<< Επιστροφή

Αριθμός 1272/2025
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασημίνα Υφαντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Ευτύχιο Νικόπουλο, Βαρβάρα Πάπαρη και Στυλιανή Μπλέτα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Απριλίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Γ. Σ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Παπαστεριόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Φ. χήρας Λ. Ε., το γένος Ε. Μ., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/5/2011 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 162/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 117/2015 του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ως άνω αναιρεσίβλητη με την από 20/10/2015 αίτησή της επί της οποίας εκδόθηκε η 29/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 117/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.
Εκδόθηκε η 55/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, την ανίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21/7/2021 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τα άρθρα 108, 110 παρ. 2, 498 παρ. 1, 568 παρ. 1, 2, 4 και 576 παρ. 1 έως 3 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν εμφανισθεί ή δεν μετάσχει σ' αυτήν με το προσήκοντα τρόπο κάποιος διάδικος, το δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως και αν μεν την συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο παριστάμενος διάδικος, κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τον απολειπόμενο αντίδικό του ή αν αυτός, ως επισπεύδων, κλήτευσε νόμιμα και εμπρόθεσμα τον παριστάμενο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι. Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζητήσεως της υποθέσεως ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε την συζήτησή της, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση [ΑΠ 1368/2022, ΑΠ 764/2017]. Στην προκείμενη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθ. 6286Β' /13.12.2022 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείου Ρόδου Σ. Τ., προκύπτει ότι η αναιρεσίβλητη, Φ. Ε., κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα για να παραστεί στην παρούσα συζήτηση από τον επισπεύδοντα αυτήν αναιρεσείοντα. Όμως η ανωτέρω αναιρεσίβλητη δεν παρέστη κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο στο ακροατήριο αυτού του Δικαστηρίου, κατά τη νόμιμη εκφώνηση της υποθέσεως στη σειρά της από το πινάκιο, όπως αυτό προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως αυτού του Δικαστηρίου, γι' αυτό πρέπει να δικασθεί ερήμην, αλλά να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτή παρούσα. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθμ. 55/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, η οποία δέχθηκε τυπικά τις δύο αντίθετες εφέσεις των διαδίκων, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος ενώ δέχθηκε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και ακολούθως, αφού κράτησε και δίκασε την υπόθεση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης .Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αριθ.3 ΚΠολΔ).
Ο λόγος αναιρέσεως από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 13 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της αποδείξεως, ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας επέβαλε το βάρος της αποδείξεως στον αναιρεσείοντα, μολονότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 338 παρ. 1 ΚΠολΔ αυτό έφερε ο αντίδικός του, με συνέπεια να απορριφθεί ο σχετικός ισχυρισμός για έλλειψη ή ανεπάρκεια αποδείξεων. Ο αναιρετικός έλεγχος εστιάζεται, μετά την εφαρμογή της διαδικασίας του άρθρου 270 ΚΠολΔ σε όλες τις υποθέσεις, όταν παραβιάζεται το αντικειμενικό βάρος αποδείξεως, το οποίο καθορίζει τον διάδικο που επωμίζεται την ευθύνη της αμφιβολίας του δικαστηρίου ως προς την αλήθεια ή αναλήθεια των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων και το οποίο καθορίζεται από το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο (ΑΠ 233/2022, ΑΠ 1728/2009). Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναιρέσεως από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει κάποια από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υποθέσεως, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 1340/2022, ΑΠ 1445/2017, ΑΠ 2267/2013, ΑΠ 1266/2011).
Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της αναιρέσεως ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρθμ. 13 ΚΠολΔ πλημμέλεια, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο εφάρμοσε εσφαλμένα τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος αποδείξεως κάνοντας δεκτούς τους ισχυρισμούς της αναιρεσίβλητης και μη αξιολογώντας ορθά τα πραγματικά περιστατικά, διότι: α) βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στην επ' ακροατηρίω κατάθεση του Ν. Μ. αλλά και στις υπ' αριθμ. 3944 και 3945/26.10.2010 ένορκες βεβαιώσεις των Π. Κ. και Π. Ε. κρίνοντάς αυτές πειστικές, παρά το γεγονός ότι και οι τρεις μάρτυρες κατέθεσαν γεγονότα για τα οποία δεν είχαν ιδία γνώση και επιπλέον έλκουν προσωπικό συμφέρον από την έκβαση της δίκης και β) δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων άρχισε να συκοφαντεί την αναιρεσίβλητη μετά την έκδοση της υπ. αριθμ. 1817/2012 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου, με την οποία ακυρώθηκε η υπ. αριθμ. 501/31.1.2011 απόφαση της Διεύθυνσης Πολεοδομικών Εφαρμογών του Δήμου Ρόδου. Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι λόγω της αοριστίας τους, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ως προς τον οποίο εφαρμόστηκαν εσφαλμένα οι ορισμοί του νόμου περί του βάρους της αποδείξεως, ούτε το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε το δικαστήριο της ουσίας. Σε κάθε περίπτωση είναι απαράδεκτοι και διότι, υπό την επίκληση της πλημμέλειας από τον αριθ. 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατ' αποτέλεσμα, πλήττεται η περί των πραγμάτων κρίση του Εφετείου, η οποία είναι ανέλεγκτη (άρθρο 561 αριθ.1ΚΠολΔ).
Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία). Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (Ολ ΑΠ 1/1999, Ολ ΑΠ 30/1997, ΑΠ 320/2021, ΑΠ 931/2019). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ, δεχόμενο με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ότι η αναιρεσίβλητη υπέστη ηθική βλάβη από την αδικοπρακτική συμπεριφορά του, για την ικανοποίηση της οποίας πρέπει να της επιδικαστεί το ποσό των 6.000 ευρώ. Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό λόγο μέρος της δέχθηκε τα ακόλουθα: <<... Επ' ευκαιρία και με αφορμή τις παραπάνω διαφορές, ο εναγόμενος τουλάχιστον από το καλοκαίρι του έτους 2009 ισχυρίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε όλη τη γειτονιά, στους ένοικους των διπλανών διαμερισμάτων, στους ιδιοκτήτες των διπλανών καταστημάτων, ιατρείων κλπ ότι η ενάγουσα είναι πουτάνα, ότι έχει μπουρδέλο το φροντιστήριο και ότι αποπλανά τα ανήλικα παιδιά, στα οποία παραδίδει μαθήματα. Επίσης προσεγγίζει τους γονείς που φέρνουν με τα αυτοκίνητά τους τα παιδιά τους στο φροντιστήριο ή που τα περιμένουν να τελειώσουν το μάθημά τους για να τα παραλάβουν και τους ρωτά τι ήλθατε να κάνετε σ' αυτήν εδώ, θα σας αποπλανήσει σεξουαλικά τα παιδιά. Ακόμη, απευθύνεται και στα ίδια τα παιδιά και τους φωνάζει φύγετε από εδώ, τι δουλειά έχετε εσείς εδώ, δεν το ξέρετε ότι η κυρία διακινεί ναρκωτικά και θα σας καταστρέψει. Επιπλέον, ισχυρίζεται στα παραπάνω πρόσωπα ότι η ενάγουσα έχει εραστές όλους τους προϊσταμένους των δημοσίων Υπηρεσιών, όπως της Πολεοδομίας Ρόδου, της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, της Εισαγγελίας Ρόδου και γι' αυτό δεν προωθούν τις καταγγελίες του για το φροντιστήριό της. Τέλος, στις 243-2010 ισχυρίστηκε στον ιερέα το Ναού Αγίας Ειρήνης Ρόδου ότι η ενάγουσα είναι ρουφιάνα, ότι αποπλανεί τα παιδιά και ότι έχει εραστές τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών. Οι ισχυρισμοί αυτοί του εναγομένου: α) αποτελούν ανακοινώσεις που εμφανίζονται ως γνώση ή πεποίθησή του, β) έγιναν ενώπιον τρίτων προσώπων, διαφορετικών από την παθούσα - ενάγουσα, γ) περιέχουν γεγονότα για την τελευταία (έχει μπουρδέλο το φροντιστήριο, αποπλανεί τα παιδιά έχει εραστές τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών), που εκφέρονται είτε ευθέως είτε υπό τύπο ερώτησης, ανάγονται στο παρελθόν και στο παρόν, αντίκειται στο νόμο, στην ηθική και στην ευπρέπεια και μπορούν από τις περιστάσεις κατ' αντικειμενική έννοια, να καταστούν διαγνωστά από τους τρίτους, δ) ήταν πρόσφοροι, κατά την κοινή αντίληψη, να βλάψουν την τιμή της ενάγουσας δηλ. την ηθική αξία που έχει με βάση την ηθική και νομική συμπεριφορά της και την υπόληψή της, δηλ. την κοινωνική αξία και την εκτίμηση που εκδηλώνουν οι τρίτοι προς το πρόσωπό της, με βάση τις ιδιότητες και ικανότητές της ως μέλους της ,κοινωνίας, διότι εμπεριέχουν ονειδισμό και αμφισβήτηση της ηθικής, προσωπικής και επαγγελματικής ακεραιότητάς της, ε) έβλαψαν πράγματι την προσωπική και κοινωνική αξία της ενάγουσας, Ιδίως ως προς την άσκηση του επαγγέλματός της και συνακόλουθα τον συναισθηματικό και ψυχικό της κόσμο, αφού την κατέστησαν υπαίτια τέλεσης εγκλημάτων διακίνησης ναρκωτικών ουσιών στους ανήλικους μαθητές της και προσβολής της γενετήσιας ελευθερίας τους (αποπλάνηση, κατάχρηση σε ασέλγεια), που έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και ηθική απαξία και χρησιμοποίησης μεθόδων αντίθετων στα χρηστά ήθη, στην ευθύτητα και στην εντιμότητα (είσπραξη υπερβολικών διδάκτρων για μαθήματα, σύναψη ερωτικών σχέσεων με. ελεγκτικά όργανα), για την επίτευξη των σκοπών της, στ) δεν ήταν αληθινοί. Ο εναγόμενος γνώριζε ότι τα γεγονότα που ισχυρίστηκε για την ενάγουσα είναι ψευδή και ότι ήταν κατάλληλα να προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή της, και ήθελε να τα ισχυριστεί ενώπιον αόριστου αριθμού προσώπων, για να επιφέρει το αποτέλεσμα αυτό. Επομένως, με τη συμπεριφορά του στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος της ενάγουσας (363 Π.Κ). Περαιτέρω, o εναγόμενος στις 30-8-2009 και περί ώρα 20.00 εισήλθε στο φροντιστήριο της ενάγουσας, χωρίς την άδειά. της ενώ αυτή βρισκόταν στο χώρο του, που ήταν υπό επισκευή και χωρίς ηλεκτροδότηση, για να τον καθαρίσει. Στην συνέχεια, όταν αυτή του ζήτησε να αποχωρήσει, την απείλησε με τις φράσεις "εσένα κυρία μου θα σε ανατινάξω, θα βάλω μπουρλότο στην πολυκατοικία και θα καούμε μαζί", που της προκάλεσαν τρόμο και ανησυχία για την σωματική ακεραιότητα και τη ζωή της. Ο εναγόμενος γνώριζε ότι η απειλούμενη ενέργεια συνιστά παράνομη πράξη και ήθελε να εμποιήσει στην ενάγουσα τρόμο και ανησυχία. Επομένως, με τη συμπεριφορά του στοιχειοθετείται το αδίκημα της απειλής σε βάρος της ενάγουσας (άρθ. 333 ΓΙΚ). Με τις παραπάνω παράνομες και υπαίτιες πράξεις του, οι οποίες εν όψει των περιστάσεων, υπό τις οποίες εκδηλώθηκαν, εμφανίζουν ενότητα και πέραν του νομίμου δικαιώματός του της αναφοράς προς τις αρχές, ο εναγόμενος έπληξε την προσωπικότητα της ενάγουσας, ως προς τις εκδηλώσεις της τιμής, της υπόληψης, του επαγγελματικού μέλλοντος και του αισθήματος ασφάλειας και συγχρόνως τέλεσε σε βάρος της αδικοπραξία. ... Από τη συμπεριφορά του εναγομένου, που την εξέθεσε σε γείτονες, πελάτες, υπηρεσίες, ελεγκτικές αρχές κ.α., η ενάγουσα δοκιμάστηκε ψυχολογικά και ηθικά και στενοχωρήθηκε και επομένως υπέστη ηθική βλάβη. Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη: α) τις συνθήκες του τόπου, χρόνου και μέσου τέλεσης των ένδικων πράξεων (όπου ασκείται η επαγγελματική δραστηριότητα, εξακολουθητικά, προφορικά), β) το είδος, την σπουδαιότητα, την βαρύτητα και την απαξία των γεγονότων, που αποδόθηκαν στην ενάγουσα, γ) τις επιπτώσεις του στο προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον της, δ) την έκταση και τη διάρκεια της προσβολής, ε) τα στοιχεία της προσωπικότητας του εναγομένου (μεταξύ άλλων παροχή εκ μέρους του ενισχυτικής διδασκαλίας χωρίς αμοιβή στο κέντρο παιδικής μέριμνας θηλέων Ρόδου, προσφορά επίπλων στο ίδιο κέντρο, υλικής προσφορά σε μητέρα παλαιστινιακής οικογένειας προσφύγων που γέννησε στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, προμήθεια με γάλα και πάνες του μωρού ανύπανδρης μητέρας επί 24 μήνες μέριμνα και προσφορά υπέρ των πτωχών και αναξιοπαθούντων της Ιεράς Μητρόπολης Κώου και Νισύρου, υποστήριξη του προγράμματος "Νονός" της UNICEF, δωρεές στην οργάνωση "Γιατροί χωρίς σύνορα" κ.α.), στ) την ένταση του πταίσματος του ίδιου στην συγκεκριμένη περίπτωση, διότι ενώ είχε το χρόνο να επανεκτιμήσει τις συνέπειες των πράξεών του και να υπαναχωρήσει από αυτές, επέμενε στην τέλεσή τους και ζ) την προσωπική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων (δεδομένου ότι η ενάγουσα είναι εργαζόμενη σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, με οικογενειακές υποχρεώσει και ο εναγόμενος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός, χωρίς εισοδήματα από άλλες πηγές και αξιόλογη περιουσία), κρίνει ότι πρέπει να επιδικαστεί στην ενάγουσα ως χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των 6.000 ευρώ. Το ποσό αυτό είναι εύλογο, κατ' εφαρμογή του αντικειμενικού μέτρου, που θα εφάρμοζε και ο νομοθέτης αν ο ίδιος έθετε τον κανόνα αποκατάστασης της ηθικής βλάβης στην παρούσα ατομική περίπτωση, και σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας (ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος κατά τα άρθρα 2 παρ. 1 και 25 του ισχύοντος Συντάγματος), με την έννοια ότι δεν υπερβαίνει τα όρια όπως αυτά διαπιστώνονται από τα δεδομένα της κοινής πείρας και την κοινή περί δικαίου συνείδηση στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, και αποτυπώνονται στη συνήθη πρακτική των Δικαστηρίων....>>. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νομίμου βάσεως, καθόσον διέλαβε σ' αυτή την απαιτούμενη αιτιολογία που αναταποκρίνεται στο πραγματικό της προπαρατεθείσης διατάξεως του άρθρου 932 ΑΚ και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής εφαρμογής αυτής, την οποία έτσι δεν παραβίασε εκ πλαγίου. Τούτο δε διότι αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια και επάρκεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν το σαφώς διατυπούμενο αποδεικτικό πόρισμα ότι εξαιτίας της παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς του αναιρεσείοντος επλήγη η προσωπικότητα της αναιρεσίβλητης, η οποία υπέστη ηθική βλάβη. Ειδικότερα σύμφωνα με τα ως άνω ανελέγκτως δεκτά γενόμενα, οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος ενώπιον τρίτων προσώπων (ενοίκων της οικοδομής, γειτόνων, γονέων μαθητών) ότι η αναιρεσίβλητη είναι πουτάνα, έχει το φροντιστήριο μπουρδέλο, αποπλανά τους ανήλικους μαθητές της, διακινεί ναρκωτικά, έχει εραστές όλους τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών και γι' αυτό δεν προωθούν τις καταγγελίες του για το φροντιστήριό της, στοιχειοθετούν το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως, καθόσον τα ως άνω γεγονότα ήταν ψευδή και ο αναιρεσείων τα ισχυρίστηκε γνωρίζοντας ότι είναι ψευδή. Από την παραπάνω δε και υπαίτια συμπεριφορά του αναιρεσείοντος επλήγη η προσωπικότητα της αναιρεσίβλητης, ως προς τις εκδηλώσεις της τιμής, της υπολήψεως, του επαγγελματικού μέλλοντός της, εκτέθηκε στους γείτονες, πελάτες, δημόσιες υπηρεσίες κ.α., δοκιμάστηκε ψυχολογικά και ηθικά και υπέστη ηθική βλάβη, για την χρηματική ικανοποίηση της οποίας πρέπει να της επιδικαστεί το ποσό των 6.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών που τελέστηκε η αδικοπρακτική συμπεριφορά του αναιρεσείοντος, της βαρύτητας και της απαξίας των γεγονότων που ισχυρίστηκε για την αναιρεσίβλητη, των επιπτώσεων των ισχυρισμών αυτών στο προσωπικό , επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον της, της προσωπικότητάς του αναιρεσείοντος, του βαθμού του πταίσματός του, της οικονομικής και κοινωνικής καταστάσεως των διαδίκων. Επομένως, ο τρίτος αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αριθμ. 3 ΚΠολΔ). Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται υπέρ της αναιρεσίβλητης, ελλείψει σχετικού αιτήματος αυτής λόγω της ερημοδικίας της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 21 Ιουλίου 2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 55/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.
Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2025.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Ιουλίου 2025.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
και ταύτης καθώς και της αμέσως αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

<< Επιστροφή