<< Επιστροφή

Αριθμός 1172/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ερασμία Λιούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Σ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Φωτεινή Μαμαλούγκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΑΕ" και ήδη "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Θεοδώρα Ρουβά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και η οποία στην εν λόγω από 17-2-2025 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις της δήλωσε την ως άνω μεταβολή της επωνυμίας της αναιρεσίβλητης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-12-2019 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1863/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1653/2023 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-4-2023 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη, από 26-4-2023 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 4314/434/16-5-2023), αίτηση αναιρέσεως, όπως παραδεκτώς διορθώθηκε η επωνυμία της αναιρεσίβλητης με δήλωση της πληρεξουσίας δικηγόρου της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, κατά της υπ' αριθμ. 1653/2023 τελεσιδίκου αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, που αφορούν απαιτήσεις αποζημιώσεως για ζημιές που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο και από την σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρα 591 επ. και 614 περ. 6 του Κ.Πολ.Δ.), ασκήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 και 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), εντός της διετούς προθεσμίας από την δημοσίευση της ανωτέρω προσβαλλομένης αποφάσεως (στις 29-3-2023), σύμφωνα με το άρθρο 564 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα, που ασκούνται μετά την 1-1-2016, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του Ν. 4.335/2015).
Συνεπώς, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του Κ.Πολ.Δ.).
Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρ. 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη, υπ' αριθμ. 1653/2023, τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης δικαστικής διαδρομής: Με την από 5-12-2019 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 115828/5217/31-12-2019) αγωγή του, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ισχυρίσθηκε ότι υπέστη σωματικές βλάβες συνεπεία τροχαίου ατυχήματος, το οποίο συνέβη στις 4-3-2017, στα Οινόφυτα Βοιωτίας, κατά την σύγκρουση της δίκυκλης μοτοσικλέτας του, που οδηγούσε ο ίδιος, με Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Χ. Κ. και το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική του ευθύνη στην εναγομένη και ήδη ασφαλιστική εταιρεία, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ Α.Ε.". Με βάση τα περιστατικά αυτά, μετά από την μετατροπή του αιτήματος της αγωγής του σε αναγνωριστικό, ζήτησε, μεταξύ άλλων, να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη είναι υποχρεωμένη να του καταβάλει ως αποζημίωση από το άρθρο 931 του Α.Κ., ποσό 100.000 ευρώ και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ποσό 150.000 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την υπ' αριθμ. 1863/2020 οριστική απόφασή του, απέρριψε το αιτούμενο κονύλιο από το άρθρο 931 του Α.Κ. ως προώρως ασκηθέν και δέχθηκε το αιτούμενο κονδύλιο της χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ως εν μέρει βάσιμο κατ' ουσίαν και επιδίκασε στον ενάγοντα ποσό 35.000 ευρώ. Κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως αυτής ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την από 26-1-2021 έφεσή του, παραπονούμενος για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων. Επί της εφέσεως αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη, υπ' αριθμ. 1653/2023, απόφαση του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, με την οποία, αφού η έφεση έγινε τυπικώς και κατ' ουσίαν βάσιμη, εξαφανίσθηκε η εκκαλούμενη απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, διακρατήθηκε η από 5-12-2019 αγωγή του αναιρεσείοντος και όσον αφορά τα αιτούμενα από αυτόν κονδύλια από τα άρθρα 931 και 932 του Α.Κ., έγιναν εν μέρει δεκτά αυτά ως βάσιμα και κατ' ουσίαν και επιδικάσθηκε στον ενάγοντα, ως αποζημίωση από το άρθρο 931 του Α.Κ., ποσό 18.000 ευρώ και, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ποσό 35.000 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επίδοση της αγωγής.
Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1α του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ. Α.Π. 1/2022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021, Ολ. Α.Π. 2/2019, Ολ. Α.Π. 1/2016, Ολ. Α.Π. 2/2013). Με τον ως άνω λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ. Α.Π. 1/2022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021, Ολ. Α.Π. 5/2020, Ολ. Α.Π. 3/2020). Στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται, ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε, ότι αποδείχθηκαν, το Δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στον νόμο και ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως αυτός, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παραβίαση. Τούτο συμβαίνει, όταν το Δικαστήριο εφάρμοσε τον νόμο, μολονότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε τον νόμο, αν και τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (Ολ. Α.Π. 2/2022, Ολ. Α.Π. 2/2021, Ολ. Α.Π. 2/2019, Ολ. Α.Π. 7/2006, Α.Π. 1027/2025, Α.Π. 932/2025, Α.Π. 685/2025, Α.Π. 645/2025). Με τον λόγο αυτόν δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται αναιρετικώς από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1027/2025, Α.Π. 932/2025, Α.Π. 1630/2023, Α.Π. 23/2023, Α.Π. 257/2020, Α.Π. 52/2019, Α.Π. 551/2018).

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 931 Α.Κ., "Η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης. Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Για την θεμελίωση της αυτοτελούς αυτής αξιώσεως απαιτείται να συντρέξουν περιστατικά πέρα από εκείνα, που απαιτούνται για τη θεμελίωση αξιώσεων με βάση τις ΑΚ 929 και 932, τα οποία συνθέτουν την έννοια της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως, που επιδρά στο μέλλον του παθόντος, δηλαδή να συντρέξουν ιδιάζοντα περιστατικά, από τα οποία θα πρέπει να προκύπτουν οι ιδιαίτεροι λόγοι και τρόποι, εξαιτίας των οποίων επέρχονται δυσμενείς συνέπειες στην οικονομική πλευρά της μελλοντικής ζωής του. Πάντως, προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας (άρθρο 21 παρ. 3 και 6 του Συντάγματος). Η αναπηρία ή παραμόρφωση πρέπει να είναι μόνιμη και διαρκής. Το ποσό του επιδικαζόμενου, κατά την ΑΚ 931, εύλογου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται, κατ' αρχήν, αφενός μεν, με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, αφετέρου δε, την ηλικία και το βαθμό υπαιτιότητας του παθόντος. Είναι πρόδηλο, ότι η αξίωση από το άρθρο 931 του Α.Κ. είναι διαφορετική από εκείνες των άρθρων 929 και 932 του ίδιου Κώδικα για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος που, κατ' ανάγκην, συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, εξαιτίας της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, αντιστοίχως. Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικά, είτε μεμονωμένα, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση καθεμίας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών (Ολ. Α.Π. 18/2008, Α.Π. 645/2025, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1097/2024, Α.Π. 1091/2024, Α.Π. 1084/2024).

Στην περίπτωση αυτή επιβάλλεται να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η Αρχή της Αναλογικότητας, η παραβίαση της οποίας ελέγχεται ως πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 645/2025, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1097/2024, Α.Π. 1091/2024, Α.Π. 1084/2024). Τέλος, κρίσιμος χρόνος για τον υπολογισμό του εύλογου αυτού χρηματικού ποσού είναι ο χρόνος της συζητήσεως της υποθέσεως ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, οπότε και λαμβάνεται υπ' όψιν η τότε κατάσταση της υγείας του παθόντος (Α.Π. 645/2025, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1097/2024, Α.Π. 1091/2024, Α.Π. 1084/2024).

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 932 του Α.Κ., "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το Δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Σκοπός της διατάξεως είναι να επιτυγχάνεται μία, υπό ευρεία έννοια, αποκατάσταση του παθόντος για την ηθική του βλάβη, λόγω της αδικοπραξίας, ώστε αυτός να απολαύει μία δίκαιη και επαρκή ανακούφιση και παρηγοριά, χωρίς, από το άλλο μέρος, να εμπορευματοποιείται η προσβληθείσα ηθική αξία και να επεκτείνεται υπέρμετρα το ύψος της αποζημιώσεως για ηθική βλάβη, που δεν μπορεί να αποτιμηθεί επακριβώς σε χρήμα. Το Δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι, συνεπεία αδικοπραξίας, προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, στη συνέχεια, καθορίζει το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτήν χρηματικής ικανοποιήσεως, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας, ιδίως, υπ' όψιν, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υποχρέου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών (Ολ. Α.Π. 10/2017, Ολ. Α.Π. 19/2011, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024), πλην της περιουσιακής καταστάσεως της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική (Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024), χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου (Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024). Ο προσδιορισμός του ποσού της ευλόγου χρηματικής ικανοποιήσεως αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του Δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νομίμου βάσεως. Κρίσιμος χρόνος για τον υπολογισμό του εύλογου αυτού χρηματικού ποσού είναι ο χρόνος της συζητήσεως της υποθέσεως ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, οπότε και λαμβάνεται υπ' όψιν η τότε κατάσταση της υγείας του παθόντος (Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024, Α.Π. 1097/2024, Α.Π. 1091/2024). Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η Αρχή της Αναλογικότητας, ως γενική νομική Αρχή και, μάλιστα, αυξημένης τυπικής ισχύος (άρθρ. 2 παρ. 1 και 25 του ισχύοντος Συντάγματος), υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του Δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα το οποίο, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμός 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. (Ολ. Α.Π. 10/2017, Ολ. Α.Π. 9/2015, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024, Α.Π. 1097/2024, Α.Π. 1091/2024). Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπερμέτρως μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του Δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στην δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το Δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024).

Τέλος, με το Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προστασία των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (ΕΣΔΑ), που κυρώθηκε (μαζί με την Σύμβαση) με το Ν.Δ. 53/1974 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, αυξημένη έναντι των κοινών νόμων ισχύ, κατοχυρώνεται ο σεβασμός της περιουσίας του προσώπου, το οποίο μπορεί να την στερηθεί μόνο για λόγους δημόσιας ωφέλειας. Στην έννοια της περιουσίας περιλαμβάνονται, όχι μόνο τα εμπράγματα δικαιώματα, αλλά και όλα τα δικαιώματα "περιουσιακής φύσεως" και τα κεκτημένα "οικονομικά συμφέροντα". Καλύπτονται, έτσι, τα ενοχικά περιουσιακά δικαιώματα και, ειδικότερα, απαιτήσεις, είτε αναγνωρισμένες με δικαστική ή διαιτητική απόφαση, είτε απλώς γεννημένες κατά το Εθνικό Δίκαιο, εφόσον υπάρχει νόμιμη προσδοκία, με βάση το ισχύον, έως την προσφυγή στο Δικαστήριο, Δίκαιο, ότι μπορούν να ικανοποιηθούν δικαστικώς. Τέτοιες είναι, κατά το Ελληνικό Δίκαιο και οι απαιτήσεις από αδικοπραξία για καταβολή αποζημιώσεως ή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης κατά τα άρθρα 297, 298, 299, 57, 59, 932 του Α.Κ. (Ολ. Α.Π. 40/1998, Α.Π. 311/2025, Α.Π. 1939/2024, Α.Π. 1589/2024, Α.Π. 1472/2024, Α.Π. 1230/2024, Α.Π. 1097/2024).
Με τους δύο πρώτους λόγους αναιρέσεως και υπό την επίκληση των διατάξεων των άρθρων 2 παρ. 1 και 25 του Συντάγματος και των άρθρων 931 και 932 του Α.Κ. ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1, περ. α' και 19 του Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση (αληθώς εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) ότι το Εφετείο, κατ' ευθεία παραβίαση της Αρχής της Αναλογικότητας και των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, κατά την υπαγωγή στο πραγματικό τους των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, επιδίκασε αποζημίωση από το άρθρο 931 του Α.Κ. και ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη εξαιτίας του τραυματισμού του, τα ανωτέρω ποσά, τα οποία υπολείπονται δυσανάλογα των ποσών, που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις και προκύπτουν από τις συνθήκες της αδικοπραξίας του τροχαίου ατυχήματος και την έκταση του τραυματισμού του.
Από την επιτρεπτή, κατ' άρθρον 561 αριθμ. 2 του Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, για τις ανάγκες του ερευνώμενου ως άνω αναιρετικού λόγου, προκύπτει ότι το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, κατά την ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, αναφορικώς με τις σωματικές βλάβες, που υπέστη ο αναιρεσείων - παθών κατά τον τραυματισμό του στο τροχαίο ατύχημα, δέχθηκε τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εκκαλών διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Αττικής "ΚΑΤ", όπου υποβλήθηκε στις δέουσες ιατρικές εξετάσεις και διαπιστώθηκε ότι αυτός υπέστη κάταγμα της κοτύλης του αριστερού μηριαίου, το οποίο αντιμετωπίστηκε με ανοικτή ανάταξη, που εμπλέκει πρόσθιες και οπίσθιες στήλες και περιλαμβάνει Τ-κάταγμα και κατάγματα αμφότερων των κολώνων με πλήρη αρθρική αποκόλληση. Ο παθών παρέμεινε για νοσηλεία στην Ε' ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου μέχρι την 21-3-2017, οπότε και έλαβε εξιτήριο με ιατρικές συστάσεις για αφαίρεση ραμμάτων σε 15 ημέρες από το χειρουργείο και επανεξέταση σε 4-6 εβδομάδες στα εξωτερική ιατρεία της άνω κλινικής, για τη λήψη αντιπηκτικής αγωγής για ένα μήνα, για βάδιση με ελάχιστη φόρτιση και του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια 30 ημερών, η οποία ανανεώθηκε διαδοχικά μέχρι την 12-1-2019, ενώ με διαδοχικές γνωματεύσεις των αρμοδίων υγειονομικών επιτροπών της 1ης ΥΠΕ ΠΕΔΥ ο εκκαλών κρίθηκε ανίκανος για εργασία μέχρι την 15-7-2018. Κατόπιν εμφάνισης συνεχών υψηλών πυρετών ο παθών εισήχθη επειγόντως την 22-6-2017 στο ιδιωτικό θεραπευτήριο "Ιατρικό Ψυχικού" του Ομίλου "Ιατρικό Αθηνών", όπου έλαβε χώρα διάνοιξη και καθαρισμός του τραύματος και του λαγονίου οστού καθώς και αφαίρεση μιας μολυσμένης βίδας της οστεοσύνθεσης. Το τραύμα παρέμεινε ανοικτό για παροχέτευση του πύου, η εκροή του οποίου σταμάτησε μετά από εξάμηνο περίπου, ενώ στον εκκαλούντα χορηγήθηκε μακροχρόνια φαρμακευτική θεραπεία με αντιβιοτικά κατόπιν καλλιέργειας. Την 20-10-2017 ο παθών εξετάστηκε από τον ιατρό Ν. Μ., χειρούργο ορθοπεδικό - τραυματιολόγο, ο οποίος διαπίστωσε εικόνα αρχόμενης πώρωσης του πυέλου, ικανοποιητική κίνηση του αριστερού ισχίου και εικόνα συριγγίου στην αριστερή λαγόνια ακρολοφία (περιπροθετική λοίμωξη) και σύστησε στον εκκαλούντα νέα χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης υλικού οστεοσύνθεσης, εντατική φυσιοθεραπεία, βάδιση με μερική φόρτιση με χρήση βακτηριών και αποφυγή παρατεταμένης ορθοστασίας και καθιστής θέσης. Την 3-12-2017 ο παθών εξετάστηκε από το θεράποντα ιατρό του Ν. Π., χειρούργο ορθοπεδικό - τραυματιολόγο, ο οποίος διέγνωσε ότι η πρόγνωση του επίδικου τραυματισμού είναι κακή διότι πρώτον το κάταγμα ήταν πολύ υψηλής βίας και παρά την ενδεδειγμένη χειρουργική θεραπεία, προκλήθηκαν βλάβες στο χόνδρο της άρθρωσης του ισχίου και στα αγγεία της κεφαλής του μηριαίου οι οποίες οδηγούν σε νέκρωση και αρθρίτιδα της άρθρωσης και δεύτερον η επιπλοκή της λοίμωξης των οστών (οστεομυελίτιδα) απαιτεί μακροχρόνια φαρμακευτική αλλά και χειρουργική θεραπεία με πολύ αμφίβολα αποτελέσματα. Ο παθών παρουσίαζε κατά την κλινική εξέταση πόνο και έντονη δυσκαμψία στο ισχίο καθώς και χωλότητα, είχε περιορισμό στις κινήσεις και ατροφία των μυών του σκέλους και του συστήθηκε να παρακολουθείται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, να κάνει φυσικοθεραπεία, να αποφεύγει την καταπόνηση και την ορθοστασία και να λαμβάνει τη δέουσα φαρμακευτική αγωγή. Την 15-10-2018 ο εκκαλών εξετάστηκε από τον ιατρό Μ. Λ., χειρούργο ορθοπεδικό, ο οποίος διαπίστωσε, μεταξύ των άλλων, τα ακόλουθα: Ο εξετασθείς προσήλθε με ελαφρά χωλότητα, την οποία προσπάθησε να υποβαθμίσει, χωρίς ωστόσο να χρησιμοποιεί βοήθημα βάδισης. Κατά την επισκόπηση παρατηρήθηκε λίαν εκτεταμένη προσθιοπλάγια μετατραυματική ουλή, μήκους 33 εκατοστών περίπου, που άρχιζε άνω της ηβικής συμφύσεως και διαγράφοντας πορεία προς τα άνω και έξω, άνω της αριστερής λαγόνιας ακρολοφίας, έφθανε στην πλάγια οσφυϊκή χώρα. Παρατηρήθηκε σημαντική ατροφία τετρακεφάλου αριστερά, η οποία μετρήθηκε να υστερεί σε περίμετρο κατά 3,50 εκατοστά περίπου σε σχέση με το δεξιό μηρό. Η κίνηση του αριστερού ισχίου ήταν ελάχιστα μειωμένη (κατά 20 μοίρες περίπου) και ελαφρά επώδυνη ως προς την κάμψη, ενώ η έκταση ήταν πλήρης. Η απαγωγή στο αριστερό ισχίο ήταν σημαντικά μειωμένη έως τις 20 μοίρες ενώ φυσιολογικά είναι 45 μοίρες. Η προσαγωγή ήταν και αυτή μειωμένη έως 10 μοίρες ενώ φυσιολογικά είναι 20 μοίρες. Οι στροφές του αριστερού ισχίου ήταν μειωμένες και συγκεκριμένα η έξω στροφή ήταν 25 μοίρες περίπου έναντι 45 μοιρών του δεξιού ισχίου και η έσω στροφή 15 μοίρες έναντι 35 μοιρών του δεξιού ισχίου. Όλες οι κινήσεις του αριστερού ισχίου ήταν επώδυνες στις ακραίες θέσεις τους. Ακτινολογικά διακρίθηκαν ήδη στοιχεία πρώιμης (αρχόμενης) αρθρίτιδας. Στις απώτερες πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνονται η άσηπτη νέκρωση της μηριαίας κεφαλής και η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου. Έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό η σωματική ικανότητα του εκκαλούντος για εργασία. Ειδικότερα αυτός είναι αδύνατον να επανέλθει στην προηγούμενη εργασία του, που ήταν αυτή του πωλητή χονδρικής σε κατάστημα ηλεκτροακουστικών συστημάτων, καθώς και να απασχοληθεί σε κάθε άλλη εργασία, που απαιτεί επίσης συνεχή κίνηση, ορθοστασία, κίνηση ή άρση βάρους. Η ήδη αρχόμενη μετατραυματική αρθρίτιδα, παρά τη χρήση φαρμακευτικής θεραπείας και φυσικοθεραπείας, θα έχει προϊούσα επιδείνωση σε βάθος χρόνου με τελική κατάληξη την επώδυνη πλήρη ακινητοποίηση της άρθρωσης και του πάσχοντος. Η τελευταία θα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ολική αρθροπλαστική του ισχίου, η οποία πρέπει να γίνει από εξειδικευμένο έμπειρο χειρούργο δεδομένου ότι η ύπαρξη των υλικών οστεοσύνθεσης στην κοτύλη θα μπορούσε να αποτελέσει τεχνικό πρόβλημα κατά την επέμβαση της αρθροπλαστικής. Σύμφωνα με την από 11-2-2019 γνωμάτευση του Διευθυντή του Ε' Ορθοπαιδικού Τμήματος του ΓΝΑ "ΚΑΤ" Κ. Κ. ο εκκαλών προσήλθε κατά την πρόσφατη επανεξέταση με χωλότητα και άλγος του χειρουργηθέντος ισχίου, στις δε ακτινογραφίες διαπιστώθηκε πώρωση του κατάγματος και μέτρια μετατραυματική αρθρίτιδα, η οποία μελλοντικά ίσως χρειαστεί αρθροπλαστική. Την 6-10-2019 ο παθών εξετάστηκε από την ιατρό Λ. Μ., πλαστικό χειρούργο, η οποία διαπίστωσε την ύπαρξη δύο ουλών με μέγεθος ενός εκατοστού η κάθε μια, στην εσωτερική και στην εξωτερική επιφάνεια του αριστερού γόνατου, μιας δύσχρωμης ουλής στην πρόσθια επιφάνεια της μεσότητας της κνήμης 4 εκατοστών λόγω εγκαύματος εκ τριβής και μιας ουλής μήκους 31 εκατοστών, η οποία ξεκινάει υπερηβικά και φθάνει στο ημιθωράκιο, τοπική παραμόρφωση στη λεκάνη, σημαντική εισολκή λόγω ελλείμματος μαλακών μορίων. Λόγω της διαρκούς ανικανότητας για εργασία και της μειωμένης συμμετοχής του στην κοινωνική ζωή ο εκκαλών υπέστη ψυχολογική επιβάρυνση. Για το λόγο αυτό την 8-10-2019 εξετάστηκε στα εξωτερικά ιατρεία του Ψυχιατρικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ" και διαπιστώθηκε βαρύ καταθλιπτικό επεισόδιο με ψυχωσικά συμπτώματα, ο παθών παρουσιάζει καταθλιπτικό συναίσθημα, απόσυρση, καταθλιπτικό ιδεασμό, απώλεια ενδιαφερόντων, διαταραχές ύπνου, ευσυγκινησία και ευερεθιστότητα. Στον παθόντα χορηγήθηκε θεραπευτική αγωγή και του συστήθηκε συστηματική ψυχιατρική παρακολούθηση. Την 23-11-2020 ο εκκαλών εξετάστηκε από τον ψυχίατρο Σ. Β., ο οποίος διέγνωσε ότι ο παθών πάσχει από υποτροπιάζουσα καταθλιπτική διαταραχή με ψυχωσικά συμπτώματα και ακολουθεί συστηματική φαρμακευτική αγωγή. Κατά τη χρονική φάση της εξέτασης προεξάρχουν καταθλιπτικό συναίσθημα, απώλεια ευχαρίστησης, κοινωνική απόσυρση, συναισθηματική ευμεταβλητότητα, απουσία ενδιαφερόντων, έξαρση ευερεθιστότητας - ψυχοκινητικής ανησυχίας, διαταραχή όρεξης και ύπνου και εμφανής υπολειτουργικότητα. Ο παθών εκφράζει ιδέες επιβουλεύσεως, ιδέες συσχέτισης, ιδέες ανιάτου και ενίοτε ευχές θανάτου. Κατόπιν τούτων έλαβε χώρα ενίσχυση της φαρμακευτικής αγωγής, η οποία συνδυάστηκε με τακτική ιατρική παρακολούθηση. Την 6-4-2022 ο εκκαλών εξετάστηκε από τον ψυχίατρο Κ. Ψ., ο οποίος διαπίστωσε, μεταξύ των άλλων, ότι ο παθών εμφανίζει ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που παραπέμπουν στη διάγνωση της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής με ψυχωτικά συμπτώματα, η οποία στην παρούσα φάση έχει προσλάβει χαρακτήρα χρονιότητας και δύναται να χαρακτηρισθεί ως δυσίατος. Με βάση την από 15-9-2020 γνωμάτευση του θεράποντος ιατρού Ν. Π., χειρούργου ορθοπεδικού - τραυματιολόγου, ο ακτινολογικός έλεγχος που έλαβε χώρα την 9-9-2020 κατέδειξε μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα στο αριστερό ισχίο, η οποία θα αντιμετωπισθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα με ολική αρθροπλαστική ισχίου μετά την εκτέλεση της οποίας θα παραμείνει μόνιμη αναπηρία. Η προηγηθείσα οστεομυελίτιδα ωστόσο επιβαρύνει την πρόγνωση της αρθροπλαστικής. Μετά από αξιολόγηση από τη Δευτεροβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του ΚΕΠΑ διαπιστώθηκε η ύπαρξη οστεοαρθρίτιδας αριστερού ισχίου μετατραυματικής αιτιολογίας λόγω χειρουργηθέντος κατάγματος κοτύλης και με την από 16-7-2019 γνωστοποίηση αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας του Β' Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής - Αθηνών - Κεντρικού Τομέα του ΕΦΚΑ αναγνωρίστηκε στον εκκαλούντα ποσοστό αναπηρίας 40%, για το χρονικό διάστημα από την 22-2-2019 μέχρι την 31-1-2020, που οφείλεται στο επίδικο ατύχημα. Με την υπ' αριθ. 041-2021-950/1-4-2021 γνωστοποίηση αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας του Γ' Τοπικού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής - Αθηνών - Κεντρικού Τομέα του ΕΦΚΑ το ποσοστό της άνω αναπηρίας του εκκαλούντος εκτιμήθηκε σε 50%, για το χρονικό διάστημα από την 22-9-2020 μέχρι την 30-9-2021. Τέλος με την υπ' αριθ. 041-2021-3032/21-10-2021 γνωστοποίηση αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας του Γ' Τοπικού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής - Αθηνών - Κεντρικού Τομέα του ΕΦΚΑ το ποσοστό της άνω αναπηρίας του εκκαλούντος εκτιμήθηκε σε 50%, για το χρονικό διάστημα από την 1-10-2020 μέχρι την 30- 9-2025 ... Επιπλέον αποδείχθηκε, με βάση τα προαναφερθέντα ιατρικά έγγραφα, ότι οι ανωτέρω σωματικές βλάβες του εκκαλούντος έχουν επιφέρει τη μόνιμη μερική αναπηρία του, που ανέρχεται πλέον σε ποσοστό 50%, η οποία ήδη αποτελεί εμπόδιο ως προς τη δυνατότητα βιοπορισμού του και θα έχει οπωσδήποτε δυσμενή επίδραση στην οικονομική ανέλιξή του, αφού αυτός θα δυσκολεύεται στην άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, που απαιτεί βάδιση, ορθοστασία, χρήση κλίμακας, παραμονή σε θέση βαρέως καθίσματος και κινητικότητα και λειτουργικότητα των κάτω άκρων και συνεπώς θα έχει δυσχέρεια να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του επαγγέλματος του πωλητή χονδρικής σε κατάστημα πώλησης ηλεκτροακουστικών συστημάτων, το οποίο αυτός ασκούσε πριν το επίδικο ατύχημα και να ανταγωνιστεί τους υγιείς συναδέλφους του. Οι παραπάνω δυσμενείς για τον εκκαλούντα συνέπειες είναι περισσότερο έντονες λόγω της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης και της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Η ανωτέρω μόνιμη μερική αναπηρία θα επηρεάσει όμως δυσμενώς και την καθημερινή ζωή του εκκαλούντος διότι αυτός δεν μπορεί πλέον να ασχολείται συστηματικά με δραστηριότητες, αθλητικές και ψυχαγωγικές, που απαιτούν τρέξιμο, βάδιση και πολύωρη ορθοστασία, γεγονός που θα επηρεάζει αρνητικά την ψυχική διάθεσή του και θα του προκαλεί αισθήματα μειονεξίας έναντι των υγιών συνομηλίκων του. Εφόσον δε η δυσμενής αυτή επίδραση του τραυματισμού του παθόντος στο κοινωνικό και οικονομικό μέλλον του δεν μπορεί να καλυφθεί εντελώς με την αιτούμενη παροχή, που προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ, ... συντρέχει περίπτωση επιδίκασης υπέρ αυτού εύλογης, κατά τους ορισμούς της διάταξης του άρθρου 931 ΑΚ, αποζημίωσης, το ύψος της οποίας, με βάση την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ασφαλισμένου από την εφεσίβλητη για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος και του τραυματισμού του εκκαλούντος, το φύλο, την ηλικία του (ημερομηνία γέννησης 19-5-1972) και την οικογενειακή κατάστασή του (άγαμος), το είδος και τις συνέπειες της σωματικής βλάβης του, της άρτιας, προ του τραυματισμού του, φυσικής κατάστασής του, κρίνεται, στα πλαίσια και της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, ότι πρέπει να ορισθεί στο ποσό των 18.000 ευρώ, απορριπτόμενου του σχετικού αγωγικού κονδυλίου, κατά το επιπλέον ποσό των 82.000 (100.000 - 18.000) ευρώ, ως ουσιαστικά αβασίμου ... Περαιτέρω, εν όψει των συνθηκών που έγινε το επίδικο ατύχημα, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ασφαλισμένου από την εφεσίβλητη για την πρόκλησή του, του είδους, της έντασης και της σοβαρότητας του τραυματισμού του εκκαλούντος, της στεναχώριας και της μεγάλης ψυχικής ταλαιπωρίας που αυτός υπέστη κατά την επώδυνη και μακρόχρονη ανάρρωσή του, της ηλικίας του, της οικογενειακής, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης του εκκαλούντος, δίχως ωστόσο να λαμβάνεται υπόψη η οικονομική κατάσταση της εφεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική, κρίνεται ότι, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που ο παθών υπέστη από την επίδικη αδικοπραξία, στα πλαίσια της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, πρέπει να επιδικασθεί σ' αυτόν χρηματική ικανοποίηση, η οποία ορίζεται, εύλογα και δίκαια, στο ποσό των 35.000 ευρώ, απορριπτόμενου του σχετικού αγωγικού κονδυλίου, κατά το επιπλέον ποσό των 115.000 (150.000 - 35.000) ευρώ, ως ουσιαστικά αβασίμου". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, κατά το μέρος που ενδιαφέρει την παρούσα αναιρετική δίκη, επιδίκασε στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα, για αποζημίωσή του από το άρθρο 931 του Α.Κ. ποσό 18.000 ευρώ και ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, συνεπεία του τραυματισμού του, ποσό 35.000 ευρώ. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε την Αρχή της Αναλογικότητας και υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι τα ποσά αυτά, κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την περί Δικαίου συνείδηση, υπολείπονται και, μάλιστα, καταφανώς, εκείνων που, συνήθως, επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Συνεπώς, οι δύο πρώτοι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι κατ' ουσίαν. Κατόπιν αυτών, παρέλκει η εξέταση του τρίτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίον προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, με την επίκληση ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 346 εδάφ. στ' και ζ' του Α.Κ., δεδομένου ότι η αναιρετική εμβέλεια των λόγων αναιρέσεως που έγιναν δεκτοί, καθιστά αλυσιτελή την έρευνα του τρίτου λόγου αυτού. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό κεφάλαια, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.), να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που κατατέθηκε για την άσκηση της αναιρέσεως, στον καταθέσαντα αυτό (άρθρ. 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, λόγω της ήττας της, στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα, ειδικότερα, οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1653/2023 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό κεφάλαια.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της στο ίδιο ως άνω Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου, που κατατέθηκε για την άσκηση της αναιρέσεως, στον καταθέσαντα αυτό.

Και Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3.000€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Ιουλίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή