<< Επιστροφή

Αριθμός 1813/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασημίνα Υφαντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Ευτύχιο Νικόπουλο - Εισηγητή, Βαρβάρα Πάπαρη και Φωτεινή Μηλιώνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 27 Μαΐου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Α.Ε.Τ.Ε. ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στον Λιμένα Χερσονήσου Κρήτης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αγγελική Γεροχρήστου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις με τις οποίες αιτήθηκε και την επαναφορά των πραγμάτων στην προτεραία κατάσταση.

Του αναιρεσιβλήτου: Συνεταιρισμού με την επωνυμία "ΑΘΗΝΑ - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Κοκολινάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/10/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 429/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 155/2020 του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20/7/2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, η οποία φέρεται προς συζήτηση με την από 24-1-2023 κλήση του αναιρεσίβλητου, προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 155/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης, το οποίο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας και επικύρωσε την υπ' αριθ. 429/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 21.10.2011 αγωγή του αναιρεσίβλητου κατά της αναιρεσείουσας. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1, 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338-340 και 346 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, κατά το σχηματισμό της κρίσης του για τους ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, οφείλει να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά, υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, χωρίς όμως να ελέγχεται η κρίση του ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξιολόγηση των αποδείξεων γενικά (ΟλΑΠ 23/2008, ΑΠ 1877/2024). Ειδικότερα, ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα, που παραδεκτά επικαλέστηκε ο αναιρεσείων και νόμιμα προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 1208/2019, ΑΠ 779/2019) προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών κατά την ανωτέρω έννοια, δηλαδή, νόμιμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 1877/2024), εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο). Για την ίδρυση του ως άνω λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του (ΑΠ1877/2024). Καμιά, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ` είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 779/2019). Δεν απαιτείται, εξάλλου, να γίνεται παράθεση ως προς το ποια αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν για άμεση ή έμμεση απόδειξη ή καθορισμός της βαρύτητας, που αποδόθηκε στο καθένα από αυτά ή της σχέσης και της επιρροής ενός εκάστου αποδεικτικού μέσου στα προς απόδειξη θέματα, ενώ από την αναφορά ορισμένων εξ αυτών, λόγω της ιδιαίτερης σημασίας τους, δεν συνάγεται αναγκαίως ότι τα υπόλοιπα δεν εκτιμήθηκαν. Απαιτείται, όμως, να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης ότι όλα τα νομίμως προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας και συνεκτιμήθηκαν για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού πορίσματος (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 500/2019). Για την πληρότητα δε του ίδιου λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο εκείνο προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 793/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκε και προσκόμισε προς απόκρουση της ένδικης αγωγής περί παράνομης αναμετάδοσης οπτικοακουστικών έργων και ειδικότερα: α) την από ....2014 έγγραφη τεχνική έκθεση του μηχανολόγου μηχανικού Ε. Π., και β) το αντίγραφο της υπ' αριθμ. 35/2017 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, η οποία εκδόθηκε επί αγωγής άλλων οργανισμών συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων για χρήση ετών 2007 - 2011. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την βεβαίωση που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το πλήρες και χωρίς αντιφάσεις και κενά περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία, αλλά καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, τα οποία συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, χωρίς να επιβάλλεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση καθενός από αυτά.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 του Ν. 2121/1993, οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου αποκτούν πάνω σ' αυτό πνευματική ιδιοκτησία, η οποία περιλαμβάνει, ως αποκλειστικό και απόλυτο δικαίωμα, το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα του προσωπικού τους δεσμού προς αυτό (ηθικό δικαίωμα), ενώ κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του ιδίου νόμου "ως έργο νοείται κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου ή τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή, ιδίως τα γραπτά ή προφορικά κείμενα, οι μουσικές συνθέσεις με κείμενα ή χωρίς ... τα οπτικοακουστικά έργα ...". Με τη διάταξη δε του άρθρου 3 παρ.1, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με την παρ.1 του άρθρου 81 του Ν. 3057/2002, με το οποίο μεταφέρθηκε αυτούσια στο εσωτερικό δίκαιο η Οδηγία 2001/29 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Μαΐου 2001, ορίζεται ότι "το περιουσιακό δικαίωμα δίνει στους δημιουργούς ιδίως την εξουσία (δικαίωμα) να επιτρέπουν ή απαγορεύουν: α) την εγγραφή και την άμεση ή έμμεση, προσωρινή ή μόνιμη αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή εν όλω ή εν μέρει, β) ..., γ ) ..., δ) ..., ε) ..., στ) τη δημόσια εκτέλεση του έργου τους, ζ) τη μετάδοση ή αναμετάδοση των έργων τους στο κοινό με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση, με ηλεκτρομαγνητικά κύματα ή με καλώδια ή με άλλους αγωγούς ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, παραλλήλως προς την επιφάνεια της γης ή μέσω δορυφόρων, η) την παρουσίαση στο κοινό των έργων τους ενσυρμάτως ή ασυρμάτως ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, καθώς και να καθιστούν προσιτά τα έργα τους στο κοινό κατά τρόπο ώστε οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση σε αυτά, όπου και όταν επιλέγει ο ίδιος. Τα δικαιώματα αυτά δεν αναλώνονται με οποιαδήποτε πράξη παρουσίασης στο κοινό με την έννοια της παρούσας ρύθμισης, θ) ...". Στην παρ. 2 του ιδίου άρθρου ορίζεται, ότι "δημόσια θεωρείται κάθε χρήση ή εκτέλεση ή παρουσίαση του έργου, που κάνει το έργο προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, ανεξαρτήτως από το αν τα πρόσωπα αυτού του ευρύτερου κύκλου βρίσκονται στον ίδιο ή σε διαφορετικούς χώρους". Το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), απαντώντας σε σχετικά προδικαστικά ερωτήματα που του υπέβαλαν για όμοιες με την ένδικη υποθέσεις το Ισπανικό δικαστήριο Audiena Provincial de Barcelona και το δικαστήριο του Αρείου Πάγου της Ελλάδος με την υπ' αριθ. 161/2009 απόφασή του, αναφορικά με την έννοια όρων της Οδηγίας 2001/29/Ε.Κ., ερμήνευσε αυθεντικά την ανωτέρω Οδηγία και δέχθηκε, με τις από 7-12-2006 (C 306/2005) και 18-3-2010 (C 136/2009), αντίστοιχα, αποφάσεις του τα εξής: 1) Μολονότι η παροχή απλώς των υλικών εγκαταστάσεων δεν συνιστά από μόνη της παρουσίαση υπό την έννοια της οδηγίας 2001/99 ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Μαΐου 2001 "για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας", η διανομή του σήματος από ξενοδοχειακό συγκρότημα μέσω συσκευών τηλεοράσεως σε πελάτες που διαμένουν στα δωμάτια του συγκροτήματος αυτού, ασχέτως τεχνικής μεταδόσεως του χρησιμοποιουμένου σήματος, δηλαδή μόνη η σύνδεση από τον ξενοδόχο των συσκευών τηλεόρασης με την κεντρική κεραία του ξενοδοχείου συνιστά πράξη παρουσιάσεως στο κοινό υπό την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 1 της οδηγίας αυτής, 2) Ο ιδιωτικός χαρακτήρας των δωματίων ξενοδοχειακού συγκροτήματος δεν κωλύει το να αποτελεί η πράξη παρουσιάσεως του έργου που πραγματοποιείται εκεί μέσω συσκευών τηλεοράσεως πράξη παρουσιάσεως στο κοινό υπό την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 2001/29, η έννοια δε της "παρουσιάσεως στο κοινό" πρέπει να ερμηνεύεται σε όλη την Κοινότητα αυτοτελώς και ενιαίως, 3) Η παρουσίαση ενός έργου από τους τηλεοπτικούς δέκτες, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι σε δωμάτια ξενοδοχείου συνιστά παρουσίαση, η οποία πραγματοποιείται από οργανισμό διαφορετικό από αυτόν από τον οποίο προέρχεται και απευθύνεται προς ένα κοινό, διαφορετικό από το κοινό της πρωτότυπης παρουσίασης του έργου, δηλαδή προς ένα νέο κοινό. Προς τούτο το ΔΕΚ έλαβε υπόψη του τον Οδηγό της Σύμβασης της Βέρνης (Ν. 100/1975) και δέχτηκε, ότι ο δημιουργός, επιτρέποντας τη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση του έργου του, λαμβάνει υπόψη του μόνο τους άμεσους χρήστες, δηλαδή του κατόχους συσκευών λήψεως, οι οποίοι μεμονωμένα ή στο πλαίσιο του ιδιωτικού ή οικογενειακού τους περιβάλλοντος, λαμβάνουν τις εκπομπές. Αφότου, όμως, η λήψη γίνεται για να μεταδοθεί σε ακροατήριο μεγαλύτερης κλίμακας και ενίοτε με κερδοσκοπικό σκοπό, ένα νέο τμήμα του κοινού αποκτά πρόσβαση στην ακρόαση ή τη θέαση του έργου. Η δε παρουσίαση της εκπομπής μέσω μεγαφώνου ή ανάλογου μέσου δεν αποτελεί απλή λήψη μόνης της εκπομπής, αλλά ανεξάρτητη πράξη, με την οποία το εκπεμπόμενο έργο παρουσιάζεται σε νέο κοινό, με συνέπεια η δημόσια αυτή λήψη να ενεργοποιεί το αποκλειστικό δικαίωμα του δημιουργού να παράσχει τη σχετική άδεια και 4) Η πελατεία του ξενοδοχειακού συγκροτήματος, η οποία εναλλάσσεται ταχέως, αποτελεί νέο κοινό και η διανομή του εκπεμπόμενου έργου στην πελατεία αυτή μέσω συσκευών τηλεοράσεως δεν αποτελεί απλώς τεχνικό μέσο για την εξασφάλιση ή τη βελτίωση της λήψεως του πρωτοτύπου της εκπομπής εντός της ζώνης καλύψεώς της, αλλά αντιθέτως πραγματοποιείται στο πλαίσιο της τεχνικής διαμεσολάβησης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος, το οποίο, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών της συμπεριφοράς του, παρεμβάλλεται για να δώσει πρόσβαση προς το προστατευόμενο έργο στους πελάτες του, οι οποίοι, ελλείψει της παρεμβάσεως αυτής, ευρισκόμενοι εντός του ξενοδοχειακού συγκροτήματος, δεν θα μπορούσαν, κατ' αρχήν να έχουν από μόνοι τους πρόσβαση στο μεταδιδόμενο έργο (ΑΠ 651/2013, ΑΠ 649/2013).

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύθηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόσθηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν ή εφαρμόσθηκε εσφαλμένα (ΟλΑΠ 4/2005, 7/2006, 2/2013).

Συνεπώς, κατά τις παραπάνω διακρίσεις, η παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που οδηγεί σε εσφαλμένο νομικό συλλογισμό και κατ' επέκταση σε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου, εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου είτε ως εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περιπτώσεως, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού της αποφάσεως. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στον νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παράβαση (ΑΠ 297/2023, ΑΠ 1163/2020, ΑΠ 931/2019, ΑΠ 191/2018).

Τέλος, κατά την έννοια του λόγου αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υπάρχει συνεπώς εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (Ολ ΑΠ 1/1999, ΑΠ 2267/2013).

Δηλαδή, ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται μόνον όταν η πλημμέλεια αφορά παράβαση κανόνων ουσιαστικής φύσεως και όχι δικονομικών διατάξεων, που ρυθμίζουν τη διαδικασία. Ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει, όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε στην ένδικη περίπτωση είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 15/2006). Δηλαδή, δεν υπάρχει ανεπάρκεια αιτιολογίας, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτική, αλλά πλήρη αιτιολογία, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Για να είναι δε ορισμένος και άρα παραδεκτός ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο α) ότι η απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, στην περίπτωση δε της ανεπάρκειας ή αντιφάσεως των αιτιολογιών, ποίες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει, ενώ στην περίπτωση των αντιφατικών αιτιολογιών, που εντοπίζεται η αντίφαση, β) ο πραγματικός ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, καθώς και η σύνδεσή του με το διατακτικό, γ) η νόμιμη βάση, ήτοι η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, που παραβιάστηκε και μάλιστα ενάριθμα και δ) οι παραδοχές του δικαστηρίου, με πληρότητα και όχι αποσπασματικά, υπό τις οποίες συντελέστηκε η παραβίαση (ΑΠ 158/2023).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 1, 2 του ν. 2121/1993, δεχόμενο εσφαλμένα και με ανεπαρκείς αιτιολογίες ότι προέβη παράνομα σε δημόσια εκτέλεση οπτικοακουστικών έργων από τις τηλεοράσεις των δωματίων των ξενοδοχείων της, οι οποίες λαμβάνοντας σήμα ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών, αναμετέδιδαν τα προγράμματα που εμπεριείχαν και τα προστατευόμενα από τον αναιρεσίβλητο έργα. Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Ο ενάγων αστικός μη κερδοσκοπικός συνεταιρισμός είναι νομίμως συνεστημένος οργανισμός συλλογικής διαχείρισης κατά την έννοια του άρθρου 54 του Ν.2121/1993, με αποκλειστικό σκοπό, όπως ορίζεται στο άρθρο 2 του καταστατικού του, τη διαχείριση και προστασία των περιουσιακών πνευματικών δικαιωμάτων επί των έργων των μελών του, δηλαδή των θεατρικών συγγραφέων, των σκηνοθετών οπτικοακουστικών έργων, των σεναριογράφων, των μεταφραστών και των διασκευαστών θεατρικών έργων, των σκηνοθετών θεάτρου και ραδιοφώνου και των δημιουργών πρωτοτύπων μουσικών συνθέσεων και στίχων για το θέατρο. Έχει συσταθεί με την υπ' αριθμ. 6/28.2.1994 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών και η λειτουργία του εγκρίθηκε, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 54 του Ν. 2121/1993, με την υπ' αριθμ. ΥΠΠΟ/ ΓΡΑΜΜΑΤ/Α/ Φ15/26127/30.4.1994 απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού, την οποία αντικατέστησε η υπ' αριθμ. 11081/05.12.1997 απόφαση του ίδιου ως άνω υπουργού, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 1164/30.12.1997) και τέθηκε σε ισχύ την 30.12.1997. Εντός των πλαισίων της πραγματοποίησης του ως άνω σκοπού του ενάγοντος η πλειονότητα των δημιουργών των ανωτέρω κατηγοριών, μεταξύ των οποίων και οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες κινηματογραφικών ταινιών, όπως και οι κληρονόμοι αυτών, οι οποίοι είναι μέλη του, μεταβίβασαν στον ενάγοντα με έγγραφες συμβάσεις τριετούς διάρκειας οι οποίες ανανεώνονται κατά τη λήξη τους για όσο χρονικό διάστημα, εφόσον δεν καταγγέλλονται από τους δικαιούχους έξι μήνες πριν από τη λήξη της τριετίας, τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας επί όλων ανεξαιρέτως των έργων, τα οποία έχουν δημιουργήσει ή θα δημιουργήσουν στο μέλλον ή των έργων, τα οποία έχουν κληρονομήσει, μεταξύ δε αυτών και το δικαίωμα της δημόσιας εκτέλεσης των έργων τους με οποιανδήποτε μορφή και σε οποιονδήποτε χώρο, όπως το δικαίωμα αυτό προβλέπεται από το άρθρο 3 παρ. 1 του Ν 2121/1993 (όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 81 παρ. 1 του Ν. 3057/2002 και ισχύει σήμερα). Στη βάση των ως άνω συμβάσεων και κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 55 παρ. 1 του Ν. 2121/1993, ο ενάγων δικαιούται επιπλέον να καταρτίσει συμφωνίες με τους χρήστες περί των όρων εκμετάλλευσης των έργων, των οποίων δημιουργοί ή δικαιοδόχοι είναι τα ως άνω μέλη του, όπως και περί της οφειλόμενης αμοιβής (στοιχείο σ') και να προβαίνει σε κάθε διοικητική ή δικαστική εξώδικη ενέργεια με την νόμιμη προστασία των δικαιωμάτων των τελευταίων (στοιχείο ε'). Επιπλέον, ο ενάγων ως εκ της ιδιότητάς του ως οργανισμού συλλογικής διαχείρισης έχει την αρμοδιότητα διαχείρισης ή προστασίας όλων των έργων ή όλων των πνευματικών δημιουργών, με τα οποία δηλώνουν εγγράφως ότι έχουν μεταβιβασθεί σ' αυτόν οι σχετικές εξουσίες ή ότι καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα, δύναται δε να ενεργεί πάντοτε, δικαστικώς ή εξωδίκως στο δικό του όνομα, είτε η αρμοδιότητά του στηρίζεται στη μεταβίβαση της εξουσίας, είτε στηρίζεται στην πληρεξουσιότητα και πάντως νομιμοποιείται στην άσκηση όλων των δικαιωμάτων των δημιουργών, τα οποία έχουν μεταβιβασθεί ή τα οποία καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα. Εξάλλου, η άσκηση των πνευματικών δικαιωμάτων, τα οποία έχουν μεταβιβασθεί κατά τα ανωτέρω στον ενάγοντα υλοποιείται με την εκ μέρους του χορήγηση ή μη αποκλειστικών αδειών για τη δημόσια εκτέλεση των έργων των δημιουργών ή δικαιοδόχων - μελών του, δηλαδή "για κάθε χρήση ή εκτέλεση ή παρουσίαση του έργου, που το κάνει προσιτό σε ένα κύκλο προσώπων, ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, ανεξάρτητα από το εάν τα πρόσωπα βρίσκονται στον ίδιο ή σε διαφορετικούς χώρους. Στη δημόσια αυτή εκτέλεση περιλαμβάνεται και η μετάδοση των οπτικοακουστικών έργων των μελών του ενάγοντος σε δωμάτια ξενοδοχείου από συσκευές τηλεόρασης, οι οποίες είναι τοποθετημένες στους χώρους αυτούς από την ξενοδοχειακή επιχείρηση, η εκ μέρους της οποίας διάθεση των τηλεοπτικών συσκευών στους κοινόχρηστους χώρους και τα δωμάτια του ξενοδοχείου δημιουργεί τις προϋποθέσεις της δημόσιας εκτέλεσης και καθιστά τις εν λόγω μεταδόσεις προσιτές στο νέο κοινό, υπό την προπαρατεθείσα έννοια.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, η εναγόμενη ανώνυμη εταιρία εκμεταλλεύεται τα ξενοδοχεία με τους διακριτικούς τίτλους "IMPERIAL BELVEDERE" και "ROYAL BELVEDERE", τα οποία βρίσκονται στον Λιμένα Χερσονήσου Ηρακλείου. Τα ξενοδοχεία αυτά ανήκουν στην πρώτη κατηγορία (4 αστέρων) και διαθέτουν 341 δωμάτια το πρώτο και 330 δωμάτια το δεύτερο και συνολικά 671 δωμάτια, στα οποία η εναγομένη έχει τοποθετήσει συσκευές τηλεόρασης, μέσω των οποίων εκτελούνται οπτικοακουστικά έργα, πολλά από τα οποία ανήκουν στα μέλη του ενάγοντος. Οι εν λόγω συσκευές είναι συνδεδεμένες με ενιαία καλωδίωση με την κεντρική και δορυφορική κεραία λήψης του αναμεταδιδομένου τηλεοπτικού σήματος, ενώ η διοχέτευση του λαμβανομένου μέσω της κεντρικής και δορυφορικής κεραίας ραδιοτηλεοπτικού προγράμματος προς τις τηλεοπτικές συσκευές, που είναι εγκατεστημένες στα ανωτέρω δωμάτια, γίνεται με ειδικούς ενισχυτές που ελέγχονται από την εναγομένη, η οποία επιπλέον έχει προεπιλέξει τα προγράμματα, με αποτέλεσμα ο πελάτης να μην μπορεί να επιλέξει άλλο επίγειο ή δορυφορικό πρόγραμμα. Τα ως άνω ξενοδοχεία λειτούργησαν συνεχώς και αδιαλείπτως τα έτη 2008, 2009 και 2010 και κατά τη χρονική περίοδο της θερινής τουριστικής περιόδου κατά τους μήνες από Μάιο έως Οκτώβριο, κατά τη διάρκεια των οποίων η εναγομένη, στα πλαίσια της εμπορικής της δραστηριότητας, κατέστησε προσιτά στους πελάτες της, μέσω των δεκτών τηλεόρασης των δωματίων της, διάφορες παραγωγές, οι οποίες μεταδίδονταν από τα κρατικά και ιδιωτικά κανάλια και κάλυπταν ημερησίως μεγάλο τηλεοπτικό χρόνο με την προβολή τους, μεταξύ δε αυτών και των διαχειριζομένων από τον ενάγοντα έργων των μελών του, στα οποία περιλαμβάνονται ενδεικτικά τα κάτωθι: Α) το έτος 2008 : Α) το έτος 2008: α) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΣΤΕΛΛΑ", σε σκηνοθεσία Μ. Κ. και σενάριο Μ. Κ. και Ι. Κ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ στις 22-4-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 19:08 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 20:39 μ.μ, β) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΚΥΡΑ ΜΑΣ Η ΜΑΜΗ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA στις 26-04-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 22:23 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 23:37 μ.μ., γ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ", σε σκηνοθεσία Α. Σ. και σενάριο Α. Σ. και Χ. Γ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA στις 20-5-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 17:57 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 19:26 μ.μ., δ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΑΙΕΙ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γ. Δ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 26-06-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:20 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 23:05 μ.μ., ε) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΚΑΠΕΤΑΝ ΦΑΝΤΗΣ-ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ" σε σενάριο και σκηνοθεσία Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 20-07-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 17:52 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 19:24
μ.μ., στ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ου" σε σενάριο των Α. Σ. και Χ. Γ. και σκηνοθεσία του Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 7-09-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 18:05 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 19:26 μ.μ., ζ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ" σε σενάριο του Λ. Μ. και σκηνοθεσία του Κ. Δ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA στις 28-10-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:08 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:44 μ.μ., και η) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ" σε σενάριο και σκηνοθεσία των Μ. Ρ. και Θ. Π., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑLΡΗΑ στις 19-09-2008, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:20 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:58 μ.μ. -, Β) το έτος 2009: α) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ", σε σκηνοθεσία Γ. Κ. και σενάριο των Χ. Κ. και Γ. Λ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ στις 5-05-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 18:55 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 20:58 μ.μ., β) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΤΟ ΚΛΟΤΣΟΣΚΟΥΦΙ" σε σενάριο των Α. Σ. και Χ. Γ., και σκηνοθεσία Ν. Δ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR στις 10-05-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:03 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:32 την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 5-07-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 18:04 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 19:32 δ)την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΤΕΝΤΙ ΜΠΟΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γ. Δ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR στις 26-07-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:01 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:21 μ.μ., ε)την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΤΑ 201 ΚΑΝΑΡΙΝΙΑ" σε σενάριο του Ν. Τ. και σκηνοθεσία Γ. Γ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 8-08-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 18:28 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 19:42μ.μ., στ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΙΑ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ" σε σκηνοθεσία Ν. Δ. και σενάριο των Ν. Δ. και Λ. Μ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR στις 18-08-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:55 μ.μ. και ώρα λήξης στις 23:24 μ.μ., ζ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΡΙΑ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό 8ΤΑΚ στις 30-08-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 20:58 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:31 μ.μ., και η)την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ" σε σενάριο του Α. Σ. και σκηνοθεσία του Γ. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤΕΝΝΑ στις 26-09-2009, με ώρα έναρξης προβολής στις 14:28 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 15:43 μ.μ., Γ)το έτος 2010: α) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Ο ΚΟΣ ΠΤΕΡΑΡΧΟΣ", σε σκηνοθεσία Κ. Κ. και σενάριο Α. Σ. και Χ. Γ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΤ3 στις 4-07-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 19:12 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 20:30 μ.μ., β)την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Ο ΜΕΛΕΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΟ ΔΡΑΣΗ", σε σενάριο Λ. Μ. και Ν. Ε. και σκηνοθεσία Ν. Ε., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΤ3 στις 18- 07-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 20:08 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 21:49μ.μ., γ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΒΟΗΘΕΙΑ... ,ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΥΟΥΝΕ", σε σκηνοθεσία Ρ. Μ. και σενάριο Β. Γ., που προβλήθηκε τηλεοπτικά από τον τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ στις 23-7-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 18:46 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 20:17 μ.μ., δ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Ο ΤΑΥΡΟΜΑΧΟΣ ΠΡΟΧΩΡΕΙ", σε σενάριο Λ. Μ. και σκηνοθεσία Σ. Κ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΤΙ στις 12-08-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 11:57π.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 13:14 μ.μ., ε) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ", σε σενάριο Γ. Λ. και σκηνοθεσία Ε. Θ. και Ν. Ε. και σκηνοθεσία Ν. Ε., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ στις 18-08-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 19:07 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 20:36 μ.μ, στ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΚΑΦΕΤΖΟΥ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Α. Σ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR στις 5-09-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 20:59 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:27μ.μ., ζ) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ" σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ν. Π., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό 8ΤΑΚ. στις 19- 09-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 22:48 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 00:37 π.μ., και η) την κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο "Η ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΡΑ", σε σκηνοθεσία Γ. Δ. και σενάριο Δ. Ψ., που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό STAR στις 10-10-2010, με ώρα έναρξης προβολής στις 21:01 μ.μ. και ώρα λήξης αυτής στις 22:37 μ.μ. Η εναγομένη ισχυρίζεται ότι η συντριπτική πλειονότητα των πελατών της είναι αλλοδαποί, πλην όμως, ο ισχυρισμός αυτής είναι μη νόμιμος, διότι κρίσιμο στοιχείο είναι να έχει τεθεί το έργο στη διάθεση του κοινού και να υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης και παρακολούθησης από τα πρόσωπα που συνθέτουν το κοινό, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση των ξενοδοχείων της εναγομένης. Περαιτέρω, ουσιαστικά αβάσιμος είναι ο ισχυρισμός της εναγομένης, ότι έχει αποκλείσει τη λήψη σήματος ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών (πανελλήνιας και τοπικής εμβέλειας). Όπως προκύπτει από τα καταχωρηθέντα σχόλια στην ιστοσελίδα "www.booking.com" μέρος των πελατών της εναγομένης είναι ημεδαποί. Επιπλέον, η ποιοτική κατάταξη των ξενοδοχείων της στην πρώτη κατηγορία προϋποθέτει - ανάμεσα στα άλλα κριτήρια - την ύπαρξη σε κάθε δωμάτιο δορυφορικής τηλεόρασης, καθώς και τη δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο (βλ. σχετ. το προϊσχύον π.δ. 43/2002 και ήδη την Υ.Α. 216/08.01.2015, ΦΕΚ 10/09.01.2015), γεγονός, άλλωστε, το οποίο προκύπτει και από τα προσκομιζόμενα αντίγραφα της διαδικτυακής σελίδας του ξενοδοχείου της εναγομένης.

Εξάλλου, όπως κρίθηκε με την Απόφαση του ΔΕΚ της 07.12.2006 - Υπόθεση C-306/05 SGAE κατά Rafael Hoteles SA ... η αναμετάδοση του σήματος των ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων δεν επηρεάζεται ούτε από το είδος ούτε από τη μορφή της γενικής αναμετάδοσης του σήματος, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η διανομή σήματος και η εξ αυτού του λόγου πράξη παρουσίασης πνευματικού έργου στο κοινό μέσω κεντρικού διανεμητικού δέκτη (κεραίας) όσο και μέσω νέων τεχνολογιών, όπως π.χ. μέσω διαδικτύου.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η μετάδοση των ανωτέρω έργων έγινε από την εναγομένη, χωρίς να έχει λάβει προηγουμένως από τον ενάγοντα την έγγραφη άδεια που απαιτείται, κατά το άρθρο 14 του Ν. 2121/1993 για τη δημόσια εκτέλεσή τους και χωρίς να έχει καταβάλει σ' αυτόν το προβλεπόμενο από το άρθρο 56 παρ. 3 του Ν. 2121/1993 οικονομικό αντάλλαγμα. Η τοποθέτηση, συνεπώς, των τηλεοπτικών συσκευών στα δωμάτια των προαναφερόμενων ξενοδοχείων και η μετάδοση των οπτικοακουστικών έργων υπό τις ανωτέρω συνθήκες, ακόμη και αν κάποιοι από τους πελάτες αυτού δεν παρακολούθησαν τα μεταδιδόμενα έργα, αφού αρκεί να τεθεί το έργο στη διάθεση του κοινού, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα που το συνθέτουν, να έχουν πρόσβαση σ' αυτό και δυνατότητα ανά πάσα στιγμή παρακολούθησής τους ... δημιουργεί τις προϋποθέσεις της δημόσιας εκτέλεσης και καθιστά τις εν λόγω μεταδόσεις προσιτές σε ένα νέο κοινό, υπό την προεκτεθείσα έννοια, ενώ, επιπλέον, δεν συνιστά απλή παροχή των υλικών μέσων για τη διευκόλυνση ή την πραγματοποίηση της παρουσίασης, όπως άλλωστε κρίθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση του ΔΕΚ σε αντίστοιχη περίπτωση. Άλλωστε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται, όπως προεκτέθηκε, για απλή τοποθέτηση συσκευών τηλεόρασης στα δωμάτια του ανωτέρω ξενοδοχείου, χωρίς οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση των αρμοδίων οργάνων του ξενοδοχείου αυτού. Κατόπιν τούτων, αφού η εναγομένη δεν συμμορφώθηκε από πρόθεση με την υποχρέωσή της αυτή, θα πρέπει σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 65 παρ. 2 του Ν.2121/1993 να καταβάλει στον ενάγοντα την αποζημίωση, η οποία καταβάλλεται συνήθως για το είδος της εκμετάλλευσης που πραγματοποίησε, χωρίς την άδεια του ενάγοντος. Επομένως, με βάση το αμοιβολόγιο, που έχει καταρτίσει και γνωστοποιήσει ο ενάγων προς το κοινό με δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και συγκεκριμένα στις 5.12.2001 στην οικονομική εφημερίδα "ΚΕΡΔΟΣ", στις 6.12.2001 στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" και στις 7.12.2001 στην εφημερίδα της Λάρισας "ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ", η ετήσια αμοιβή ανά δωμάτιο με συσκευή τηλεόρασης για ξενοδοχείο πρώτης κατηγορίας, όπως της εναγομένης, ανέρχεται σε 19,07 ευρώ, ποσό που είναι εύλογο και ανταποκρίνεται στην ωφέλεια, που αποκόμισε η εναγομένη και ως εκ τούτου είναι και η συνήθης, η οποία καταβάλλεται για το είδος της εκμετάλλευσης, που διενήργησε αυτή χωρίς άδεια ... Επομένως, η αμοιβή, την οποία η εναγομένη όφειλε να καταβάλει στον ενάγοντα για τη χορήγηση της προβλεπόμενης από τη διάταξη του άρθρου 14 του Ν.2121/1993 άδειας των ως άνω έργων στα δωμάτια των προαναφερόμενων ξενοδοχείων της, ανέρχεται για καθένα από τα αναφερόμενα ανωτέρω έτη 2008 - 2010 στο ποσό των ...97,99 ευρώ (671 δωμάτια XI9,07 ευρώ= 12.795,97 ευρώΧ6/12) και συνολικά, για τα τρία παραπάνω έτη, στο ποσό των 19.193,97 ευρώ (= ...97,99 ευρώ X 3 έτη).

Συνεπώς, η αποζημίωση, την οποία δικαιούται ο ενάγων από την ως άνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της εναγόμενης ανέρχεται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 65παρ2 του Ν.2121/1993 στο συνολικό ποσό των 38.387,94 ευρώ (= 19.193,97 ευρώ X 2). Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που δέχθηκε τα αυτά και έκανε δεκτή την αγωγή ως κατ' ουσίαν βάσιμη, δεν έσφαλε στην κρίση του και ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις, παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα...". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας επικυρώνοντας την υπ' αριθ. 429/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, τις οποίες ορθά ερμήνευε και εφάρμοσε. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη και τα ως άνω ανελέγκτως δεκτά γενόμενα, η αναιρεσείουσα στο σύνολο των δωματίων των ξενοδοχείων της είχε εγκαταστήσει συσκευές τηλεοπτικών δεκτών, οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι μέσω ενιαίας καλωδίωσης με την κεντρική και δορυφορική κεραία λήψης του αναμεταδιδόμενου ραδιοτηλεοπτικού σήματος, ενώ η διοχέτευση του λαμβανόμενου μέσω της κεντρικής και δορυφορικής κεραίας ραδιοτηλεοπτικού σήματος προς τις συσκευές τηλεοπτικών δεκτών, που ήταν εγκατεστημένοι στα δωμάτια, πραγματοποιείτο μέσω ενισχυτών που ελέγχονταν από την αναιρεσείουσα, η οποία, έχοντας προεπιλέξει τα τηλεοπτικά προγράμματα, δεν παρείχε στους πελάτες της την δυνατότητα να επιλέξουν άλλο επίγειο ή δορυφορικό πρόγραμμα. Έτσι κατά τους μήνες από Μάιο έως Οκτώβριο των ετών 2008, 2009 και 2010 η αναιρεσείουσα κατέστησε προσιτά στους πελάτες της, μέσω των δεκτών τηλεόρασης των δωματίων των ξενοδοχείων της και τα διαχειριζόμενα από τον αναιρεσίβλητο έργα των μελών του, τα οποία μεταδίδονταν από τα κρατικά και ιδιωτικά κανάλια και κάλυπταν ημερησίως μεγάλο τηλεοπτικό χρόνο με την προβολή τους, η μετάδοση δε αυτών των έργων από την αναιρεσείουσα έγινε χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια του αναιρεσίβλητου και χωρίς να έχει καταβάλει το προβλεπόμενο οικονομικό αντάλλαγμα.

Περαιτέρω, το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού από το ως άνω αιτιολογικό της προκύπτουν σαφώς όλα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 3 παρ. 1, 2 του ν. 2121/1993, η οποία εφαρμόσθηκε, ενώ έχει τις αναγκαίες αιτιολογίες, οι οποίες είναι σαφείς, πλήρεις και δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους, καθιστούν δε εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στην προαναφερθείσα διάταξη.

Επομένως, ο δεύτερος αναιρετικός λόγος, από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 2121/1993 "οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου, αποκτούν πάνω σ` αυτό πνευματική ιδιοκτησία, που περιλαμβάνει, ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα, το δικαίωμα της εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού του δεσμού προς αυτό (ηθικό δικαίωμα)".

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 65 παρ. 1 και 2 του Ν. 2121/1993, σε κάθε περίπτωση προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας ή του συγγενικού δικαιώματος, ο δημιουργός ή ο δικαιούχος του συγγενικού δικαιώματος μπορεί να αξιώσει την αναγνώριση του δικαιώματός του, την άρση της προσβολής και την παράλειψή της στο μέλλον, ενώ όποιος υπαιτίως προσέβαλε την πνευματική ιδιοκτησία ή τα συγγενικά δικαιώματα άλλου υποχρεούται σε αποζημίωση και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης. Η αποζημίωση δεν μπορεί να είναι κατώτερη από το διπλάσιο της αμοιβής που συνήθως ή κατά νόμο καταβάλλεται για το είδος της εκμεταλλεύσεως που έκανε, χωρίς την άδεια, ο υπόχρεος. Με τη διάταξη αυτή ενσωματώνεται στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας βασικώς η ρύθμιση του άρθρου 914 του ΑΚ, καθώς και οι αντίστοιχες ρυθμίσεις των άρθρων 57 εδ. γ, 59, 60 εδ. β` και 932 του ίδιου Κώδικα, το πραγματικό δε του κανόνα δικαίου που περιέχει η εν λόγω διάταξη, σε ό,τι αφορά την αποζημίωση, προϋποθέτει (περιλαμβάνει) υπαιτιότητα και προσβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας (ή του συγγενικού δικαιώματος), παράνομη δηλαδή συμπεριφορά. Γενικά, ως παράνομη προσβολή θεωρείται κάθε πράξη που επεμβαίνει στις εξουσίες (ηθικές ή περιουσιακές) του δημιουργού και γίνεται χωρίς την άδειά του, χωρίς να συντρέχει άλλος λόγος που αίρει τον παράνομο χαρακτήρα της προσβολής. Η υπαιτιότητα απαιτείται μόνο για την αξίωση αποζημιώσεως, ενώ η ίδια η πράξη της προσβολής συνεπάγεται και το παράνομο. Το άρθρο 65 αποτελεί ειδική διάταξη σε σχέση με το άρθρο 914 ΑΚ, το οποίο εφαρμόζεται μόνον όπου η ειδική διάταξη καταλείπει κενά και στο βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστη η ανάλογη εφαρμογή με το νομοθετικό πνεύμα που διέπει τις διατάξεις του ν. 2121/1993. Προς διευκόλυνση της αποδείξεως της ζημίας του δικαιούχου και προσδιορισμό της πλήρους αποζημιώσεως καθορίζεται με το άρθρο 65 παράγραφος 2 εδ. β` ν. 2121/1993 ένα ελάχιστο όριο αποζημιώσεως που είναι το διπλάσιο της αμοιβής που συνήθως ή κατά νόμο καταβάλλεται για το είδος της εκμεταλλεύσεως που διενήργησε χωρίς άδεια ο υπόχρεος (ΑΠ 684/2025, ΑΠ 1787/2022, ΑΠ 484/2020, 1215/2019, ΑΠ 438/2018, ΑΠ 715/2017).

Με τον τρίτο αναιρετικό λόγο η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 65 παρ. 2 ν. 2121/1993, προσδιορίζοντας, με ελλιπείς αιτιολογίες, το ύψος της καταβλητέας προς τον αναιρεσίβλητο εύλογης αποζημίωσης. Υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές του το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νομίμου βάσεως, καθόσον διέλαβε σ' αυτήν την απαιτούμενη αιτιολογία που ανταποκρίνεται στο πραγματικό της προδιαληφθείσης διατάξεως και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής εφαρμογής αυτής, την οποία έτσι δεν παραβίασε εκ πλαγίου. Τούτο διότι αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια και επάρκεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν το ως άνω σαφώς διατυπούμενο αποδεικτικό πόρισμα. Ειδικότερα, από τις προεκτεθείσες παραδοχές προκύπτει ότι το Εφετείο προσδιόρισε την αποζημίωση του αναιρεσιβλήτου με βάση το αμοιβολόγιο που αυτός έχει καταρτίσει και γνωστοποιήσει προς το κοινό με δημοσιεύσεις στις εφημερίδες το έτος 2001, σύμφωνα με το οποίο η ετήσια αμοιβή ανά δωμάτιο με συσκευή τηλεόρασης για ξενοδοχείο Α' κατηγορίας ανέρχεται σε 19,07 ευρώ, η οποία είναι η συνήθης που καταβάλλεται γα το είδος της εκμεταλλεύσεως χωρίς άδεια και καθόρισε αυτή (αποζημίωση) για τα 671 δωμάτια των ξενοδοχείων Α' κατηγορίας της αναιρεσείουσας για τα έτη 2008 - 2010, στο ποσό των 38.387,94 ευρώ, το οποίο είναι εύλογο και ανταποκρίνεται στην ωφέλεια που αποκόμισε η αναιρεσείουσα. Επομένως, ο τρίτος αναιρετικός λόγος, από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.
Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, λόγω της ήττας της αναιρεσείουσας (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει, κατά το σχετικό αίτημά του, να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.7.2020 αίτηση για αναίρεση της υπ` αριθ. 155/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αμέσως αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

<< Επιστροφή