<< Επιστροφή

Αριθμός 1163/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ζωή Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Π. Σ. του Ν., κατοίκου ..., για τον εαυτό του ατομικά και ως ασκούντος τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων του α) Θ. Σ. του Π. και β) Μ. - Χ. Σ. του Π., 2) Β. Σ. του Ν., 3) Ε. συζ. Β. Σ., το γένος Ι. και Ε. Τ., κατοίκων ..., 4) Α. Σ. του Β., κατοίκου ..., 5) Μ. Σ. του Β., 6) Ν. Σ. του Β., κατοίκων ..., 7) Χ. - Ε. Σ. του Β., κατοίκου ..., 8) Ι. Σ. του Β., κατοίκου ... και 9) Σ. Σ. του Β., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αγαθονίκη Τεμπονέρα, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι οι αναιρεσείοντες παραιτούνται από το δικόγραφο της από 3-6-2021 αίτησής τους για αναίρεση της 5365/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, ως προς τους 1ο και 2ο των αναιρεσιβλήτων.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Κ. του Κ., κατοίκου ..., 2) ΟΤΑ Α' Βαθμού (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ", που εδρεύει στον Πύργο Ηλείας και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 3) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΕΓΑ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Κλεάνθη Χατζησιδερή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-12-2017 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και άλλων προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2575/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5365/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3-6-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ζωή Καραχάλιου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και η 3η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 295 παρ. 1, 297 και 299 Κ.Πολ.Δ., τα οποία εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι ο αναιρεσείων μπορεί με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αναιρεσίβλητο ή με δήλωση στις προτάσεις να παραιτηθεί από το δικόγραφο της αίτησης αναίρεσης, χωρίς τη συναίνεση του αντιδίκου του, εφόσον το δικαστήριο δεν προχώρησε στην προφορική συζήτηση της ουσίας της υπόθεσης, ενώ η παραίτηση που γίνεται αργότερα είναι απαράδεκτη, εφόσον ο αναιρεσίβλητος προβάλλει αντίρρηση και πιθανολογεί ότι έχει έννομο συμφέρον η δίκη να περατωθεί με την έκδοση οριστικής απόφασης. Για το κύρος της παραίτησης δεν είναι αναγκαία η κλήτευση του αναιρεσίβλητου, αφού αυτός, και αν τυχόν είχε κληθεί και παρίστατο, δεν μπορούσε να αντιταχθεί σ` αυτή, εφόσον γίνεται πριν το δικαστήριο προχωρήσει στην έρευνα των λόγων της αναίρεσης (Α.Π. 460/2024, Α.Π. 387/2023, Α.Π. 741/2020, Α.Π. 369/2019, Α.Π. 1382/2011). Η παραίτηση από το δικόγραφο της αίτησης αναίρεσης, για την οποία αρκεί η ύπαρξη γενικής μόνο πληρεξουσιότητας στο πρόσωπο του δικηγόρου του παραιτουμένου, έχει ως αποτέλεσμα ότι η αίτηση αναίρεσης θεωρείται πως δεν ασκήθηκε και κηρύσσεται καταργημένη η δίκη (A.Π. 844/2025).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου και τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και πριν το δικαστήριο προχωρήσει στη συζήτηση της ουσίας της υπόθεσης, η πληρεξούσια δικηγόρος των αναιρεσειόντων Αγαθονίκη Τεμπονέρα, δήλωσε ότι οι αναιρεσείοντες παραιτούνται από το δικόγραφο της υπό κρίση από 3-6-2021 (αριθμ. έκθ. κατ. 4193/552/2021) αίτησης για την αναίρεση της υπ' αριθμ. 5365/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, ως προς τον πρώτο και δεύτερο των αναιρεσίβλητων, Ι. Κ. και Οργανισμό Αυτοδιοίκησης Α'Βαθμού ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ". Η παραίτηση αυτή είναι νόμιμη και, συνακόλουθα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 295 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να θεωρηθεί η αίτηση αναίρεσης ως μη ασκηθείσα και να κηρυχθεί καταργημένη η ανοιγείσα δίκη ως προς τους αναιρεσίβλητους αυτούς.

Η κρινόμενη αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5365/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρα 591, 614 αριθ. 6 Κ.Πολ.Δ.), έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, εφόσον δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, που εκδόθηκε στις 16-9-2020 και η κρινόμενη αίτηση κατατέθηκε στη γραμματεία του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εξέδωσε την προσβαλλομένη (άρθρο 495 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), στις 4-6-2021 (άρθρα 552,553 παρ.1β, 556,558,564 παρ. 3,566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.). Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) ως προς την αναιρεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Ε.Γ.Α".
Από την παραδεκτή, κατ` άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 5365/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Οι αναιρεσείοντες και άλλα πρόσωπα που δεν ενδιαφέρουν στην παρούσα αναιρετική δίκη, με την από 6-12-2017 (αριθμ. έκθ. κατ. 604592/4615/2017) αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ισχυρίστηκαν ότι ο Ι. Κ., οδηγώντας το υπ'αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧ φορτηγό απορριματοφόρο, ιδιοκτησίας του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Δήμος Πύργου", το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, προκάλεσε, από υπαιτιότητά του (αμέλεια), το θανάσιμο τραυματισμό της συζύγου, μητέρας, τέκνου και αδελφής τους Α. Σ., κατά το ατύχημα που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται σ'αυτή. Με αυτό το ιστορικό ζήτησαν την καταβολή των αναφερομένων σ' αυτή χρηματικών ποσών ως χρηματική τους ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την υπ'αριθμ. 2575/2019 απόφασή του, αφού έκρινε αποκλειστικά υπαίτιο του ατυχήματος τον οδηγό του πιο πάνω αυτοκινήτου, δέχτηκε εν μέρει την αγωγή. Κατά της ως άνω απόφασης ασκήθηκαν αντίθετες εφέσεις από τους διαδίκους και αντέφεση από τους αναιρεσείοντες και εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 5365/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που έκρινε ομοίως με το πρωτοβάθμιο ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του απορριματοφόρου οχήματος και τη χρηματική ικανοποίηση των δεύτερου και τρίτης των αναιρεσειόντων, γονέων της θανατωθείσας, η οποία είχε οριστεί σε 60.000 ευρώ για τον καθένα, ενώ εξαφάνισε την εκκαλουμένη ως προς τα κονδύλια της χρηματικής ικανοποίησης των λοιπών αναιρεσειόντων και αφού κράτησε και ερεύνησε εκ νέου την αγωγή, καθόρισε τη χρηματική ικανοποίηση σε 70.000 ευρώ για τον πρώτο αναιρεσείοντα σύζυγο και σε 70.000 ευρώ για κάθε ανήλικο τέκνο της θανατωθείσας που εκπροσωπείται από τον ασκούντα τη γονική μέριμνα αυτών πρώτο αναιρεσείοντα και σε 15.000 ευρώ για κάθε έναν από τους τέταρτο, πέμπτη, έκτο, έβδομο, όγδοο και ένατο των αναιρεσειόντων, αδελφών της θανατωθείσας. Κατά το άρθρο 932 του Α.Κ., σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης. Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτή χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας, ιδίως, υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υποχρέου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου - θύματος (τόσο της ηθικής βλάβης όσο και της ψυχικής οδύνης) και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών, πλην της περιουσιακής κατάστασης της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική, χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου. Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης. Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.ΑΠ 10/2017, Ολ.ΑΠ 9/2015). Και αυτό, γιατί μια απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (Α.Π. 709/2024, Α.Π. 162/2023, Α.Π. 597/2023). Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.ΑΠ 3/2020, Α.Π. 1308/2021, Α.Π. 953/2021, Α.Π. 756/2021, Α.Π. 258/2021).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση. Η παραβίαση, δηλαδή, κανόνα ουσιαστικού δικαίου, οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε κατ' ουσίαν την υπόθεση, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δηλαδή από τις παραδοχές επί ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης. Με το λόγο αυτό δεν επιτρέπεται, υπό την επίκληση παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου, να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1009/2021, Α.Π. 997/2021, Α.Π. 123/2021, Α.Π. 42/2020).

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την πληττόμενη απόφασή του, ως προς το κεφάλαιο της επιδίκασης της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης στα μέλη της οικογένειας της θανατωθείσας, κατ' άρθρ. 932 του Α.Κ., δέχτηκε, ως προς τους αναιρεσείοντες, τα εξής: "Αποδείχθηκε περαιτέρω ότι η ως άνω θανούσα ήταν σύζυγος του πρώτου ενάγοντος (ήδη πρώτου αναιρεσείοντος), μητέρα των εκπροσωπουμένων από τον τελευταίο ανήλικων τέκνων τους, Θ. και Μ.-Χ. Σ., θυγατέρα του δεύτερου και της τρίτης των εναγόντων (ήδη δεύτερου και τρίτης των αναιρεσειόντων), αδελφή του τέταρτου, πέμπτης, έκτου, έβδομου, όγδοου και ένατου των εναγόντων (ήδη τέταρτου, πέμπτης, έκτου, έβδομου, όγδοου και ένατου των αναιρεσειόντων) και νύφη του δεκάτου και της ενδεκάτης εξ αυτών. Η θανούσα, ηλικίας όπως προαναφέρθηκε 30 ετών και υγιής, συνδεόταν στενά με όλους τους ενάγοντες με σχέσεις αγάπης στοργής και αρμονίας. Ο βίαιος και αιφνίδιος θάνατός της προκάλεσε σε όλους τους ενάγοντες βαθύτατη θλίψη και στεναχώρια. Ενόψει τούτων, οι ενάγοντες για την απάμβλυνση της ψυχικής τους οδύνης δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης, το ύψος της οποίας πρέπει να καθοριστεί, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών του ενδίκου ατυχήματος, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του πρώτου εναγομένου, της ηλικίας της θανούσης, της ηλικίας των εναγόντων (γεννηθέντων του 1ου το 1985, των εκπροσωπούμενων από αυτόν ανηλίκων το 2008 και 2011, του 2ου το 1964, της 3ης το 1967, του 4ου το 1983, της 5ης το 1984, του 6ου το 1985, του 7ου το 1991, του 8ου το 1993, του 9ου το 1997, του 10ου το 1952 και της 11ης το 1956), του βαθμού συγγένειας εκάστου τούτων με τη θανούσα, καθώς και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων-φυσικών προσώπων α) στο ποσό των 70.000 ευρώ για τον πρώτο ενάγοντα, σύζυγο της θανούσης, και καθένα από τα εκπροσωπούμενα από αυτόν ανήλικα τέκνα τους Θ. και Μ.- Χ., β) στο ποσό των 60.000 ευρώ για καθένα από τους δεύτερο και τρίτη των εναγόντων, γονείς της θανούσης, γ) στο ποσό των 15.000 ευρώ για καθένα από τους τέταρτο, πέμπτη, έκτο, έβδομο, όγδοο και ένατο των εναγόντων, αδελφούς της θανούσης και δ) στο ποσό των 8.000 ευρώ για καθένα από τους δέκατο και ενδέκατη των εναγόντων, πεθερούς της θανούσης, ποσά τα οποία κρίνονται εύλογα και σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας. Το πρωτοβάθμιο επομένως δικαστήριο, το οποίο καθόρισε το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης για καθένα από τους δεύτερο και τρίτη των εναγόντων, γονείς της θανούσης στο ποσό των 60.000 ευρώ δεν έσφαλε και πρέπει να απορριφθεί ο σχετικός περί του αντιθέτου ισχυρισμός τόσο των άνω εναγόντων, όσο και των εναγομένων, που περιέχεται στις υπό κρίση εφέσεις και αντέφεση. Αντίθετα, καθορίζοντας το πρωτοβάθμιο δικαστήριο τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στο ποσό των 100.000 € για τον πρώτο ενάγοντα και καθένα από τα εκπροσωπούμενα από αυτόν ανήλικα τέκνα, αντί του ποσού των 70.000 €, στο ποσό των 40.000 € για καθένα από τους τέταρτο, πέμπτη, έκτο, έβδομο, όγδοο και ένατο των εναγόντων, αντί του ποσού των 15.000 € και στο ποσό των 20.000 € για καθένα από τους δέκατο και ενδέκατη των εναγόντων, αντί του ποσού των 8.000 €, έσφαλε...". Με βάση αυτές τις παραδοχές το Εφετείο, με την πληττόμενη 5365/2020 απόφασή του: 1) απέρριψε κατ' ουσίαν την από 27-2-2020 (αριθμ. έκθ. κατ. 18992/1358/2020) έφεση και την από 27-2-2020 (αριθμ. έκθ. κατ. 2068/229/2020) αντέφεση των εναγόντων, ήδη αναιρεσειόντων, 2) απέρριψε κατ' ουσίαν την από 17-1-2020 (αριθμ. έκθ. κατ. 14351/977/2020) έφεση της αναιρεσίβλητης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Ε.Γ.Α." και του Ι. Κ. και την από 24-2-2020 (αριθμ. έκθ. κατ. 18489/1303/2020) έφεση του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ" ως προς το δεύτερο και την τρίτη των εναγόντων, ήδη δεύτερο και τρίτη των αναιρεσειόντων και δέχθηκε κατ' ουσίαν τις εφέσεις αυτές ως προς τους λοιπούς των εναγόντων, ήδη 1ο, 4ο, 5η, 6ο, 7ο, 8ο και 9ο των αναιρεσειόντων, εξαφάνισε την εκκαλούμενη 2575/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατά το μέρος που έγινε εν μέρει δεκτή η από 6-12-2017 (αριθμ. έκθ. κατ. 604592/4615/2017) αγωγή ως προς τον πρώτο των εναγόντων και τα εκπροσωπούμενα από αυτόν δύο ανήλικα τέκνα και ως προς τον τέταρτο, πέμπτη, έκτο, έβδομο, όγδοο και ένατο των εναγόντων- αναιρεσειόντων και ως προς τη διάταξή της περί δικαστικών εξόδων και αφού κράτησε την υπόθεση και ερεύνησε εκ νέου την ως άνω αγωγή, δέχτηκε αυτή εν μέρει ως και ουσιαστικά βάσιμη ως προς τους ανωτέρω ενάγοντες και : 1) υποχρέωσε τους εναγομένους Ι. Κ., ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Δήμος Πύργου" και την ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", ήδη αναιρεσίβλητη, να καταβάλουν, σε ολόκληρον ο καθένας, στον πρώτο ενάγοντα, ήδη πρώτο αναιρεσείοντα, το ποσό των 50.000 ευρώ ατομικά και το ποσό των 50.000 ευρώ για λογαριασμό εκάστου των εκπροσωπουμένων από αυτόν, ως ασκούντα τη γονική τους μέριμνα, ανηλίκων τέκνων του, Θ. Σ. και Μ.- Χ. Σ. και 2) αναγνώρισε την υποχρέωση των ως άνω εναγομένων να καταβάλουν, σε ολόκληρον ο καθένας, α) στον πρώτο ενάγοντα, ήδη πρώτο αναιρεσείοντα το ποσό των 20.000 ευρώ ατομικά και το ποσό των 20.000 ευρώ για λογαριασμό εκάστου εκπροσωπουμένου από αυτόν ανηλίκων τέκνων του και β) σε καθένα από τους τέταρτο, πέμπτη, έκτο, έβδομο, όγδοο και ένατο των εναγόντων, ήδη 4ο, 5η, 6ο, 7ο, 8ο και 9ο των αναιρεσειόντων το ποσό των 15.000 ευρώ. Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, δηλαδή με το να καθορίσει τη χρηματική ικανοποίηση των προαναφερθέντων αναιρεσειόντων, ήτοι του συζύγου της θανατωθείσας Α. Σ., των ανήλικων τέκνων της, των γονέων της και των αδελφών της, στα εν λόγω ποσά, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι τα ποσά αυτά, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπολείπονται και μάλιστα καταφανώς, εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης. Επομένως, είναι αβάσιμος ο μοναδικός από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ' υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 932 του Α.Κ., καθώς και εκείνης του άρθρου 25 του Συντάγματος, επιδίκασε σ' αυτούς, ως εύλογη χρηματική τους ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης από το θάνατο του οικείου τους προσώπου τα ποσά αυτά, τα οποία, όμως, είναι δυσανάλογα μικρά σε σχέση με αυτά που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις και προκύπτουν από τις συνθήκες της αδικοπραξίας (του τροχαίου ατυχήματος), με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτών.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου, λόγω της ήττας τους, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Θεωρεί ως μη ασκηθείσα την από 3-6-2021 (αριθμ. έκθ. κατ. 4193/552/2021) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5365/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, ως προς τους αναιρεσίβλητους Ι. Κ. του Κ. και Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α' Βαθμού ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ".

Κηρύσσει καταργημένη τη δίκη ως προς τους παραπάνω αναιρεσίβλητους.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την αίτηση αναίρεσης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Ιουλίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή