<< Επιστροφή

Αριθμός 1535/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Κουφούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Βενιζελέα - Εισηγητή, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Κορνηλία Πανούτσου και Μιχαήλ Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Απριλίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Ι. Π., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Γ.Ν.Α. ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ - ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ Ν.Π.Δ.Δ." που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σταυρούλα Ηλιοπούλου, η οποία ανακάλεσε την από 25-04-2025 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ .και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Του αναιρεσίβλητου: Ν. Δ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καρούζο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-10-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1326/2015 μη οριστική, 573/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3084/2023 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 06-11-2023 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στο άρθρο 94 παρ. 1, 2 και 3 του Συντάγματος, όπως αυτό αναθεωρήθηκε με το Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ' Αναθεωρητικής Βουλής, ορίζονται τα εξής: "1. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια υπάγονται οι διοικητικές διαφορές, όπως νόμος ορίζει, με την επιφύλαξη των αρμοδιοτήτων του Ελεγκτικού Συνεδρίου. 2. Στα πολιτικά δικαστήρια υπάγονται οι ιδιωτικές διαφορές, καθώς και οι υποθέσεις εκουσίας δικαιοδοσίας, όπως νόμος ορίζει. 3. Σε ειδικές περιπτώσεις και προκειμένου να επιτυγχάνεται η ενιαία εφαρμογή της αυτής νομοθεσίας μπορεί να ανατεθεί με νόμο η εκδίκαση κατηγοριών ιδιωτικών διαφορών στα διοικητικά δικαστήρια ή διοικητικών διαφορών ουσίας στα πολιτικά δικαστήρια". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι το Σύνταγμα επιβάλλει την υπαγωγή των ιδιωτικών διαφορών στα πολιτικά δικαστήρια και των διοικητικών διαφορών στα διοικητικά δικαστήρια, αποκλείει δε από τον κοινό νομοθέτη την εξουσία να χαρακτηρίζει ως διοικητικές διαφορές, όσες από τη φύση τους είναι ιδιωτικές, επιτρέπει όμως σ` αυτόν, σε εξαιρετικές και μόνο περιπτώσεις, προς εξασφάλιση της ενιαίας εφαρμογής της ιδίας νομοθεσίας, την ανάθεση της εκδικάσεως ορισμένων κατηγοριών ιδιωτικών διαφορών στα διοικητικά δικαστήρια ή και αντιστρόφως (ΑΕΔ 18/2009, ΑΠ 1147/2025, ΑΠ 268/2023).

Περαιτέρω, με το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 1406/1983, που εκδόθηκε σε εκτέλεση της ιδίας διατάξεως του άρθρου 94 παρ. 1 του Συντάγματος, όπως αυτή ίσχυε πριν την ανωτέρω συνταγματική αναθεώρηση του έτους 2001 και επέβαλε την εντός πενταετούς προθεσμίας, δυναμένης να παραταθεί με νόμο, υποβολή της εκδικάσεως στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια εκείνων εκ των διοικητικών διαφορών ουσίας, που δεν είχαν ακόμα υπαχθεί στα δικαστήρια αυτά, υπήχθησαν στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας, μεταξύ δε των ενδεικτικά προβλεπομένων στην παρ. 2 του ίδιου άρθρου 1 περιπτώσεων περιελήφθησαν στην περ. η' και οι διαφορές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας, που αφορά την ευθύνη του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου προς αποζημίωση σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα(ΑΠ 1147/2025).

Ειδικότερα, στα άρθρα 104, 105 εδ. α' και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα ορίζεται ότι "Για πράξεις και παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου, που ανάγονται σε έννομες σχέσεις του ιδιωτικού δικαίου ή σχετικές με την ιδιωτική του περιουσία, το δημόσιο ευθύνεται κατά τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα για τα νομικά πρόσωπα"(άρθρο 104), "Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας, που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης, που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος..."(άρθρο 105) και "Οι διατάξεις των δύο προηγούμενων άρθρων εφαρμόζονται και για την ευθύνη των δήμων, των κοινοτήτων ή των άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου από πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που βρίσκονται στην υπηρεσία τους"(άρθρο 106). Από τις διατάξεις αυτές, συνδυαζόμενες με τη διάταξη του άρθρου 71 του ΑΚ, προκύπτει ότι μπορεί να δημιουργηθεί ευθύνη του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και των άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) προς αποζημίωση κατά το άρθρα 105 και 106 του ΕισΝΑΚ και από υλική πράξη οργάνου τους, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους(ΑΕΔ 5/1995, ΟλΑΠ3/1994, ΑΠ 1152/2024), συνεπώς δε να δημιουργηθεί εντεύθεν διοικητική διαφορά, υπαγόμενη στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, όταν η πράξη αυτή ενέχει άσκηση δημόσιας εξουσίας, είτε γιατί εντάσσεται σε έννομη σχέση δημοσίου δικαίου, μεταξύ κράτους και πολίτη, την οποία πραγματώνει ή επ` ευκαιρία της οποίας τελείται, είτε γιατί συνιστά καθεαυτή δραστηριότητα, η οποία αναπτύσσεται υπό καθεστώς νομοθετικής υπεροχής έναντι των πολιτών, το οποίο αρμόζει αποκλειστικά στο κράτος ή στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, ως φορείς δημόσιας εξουσίας. Αντίθετα δε, αν η υλική πράξη δεν συνδέεται αιτιωδώς με έννομη σχέση του δημοσίου δικαίου, μεταξύ κράτους και πολίτη, ούτε καλύπτεται καθεαυτή από εξαιρετική νομοθετική ρύθμιση, δημιουργική σχέσεως υπεροχής έναντι των πολιτών, αλλά με τη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας των ανωτέρω νομικών προσώπων, τότε η πηγάζουσα από αυτή ευθύνη προς αποζημίωση θεμελιώνεται αναγκαίως στις διατάξεις του ιδιωτικού δικαίου και, συνεπώς, η διαφορά που ανακύπτει είναι ιδιωτική (ΟλΑΠ 3/1994, ΑΠ 1152/2024, ΑΠ 1271/2019, ΑΠ 1175/2014, ΑΠ 599/2013, ΣτΕ 1033/2019, ΣτΕ 1159/2018). Στο πλαίσιο αυτό ευθύνη του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και κατ` επέκταση δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων υπάρχει όχι μόνον όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την εν γένει νομοθεσία, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης (ΑΠ 1152/2024, ΑΠ 1271/2019, ΣτΕ 1033/2019, ΣτΕ 1159/2018).

Περαιτέρω, η υπέρβαση από τα πολιτικά δικαστήρια της δικαιοδοσίας τους, ιδρύει το λόγο αναιρέσεως από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.4 ΚΠολΔ, κατά την έννοια της οποίας υφίσταται υπέρβαση δικαιοδοσίας και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν τα πολιτικά δικαστήρια επιλαμβάνονται υποθέσεως, η οποία, κατά το νόμο, ανήκει στη δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου, ποινικού ή διοικητικού ή στη δικαιοδοσία διοικητικής αρχής (ΟλΑΠ 1/2018, ΟλΑΠ 5/1995, ΑΠ 1147/2025, ΑΠ 1152/2024, ΑΠ 1319/2022), ενώ, όταν το δικαστήριο, αν και έχει δικαιοδοσία για την έρευνα της υπόθεσης, απορρίπτει εσφαλμένα την αίτηση δικαστικής προστασίας για έλλειψη δικαιοδοσίας (αρνητική υπέρβαση δικαιοδοσίας), υποπίπτει στην πλημμέλεια τής παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου του αριθ. 14 του αρθρ. 559 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 2/1999, ΑΠ 1147/2025, ΑΠ 1152/2024, ΑΠ 1319/2022).

Στην περίπτωση υπέρβασης της δικαιοδοσίας του πολιτικού δικαστηρίου δεν ιδρύονται οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης, που στηρίζονται αντιστοίχως στην επίκληση της πλημμέλειας της ευθείας και της εκ πλαγίου παραβίασης κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, διότι οι περί δικαιοδοσίας διατάξεις είναι όχι του ουσιαστικού αλλά του δικονομικού δικαίου, τούτο δε δεν αλλάζει εκ του ότι το δικαστήριο, την περί δικαιοδοσίας κρίση του, έχει τυχόν στηρίξει σε παρεμπίπτουσα κρίση σχετική με ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που φέρεται στο αναιρετήριο, ότι επίσης παραβιάστηκε (ΟλΑΠ 11/2000, ΑΠ 1147/2025, ΑΠ 1152/2024, ΑΠ 1319/2022, ΑΠ 1313/2021). Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, για το παραδεκτό του λόγου αναιρέσεως, πρέπει ο ισχυρισμός επί του οποίου στηρίζεται, έστω και αν ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο της ουσίας, να έχει προταθεί νομίμως ενώπιον αυτού και να γίνεται επίκληση στο αναιρετήριο της προτάσεως αυτής, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη, όπως είναι και ο ισχυρισμός της έλλειψης δικαιοδοσίας του δικάσαντος δικαστηρίου (ΟλΑΠ 20/2008, ΑΠ 1319/2022). Και στις περιπτώσεις όμως αυτές, για να είναι παραδεκτός ο σχετικός ισχυρισμός, ο οποίος προτείνεται για πρώτη φορά ενώπιον τού Αρείου Πάγου, όταν αφορά τη δημόσια τάξη ή όταν το σφάλμα προκύπτει από την ίδια την απόφαση, πρέπει τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (Ολ ΑΠ 15/2000, ΑΠ 319/2018, ΑΠ 966/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων: Ο αναιρεσίβλητος άσκησε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών την από 30-10-2009 αγωγή του, στρεφόμενη κατά 1) του Ε. Λ. , 2) της εταιρίας J. C. B. και ήδη "MYSERVICES SECURITY AND FACILITY ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ", 3) της Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "LIDE - ΛΙΝΤΕ ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ"(ήδη μη διαδίκων) και 4) του αναιρεσείοντος Ν.Π.Δ.Δ., στην οποία εκθέτει τα ακόλουθα: Ότι στις 10-11-2008, ενώ εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού στην τρίτη εναγομένη εταιρεία με την επωνυμία LIDE - ΛΙΝΤΕ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε., μεταφέροντας ιατρικό οξυγόνο στο τέταρτο εναγόμενο (ήδη αναιρεσείον) Νοσοκομείο με την επωνυμία "ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ Γ.Ν.Α. - ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ", αφού ολοκλήρωσε την μεταφόρτωση του οξυγόνου στις εγκαταστάσεις του Νοσοκομείου, στη συνέχεια επιχείρησε να εξέλθει από τον χώρο του Νοσοκομείου για να συνεχίσει τη εργασία του. Ότι αυτό δεν κατέστη δυνατό, επειδή ένα αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο στο δρόμο και του εμπόδιζε τη δίοδο, ώστε να φτάσει στην έξοδο του Νοσοκομείου. Ότι απευθύνθηκε στον πρώτο εναγόμενο Ε. Λ., που ήταν υπάλληλος της δεύτερης εναγομένης εταιρείας με την επωνυμία J. C. B., η οποία έχοντας αναλάβει τη φύλαξη του Νοσοκομείου, με σύμβαση που είχε συνάψει με το αναιρεσίβλητο, τον είχε προστήσει να ασκεί τα καθήκοντα του φύλακα (security) στο Νοσοκομείο και ζήτησε τη συνδρομή του, ώστε να ευρεθεί ο ιδιοκτήτης του σταθμευμένου αυτοκινήτου και να το απομακρύνει, για να μπορέσει να διέλθει το φορτηγό αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο ίδιος. Ότι ο Ε. Λ. δεν του παρέσχε την αιτηθείσα συνδρομή, αλλά του ζήτησε να κάνει όπισθεν για 800 μέτρα και να εξέλθει με τον τρόπο αυτό από το Νοσοκομείο. Ότι ο ενάγων διαφώνησε με την πρόταση αυτή και τότε ο Ε. Λ. απρόκλητα τον εξύβρισε και επιτέθηκε εναντίον του, χτυπώντας τον με γροθιές στο κεφάλι και στη συνέχεια, όταν έπεσε κάτω, και με κλωτσιές με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις του. Ότι από τα χτυπήματα αυτά υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ρήξη τυμπάνου καθώς και βλάβη του κοχλία του αριστερού αυτιού και ως συνέπεια αυτών βαρηκοΐα αγωγιμότητας δεξιά και βαρηκοΐα μικτού τύπου αριστερού αυτιού συνεχώς επιδεινούμενη, ενώ κατά την άσκηση της αγωγής παρουσιάζει αδυναμία φυσικής ακοής 100 % στο αριστερό αυτί και 90% στο δεξί αυτί. Ότι εξ αιτίας του ως άνω γεγονότος είναι πλέον - από το έτος 2008 που συνέβη το περιστατικό - εντελώς ανίκανος προς εργασία, ενώ η ανικανότητα του αυτή του έχει προξενήσει και περαιτέρω σοβαρά προβλήματα, τα οποία θα τον ακολουθούν εφ' όρου ζωής. Τέλος, για την ανωτέρω αιτία, ζητεί μετά από παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων να του καταβάλουν, νομιμοτόκως, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος, το συνολικό ποσό των 351.850 €, ως αποζημίωση για την θετική του ζημία, αποζημίωση του άρθρου 931 Α.Κ., και εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, καθώς και το συνολικό ποσό των 520.625 € ως αποζημίωση για την απώλεια μελλοντικών εσόδων από την εργασία του. Επί της αγωγής αυτής, εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 1326/2015 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο αφού κήρυξε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την αγωγή, κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της εναγομένης εταιρείας με την επωνυμία "LIDE-ΛΙΝΤΕ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε.", στο αρμόδιο καθ' ύλην και κατά τόπον Δικαστήριο, προκειμένου να δικαστεί κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, έκρινε κατά τα λοιπά την αγωγή παραδεκτή και νόμιμη ως προς τους λοιπούς εναγομένους και αφενός μεν ανέβαλε ως προς αυτούς την έκδοση οριστικής απόφασης, προκειμένου να προσκομισθεί βεβαίωση του Ι.Κ.Α. περί της έκτασης των παροχών, που ο ενάγων έλαβε ή δικαιούται να λάβει εξαιτίας του τραυματισμού του, αφετέρου δε διέταξε την επανάληψη της συζήτησης, προκειμένου να διενεργηθεί ιατρική και ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη, για τα αναφερόμενα στην απόφαση ζητήματα. Μετά την σύνταξη και υποβολή στο Δικαστήριο των διαταχθεισών πραγματογνωμοσυνών, η υπόθεση επανεισήχθη προς συζήτηση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την 753/2020 απόφαση του, με την οποία, αφού δέχθηκε ότι το Νοσοκομείο είχε προστήσει την εταιρεία J. C. B. στην φύλαξη των χώρων του και η εταιρεία αυτή είχε ακολούθως προστήσει τον υπάλληλό της Ε. Λ. στην φυλαξη αυτή, με αποτέλεσμα αυτός να είναι και υποπροστηθείς του Νοσοκομείου, έκανε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται να καταβάλουν στον ενάγοντα, εις ολόκληρον ο καθένας, το συνολικό ποσό των εκατόν ένδεκα χιλιάδων οκτακόσιων πενήντα ευρώ (111.850 €) ως αποζημίωση για την θετική του ζημία, αποζημίωση του άρθρου 931 Α.Κ., και εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής, τον οποίον για το αναιρεσείον τον προσδιόρισε σε ποσοστό 6 % ετησίως, λόγω του ότι πρόκειται για ΝΠΔΔ το οποίο απολαμβάνει των δικονομικών προνομίων του Ελληνικού Δημοσίου. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν εφέσεις η ανώνυμη εταιρεία "MYSERVICES SECURITY AND FACILITY ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ", ως καθολική διάδοχος της εταιρείας J. C. B. και το αναιρεσείον Νοσοκομείο, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν και εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση της ανώνυμης εταιρείας, ενώ η έφεση του Νοσοκομείου έγινε δεκτή μόνο ως προς το ύψος του επιτοκίου, το οποίο για το χρονικό διάστημα από1-5-2019 και εφεξής ορίσθηκε ότι πρέπει να υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 45 του Ν. 4607/2019 και κατά τα λοιπά απορρίφθηκε η έφεση και επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση. Με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης, το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ. 4 πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο υπερέβη την δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, δεχόμενο εν μέρει την αγωγή αντί να την απορρίψει ως απαράδεκτη, γιατί αυτή, ως προς το αναιρεσείον, υπάγεται στην δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων, επειδή ο Ε. Λ., ενεργώντας ως υποπροστηθείς του αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ, ήτοι ως όργανο αυτού, φέρεται ότι τέλεσε αδικοπραξία σε βάρος του Ν. Δ., κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ως φύλακα του Νοσοκομείου, ήτοι κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας, αφού εργαζόταν στην δεύτερη εναγόμενη εταιρεία, η οποία είχε αναλάβει την φύλαξη του Νοσοκομείου, μετά από σύμβαση, που είχε συνάψει με αυτό, δια της οποίας σύμβασης αυτή είχε αναλάβει την προβλεπόμενη στον τότε ισχύοντα κανονισμό του Νοσοκομείου υπηρεσία ασφάλειας και φύλαξης των χώρων του, ισχυριζόμενο περαιτέρω το αναιρεσείον ότι παραδεκτά προβάλλει για πρώτη φορά την έλλειψη δικαιοδοσίας ενώπιον του Αρείου Πάγου, γιατί η αιτίαση αυτή αφορά την δημόσια τάξη και τα πραγματικά γεγονότα, στα οποία στηρίζεται, είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας με την ίδια την αγωγή του αναιρεσιβλήτου. Ο λόγος αυτός, περιλαμβάνοντας αιτίαση προβαλλόμενη για πρώτη φορά στον Άρειο Πάγο είναι μεν παραδεκτός, γιατί η αιτίαση αυτή αφορά την δημόσια τάξη και τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, όμως περαιτέρω είναι αβάσιμος, γιατί, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, τα οποία έγιναν δεκτά και με την προσβαλλόμενη απόφαση, η επίδικη υλική πράξη του Ε. Λ., δηλαδή η σωματική βλάβη του ενάγοντα, η οποία του προκάλεσε μόνιμη βλάβη της υγείας του, δεν τελέστηκε από όργανο του αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας ή επ` ευκαιρία αυτής, αλλά αντίθετα τελέστηκε από υποπροστηθέντα του αναιρεσείοντος, αφού ο Ε. Λ. ήταν προστηθείς υπάλληλος της προστηθείσας από το αναιρεσείον εταιρείας φύλαξης δυνάμει σχετικής σύμβασης με αυτήν, η οποία σύμβαση δεν αναπτύσσεται υπό καθεστώς νομοθετικής υπεροχής έναντι των πολιτών, αφού δεν περιλαμβάνει σχετικές ρήτρες και συνεπώς η πηγάζουσα από την πράξη αυτή του Ε. Λ. ευθύνη προς αποζημίωση του αναιρεσείοντος θεμελιώνεται αναγκαίως στις διατάξεις του ιδιωτικού δικαίου και η διαφορά που ανακύπτει είναι ιδιωτική υπαγόμενη στην δικαιοδοσία των πολιτικών και όχι των διοικητικών δικαστηρίων. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Σημειώνεται ότι το αναιρεσείον Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με τα προνόμια του Δημοσίου, δεν υποχρεούται, κατ`άρθρο 28 παρ. 4 Ν.2579/1998, σε κατάθεση του προβλεπόμενου από το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ παραβόλου, για την άσκηση αναίρεσης, γι`αυτό και δεν διαλαμβάνεται σχετική διάταξη στο διατακτικό της παρούσας απόφασης(ΑΠ 334/2005, ΑΠ 34/2025). Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματός του, πρέπει να επιβληθούν στο αναιρεσείον λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

- Απορρίπτει την από 6-11-2023 αίτηση του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Γ.Ν.Α. Σισμανόγλειο-Αμαλία Φλέμινγκ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 3084/2023 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Και

- Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρήσασας ο αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Σεπτεμβρίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή