρός με κοιτάσματα μαρμάρου, τον οποίο νεμόταν με διάνοια κυρίου και καλή πίστη, τουλάχιστον από το έτος 1935 ο απώτατος δικαιοπάροχος των εναγουσών- αναιρεσιβλήτων μέχρι το θάνατό του, την 10-8-1944, χρησιμοποιώντας την ως βοσκότοπο, στη συνέχεια τη νομή επί του επιδίκου συνέχισαν με τα ίδια προσόντα οι απώτεροι δικαιοπάροχοι των εναγουσών, στους οποίους περιήλθε λόγω διαδοχικών κληρονομικών διαδοχών και τέλος οι ενάγουσες κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου εκάστη, εκμισθώνοντας αυτό προς βόσκηση ποιμνίων, ότι οι τελευταίες ασκούν επί πολλά έτη, τουλάχιστον από το έτος 1972 πράξεις φυσικής εξουσίασης επί του επιδίκου ακινήτου, ήτοι πράξεις που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του εν λόγω ακινήτου, ώστε κατά την αντίληψη των συναλλαγών να θεωρείται ότι αυτό βρίσκεται κατά τρόπο σταθερό στη διάθεση τους, ενώ δεν απαιτείται αυτές να βρίσκονται σε διαρκή σωματική επαφή με ο επίδικο, αλλά αρκεί να έχουν την εποπτεία αυτού και τη δυνατότητα άσκησης φυσικής εξουσίας επ' αυτού ανά πάσα στιγμή, ότι το 2004 με το αναφερόμενο συμβόλαιο εκμίσθωσαν (η πρώτη ενάγουσα και ο δικαιοπάροχος της δεύτερης ενάγουσας, ο οποίος απεβίωσε το έτος 2016 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από την δεύτερη ενάγουσα) το επίδικο ακίνητο για διάστημα τριών ετών στην αναφερόμενη ανώνυμη εταιρεία, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από αυτήν ως λατομείο εξόρυξης μαρμάρων, κατά τη διαδικασία εκδόσεως της απαιτούμενης άδειας εκμετάλλευσης του οποίου από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, διαπιστώθηκε ότι για τμήμα του ίδιου ακινήτου εκτάσεως 28.018 τ.μ. είχε ήδη από το έτος 1994 χορηγηθεί στον Σ. Χ. η από 22-3-1994 έγκριση μελέτης περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων για την έκδοση άδειας εκμετάλλευσης λατομείου από τον τελευταίο, ο οποίος είχε επικαλεσθεί ίδιο δικαίωμα κυριότητας επί της συγκεκριμένης εκτάσεως και για το λόγο αυτό και δεν εγκρίθηκε από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου η υποβληθείσα από τη μισθώτρια μελέτη, οπότε και η πρώτη ενάγουσα και ο δικαιοπάροχος της δεύτερης ενάγουσας άσκησαν την από ...-2007 σχετική αναγνωριστική κυριότητας του επιδίκου ακινήτου αγωγή κατά του ανωτέρω Σ. Χ., η οποία έγινε δεκτή αμετάκλητα απορριφθείσης και της ασκηθείσης από 14-7-2015 αιτήσεως αναιρέσεως και αναγνωρίστηκε η συγκυριότητά τους επί του επιδίκου και ότι από τον Οκτώβριο του έτους 2014 έως και 13-1-2018 οι προστηθέντες από την πρώτη αναιρεσείουσα- εναγομένη εταιρεία, νόμιμος εκπρόσωπος της οποίας τυγχάνει ο δεύτερος αναιρεσείων, στην οποία εταιρεία με σύμβαση παραχώρησης χρήσης- σύμβαση έργου παραχωρήθηκε το δικαίωμα εξόρυξης μαρμάρου από το επίδικο, εκ μέρους του ανωτέρω Σ. Χ., του υιού του Π. Χ. και της εταιρείας MAR-NAX Ε.Π.Ε. στην οποία είχε εισφερθεί το δικαίωμα εκμετάλλευσης του λατομείου και είχε εκχωρηθεί η σχετικά άδεια εκμετάλλευσης λατομείου μαρμάρου, διατάρασσαν με επαναλαμβανόμενες διαδοχικές διαταρακτικές πράξεις τη συννομή των εναγουσών επί του επιδίκου προβαίνοντας παράνομα και αυθαίρετα σε λατομικές επ' αυτού δραστηριότητες, χωρίς όμως και να αποβληθούν αυτές (ενάγουσες) από τη νομή του επιδίκου, οι οποίες και δεν την απώλεσαν και παρά το γεγονός ότι η μισθώτρια αυτών δεν προέβαινε σε εξόρυξη μαρμάρου, λόγω μη χορήγησης της σχετικής άδειας εκμετάλλευσης, ασκούσαν φυσική εξουσίαση επί του επιδίκου διανοία κυρίου, δια της μισθώτριάς τους, της οποίας τη διέλευση μέσω του επιδίκου, προκειμένου να μεταβούν τα συνεργεία της στο όμορο ακίνητο, όπου πραγματικά έκαναν εξόρυξη, δυσχέραιναν συνεχώς οι εναγόμενοι. Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης και με την επίκληση της αναιρετικής πλημμέλειας του αριθμού 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι παραβίασε ευθέως με εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 3, 3 παρ.3,5 και 6 β του Ν. 998/1979, 58 του Δασικού Κώδικα και 10 του ν.3208/2003 και κατέληξε το ως άνω δυσμενές για τον ίδιο συμπέρασμα, υποστηρίζοντας ειδικότερα ότι η επίδικη έκταση έχει χαρακτηριστεί με το ... έγγραφο της Διεύθυνσης Δασών Νομού Κυκλάδων ως χορτολιβαδικής - βραχώδους μορφής, ως τέτοια εξομοιούται με δασική έκταση , επί της οποίας νομέας θεωρείται το Δημόσιο, έστω και αν δεν ενήργησε καμιά πράξη νομής επ' αυτής. Ο λόγο αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται, με βάση όσα προβάλλονται από τους αναιρεσείοντες, σε εσφαλμένη προϋπόθεση, ήτοι σε ανύπαρκτη παραδοχή του Εφετείου ότι το επίδικο ακίνητο έχει χορτολιβαδικό χαρακτήρα, αφού κρίθηκε ανέλεγκτα με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι είναι βουνώδης αγρός- βοσκότοπος με κοιτάσματα μαρμάρου και περιήλθε με τον προαναφερόμενο παράγωγο και πρωτότυπο τρόπο στην νομή των αναιρεσιβλήτων και όχι χορτολιβαδική έκταση, ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής οι επικαλούμενες ουσιαστικές διατάξεις, η κρίση του δε αυτή δεν πλήττεται επιτυχώς με τον ρηθέντα αναιρετικό λόγο. Επιπροσθέτως, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος και για το λόγο ότι , υπό την επίκληση της παράβασης των ανωτέρω διατάξεων, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), περί της φύσης του επιδίκου ως αγροτικού.

IV) Κατά το άρθρο 560 αριθ. 5 Κ.Πολ.Δ., που είναι ταυτόσημο με τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ίδιου κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της άνω διατάξεως που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα επίσης αποτελούν και οι λόγοι έφεσης καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι έφεσης οι αφορούντες αυτοτελείς ισχυρισμούς, όχι όμως και ο ισχυρισμός που συνέχεται με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης, ο οποίος αποκρούεται ή γίνεται δεκτός με την παραδοχή ή την απόρριψη, αντίστοιχα, ως αβάσιμων ή βάσιμων των θεμελιωτικών της αγωγής ένστασης ή αντένστασης πραγματικών γεγονότων. Εξάλλου, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ' ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου (Ολ.ΑΠ 3/1997, Α.Π. 1153/2020). Επίσης, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη, ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. συνισταμένες στο ότι το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου, δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό που προέβαλαν με τον πρώτο λόγο της έφεσής τους με τον οποίο είχαν ισχυριστεί ότι η επίδικη έκταση είχε χαρακτηριστεί τελεσίδικα με το υπ' αριθμ. ... έγγραφο της Διεύθυνσης Δασών Νομού Κυκλάδων ως χορτολιβαδική και ως τέτοια εξομοιούται με δασική έκταση, η οποία θεωρείται δημόσια, (πλασματικός) νομέας της οποίας είναι το Δημόσιο, έστω και αν δεν ενήργησε επ' αυτού πράξη νομής καθώς και τον με τον δεύτερο λόγο της έφεσής τους προταθέντα ισχυρισμό περί εσφαλμένης εκτίμησης των αποδείξεων, όσον αφορά τον περί νομής ισχυρισμό του Δημοσίου και συγκεκριμένα δεν έλαβε υπόψιν τα αναφερόμενα ως προσκομισθέντα έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν τη νομή του Ελληνικού Δημοσίου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση από το άρθρο 560 αριθμ. 5 Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέος κατ' αμφότερα τα σκέλη του, ως απαράδεκτος, αφού τα εκτιθέμενα με αυτόν διηγηματικώς ως πλημμέλειες της προσβαλλομένης απόφασης, δεν αποτελούν "πράγμα" όπως η έννοια αυτή παρατίθεται στη μείζονα σκέψη, αλλά το μεν αρνητικό ισχυρισμό των με την αγωγή επικαλούμενων πραγματικών γεγονότων που θεμελιώνουν το με την αγωγή ασκούμενο δικαίωμα της νομής των εναγόντων και όχι αυτοτελή καταλυτικό του δικαιώματος της αγωγής ισχυρισμό, ο οποίος και αποκρούεται με την παραδοχή ως βασίμων των θεμελιωτικών της αγωγής πραγματικών γεγονότων το δε επιχειρήματα των αναιρεσειόντων και συμπεράσματα της ουσίας, προκύψαντα από την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία (εκτίμηση αποδείξεων) δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

V) Συνακόλουθα, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση για αναίρεση της 47/2021 τελεσίδικης απόφασης του δικάσαντος ως Εφετείο Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες διάδικοι, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων, που κατέθεσαν προτάσεις κατά το σχετικό αίτημά τους (άρθρα 176,183,191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) και κατά τα οριζόμενα στον διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 27-9-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 47/2021 τελεσίδικης απόφασης του δικάσαντος ως Εφετείο Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ να εισαχθεί το κατατεθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Μαΐου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Μαΐου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή