<< Επιστροφή

Αριθμός 1466/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ερασμία Λιούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΦΕΛΙΣ ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΥΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ" και δ.τ. "FELIS SILVESTRUS ΕΠΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Ξ. Π. του Α. ή Α., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Ντούμα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Β. Π. του Θ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Δάμη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 335/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3991/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-11-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη, από 5-11-2021 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 8879/1097/12-11-2021), αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 3991/2021 τελεσιδίκου αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από οριζόντια ή κάθετη ιδιοκτησία (άρθρα 647 επ. του Κ.Πολ.Δ.), ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 και 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), εντός της διετούς προθεσμίας από την δημοσίευση της ανωτέρω προσβαλλομένης αποφάσεως (στις 21-9-2021), σύμφωνα με το άρθρο 564 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα, που ασκούνται μετά την 1-1-2016, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του Ν. 4.335/2015).

Συνεπώς, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του Κ.Πολ.Δ.).
Από την παραδεκτή επισκόπηση (άρθρ. 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη, υπ' αριθμ. 3991/2021, τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων, την από 10-6-2014 αγωγή της, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι οι διάδικοι είναι κύριοι οριζοντίων ιδιοκτησιών σε οικοδομή, ότι τον Ιούνιο του 2012 η πρώτη εναγόμενη, με επιμέλεια του δεύτερου εναγομένου, ο οποίος χρησιμοποιεί με τα λοιπά μέλη της οικογένειας του την οριζόντια ιδιοκτησία της πρώτης εναγόμενης, προέβη αυθαιρέτως, σε εγκατάσταση σκιάσεως, επιφανείας 41,85 τ.μ., χωρίς την απαιτούμενη οικοδομική άδεια, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η όψη της οικοδομής, ότι η κατασκευή αυτή είναι μη ασφαλής και επικίνδυνη, για τους αναφερόμενους στο δικόγραφο λόγους, ότι η τέντα αυτή στηρίζεται σε προέκταση του εξώστη της ιδιοκτησίας των εναγομένων, η οποία έγινε χωρίς άδεια της Πολεοδομίας και χωρίς την συναίνεση των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας και είναι επικίνδυνη, για τους αναφερόμενους στο δικόγραφο λόγους. Με βάση τα περιστατικά αυτά, ζήτησε: α) να αναγνωρισθεί ο αυθαίρετος χαρακτήρας των κατασκευών, που αναφέρονται στο ιστορικό της αγωγής, β) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, με δαπάνες τους, να προβούν, μέσα σε δέκα ημέρες από την επίδοση σε αυτούς της εκδοθησόμενης αποφάσεως, σε καθαίρεση της τέντας και της επεκτάσεως της βεράντας του πέμπτου ορόφου, σε περίπτωση δε αρνήσεώς τους να συμμορφωθούν με το ανωτέρω διατακτικό της αποφάσεως, να επιτραπεί στην ενάγουσα να προβεί η ίδια στις πράξεις αυτές, με δαπάνες των εναγομένων και με ταυτόχρονη καταδίκη των τελευταίων στα σχετικά έξοδα και γ) να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να παραλείπουν στο μέλλον κάθε κατασκευή ή ενέργεια παρόμοια με τις επίδικες, με απειλή χρηματικής ποινής 3.000 ευρώ και προσωπικής κρατήσεως 3 μηνών εις βάρος του δεύτερου εναγομένου για κάθε παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την υπ' αριθμ. 335/2018 οριστική απόφασή του, απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν. Εναντίον της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου η ενάγουσα άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την από 12-4-2018 (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 36195/2540/13-4-2018) έφεσή της. Επ' αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη, υπ' αριθμ. 3991/2021, τελεσίδικη απόφαση του τελευταίου Δικαστηρίου, με την οποία η έφεση έγινε τυπικώς δεκτή και εν μέρει δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσίαν, εξαφανίσθηκε η εκκαλούμενη απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, διακρατήθηκε η από 10-6-2014 αγωγή της αναιρεσίβλητης, έγινε εν μέρει δεκτή αυτή ως βάσιμη και κατ' ουσίαν και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες να καθαιρέσουν το τμήμα της τέντας, που υπέρκειται της επεκτάσεως του εξώστη του πέμπτου ορόφου και Γ-2 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, διαστάσεων της επεκτάσεως αυτής 19,14 τ.μ., μέσα σε εξήντα (60) ημέρες από την επίδοση της αποφάσεως σε αυτούς.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ. Α.Π. 1/2022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021). Με τον ως άνω λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ. Α.Π. 1/2022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021).

Στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται, ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε, ότι αποδείχθηκαν, το Δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στον νόμο και ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως αυτός, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παράβαση. Τούτο συμβαίνει, όταν το Δικαστήριο εφάρμοσε τον νόμο, μολονότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε τον νόμο, αν και τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (Ολ. Α.Π. 2/2022, Ολ. Α.Π. 2/2021, Α.Π. 685/2025, Α.Π. 645/2025, Α.Π. 607/2025).

Εξάλλου, κατά την έννοια του ίδιου άρθρου 559 αριθμ. 1, εδάφ. β' του Κ.Πολ.Δ., η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται οι γενικές και αφηρημένες αρχές, που αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα, την συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, που έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο είτε για την ανεύρεση, με βάση αυτά, της αληθινής έννοιας κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει αόριστες νομικές έννοιες, ήτοι για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών, είτε για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων ή στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά το άρθρο 336 παρ. 4 του Κ.Πολ.Δ. (Ολ. Α.Π. 8/2005). Η παράβαση, όμως, των διδαγμάτων της κοινής πείρας, κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως του άρθρου 559, αριθμ. 1, εδάφ. β' του Κ.Πολ.Δ., ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτήν αναιρετικό λόγο, μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένως χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία κανόνα δικαίου για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας αυτού, ιδίως όταν ο κανόνας δικαίου περιέχει νομικές έννοιες για την υπαγωγή ή όχι στον κανόνα αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς. Αντιθέτως, όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένως ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, για να διαγνώσει, αν συντρέχουν ή όχι τα εκάστοτε αποδεικτέα περιστατικά ή για να εκτιμήσει την αποδεικτική αξία των αποδεικτικών μέσων ή στοιχείων, δεν στοιχειοθετείται ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως (Ολ. Α.Π. 8/2005, Α.Π. 348/2025, Α.Π. 312/2025, Α.Π. 171/2025, Α.Π. 1940/2024). Κανόνα ουσιαστικού δικαίου, με την έννοια που αναφέρεται στις παραπάνω διατάξεις του αριθμού 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., δεν αποτελεί ο κανονισμός της πολυκατοικίας, δηλ. η νομική πράξη, με την οποία ρυθμίζονται δεσμευτικώς για τους κυρίους των οριζόντιων ιδιοκτησιών και για τους διαδόχους τους θέματα σχετικά με την οργάνωση και την λειτουργία της εννόμου σχέσεως της οριζόντιας ιδιοκτησίας και, ειδικότερα, ρυθμίζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των οροφοκτητών, τόσον υπό την ιδιότητά τους ως συγκυρίων των κοινών μερών, όσον και υπό την ιδιότητά τους ως αποκλειστικών κυρίων διαμερισμάτων. Ο κανονισμός, παρά την δεσμευτικότητά του έναντι των συνιδιοκτητών, των διαδόχων τους κ.λπ., δεν αποβάλλει τον, κατά τα άρθρα 4, 13 και 14 του Ν. 3741/1929, δικαιοπρακτικό του χαρακτήρα, ούτε μετατρέπεται σε κανόνα δικαίου (Α.Π. 1630/2023, Α.Π. 605/2023, Α.Π. 1170/2022, Α.Π. 514/2021, Α.Π. 417/2019, Α.Π. 1655/2018, Α.Π. 858/2013).

Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, ο οποίος έχει στόχο την διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρο 106 του Κ.Πολ.Δ.), αλλά και την αρχή της ακροάσεως των διαδίκων (άρθρο 110 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), ιδρύεται, αν το Δικαστήριο, παρά τον νόμο, έλαβε υπ' όψιν πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπ' όψιν πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι, υπό την προϋπόθεση της νομίμου προτάσεώς τους, θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν ουσιαστικό ή δικονομικό δικαίωμα, που ασκείται με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση, όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου ή επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ. Α.Π. 14/2011, Ολ. Α.Π. 25/2003, Α.Π. 453/2025, Α.Π. 421/2025, Α.Π. 348/2025). Ενώ δεν αποτελούν "πράγμα" τα αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων, ούτε οι ισχυρισμοί που συνέχονται με την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση κάθε μιας εξ αυτών, αφού αυτοί αποκρούονται με την παραδοχή ως βάσιμων των θεμελιωτικών αυτούς γεγονότων, ούτε τα μη έχοντα αυτοτέλεια επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ. Α.Π. 3/1997, Α.Π. 1890/2023, Α.Π. 961/2023). Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 10 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το Δικαστήριο, παρά τον νόμο, δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Η περίπτωση αυτή, η οποία στηρίζεται στην παράβαση του συστήματος συζητήσεως, κατά την οποία ο Δικαστής αποφασίζει με βάση εκείνα, που έχουν προταθεί και αποδειχθεί, υπάρχει όταν, για τα "πράγματα" που έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο, δεν έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη ή όταν το Δικαστήριο δεν εκθέτει στην απόφασή του, έστω και γενικώς, από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη για "πράγματα", που δέχθηκε ως αληθινά. Ο όρος "πράγματα", στον αριθμό 10 του άρθρου 559, είναι ταυτόσημος με τον αντίστοιχο όρο του αριθμού 8 του ίδιου άρθρου, όπως αυτός αναλύθηκε προηγουμένως. Δεν απαιτείται, πάντως, να αξιολογείται στην απόφαση κάθε αποδεικτικό μέσο ειδικά και χωριστά ή να εξειδικεύονται τα έγγραφα ή να γίνεται διάκριση ποια από αυτά λαμβάνονται υπ' όψιν για άμεση και ποια για έμμεση απόδειξη (Α.Π. 1333/2024, Α.Π. 1084/2024, Α.Π. 1074/2024, Α.Π. 1064/2024).

Με τον πρώτο αναιρετικό λόγο, οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση της αναιρετικής πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 1α και β του Κ.Πολ.Δ., μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι, με το να θεωρήσει ως μεταβολή της εξωτερικής εμφανίσεως της επίδικης πολυκατοικίας την τοποθέτηση τέντας, παραβίασε ευθέως το άρθρο 4 παρ.VII του Κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Θ. Χ. σε συνδυασμό με το άρθρο 4 παρ.1 του Ν.3741/1929, που επιτάσσει την τήρηση των συμφωνιών του Κανονισμού, και τα διδάγματα της κοινής πείρας. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η επικαλούμενη πλημμέλεια πλήττει τον Κανονισμό της οικοδομής, ο οποίος όμως, δεν αποτελεί κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όπως έχει προεκτεθεί, στην οικεία νομική σκέψη, αλλά έχει απλή συμβατική ισχύ.

Σύμφωνα με το άρθρο 17 του Κτιριοδομικού Κανονισμού (Υ.Α 3046/304/1989, ΦΕΚ Δ 59/1989), με τον τίτλο ΚΙΝΗΤΑ ΠΡΟΣΤΕΓΑΣΜΑΤΑ, "1. Κινητά προστεγάσματα (κατ' άρθρον 2 παρ. 39 του ν. 1577/1985, προϊσχύοντος Γ.Ο.Κ., προστέγασμα είναι η σταθερή ή κινητή προεξοχή πέραν από τις επιφάνειες του κτιρίου, η οποία δεν χρησιμοποιείται ως εξώστης) κατασκευάζονται σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 5 του άρθρου 11 του Ν. 1577/85 (προϊσχύοντος ΓΟΚ), ... 4. Επιτρέπεται η τοποθέτηση κινητών προστεγασμάτων στους εξώστες και τις εσοχές που προκύπτουν από υποχώρηση ορόφων του κτιρίου. 5. Κατακόρυφα στηρίγματα κινητών προστεγασμάτων επιτρέπεται να κατασκευάζονται σε οποιαδήποτε άλλη θέση, ακόμα και σε τμήματα εξωστών που βρίσκονται υπεράνω κοινόχρηστων χώρων, εφόσον τα στηρίγματα αυτά εδράζονται στους εξώστες και δεν εξέχουν από το περίγραμμά τους ...".

Στην ερευνώμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 3991/2021 προσβαλλόμενη απόφαση, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει του με αριθμό .../1986 αγοραπωλητήριου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Α. Λ., νομίμως μεταγεγραμμένου, η ενάγουσα κατέστη κυρία της με στοιχείο Γ οριζόντιας ιδιοκτησίας του τρίτου ορόφου πολυκατοικίας, που βρίσκεται επί της οδού ..., στη Βουλιαγμένη Αττικής και η πρώτη εναγόμενη, της οποίας ο δεύτερος εναγόμενος είναι νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής, κατέστη κυρία της με στοιχεία Γ1 - Γ2 οριζόντιας ιδιοκτησίας της ιδίας πολυκατοικίας, αποτελούμενης από τους τέταρτο και πέμπτο ορόφους, δυνάμει του .../2006 πωλητήριου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Μ. συζύγου Ν. Π., το γένος Α., νομίμως μεταγεγραμμένου. Οι ανωτέρω οριζόντιες ιδιοκτησίες, οι οποίες συστάθηκαν με την .../1984 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Θ. Χ., νομίμως μεταγεγραμμένης, στις διατάξεις της οποίας προσχώρησε η πρώτη εναγόμενη με το προαναφερθέν αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, υπήχθησαν στη ρύθμιση του 3741/1929, όπως τροποποιήθηκε με τις διατάξεις των άρθρων 1002 και 1117 του Α.Κ., από τους όρους της οποίας διέπονται οι σχέσεις των συνιδιοκτητών. Με τις παρ. VI και VII του άρθρου 4 του ανωτέρω κανονισμού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνιδιοκτητών της ανωτέρω πολυκατοικίας, η οποία κατασκευάστηκε με την 8684/1979 οικοδομική άδεια που εκδόθηκε από το Πολεοδομικό Γραφείο Πειραιά, όπως αυτή αναθεωρήθηκε με την 299/1983, ορίστηκαν τα ακόλουθα: "ο κύριος κάθε διηρεμένης ιδιοκτησίας έχει ως προς αυτήν όλα τα δικαιώματα πραγματικά, προσωπικά και κάθε φύσης που ανήκουν στον κύριο, νομέα και κάτοχο της, εφόσον ή άσκηση τους δεν αντίκειται στις κείμενες διατάξεις των νόμων, στον κανονισμό της πολυκατοικίας και......δεν μειώνει την ασφάλεια και την καλαισθησία της οικοδομής και απαγορεύεται απόλυτα σε κάθε συνιδιοκτήτη η μεταρρύθμιση, μεταβολή ή επισκευή εξωτερικώς των προσόψεων ή ........ Απαγορεύεται επίσης ...... στους συνιδιοκτήτες κάθε μεταβολή εξωτερικών διακοσμήσεων και εν γένει κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της οικοδομής". Αφού τον Ιανουάριο του 2006 η πρώτη εναγόμενη απέκτησε το εμπράγματο δικαίωμα της κυριότητας στην Γ1-Γ2 οριζόντια ιδιοκτησία, έλαβε από το Τμήμα Πολεοδομίας της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Βουλιαγμένης την 22/21.6.2006 άδεια οικοδομής για επισκευή όψεων και χρωματισμού με χρήση ικριωμάτων. Το 2006 δια του δεύτερου εναγομένου, νόμιμου εκπροσώπου της, πέραν των ανωτέρω εργασιών αντικατέστησε με ξύλινο δάπεδο τα κεραμοειδή υλικά, με τα οποία ήταν επικαλυμμένο το στέγαστρο του εξώστη τού 4ου ορόφου, εμβαδού 19,4 (8.7 μ. X 2,20 μ.) μ2, που αποτελείτο από μεταλλικά δομικά στοιχεία και κεραμοειδή υλικά και αντικατέστησε τμήμα του μεταλλικού δομικού σκελετού του στεγάστρου που είχε οξειδωθεί, εργασία για την οποία απαιτείτο η έκδοση οικοδομικής άδειας, σύμφωνα με το άρθρο 22 παρ. 1 του τότε ισχύοντα γενικού οικοδομικού κανονισμού (ν. 1577/1985). Η ανωτέρω επιφάνεια των 19,4 μ2 δεν προβλεπόταν ως βατός εξώστης ούτε στα εγκεκριμένα σχέδια της οικοδομικής άδειας ούτε στα από τον ... του 1983 σχέδια του πολιτικού μηχανικού Α. Ι. που προσαρτώνται στην .../1984 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας. Έξι χρόνια μετά, στα τέλη Ιουνίου 2012 και ενώ δεν είχε αρχίσει η εφαρμογή του νέου Γ.Ο.Κ., δηλαδή του ν. 4067/2012 (ΦΕΚ A 79/9.4.2012), η ισχύς του οποίου σύμφωνα με το άρθρο 48 αυτού άρχισε τρεις (3) μήνες από την ψήφιση του, εκτός από τις διατάξεις των άρθρων 27 παράγραφος 4, 28, 29, 30, 31,32, 33, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46 και 47, η ισχύς των οποίων άρχισε από τη δημοσίευση του νόμου αυτού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η πρώτη εναγόμενη εγκατέστησε τέντα, εμβαδού 41,8 (7,6 μ. X 5,5 μ.) μ2, στον εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος του πέμπτου ορόφου, όπως ο εξώστης αυτός, κατά τα προαναφερθέντα, είχε επεκταθεί το 2006, αποτελούμενη: α) από οριζόντιες μεταλλικές δοκούς, στηριζόμενες στο ένα άκρο τους στην από οπλισμένο σκυρόδεμα μαρκίζα του εξωτερικού τοίχου του Γ-2 διαμερίσματος και στο άλλο άκρο μέσω κάθετων μεταλλικών σωλήνων επί σιδερένιων κεκλιμένων υποστυλωμάτων, που εξείχαν του ακραίου ορίου του εξώστη και τα οποία στηρίζονταν εν μέρει στο δάπεδο του εξώστη και εν μέρει στα μεταλλικά κάγκελα του εξώστη. Η ενάγουσα προσέφυγε στην Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης με τις από 2 και 16.7.2012 δύο έγγραφες αιτήσεις - καταγγελίες, με τις οποίες ζήτησε από την Υπηρεσία αυτή να ελέγξει τη νομιμότητα της κατασκευής της τέντας στη βεράντα του πέμπτου ορόφου της πολυκατοικίας, όπου βρίσκεται το F2 διαμέρισμα. Η ενάγουσα με την από 13.7.2012 έγγραφη διευκρίνηση επί των εργασιών που αναφέρονταν στην καταγγελία της με αριθμό πρωτοκόλλου ....2012, την οποία απηύθυνε στην Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, διευκρίνισε ότι η καταγγελία της αφορούσε την κατασκευή τέντας με κεκλιμένα σταθερά υποστυλώματα στη βεράντα του 5ου ορόφου της πολυκατοικίας. Η Υπηρεσία Δόμησης της Διεύθυνσης Τ.Υ. και Υ. ΔΟΜ. του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης διενέργησε αυτοψία στις 22 και στις 31.1.2013 στον εξώστη του 5ου ορόφου της επί της οδού ... πολυκατοικίας και εξέδωσε τη με αριθμό πρωτοκόλλου ....2013 έκθεση αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και διακοπής οικοδομικών εργασιών, με την οποία χαρακτηρίστηκε αυθαίρετη η μεταλλική κατασκευή για τη στήριξη της τέντας στον εξώστη του πέμπτου ορόφου. Η πρώτη εναγόμενη άσκησε κατά της απόφασης αυτής την από 1.3.2013 προσφυγή ενώπιον της ίδιας Υπηρεσίας, με την οποία ζήτησε την ανάκληση της. Η προσφυγή διαβιβάστηκε στο Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (Σ.Υ.ΠΟ.Θ.Α.) της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής. Μεταγενέστερα η πρώτη εναγόμενη προέβη στη με αύξοντα αριθμό ....2014 δήλωση προς τη Γενική Γραμματεία Χωροταξίας και Αστικού Περιβάλλοντος του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής για την υπαγωγή στις διατάξεις του ν. 4178/2013: α) της ανωτέρω επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος και β) της τοποθέτησης κινητού προστεγάσματος (τέντας), εμβαδού 52,20 μ2, που εγκαταστάθηκε στα τέλη Ιουνίου του 2012 στον εξώστη (βεράντα ) του ιδίου διαμερίσματος, όπως ό εξώστης είχε διαμορφωθεί ήδη από το 2006. Το 2019 η πρώτη εναγόμενη ζήτησε και έλαβε από την ανωτέρω Υπηρεσία την ....2019 e-Άδεια - Έγκριση Εργασιών Μικρής Κλίμακας με περιγραφή έργου "Νομιμοποίηση τέντοπέργκολας, εμβαδού 52,20 μ2, στον εξώστη του Γ-2, στη μεζονέτα Γ1-Γ2, που προϋποθέτει την έκδοση σχετικής διοικητικής πράξης", η οποία εκδόθηκε στις 20.3.2019 και ίσχυε μέχρι τις 20.3.2020. Η ενάγουσα με τη με αριθμό πρωτοκόλλου ....2019 καταγγελία της νομιμότητας της εκδοθείσας ΕΕΜΚ και αίτηση ανάκλησης αυτής ζήτησε από το Τμήμα Έκδοσης Εγκρίσεων και Αδειών Δόμησης της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης την ανάκληση ως μη νόμιμη της προαναφερόμενης ....2019 e-Άδειας - Έγκρισης Εργασιών Μικρής Κλίμακας. Την επομένη, στις 21.3.2019, η πρώτη εναγόμενη υπέβαλε τις με αριθμό πρωτοκόλλου ... και ....2019 αιτήσεις προς την Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Βάρης και Βουλιαγμένης, με τις οποίες ζήτησε την εφαρμογή του άρθρου 94 παρ. 3 του ν. 4495/2017, όπως ίσχυε τότε, και τη θέση στο Αρχείο της ένστασής της κατά της ....2013 έκθεσης αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και διακοπής οικοδομικών εργασιών της Υπηρεσίας αυτής αντίστοιχα. Η Υπηρεσία αυτή εξέδωσε το με αριθμό πρωτοκόλλου ....2019 έγγραφο, με το οποίο γνωστοποίησε, μεταξύ άλλων, στην ενάγουσα ότι ο έλεγχος της ορθότητας της υπαγωγής όσον αφορά στο χρόνο κατασκευής δεν ανήκει στην αρμοδιότητα της Υπηρεσίας αυτής, αλλά του Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (Σ.Υ.ΠΟ.Θ.Α.), το οποίο είναι αρμόδιο να προβεί στον περαιτέρω έλεγχο ως προς την αλήθεια των υπόλοιπων στοιχείων /δικαιολογητικών (παλαιότητα/συνιδιοκτησία κ.λπ.) μετά από ενέργεια των ενδιαφερομένων. Η ενάγουσα κατέθεσε στην Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης τη με αριθμό πρωτοκόλλου ....2019 προσφυγή κατά του ανωτέρω ....2019 εγγράφου - απάντησης του Τμήματος Έκδοσης Εγκρίσεων και Αδειών Δόμησης της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης ενώπιον του Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (Σ.Υ.ΠΟ.Θ.Α.) της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής. Το Τμήμα Ελέγχου Κατασκευών της Διεύθυνσης της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης εξέδωσε το με αριθμό πρωτοκόλλου ....2019 έγγραφο, με το οποίο καθόρισε ημερομηνία διενέργειας αυτοψίας στο διαμέρισμα Γ1- Γ2 της πολυκατοικίας, ιδιοκτησίας της πρώτης εναγομένης και στη συνέχεια, μετά την αυτοψία, εξέδωσε το με αριθμό πρωτοκόλλου 5950/13.12.2019 έγγραφο, στο οποίο αναφέρεται ότι δεν διαπιστώθηκε συμμόρφωση με το με αριθμό πρωτοκόλλου 4728/2019 έγγραφο της ιδίας Υπηρεσίας και δεν προέκυψε η υποβολή από την πρώτη εναγόμενη αιτήματος αναθεώρησης της ....2019 προαναφερθείσας Άδειας - Έγκρισης Εργασιών Μικρής Κλίμακας. Στις 3.3.2020 εκδόθηκε η με αριθμό πρωτοκόλλου 1223/3.3.2020 απόφαση του Τμήματος Έκδοσης Εγκρίσεων και Αδειών Δόμησης της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, με την οποία ανακλήθηκε η ....2019 Πράξη Έγκρισης Εργασιών Μικρής Κλίμακας, που αφορά τη "Νομιμοποίηση τεντοπέργκολας, εμβαδού 52,50 μ, στον εξώστη του Γ2, στη μεζονέτα Γ1-Γ2 (στάθμη δεύτερου και τρίτου ορόφου) που προϋποθέτει την έκδοση σχετικής διοικητικής πράξης". Στις 9.3.2020 το Τμήμα Ελέγχου Κατασκευών της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης μετά από αυτοψία που διενήργησε από απόσταση (από την οδό Ορφέως) στον εξώστη του Γ2 διαμερίσματος της μεζονέτας Γ1-Γ2, εξέδωσε την 8/9.3.2020 έκθεση αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και διακοπής οικοδομικών εργασιών, στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι με την ....2014 δήλωση της πρώτης εναγόμενης για ένταξη στις διατάξεις του ν. 4178/2013 της μετατροπής στεγάστρου με κεραμίδια σε βατό εξώστη, αυτή δηλώθηκε ως αλλαγή χρήσης, η οποία όμως είναι λαθεμένη. Κατά της ανωτέρω έκθεσης αυτοψίας η πρώτη εναγόμενη άσκησε τη με αριθμό πρωτοκόλλου 1744/10.4.2020 διοικητική προσφυγή νομιμότητας, με την οποία ζήτησε: α) την αναθεώρηση των αποφάσεων της Υπηρεσίας, με τις οποίες....... τροποποιήσεις στην υφιστάμενη και πλήρως νόμιμη μορφή της τέντας ..., β) την παραπομπή του θέματος στο Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (Σ.Υ.ΠΟ.Θ.Α.) για γνωμοδότηση, άλλως την αιτιολόγηση της απόρριψης του αιτήματος για παραπομπή του θέματος στο ανωτέρω Συμβούλιο και γ) την έκδοση των πράξεων προστίμου, με βάση τα οποία οφείλουν να καταβάλουν πρόστιμα για τη διατήρηση της τέντας σε περίπτωση που κριθεί από το Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (Σ.Υ.ΠΟ.Θ.Α.) ότι με την εγκατάσταση της συγκεκριμένης τέντας παραβιάζεται η νομοθεσία. Η πρώτη εναγόμενη κατά τα προαναφερθέντα με την ....2014 δήλωση προς τη Γενική Γραμματεία Χωροταξίας και Αστικού Περιβάλλοντος του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής για την υπαγωγή στις διατάξεις του ν. 4178/2013 προέβη σε νομιμοποίηση της ανωτέρω επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος, που έλαβε χώρα το 2006. Επικινδυνότατα για την ασφάλεια του διαμερίσματος της ενάγουσας και των ενοίκων από την ανωτέρω κατασκευή, η οποία στηρίζεται σε δύο υποστυλώματα διαστάσεων 30 εκατοστών του μέτρου επί 30 εκατοστών του μέτρου, δεν αποδείχθηκε. Επομένως τα ίδια που έκρινε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν έσφαλε και γι' αυτό πρέπει να απορριφθεί ο σχετικός λόγος έφεσης της εκκαλούσας. Η νομιμοποίηση αυτή δεν ανακλήθηκε με την 8/20 έκθεση αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και διακοπής οικοδομικών εργασιών της που συντάχθηκε από το Τμήμα Ελέγχου Κατασκευών της Υπηρεσίας Δόμησης του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, το εξής: "ζ) για την ιδιοκτησία - μεζονέτα Γ1-Γ2 στη στάθμη του 2ου και 3ου ορόφου έχουν γίνει οι με ΑΑ ΤΕΕ : ...-2014 και ......δηλώσεις ένταξης στις διατάξεις του ν. 4178/13, κατά τον έλεγχο των οποίων διαπιστώθηκε ότι χρήζουν επανέλεγχο ως προς την ορθότητα τους (στην υπαγωγή 2663898 είναι λάθος η περιγραφή ως αλλαγή χρήσης της μετατροπής στεγάστρου με κεραμίδια σε βατό εξώστη)". Η πρώτη εναγόμενη με την ενέργεια της αυτή μετέβαλε την εξωτερική εμφάνιση της οικοδομής, η οποία συνιστά παράβαση της παρ. VII του άρθρου 4 του κανονισμού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνιδιοκτητών της ανωτέρω πολυκατοικίας, σύμφωνα με τις οποίες "ο κύριος κάθε διηρεμένης ιδιοκτησίας έχει ως προς αυτήν όλα τα δικαιώματα πραγματικά, προσωπικά και κάθε φύσης που ανήκουν στον κύριο, νομέα και κάτοχο της, εφόσον η άσκηση τους δεν αντίκειται...... στον κανονισμό της πολυκατοικίας και...... Απαγορεύεται επίσης στους συνιδιοκτήτες.......και εν γένει κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της οικοδομής". ... Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για την εγκατάσταση της τέντας στον εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος, διότι η ενάγουσα με τις από 2 και 16.7.2012 δύο έγγραφες αιτήσεις - καταγγελίες ζήτησε από την αρμόδια Υπηρεσία τον έλεγχο της νομιμότητας της τέντας αυτής. Η πρώτη εναγόμενη δια του δεύτερου εναγομένου, νόμιμου εκπροσώπου της, με την εγκατάσταση της προαναφερθείσας τέντας στα τέλη Ιουνίου 2012 προέβη στη σκίαση με κινητό προστέγασμα (τέντα), μεταξύ άλλων, και της επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος, την οποία υλοποίησε το 2006, σέ αντικατάσταση προϋπάρχουσας τέντας, η οποία δεν σκίαζε την ανωτέρω επέκταση, διαστάσεων 19,14 (8,7 μ. μήκος X 2,20 μ. πλάτος) μ2. Η πρώτη εναγόμενη με την ενέργεια της αυτή: α) παρέβη την απαγορευτική διάταξη της παραγράφου VII του άρθρου 4 του κανονισμού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνιδιοκτητών της .../1984 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Θ. Χ. της ανωτέρω πολυκατοικίας (18 φύλλο), η οποία την δεσμεύει σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 4 του ν. 3741/1929 ..., με την οποία ορίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι απαγορεύεται στους συνιδιοκτήτες εν γένει κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της οικοδομής, απαγόρευση που είναι δεσμευτική για όλους τους συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, δηλαδή και για την πρώτη εναγόμενη, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο τρίτο σκέλος της μείζονος πρότασης. Συνιστά δε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της οικοδομής, όπως αυτή είχε κατασκευαστεί τη δεκαετία του 1980, η εγκατάσταση τέντας (μεταλλική κατασκευή και υλικό σκίασης) τον Ιούνιο του 2012 κατά το μέτρο που αυτή υπέρκειται της επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, διαστάσεων της επέκτασης 19,14 (8,7 μ. μήκος X 2,20 μ. πλάτος) μ2, η οποία έγινε στη θέση και κατ' επέκταση στεγάστρου του Γ-1 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, που προϋπήρχε αυτής και β) παρέβη τη διάταξη του β εδαφίου της 5ης παραγράφου του άρθρου 17 του Κτιριοδομικού Κανονισμού ... και άρα είναι πολεοδομικά αυθαίρετη σύμφωνα με το εδάφιο β της παραγράφου 3 του άρθρου 22 του ν. 1577/1985 ..., διότι τα στηρίγματα της τέντας αυτής εξέχουν από το περίγραμμα του εξώστη κατά πενήντα εκατοστά του μέτρου, όπως τούτο προκύπτει από το σχεδιάγραμμα που είναι μέρος της με αριθμό 8/2020 έκθεση αυτοψίας αυθαίρετης κατασκευής και διακοπής οικοδομικών εργασιών. Η παράβαση του προαναφερθείσας πολεοδομικής διάταξης συνιστά και παράβαση της παραγράφου IV του άρθρου 4 του κανονισμού της πολυκατοικίας, σύμφωνα με την οποία "ο κύριος κάθε διηρεμένης ιδιοκτησίας έχει ως προς αυτήν όλα τα δικαιώματα πραγματικά, προσωπικά και κάθε φύσης που ανήκουν στον κύριο, νομέα και κάτοχο της, εφόσον η άσκηση τους δεν αντίκειται στις κείμενες διατάξεις των νόμων .....". Η στέγη της πολυκατοικίας, η οποία βρίσκεται ακριβώς πάνω από το Γ-2 διαμέρισμα της πρώτης εναγομένης (η οροφή του διαμερίσματος αυτού είναι και η βάση της στέγης) συνιστά κοινόκτητο και κοινόχρηστο πράγμα των συνιδιοκτητών, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 2 του κανονισμού της πολυκατοικίας "γενικώς εν τη ανωτέρω εννοία θεωρούνται άπαντες οι χώροι, πράγματα και εγκαταστάσεις οίτινες είτε εκ του νόμου είτε κατ' έθιμον θεωρούνται" σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 2 του ν. 3741/1929. Ωστόσο δεν αποδείχθηκε ότι ο μοναδικός τρόπος ανόδου στη στέγη είναι μέσω του διαμερίσματος Γ-2 της εναγομένης.

Συνεπώς η κατά μήκος τοποθέτηση της τέντας από την πρώτη εναγόμενη στον εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος κατά τρόπον που αφήνει τόσο μικρό τμήμα της μαρκίζας (γείσου) του εξώστη που να καθίσταται επικίνδυνη η άνοδος της ενάγουσας στη στέγη της πολυκατοικίας δεν συνιστά προσβολή του δικαιώματος της τελευταίας για σύγχρηση της στέγης της πολυκατοικίας. Γι' αυτό κρίνεται ότι το αίτημα καθαίρεσης της τέντας σε όλη της την επιφάνεια είναι απορριπτέο ως αβάσιμο. Επικινδυνότητα της τέντας για την ασφάλεια της ενάγουσας και των μελών της οικογένειας της και της οριζόντιας ιδιοκτησίας της δεν αποδείχθηκε και για τον λόγο αυτό δεν συντρέχει λόγος για τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης με αντικείμενο την διαπίστωση ή όχι της επικινδυνότητας της τέντας, όπως αιτούνται εναγόμενοι. Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έκρινε τη σχετική αξίωση ως αβάσιμη και ως καταχρηστικώς ασκηθείσα έσφαλε και γι' αυτό πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος έφεσης, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη κατά το μέρος αυτό, να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή όσον αφορά το αίτημα για καθαίρεση της τέντας και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καθαιρέσουν το τμήμα εκείνο της τέντας που υπέρκειται της επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, διαστάσεων της επέκτασης αυτής 19,14 (8,7 μ. μήκος X 2,20 μ. πλάτος) μ2, που έγινε στη θέση και κατ' επέκταση στεγάστρου του Γ-1 διαμερίσματος της επί της οδού ... πολυκατοικίας, στη Βουλιαγμένη Αττικής, μέσα σε εξήντα ( 60) ημέρες από την επίδοση σε αυτούς της απόφασης". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, έκρινε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την από 12-4-2018 έφεση της εκκαλούσας - αναιρεσίβλητης κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 335/2018 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, διακράτησε την υπόθεση και δέχθηκε εν μέρει κατ' ουσίαν την αγωγή. Οι αναιρεσείσντες με το δεύτερο λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ισχυρίζονται, ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε χωρίς αποδείξεις, καθόσον η αναιρεσίβλητη δεν επικαλέστηκε ούτε προσκόμισε οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο, τον ισχυρισμό της τελευταίας, ότι η κατασκευή της τέντας συνιστά ανεπίτρεπτη με βάση τον Κανονισμό της πολυκατοικίας μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης της οικοδομής, κατά το μέτρο που υπέρκειται της επέκτασης του εξώστη του Γ-2 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, διαστάσεων της επέκτασης 19,14 τ.μ., η οποία έγινε στη θέση και κατ' επέκταση στεγάστρου του Γ-1 διαμερίσματος της πολυκατοικίας, που προϋπήρχε αυτής. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι για το σχηματισμό της δικανικής πεποίθησής του, ως προς την ουσία της υπόθεσης, το Εφετείο στηρίχθηκε στα μνημονευόμενα στην προσβαλλόμενη προσκομισθέντα μετ' επικλήσεως από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα (ένορκες καταθέσεις μαρτύρων, τα νομίμως προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους έγγραφα και τις νομίμως επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τους διαδίκους φωτογραφίες), χωρίς να είναι αναγκαίο να μνημονεύει από ποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο σχημάτισε την κρίση του για την αλήθεια του ερευνηθέντος ισχυρισμού.

Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προσάπτουν στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ. α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έλαβε υπόψη μη προταθέντα αγωγικό ισχυρισμό και συγκεκριμένα δέχθηκε ότι η ένδικη τέντα είναι αυθαίρετη πολεοδομικά λόγω παράβασης του Κτιριοδομικού Κανονισμού και όχι για το λόγο, που είχε προτείνει η ενάγουσα, δηλαδή ως αυθαίρετη λόγω μη εκδόσεως γι' αυτήν της απαιτούμενης οικοδομικής άδειας. Ο λόγος αυτός είναι ομοίως απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την παραδεκτή επισκόπηση της από 10- 06-2014 αγωγής προκύπτει, ότι η ενάγουσα υποστήριξε για το σχετικό ζήτημα τα εξής: "Από τα παραπάνω, συνάγεται, ότι η επίδικη κατασκευή είναι παράνομη ως αυθαίρετη σύμφωνα με την κειμένη νομοθεσία, διότι δεν εκδόθηκε γι' αυτήν η απαιτούμενη Οικοδομική Άδεια. Και όχι μόνο αυτό: Η ύπαρξη εις αυτήν σταθερών δοκών και υποστυλωμάτων, εξέχοντα του ορίου της υποχώρησης, οπωσδήποτε αλλοιώνει την όψη της πολυκατοικίας κα μειώνει την ασφάλεια και την καλαισθησία της όλης οικοδομής, με όλες τις εντεύθεν και εξ αιτίας αυτού συνέπειες", ενώ περαιτέρω εξέθεσε, "...η επίδικη κατασκευή εγκατάστασης σκίασης ή εγκατάστασης προστεγάσματος εκ μέρους της α' των εναγομένων στη βεράντα του διαμερίσματος της, στην οποία αυτή προέβη, κατά παράβαση του πιο πάνω αναφερθέντος Κανονισμού της πολυκατοικίας, της παρ. 1 του αρ. 3 του Ν. 3741/1929 και των σχετικών πολεοδομικών διατάξεων προσβάλλει καταφανώς το δικαίωμα κυριότητάς μου...". Τον ισχυρισμό αυτό (ότι δηλαδή η ένδικη τέντα είναι αυθαίρετη πολεοδομικά λόγω παράβασης του Κτιριοδομικού Κανονισμού) η ενάγουσα επανέφερε με την από 12-04-2018 έφεσή της. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως σχετικός λόγος αναίρεσης, πέραν του ότι αλυσιτελώς προβάλλεται, καθόσον δεν τελεσφόρησαν οι (πρώτος και δεύτερος) λόγοι αναίρεσης κατά της παραδοχής της προσβαλλόμενης απόφασης περί παράβασης του Κανονισμού της πολυκατοικίας, που απαγορεύει κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης τη πολυκατοικίας, λόγω της κατά τα ανωτέρω εγκατάστασης της τέντας, η οποία παραδοχή στηρίζει επαρκώς το σχετικό διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης. Ακολούθως, με τον τέταρτο αναιρετικό λόγο οι αναιρεσείοντες ψέγουν την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 1α του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 5β του Κτιριοδομικού Κανονισμού, επειδή η επίδικη τέντα - προστέγασμα έχει τοποθετηθεί ύπερθεν ιδιόχρηστου χώρου, ήτοι του 5ου ορόφου της ιδιοκτησίας της πρώτης αναιρεσείουσας και όχι ύπερθεν κοινόχρηστου χώρου, όπως ορίζει η συναφής διάταξη. Ο λόγος αυτός ομοίως αλυσιτελώς προβάλλεται, σύμφωνα με τα προεκτιθέμενα στον τρίτο λόγο. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και επειδή το Εφετείο, δεχόμενο ότι τα στηρίγματα της ένδικης τέντας, που τοποθέτησαν οι αναιρεσείοντες τον Ιούνιο του 2012 στον 5° όροφο της ιδιοκτησίας τους, παρανόμως εξέχουν από το περίγραμμα του εξώστη αυτού κατά πενήντα εκατοστά του μέτρου, δεν παραβίασε ευθέως τις ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του Κτιριοδομικού Κανονισμού, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε. Κατόπιν όλων αυτών και μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκησή της, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και, τέλος, να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα, ειδικότερα, οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-11-2021 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 3991/2021 τελεσιδίκου αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως.

Και Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων ευρώ (1.800€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Σεπτεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή