<< Επιστροφή

Αριθμός 1525/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασημίνα Υφαντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Ευτύχιο Νικόπουλο - Εισηγητή και Βαρβάρα Πάπαρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Γιάννα Παναγοπούλου και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Δημοτικής Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΒΕΡΜΙΟΥ ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΕ ΠΗΓΑΔΙΑ ΝΑΟΥΣΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΕ", τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στην Νάουσα Ημαθίας και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/12/2016 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/ΤΠ/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1115/2020 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30/3/2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 576 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος, ο οποίος δεν εμφανίστηκε ή, αν και εμφανίστηκε, δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση. Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη, και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση.

Στην αντίθετη περίπτωση ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 1182/2021). Από τις προσκομιζόμενες από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθ. ....2022 και ....2022 εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητών του Εφετείου Θεσσαλονίκης Β. Κ. (με έδρα το Πρωτοδικείο Βέροιας) και Θ. Κ. (με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης) προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης, με πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου περί ορισμού του Α1 Τμήματος ως αρμοδίου για την εκδίκαση αυτής, πράξη του Προέδρου του Α1 Τμήματος περί ορισμού δικασίμου της αίτησης την 19-9-2022 και μετά από αναβολή προσδιορίστηκε δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε με επιμέλεια του αναιρεσείοντα στην αναιρεσίβλητη. Όμως η τελευταία δεν εμφανίστηκε στη δικάσιμο αυτή, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά της στο πινάκιο και γι' αυτό, αφού κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, πρέπει το δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ). Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθ. 1115/2020 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, το οποίο συνεκδικάζοντας κατά την τακτική διαδικασία αντιμωλία των διαδίκων την έφεση της αναιρεσίβλητης και ερήμην του αναιρεσείοντος την αντέφεση του τελευταίου, αφού απέρριψε την αντέφεση, δέχθηκε την έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθ. 35/ΤΠ/2018 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βέροιας, εξαφάνισε την απόφαση αυτή, δίκασε επί της ουσίας και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την από 16.12.2016 αγωγή του αναιρεσείοντος κατά της αναιρεσίβλητης. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553. 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της οι οποίοι αφορούν το σκέλος της προσβαλλόμενης κατά το οποίο έγινε δεκτή η έφεση της αναιρεσίβλητης και απορρίφθηκε η αγωγή του αναιρεσείοντος (άρθρο 577 παρ. 1, 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338-340 και 346 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, κατά το σχηματισμό της κρίσης του για τους ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, οφείλει να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά, υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ,, χωρίς όμως να ελέγχεται η κρίση του ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξιολόγηση των αποδείξεων γενικά (ΟλΑΠ 23/2008, ΑΠ 1877/2024). Ειδικότερα, ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα, που παραδεκτά επικαλέστηκε ο αναιρεσείων και νόμιμα προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 1208/2019, ΑΠ 779/2019) προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών κατά την ανωτέρω έννοια, δηλαδή, νόμιμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 1877/2024), εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο). Για την ίδρυση του ως άνω λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του (ΑΠ1877/2024). Καμιά, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ` είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 779/2019).

Δεν απαιτείται, εξάλλου, να γίνεται παράθεση ως προς το ποια αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν για άμεση ή έμμεση απόδειξη ή καθορισμός της βαρύτητας, που αποδόθηκε στο καθένα από αυτά ή της σχέσης και της επιρροής ενός εκάστου αποδεικτικού μέσου στα προς απόδειξη θέματα, ενώ από την αναφορά ορισμένων εξ αυτών, λόγω της ιδιαίτερης σημασίας τους, δεν συνάγεται αναγκαίως ότι τα υπόλοιπα δεν εκτιμήθηκαν. Απαιτείται, όμως, να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης ότι όλα τα νομίμως προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας και συνεκτιμήθηκαν για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού πορίσματος (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 500/2019). Για την πληρότητα δε του ίδιου λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο εκείνο προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 793/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του : α) την από 16-10-2014 ιατρική βεβαίωση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, στο κείμενο της οποίας διορθώθηκε το εσφαλμένο "2011" σε "2012" και β) το από 3-2-2012 ενημερωτικό σημείωμα του Γ.Ν. Νάουσας όπου γίνεται αναφορά ότι ο αναιρεσείων διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και όχι της αναιρεσίβλητης. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος διότι από την βεβαίωση που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το πλήρες και χωρίς αντιφάσεις και κενά περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία, αλλά καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, τα οποία συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, ενόψει και της ειδικής μνείας των ως άνω εγγράφων στο 5ο φύλλο της προσβαλλομένης απόφασης.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 20 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Έτσι, παραμόρφωση εγγράφου, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας κάνει λάθος κατά την ανάγνωση του εγγράφου και αποδίδει σε αυτό περιεχόμενο διαφορετικό από το αληθινό, όχι όμως λάθος κατά την αξιολόγησή του. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτέο γεγονός (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 124/2022). Έγγραφα, κατά τον προκείμενο λόγο αναιρέσεως, είναι τα κατά τα άρθρα 339 και 432 επ. ΚΠολΔ αναφερόμενα ως αποδεικτικά έγγραφα, τα παρέχοντα άμεση ή έμμεση απόδειξη. (ΑΠ 124/2022, ΑΠ 224/2020, ΑΠ 695/2008, ΑΠ 112/2008). Κατά την έννοια του άνω άρθρου έγγραφα αποτελούν και τα διαδικαστικά έγγραφα άλλης δίκης, όπως αποφάσεις των πολιτικών ή ποινικών δικαστηρίων, κατά το μέρος που έχουν αποδεικτική δύναμη ως προς τα βεβαιούμενα σ' αυτές πραγματικά περιστατικά ή ως προς το περιεχόμενο των διατάξεών τους, προσκομίζονται δε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1086/2015, ΑΠ 1056/2014). Ο ίδιος λόγος αναίρεσης για να είναι ορισμένος θα πρέπει στο αναιρετήριο να προσδιορίζεται: α) το αληθινό περιεχόμενο του φερόμενου ως παραμορφωθέντος εγγράφου κατά λέξη, β) το περιεχόμενο που προσέδωσε σ' αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε από τη σύγκριση να καθίσταται εμφανές το διαγνωστικό σφάλμα της, γ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή την ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο και δ) το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο εξ αιτίας της παραμόρφωσης του εγγράφου (ΑΠ 372/2024, ΑΠ 78/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 16.10.2014 ιατρικής γνωμάτευσης του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας και της υπ' αριθ. πρωτοκόλλου ....2013 Γνωμάτευσης της Νευρολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα με την εκτεθείσα στην αρχή έννοια, αλλά εκτίμησε και αξιολόγησε το αληθινό περιεχόμενο των ως άνω εγγράφων και συνήγαγε πόρισμα διαφορετικό από αυτό που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων. Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι, όμως, και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει, ούτε οι αιτιολογημένες αρνήσεις και οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 87/2013), καθώς και περιστατικά επουσιώδη ή που εκ περισσού εκτίθενται, ούτε η λήψη υπόψη από το δικαστήριο διευκρινιστικών απλώς περιστατικών που προέκυψαν από τις αποδείξεις, μολονότι δεν είχαν περιληφθεί στην ιστορική βάση της αγωγής κ.λπ., εφόσον δεν επέρχεται μεταβολή της (ΑΠ 1530/2008). Επίσης, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 1455/2009). Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 1161/2020, ΑΠ 1150/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του ότι μέχρι τις 29-1-2012 ήταν απόλυτα υγιής, δεν είχε κατά το παρελθόν τραυματισθεί ή νοσηλευτεί και οι σωματικές βλάβες και η εντεύθεν αναπηρία του προκλήθηκαν από το επίδικο ατύχημα, για το οποίο φέρει αποκλειστική ευθύνη η αναιρεσίβλητη. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό και τον απέρριψε ως αβάσιμο κατ' ουσίαν, δεχόμενο ότι η πρόσκρουση του αναιρεσείοντος στην υφισταμένη στα πλαϊνά της πορείας καταβάσεως του χιονοπαγίδα και ο κατά συνέπεια τραυματισμός του οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του ιδίου, ο οποίος ως έμπειρος, κατά τους ισχυρισμούς του χιονοδρόμος, δεν εκινείτο ως όφειλε με προσοχή, απώλεσε τον έλεγχο της πορείας του, παρεκτράπη αυτής και προσέκρουσε στο εμφανές και σεσημασμένο εμπόδιο (χιονοπαγίδα), με συνέπεια η επικαλούμενη ζημία του από το ατύχημα να μην συνδέεται αιτιωδώς με οποιαδήποτε αμελή συμπεριφορά των υπευθύνων λειτουργίας του χιονοδρομικού κέντρου, προστηθέντων της αναιρεσίβλητης.

Κατά την έννοια του λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υπάρχει συνεπώς εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (Ολ ΑΠ 1/1999, ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 2267/2013).

Για να είναι δε ορισμένος και άρα παραδεκτός ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο α) ότι η απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, στην περίπτωση δε της ανεπάρκειας ή αντίφασης των αιτιολογιών, ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει, ενώ στην περίπτωση των αντιφατικών αιτιολογιών, που εντοπίζεται η αντίφαση, β) ο πραγματικός ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λπ.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, καθώς και η σύνδεση του με το διατακτικό, γ) η νόμιμη βάση, ήτοι η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, που παραβιάσθηκε και μάλιστα ενάριθμα και δ) οι παραδοχές του δικαστηρίου, με πληρότητα και όχι αποσπασματικά, υπό τις οποίες συντελέστηκε η παραβίαση (ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 1445/2017, ΑΠ 2267/2013, ΑΠ 1266/2011, ΑΠ 1438/2009).

Στην περίπτωση ειδικά της ύπαρξης αντιφατικών αιτιολογιών πρέπει να αναφέρεται σε αυτό (αναιρετήριο) σε τι συνίσταται η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις (ΟλΑΠ 20/2005).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αναίρεσης κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ, δεχόμενο με αντιφατική αιτιολογία ότι ο αναιρεσείων δεν χιονοδρομούσε στην πίστα "Παράδεισος", όπου στην κατάβασή του προσέκρουσε σε ξύλινη παλέτα, καλυμμένη από χιόνι, από παράλειψη του χιονοδρομικού κέντρου της αναιρεσίβλητης, αλλά στην πίστα "Αριστοτέλης".

Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο ως προς τον ερευνώμενο αναιρετικό λόγο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Στις 29-1-2012, ο ενάγων, ηλικίας τότε 15 ετών, αθλητής και σκιέρ από την ηλικία των έξι ετών, με εξαιρετική γνώση και εμπειρία κατάβασης κατά τα αναφερόμενα στην αγωγή, βρισκόταν με τους γονείς του στο χιονοδρομικό κέντρο της περιοχής 3-5 Πηγάδια Νάουσας, την ευθύνη λειτουργίας και εκμετάλλευσης του οποίου είχε η εναγομένη εταιρεία, προκειμένου να επιδοθεί στο άθλημα της χιονοδρομίας (σκι). Το εν λόγω χιονοδρομικό κέντρο διαθέτει τρεις πίστες και συγκεκριμένα την πίστα "Φίλιππος", την πίστα "Αριστοτέλης", την πίστα "Παράδεισος" καθώς και ιδιαίτερη πίστα που προορίζεται για παιδιά "baby loft" (βλ. σχ. χάρτη πιστών για 3- 5 Πηγάδια, που προσκομίζει και επικαλείται η εναγομένη). Εκ των ανωτέρω αναφερομένων πιστών, η πίστα "Παράδεισος" δεν είναι εκτεθειμένη σε ανέμους και χαρακτηρίζεται "κλειστή", είναι μικρής δυσκολίας και προορίζεται για σχετικά άπειρους σκιέρ. Αντίθετα, η πίστα "Αριστοτέλης" είναι μεγαλύτερη και προορίζεται για έμπειρους σκιέρ, όπως ο ενάγων. Στην κορυφή της πίστας αυτής υφίστανται χιονοπαγίδες, οι οποίες αποτελούν διεθνώς αναγνωρισμένη μέθοδο τεχνική συγκέντρωσης του χιονιού σε μέρη όπου φυσούν δυνατοί άνεμοι. Οι εν λόγω χιονοπαγίδες είναι μόνιμες ξύλινες κατασκευές και ειδικότερα ξύλινοι φράκτες, ύψους τριών (3) μέτρων, αποτελούμενοι από εναλλαγή σανίδων, πλάτους είκοσι (20) εκατοστών και κενών, που είναι τοποθετημένες στα πλαϊνά της πίστας προκειμένου να μην παρασύρουν οι δυνατοί άνεμοι το χιόνι εκτός πίστας στα σημεία που είναι "ανοικτά" και εκτεθειμένα στον άνεμο, ενώ, προκειμένου να γίνονται αντιληπτές από τους σκιέρ, που κάνουν χρήση της πίστας, σημαίνονται με κόκκινο χρώμα. Κατά το μεσημέρι της ανωτέρω ημερομηνίας σε αδιευκρίνιστο χρόνο, και ενώ οι πίστες του χιονοδρομικού κέντρου τελούσαν σε πλήρη λειτουργία, ο εναγών κατέβαινε χιονοδρομώντας με τον πατέρα του την πίστα "Αριστοτέλης". Κατά την κατάβασή του αυτή προσέκρουσε σε υφιστάμενη στο πλάι της πορείας του χιονοπαγίδα με αποτέλεσμα να τραυματισθεί. Για το λόγο αυτό μεταφέρθηκε με φορείο αρχικά στο ιατρείο του χιονοδρομικού κέντρου, όπου αναφέρθηκε πτώση του ενάγοντος σε σταθερό αντικείμενο και στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάταγμα δεξιάς πηχεοκαρπικής, προσωρινή απώλεια αισθήσεων, ανισοκορία, τοποθετήθηκε γυψονάρθηκας, χορηγήθηκε ορός Ringers και διακομίστηκε με το ασθενοφόρο του χιονοδρομικού κέντρου στο Γενικό Νοσοκομείο Νάουσας. Εκεί διαπιστώθηκαν εκδορές πώγωνος και κακώσεις δεξιού άνω άκρου, κατάγματα κάτω γνάθου, επιφυσιολίσθηση εγγύς επίφυσης βραχιονίου δεξιά, κάταγμα ωλεκράνου δεξιά και εξάρθρωση αγκώνος (βλ. σχ. Ενημερωτικό σημείωμα του ως άνω Νοσοκομείου), υποβλήθηκε αυθημερόν σε οστεοσύνθεση της κεφαλής του βραχιονίου (2K-wires) και του ωλεκράνου (πλάκα-βίδες), νοσηλεύθηκε μέχρι τις 3-2-2012, οπότε και εξήλθε με βελτίωση (βλ. από 3-2-2012 εξιτήριο του ως άνω Νοσοκομείου). Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι πραγματοποιούσε κατάβαση στην πίστα "Παράδεισος" και στην πορεία του αυτή προσέκρουσε σε ξύλινη παλέτα, αγνώστων διαστάσεων, η οποία βρισκόταν εντός της πίστας καλυμμένη από χιόνι, που δεν ήταν ορατή από τον ίδιο, ώστε να μπορέσει να την αποφύγει.

Πλην όμως, ο ισχυρισμός αυτός κρίνεται αβάσιμος, καθόσον, αφενός ουδείς αυτόπτης μάρτυρας επιβεβαιώνει το γεγονός ότι αυτός (ενάγων) χιονοδρομούσε στην πίστα "Παράδεισος", οι μαρτυρίες δε τρίτων προσώπων, που περιλαμβάνονται στην υπ' αριθ. .../2017 ένορκη βεβαίωση (μητέρας του ενάγοντος και οικογενειακού φίλου του ενάγοντος αντίστοιχα) και οι οποίες αναφέρονται στις συνθήκες του ατυχήματος, στηρίζονται σε όσα τους τέθηκαν υπ' όψη από τον ίδιο τον ενάγοντα και τον πατέρα του, αφετέρου, το είδος των σωματικών βλαβών που υπέστη με βάση τα προαναφερόμενα αναλυτικά στο ενημερωτικό σημείωμα του Γενικού Νοσοκομείου Νάουσας συνάδουν, με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, σε πρόσκρουση του ενάγοντος σε σταθερή και ψηλή κατασκευή (χιονοπαγίδα), η οποία, όπως αποδείχθηκε, υφίστατο μόνο στην πίστα "Αριστοτέλης" και όχι σε χαμηλή ξύλινη κατασκευή (παλέτα) που κατά τους ισχυρισμούς του βρισκόταν στην πίστα "Παράδεισος" (βλ. σχ. υπ' αριθ. .../2017 ένορκη βεβαίωση, που προσκομίζει και επικαλείται η εκκαλούσα). Σημειωτέον, ότι για το εν λόγω ατύχημα εξ ουδενός αποδεικτικού μέσου προέκυψε η υποβολή εγκλήσεως εκ μέρους των γονέων του τότε ανηλίκου ενάγοντος σε βάρος των υπευθύνων της εναγομένης εταιρίας αλλά ούτε και τέθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο υπ' όψη του αρμόδιου Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών το εν λόγω συμβάν ώστε, κατόπιν εντολής του να σχηματιστεί ποινική δικογραφία που να περιέχει έκθεση αυτοψίας του ατυχήματος και μαρτυρικές καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων. Με βάση τα ανωτέρω, η πρόσκρουση του ενάγοντος στην υφιστάμενη στα πλαϊνά της πορείας κατάβασής του χιονοπαγίδα και ο κατά συνέπεια τραυματισμός του οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του ιδίου (ενάγοντος), ο οποίος, ως έμπειρος κατά τους ισχυρισμούς του χιονοδρόμος, δεν εκινείτο ως όφειλε με προσοχή, απώλεσε τον έλεγχο της πορείας του, παρεκτράπη αυτής και προσέκρουσε στο ως άνω εμφανές και σεσημασμένο εμπόδιο (χιονοπαγίδα). Πέραν τούτων, αποδείχθηκε ότι κατά το μήνα Μάιο του έτους 2015 και κατόπιν αξιολογήσεως της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος από την πρωτοβάθμια υγειονομική επιτροπή του ΚΕ.Π.Α., δυνάμει της από 19-5-2015 γνωστοποίησης αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας διαπιστώθηκαν επί λέξει οι παρακάτω παθήσεις του ενάγοντος κατά βαθμό και βαρύτητα: Διατομή δεξιού μασχαλιαίου νεύρου και δυσχρησία δεξιάς άκρας χειρός λόγω παλαιού τραυματισμού όλο το ποσοστό αναπηρίας στο ατύχημα. Από τα ανωτέρω, η εν λόγω επιτροπή κατέληξε ότι το συνολικό ποσοστό αναπηρίας του ενάγοντος ανέρχεται σε 50% κατά ιατρική πρόβλεψη, από 11-2-2015 έως εφ' όρου ζωής, τούτο δε οφείλεται στο ατύχημα της 29-1-2012. Όμως, σύμφωνα με την υπ' αριθ. πρωτ. ...-2014 γνωμάτευση της Νευρολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, ο ενάγων, λόγω κάκωσης και σοβαρής βλάβης του μασχαλιαίου νεύρου ΔΕ εμφανίζει τρόμο κατά τη διάρκεια της γραφής και γι' αυτό κρίνεται απαραίτητο να εξετάζεται προφορικά ή να του δίνεται επιπλέον χρόνος κατά τις εξετάσεις. Η κατάσταση του ασθενούς είναι μη αναστρέψιμος γιατί σχεδόν 2 (δύο) έτη μετά την κάκωση δεν εμφάνισε σημάδια βελτίωσης στο ηλεκτρομυογράφημα ενώ, σύμφωνα με την υπ' αριθ. πρωτ. Νευρολ. Κλινικής ...-2014 ιατρική βεβαίωση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, που επίσης προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, ο ενάγων, το έτος 2011 υπέστη σοβαρή κάκωση κατά τη διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας με μακρόχρονη νοσηλεία σε ΜΕΘ.

Εξ αυτού εμφάνισε σοβαρή βλάβη του μασχαλιαίου νεύρου ΔΕ με επιβεβαιωμένη με ηλεκτρομυογράφημα βαριά αξονική βλάβη. Παρά την εντατική φυσιοθεραπεία όλα αυτά τα χρόνια η κινητικότητα των μυών που νευρώνει το μασχαλιαίο νεύρο δεν έχει βελτιωθεί και αντίστοιχες μυϊκές ομάδες έχουν ατροφήσει. Ως εκ τούτου και με βάση το χρονικό διάστημα που πέρασε από την κάκωση δεν αναμένεται να βελτιωθεί. Ο ασθενής επιπλέον των μυϊκών ατροφιών εμφανίζει ως επακόλουθο και τρόμο στο ΔΕ άνω άκρο κατά τη διάρκεια της γραφής και κρίνεται απαραίτητο να εξετάζεται προφορικά στα μαθήματα και να του δίνεται επιπλέον χρόνος κατά τις εξετάσεις. Κατά συνέπεια των ανωτέρω διαλαμβανομένων στις ως άνω ιατρικές γνωματεύσεις, η επικαλούμενη από τον ενάγοντα αναπηρία δεν οφείλεται στο επίδικο ατύχημα αλλά σε προηγούμενο ατύχημα, που έλαβε χώρα το έτος 2011, όπου κατά τη διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας, υπέστη σοβαρή κάκωση και ειδικότερα σοβαρή βλάβη του μασχαλιαίου νεύρου ΔΕ με επιβεβαιωμένη με ηλεκτρομυογράφημα βαριά αξονική βλάβη, επί της οποίας (βλάβης) άλλωστε έχει έρεισμα και η προαναφερόμενη πιστοποίηση αναπηρίας, η οποία όμως, παρά το περιεχόμενο των ως άνω ιατρικών γνωματεύσεων, που προφανώς τέθηκαν υπ' όψη των μελών της επιτροπής και χωρίς να παρίσταται ανάγκη, αναφέρει ως αιτία της αναπηρίας το επίδικο ατύχημα της 29-1-2012, κατά το οποίο όμως, σύμφωνα με όσα αναφέρονται αναλυτικά στο ενημερωτικό σημείωμα του Νοσοκομείου Νάουσας, ο ενάγων δεν υπέστη τραυματισμό στο δεξί μασχαλιαίο νεύρο αλλά ούτε και νοσηλεύθηκε σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Με βάση τα ανωτέρω αποδειχθέντα, η ζημία που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο ενάγων από το ως άνω ατύχημα δεν συνδέεται αιτιωδώς με οποιαδήποτε αμελή συμπεριφορά των υπευθύνων λειτουργίας του χιονοδρομικού κέντρου, προστηθέντων της εναγομένης" Υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές του το Εφετείο δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφαση νομίμου βάσεως, καθόσον διέλαβε σ' αυτή την απαιτούμενη αιτιολογία που ανταποκρίνεται στο πραγματικό της ως άνω διάταξης του άρθρου 914 ΑΚ και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής μη εφαρμογή της, την οποία έτσι δεν παραβίασε εκ πλαγίου. Και τούτο διότι αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια και επάρκεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν το σαφώς διατυπούμενο αποδεικτικό πόρισμα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα ανελέγκτως δεκτά γενόμενα, ο αναιρεσείων, ενώ κατέβαινε χιονοδρομώντας την πίστα "Αριστοτέλης", προσέκρουσε σε υφιστάμενη στο πλάι της πορείας του σταθερή και υψηλή κατασκευή (χιονοπαγίδα), με συνέπεια να τραυματισθεί και να υποστεί εκδορές πώγωνος, κακώσεις δεξιού άνω άκρου, κατάγματα κάτω γνάθου, επιφυσιολίσθηση εγγύς επίφυσης βραχιονίου δεξιά, κάταγμα ωλεκράνου δεξιά και εξάρθρωση αγκώνος, εξαιτίας των οποίων νοσηλεύτηκε στο Γ.Ν. Νάουσας από 29-1-2012 έως 3-2-2012, όπου υποβλήθηκε σε οστεοσύνθεση της κεφαλής βραχιονίου και του ωλεκράνου, η πρόσκρουση δε αυτή του αναιρεσείοντος στην ως άνω χιονοπαγίδα και ο εντεύθεν τραυματισμός του οφείλονται στην αποκλειστική υπαιτιότητά του ιδίου, ο οποίος δεν εκινείτο, ως όφειλε με προσοχή, απώλεσε τον έλεγχο της πορείας του, παρεκτράπη αυτής και προσέκρουσε στο ως άνω εμφανές και σεσημασμένο εμπόδιο (χιοναπαγίδα), με συνέπεια οι ζημιές που υπέστη από το ατύχημα να μην συνδέονται αιτιωδώς με οποιαδήποτε αμελή συμπεριφορά των προστηθέντων της αναιρεσίβλητης. Επομένως, ο ως άνω αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Η περιεχόμενη στον ίδιο λόγο αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στηριχθείσα στην από 22-11-2013 γνωμάτευση της Νευρολογικής Κλινικής του Γ.Ν. Λάρισας και στην από 16-10-2014 ιατρική βεβαίωση αυτού κατέληξε με αντιφατική αιτιολογία ότι η αναπηρία του αναιρεσείοντα δεν οφείλεται στο επίδικο ατύχημα, αλλά σε προηγούμενο ατύχημα που έγινε το έτος 2011, αναφέρεται αποκλειστικά στην εκτίμηση και αξιολόγηση από το Εφετείο του περιεχομένου των ως άνω εγγράφων που δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Συνεπώς, ο ως άνω λόγος, κατά το αντίστοιχο μέρος του, είναι απαράδεκτος. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. β' ΚΠολΔ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναίρεσης μόνο αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, δηλαδή, όταν το δικαστήριο χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει διδάγματα κοινής πείρας, ήτοι τις αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων, που συνάγονται από την παρατήρηση του καθημερινού βίου, την επιστημονική έρευνα και την επαγγελματική ενασχόληση, για να βρει την έννοια κάποιου κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, όχι, όμως, και όταν χρησιμεύουν για την εξακρίβωση από το δικαστήριο της ύπαρξης πραγματικών περιστατικών ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν, γιατί, στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 385/2015, ΑΠ 1591/2014).

Πρέπει, συναφώς, να αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια συγκεκριμένα διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάστηκαν, ο κανόνας δικαίου, στην εξειδίκευση του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα και σε τι ακριβώς συνίσταται η παραβίαση (ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 704/2017, ΑΠ 951/2015, ΑΠ 222/2015). Επιπροσθέτως, πρέπει να αναφέρεται ο τρόπος, κατά τον οποίο παραβιάστηκαν τα διδάγματα αυτά, καθώς και η, κατά τον αναιρεσείοντα, ορθή έννοια του κανόνα δικαίου, ο οποίος προκύπτει απ' αυτά που το δικαστήριο, εσφαλμένα, χρησιμοποίησε (ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 602/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πέμπτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1β ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, δεχόμενο ότι οι τραυματισμοί τους οποίους ο αναιρεσείων υπέστη συνδέονται με την πρόσκρουσή του σε υψηλή κατασκευή (χιονοπαγίδα) και ότι χιονοδρομούσε στην πίστα "Αριστοτέλης" όπου είναι τοποθετημένες χιονοπαγίδες. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απαράδεκτος, διότι, η επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας δεν αφορά στην εφαρμογή κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, αλλά αφορά στην εσφαλμένη χρησιμοποίηση των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 10 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, έχει εφαρμογή στην περίπτωση που το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα, με την έννοια του αριθμού 8 του ίδιου άρθρου ως αληθινά χωρίς απόδειξη, δηλαδή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη ή δεν έχει προσαχθεί καμιά απόδειξη (ΑΠ 158/2023, ΑΠ 1299/2017, ΑΠ 104/2014). Δεν ιδρύεται, όμως, ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο της ουσίας, μετά από την εκτίμηση προσκομισθέντων και αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, καταλήξει έστω και σε εσφαλμένη περί των πραγμάτων κρίση, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, κατ' άρθρο 562 παρ.1 ΚΠολΔ (ΑΠ 158/2023, ΑΠ 45/2014). Για να είναι δε ορισμένος και αυτός ο λόγος πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ποιο πράγμα λήφθηκε υπόψη χωρίς απόδειξη και ποια η ουσιώδης επίδρασή του στο διατακτικό (ΑΠ 158/2023, ΑΠ 1020/2019, ΑΠ 449/2019, ΑΠ 1226/2017). Με τον έκτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο δέχθηκε ως αληθές χωρίς απόδειξη ότι ο αναιρεσείων τραυματίστηκε από δική του υπαιτιότητα συνεπεία πρόσκρουσης σε χιοναπαγίδα και όχι σε παλέτα που βρισκόταν άνευ λόγου στην πίστα "Παράδεισος". Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία νομότυπα με επίκληση στις προτάσεις, προσκομίσθηκαν από τους διαδίκους, τις υπ' αριθμόν ....2017 και ....2017 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Βέροιας, τις υπ' αριθ. .../2017 ένορκες βεβαιώσεις και από όσα ρητά ή έμμεσα συνομολογούνται από τους διαδίκους, σε συνδυασμό και με τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει η ένδικη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση αυτής παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Διάταξη περί δικαστικών εξόδων δεν θα περιληφθεί, ελλείψει σχετικού αιτήματος της απούσας αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.3.2021 αίτηση αναίρεσης του Κ. Π. του Γ. κατά της υπ' αριθμόν 1115/2020 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Σεπτεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αμέσως αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

<< Επιστροφή