<< Επιστροφή

Αριθμός 1868/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σωκράτη Πλαστήρα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Μυρσίνης Παπαχίου και της αρχαιοτέρας της συνθέσεως Αρεοπαγίτου Ασπασίας Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη), Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη, Ερασμία Λιούλη και Σπυριδούλα Λιάτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Απριλίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Χ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Γκανάτσιο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Μ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Χριστιάννα Ποτηριάδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-1-2013 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 122/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 58/2022 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-9-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σπυριδούλα Λιάτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 26.9.2022 (αριθ. εκθ. κατ. 62/27-10-2022) αίτηση για αναίρεση, της υπ' αριθμ. 58/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Είναι, συνεπώς, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ 577 παρ.3 ΚΠολΔ). Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Λάρισας, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 58/2022 τελεσίδικη απόφασή του, και κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη ως προς την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : "... 1. Στη διάρκεια του έτους 2009 ο ενάγων, (ήδη αναιρεσείων) Π. Χ. του Χ., ήταν μόνιμος ιπτάμενος αξιωματικός (πιλότος) της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και υπηρετούσε στη Λάρισα. Εκεί γνώρισε τον 1ο εναγόμενο, Α. Μ. του Α., ο οποίος υπηρετούσε τότε στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία ως μόνιμος αξιωματικός (σμηναγός), και στα πλαίσια της συναδελφικής σχέσης τους ο 1ος εναγόμενος ανέφερε στον ενάγοντα, τηλεφωνικά, εντός του Ιανουαρίου του έτους 2009, ότι σκόπευε να αναλάβει και να λειτουργήσει στο Βόλο, με franchise, την αντιπροσώπευση της εταιρείας εκμετάλλευσης αυτοκινήτων με την επωνυμία "ATTACK Α.Ε.", ήδη 2ης εναγόμενης εταιρείας. Στη διάρκεια της ίδιας εβδομάδας ο 1ος εναγόμενος επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον ενάγοντα και του ανέφερε ότι η ανωτέρω εταιρεία ("ATTACK Α.Ε.") θα αγόραζε το Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο του ενάγοντος, εργοστασίου MAZDA, τύπου ΜΧ-5, αντί ποσού 12.000 ευρώ και μπορούσε να του παραδώσει, με χρονομίσθωση και με δυνατότητα εξαγοράς του οχήματος στη λήξη της μίσθωσης, ένα όχημα TOYOTA, τύπου RAV4, κυβισμού 2.000 κ.ε., αντί τιμήματος 23.400 ευρώ, από το οποίο θα αφαιρούνταν, ως προκαταβολή, το ποσό των 12.000 ευρώ, (το οποίο είχε καθοριστεί ως αξία και τίμημα του αυτοκινήτου του ενάγοντος), ότι ποσό 3.400 ευρώ θα κατέβαλλε ο ενάγων σε μετρητά και ότι το υπόλοιπο ποσό των 8.000 ευρώ θα το κατέβαλλε ο ενάγων τμηματικά με μηνιαίες δόσεις. Ο ενάγων συμφώνησε με την πρόταση του 1ου εναγομένου και, στη συνέχεια, στο Βόλο, στις 23.2.2009, παρέδωσε στον 1ο εναγόμενο το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο του, εργοστασίου MAZDA, τύπου ΜΧ-5, και υπέγραψε όλα τα έγγραφα που υπέδειξε ο 1ος εναγόμενος για τη μεταβίβαση του πιο πάνω οχήματος, και ο 1ος εναγόμενος παρέδωσε στον ενάγοντα το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο, εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4. Την ίδια ημέρα (23.2.2009) ο ενάγων κατέθεσε σε τραπεζικό λογαριασμό του 1ου εναγομένου το ποσό των 2.000 ευρώ και ο 1ος εναγόμενος του χορήγησε απόδειξη είσπραξης, η οποία εκδόθηκε στο όνομα της 2ης εναγομένης. (Στο άνω δεξιό τμήμα της απόδειξης, σε ειδικό πλαίσιο, ήταν αποτυπωμένη η σφραγίδα της 2ης εναγομένης με τα εξής στοιχεία: ATTACK Α.Ε. ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΗΜΑΤΩΝ. ... Τ.Κ. ... ΑΘΗΝΑ. ΑΦΜ ... Δ.Ο.Υ ΦΑΕΕ ΑΘΗΝΩΝ). Στις 27.2.2009 ο ενάγων κατέβαλε στον 1ο εναγόμενα το ποσό των 1.400 ευρώ και ο 1ος εναγόμενος του χορήγησε όμοια απόδειξη είσπραξης, η οποία εκδόθηκε στο όνομα της 2ης εναγομένης. Επίσης, ο ενάγων υπέγραψε αυθημερόν το συμφωνητικό με ημερομηνία ....2009 και τίτλο "συμφωνητικό μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτων κύρια σύμβαση με αριθμό ..." με δυνατότητα εξαγοράς, το παράρτημά του και τριάντα δύο (32) συναλλαγματικές, ποσού έκαστης εξ αυτών 250 ευρώ, με λήξη έκαστης εξ αυτών την 27η ημέρα του αντίστοιχου μήνα, με έναρξη πληρωμής των συναλλαγματικών στις 27.3.2009 και με λήξη πληρωμής αυτών στις 27.10.2011. 2. Το ουσιώδες περιεχόμενο της ανωτέρω σύμβασης (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου) είναι το εξής: "Στην Αθήνα, σήμερα, ....2009, μεταξύ των πιο κάτω συμβαλλομένων μερών, δηλαδή: Α) Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ATTACK Α.Ε." και διακριτικό τίτλο "EASY CARS LEASING S.A." με αντικείμενο εργασιών εκμετάλλευση ακινήτων και οχημάτων, που εδρεύει στην Μεταμόρφωση Αττικής και διαθέτει ΑΦΜ ..., από την Δ.Ο.Υ ΦΑΕΕ ΑΘΗΝΩΝ, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους υπογράφοντες στο παρόν, και εφεξής καλούμενης "η Εκμισθώτρια", και Β) Του Χ. Π. του Χ. και της Σ., επάγγελμα αξιωματικός αεροπορίας στην μονάδα 110 ΠΜ με ΑΡ. ΤΑΤ. ... και ΑΡ. ΜΗΤ. ... (ΣΜΗΝΑΓΟΣ) που κατοικεί στην Λάρισα επί της οδού ... Τ.Κ. ... και διαθέτει ΑΦΜ ... από την Δ.Ο.Υ. Α' ΒΟΛΟΥ, που στο εξής αποκαλείται "Μισθωτής", συμφωνήθηκαν, συνομολογήθηκαν και έγιναν αμοιβαίως αποδεκτά τα εξής: Ότι όλοι ανεξαιρέτως οι όροι και οι συμφωνίες που θα συνομολογούνται μεταξύ ΕΚΜΙΣΘΩΤΡΙΑΣ, ΜΙΣΘΩΤΗ και όλες οι σχέσεις και υποχρεώσεις που θα απορρέουν απ' αυτές, διέπονται από τους παρακάτω γενικούς όρους της κυρίας (βασικής) σύμβασης. Επιπλέον, για τη μίσθωση κάθε αυτοκινήτου θα ισχύουν μεταξύ των συμβαλλόμενων και οι ειδικοί όροι που θα περιέχονται σε χωριστό έγγραφο, που θα αποκαλείται "ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ" και θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παρούσης (βασικής) σύμβασης. 1. ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ. Με την παρούσα "Κύρια Σύμβαση" καθορίζονται οι γενικοί όροι και συμφωνίες που διέπουν, ομοιομόρφως, τη μίσθωση η "μίσθωση" όλων των εν γένει αυτοκινήτων τα "μίσθια αυτοκίνητα" που εκμισθώνονται από την Εκμισθώτρια προς την Μισθώτρια με βάση τα ειδικότερα "Παραρτήματα", που αναφέρουν την παρούσα Κύρια Σύμβαση "η μίσθωση" ως τη σύμβαση, στην οποία αυτά ανήκουν. 2. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ. Με τα υπογραφόμενα Παραρτήματα εξειδικεύονται τα αυτοκίνητα που εκμισθώνονται από την Εκμισθώτρια προς την Μισθώτρια στα πλαίσια της παρούσας Κύριας Σύμβασης και καθορίζονται οι τυχόν ειδικότεροι όροι και συμφωνίες που διέπουν, συμπληρωματικώς προς τους όρους και συμφωνίες της παρούσας Κύριας Σύμβασης, τη μίσθωση κάθε συγκεκριμένου αυτοκινήτου. ... 3. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ. Η μίσθωση έχει ως αντικείμενο της τα συγκεκριμένα αυτοκίνητα που εξειδικεύονται με τα Παραρτήματα, και εκμισθώνονται από την Εκμισθώτρια προς την Μισθώτρια. 4. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ. Η διάρκεια της Κύριας Σύμβασης αρχίζει από σήμερα με την υπογραφή του παρόντος και λήγει κατά τον χρόνο λήξης της μίσθωσης του τελευταίου μισθίου αυτοκινήτου, όπως ορίζεται ειδικότερα στο αντίστοιχο προς το εν λόγω αυτοκίνητο Παράρτημα μίσθωσης του αυτοκινήτου αυτού. 5. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 6. ΜΗΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΩΜΑ. Το μηνιαίο μίσθωμα κάθε μισθίου αυτοκινήτου ορίζεται με το αντίστοιχο Παράρτημα - Σύμβαση αποδοχής Συναλλαγματικών και διατηρείται σταθερό καθ' όλη τη διάρκεια της μίσθωσης, με την επιφύλαξη των πιο κάτω περιπτώσεων αναπροσαρμογής του. Το μηνιαίο μίσθωμα αναπροσαρμόζεται ... 7. ΕΞΟΔΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ. ... 8. ΕΓΓΥΗΣΗ. ... 9. ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 10. ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 11. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 12. ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ/ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 13. ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ/ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 14. ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. 15. ΟΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ... 16. ΕΠΙΤΡΕΠΟΜΕΝΗ ΧΡΗΣΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 17. ΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ. Το παρόν είναι μόνον συμφωνητικό μίσθωσης αυτοκινήτων. Ο Μισθωτής δεν έχει κανένα άλλο δικαίωμα εκτός από αυτό της απλής κατοχής και χρήσης του ή των αυτοκινήτων σύμφωνα με τους όρους της παρούσας σύμβασης. Ειδικότερα, ο Μισθωτής δεν έχει κανένα δικαίωμα ή εξουσία μεταβίβασης της κυριότητας ή της νομής των μισθίων αυτοκίνητων ή υπομίσθωσης ή παραχώρησης της χρήσης αυτών, μερικής ή ολικής, μετά ή άνευ ανταλλάγματος, σε τρίτους. ... 18. ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ/ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 19. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ/ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΙΣΘΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ... 20. ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ. ...". Το ουσιώδες περιεχόμενο του αντίστοιχου παραρτήματος είναι το εξής: ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ I -...- 1. Το παρόν Παράρτημα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της με αριθμό 1193 (ορθά: ...) Κύριας Σύμβασης (Συμφωνητικού Μίσθωσης) που υπεγράφη στις ....2009 μεταξύ της Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ATTACK Α.Ε." και διακριτικό τίτλο "EASY CARS LEASING S.A." με αντικείμενο εργασιών εκμετάλλευση ακινήτων και οχημάτων, που εδρεύει στην Μεταμόρφωση Αττικής και διαθέτει ΑΦΜ ..., από την Δ.Ο.Υ ΦΑΕΕ ΑΘΗΝΩΝ, ΚΑΙ 2. Του Χ. Π. του Χ. και της Σ., επάγγελμα αξιωματικός αεροπορίας, στην μονάδα 110 ΠΜ με ΑΡ. ΤΑΤ. ... και ΑΡ. ΜΗΤ. ... (ΣΜΗΝΑΓΟΣ) που κατοικεί στην Λάρισα, επί της οδού ..., Τ.Κ. ..., και διαθέτει ΑΦΜ: ... από την Δ.Ο.Υ. Α' ΒΟΛΟΥ, που στο εξής αποκαλείται "Μισθωτής". ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ (ΜΑΡΚΑ): TOYOTA MOD 2007 (22/03). (ΤΥΠΟΣ): RAV4. (ΚΥΒΙΚΑ): 1998. (ΧΡΩΜΑ): ΠΡΑΣΙΝΟ. 3. ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟΥ: ... 4. ΑΡΙΘΜΟΣ ΚΙΝΗΤΗΡΑ : 1ΑΖ. 5.ΑΡΙΘΜΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : ... 6.ΠΡΟΣΘΕΤΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ: -7. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΣΘΩΣΗΣ: 32 μήνες από την έναρξη μίσθωσης με ΕΞΑΓΟΡΑ. 8. ΕΝΑΡΞΗ ΜΙΣΘΩΣΗΣ: 27/02/2009. 9. ΛΗΞΗ ΜΙΣΘΩΣΗΣ: 27/10/2011. 10. ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ: € 15.000,00 (Τίμημα εξαγοράς). 11. ΜΗΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΩΜΑ: € 210,08 ΠΛΕΟΝ Φ.Π.Α 19%. 12. ΕΤΗΣΙΟ ΟΡΙΟ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ: ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΧΛΜ. 13. ΠΡΟΣΘΕΤΟ ΠΟΣΟ ΜΙΣΘΩΜΑΤΟΣ: € 0,0 ΕΚΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ Φ.Π.Α. 14. ΑΛΛΑΓΗ ΕΛΑΣΤΙΚΩΝ: ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗ Ή ΚΑΘΕ 30.000 km. 15. ΑΣΦΑΛΙΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ: Α) Ασφάλεια αστικής ευθύνης προς Τρίτους (υλικές ζημιές-Σωματικές Βλάβες) και εκάστοτε οριζόμενα από την κυβέρνηση ποσοστά. Β) ολική κλοπή και μερική κλοπή. Γ) πυρκαϊά. Δ) Τρομοκρατικές ενέργειες, κακόβουλες πράξεις. Ε) κάλυψη φυσικών φαινομένων. Ζ) θραύση Κρυστάλλων. Η) ασφάλεια ιδίων ζημιών. Επισημαίνεται ότι από την κάλυψη Ιδίων Ζημιών εξαιρούνται οι ζημιές στα ελαστικά και τις ζάντες του αυτοκινήτου, λόγω περιπτώσεων ατυχήματος, καθώς και ζημίες στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου. 16. ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΙΔΙΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΑΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ: € 450,00 (τετρακόσια πενήντα) ευρώ. 17. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΑ ΕΞΟΔΑ: € 170,00 (εκατόν εβδομήντα ευρώ). 18. ΛΟΙΠΟΙ ΟΡΟΙ: τα service τα αναλαμβάνει η εκμισθώτρια καθ' όλη την διάρκεια της σύμβασης. Ι.α. Τα ελαστικά από τον 1° χρόνο μίσθωσης και τα τέλη κυκλοφορίας από τον 2° χρόνο μίσθωσης αναλαμβάνει με χρέωσή του ο ΜΙΣΘΩΤΗΣ, ... Ι.β. η Ασφαλιστική κάλυψη είναι με χρέωση του ΜΙΣΘΩΤΗ από την αρχή της μίσθωσης ... Κατά τα λοιπά ισχύουν οι συμφωνίες, όροι και προϋποθέσεις της από ....2009 και με αριθμό ... Κύριας Σύμβασης Μίσθωσης Αυτοκινήτων. ΤΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ. Η ΕΚΜΙΣΘΩΤΡΙΑ ATTACK Α.Ε. (τύπος σφραγίδας της εταιρείας ATTACK Α.Ε. και υπογραφή της Ε. Κ.). Ο ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΡΟΔΡ. (και υπογραφή αυτού).
3. Ο ενάγων εξόφλησε ολοσχερώς το συμφωνηθέν τίμημα και τήρησε επακριβώς τη διαδικασία, την οποία υπέδειξε ο 4ος εναγόμενος, Γ. Θ., ως νόμιμος εκπρόσωπος της 2ης και της 3ης εναγόμενης εταιρείας, προκειμένου να περιέλθει το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο TOYOTA PAV4 κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή σ' αυτόν από την εταιρεία "ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ ΕΠΕ". Παρόλα αυτά η κυριότητα του αυτοκινήτου αυτού δεν μεταβιβάστηκε προς τον ενάγοντα, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του προς τους εναγόμενους και παρά τις υποσχέσεις που του έδιναν οι 4ος και 1ος εναγόμενοι. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση του ανωτέρω οχήματος του ενάγοντος προς την εκμισθώτρια εταιρεία (ή σε άλλο πρόσωπο κατά την υπόδειξη αυτής), ο ενάγων υπέγραψε στις 28.02.2009 υπεύθυνη δήλωση με το εξής περιεχόμενο: "... δηλώνω ότι: 1. Εξουσιοδοτώ την Κ. Ε. να μεταβιβάσει στο όνομά της το υπ' αριθμόν ... Ι.Χ. όχημά μου, 2. Εξουσιοδοτώ την Κ. Ε. να μεταβιβάσει σε οποιονδήποτε τρίτο το υπ' αριθμόν ... Ι.Χ. όχημά μου". (Ακολουθεί υπογραφή του δηλούντος και βεβαίωση ως προς τη γνησιότητα της υπογραφής του από υπάλληλο του Β' Αστυνομικού Τμήματος Λάρισας). Στη συνέχεια η Ε. Κ. του Ι. και της Ο., γεννηθείσα στις 28.07.1966 στη Νέα Ιωνία Αττικής, η οποία ενεργούσε ως νόμιμη εκπρόσωπος των δύο εναγόμενων εταιρειών, υπέγραψε στις 17.03.2009 υπεύθυνη δήλωση με το εξής περιεχόμενο: "Εξουσιοδοτώ τον Τ. Μ. του Ι. με Α.Δ.Τ. ..., όπως μεταβιβάσει το υπ' αριθμόν ... Ε.Ι.Χ. αυτοκίνητο στο όνομά μου". (Στο τέλος του εγγράφου αυτού υπάρχει υπογραφή της δηλούσας και βεβαίωση ως προς τη γνησιότητα της υπογραφής της από υπάλληλο του Κ.Ε.Π. του Δήμου Μεταμόρφωσης Αττικής. Η υπογραφή αυτή της δηλούσας, Ε. Κ., λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο τούτο ως δείγμα υπογραφής, προκειμένου να προσδιοριστεί η ταυτότητα του προσώπου, το οποίο υπέγραψε διάφορα ουσιώδη έγγραφα της επίδικης δικογραφίας, τα οποία συντελούν στην έκβαση τούτης της δίκης). Στη συνέχεια η Ε. Κ. υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση (προς χρήση του ήδη ενάγοντος) με το εξής περιεχόμενο: "Αγόρασα το Ε.Ι.Χ. μάρκας MAZDA MX-5, με αριθμό κυκλοφορίας ..., από τον Χ. Π. αντί του ποσού των € 12.000". Το ανωτέρω όχημα του ενάγοντος περιήλθε στην κυριότητα της Ε. Κ. στις 18.03.2009 και αυθημερόν εκδόθηκε άδεια κυκλοφορίας του οχήματος αυτού στο όνομα της Ε. Κ. Προκειμένου να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση του ανωτέρω οχήματος, εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4, προς τον ενάγοντα, ο ενάγων υπέγραψε στις 23.02.2012 αίτηση-υπεύθυνη δήλωση με το εξής ουσιώδες περιεχόμενο: "... ΟΡΙΣΜΟΣ/ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ: ΟΝΟΜΑ: Μ. ΕΠΩΝΥΜΟ: Τ. ... δηλώνω ότι εξουσιοδοτώ τον εν λόγω εκπρόσωπο μου, προκειμένου να προβεί σε όλες τις νόμιμες ενέργειες, υπογράφοντας αντ' εμού και για λογαριασμό (μου) οποιοδήποτε έγγραφο απαιτηθεί, προκειμένου να περιέλθει κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή εις εμέ από την εταιρία "ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ Ε.Π.Ε." το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, μάρκας TOYOTA RAV4. ...". (Ακολουθεί υπογραφή του αιτούντος-δηλούντος και βεβαίωση ως προς τη γνησιότητα της υπογραφής του από υπάλληλο του Κ.Ε.Π. 325 του Δήμου Λαρισαίων). Την ίδια ημέρα (23.02.2012) ο ενάγων υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση με το εξής περιεχόμενο: "... δηλώνω ότι: Εξουσιοδοτώ τον Τ. Μ. ή τον Κ. Φ., όπως μεταβιβάσει το Ε.Ι.Χ. επιβατικό όχημα, μάρκας TOYOTA RAV4 με αριθμό κυκλοφορίας ... από το όνομα της εταιρείας ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ Ε.Π.Ε. στο όνομά μου". (Ακολουθεί υπογραφή του δηλούντος και βεβαίωση ως προς τη γνησιότητα της υπογραφής του από υπάλληλο του Κ.Ε.Π. 325 του Δήμου Λαρισαίων). Ως προς τις 32 συναλλαγματικές, ποσού έκαστης 250 ευρώ, τις οποίες αποδέχτηκε ο ενάγων προς εξόφληση του ποσού των 8.000 ευρώ, για το οποίο έγινε λόγος πιο πάνω, αποδείχθηκαν τα εξής πραγματικά περιστατικά: Τις συναλλαγματικές αυτές εξέδωσε η εταιρεία ATTACK Α. Ε. στις ....2009 και υπέγραψε η Ε. Κ., ως νόμιμη εκπρόσωπος της εκδότριας εταιρείας. Την ίδια ημέρα (....2009) ο ενάγων έθεσε την υπογραφή του στις συναλλαγματικές αυτές, ως αποδέκτης αυτών, κάτω από τις λέξη "δεκτή", και τις παρέδωσε τον 1ο εναγόμενο, ο οποίος τις παρέδωσε στη συνέχεια στην Ε. Κ. Στο οπίσθιο μέρος αυτών των συναλλαγματικών, στη θέση της 1ης οπισθογράφησης, υπάρχει αποτυπωμένη η σφραγίδα της εταιρείας ATTACK Α.Ε. (με τα στοιχεία που αναφέρθηκαν πιο πάνω) και πάνω στο αποτύπωμα της σφραγίδας αυτής έχει τεθεί η υπογραφή της Ε. Κ., ως νόμιμης εκπροσώπου της ανωτέρω εταιρείας. Στη θέση της 2ης οπισθογράφησης υπάρχει αποτυπωμένη η σφραγίδα της εταιρείας ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ Ε.Π.Ε. και πάνω στο αποτύπωμα της σφραγίδας αυτής έχει τεθεί η υπογραφή της Ε. Κ., ως νόμιμης εκπροσώπου της ανωτέρω εταιρείας (ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ Ε.Π.Ε.). Στη θέση της 3ης οπισθογράφησης υπάρχει αποτυπωμένη η σφραγίδα της εταιρείας Γ. Α.Ε.Β.Ε. ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ-ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ. ... ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, και πάνω στο αποτύπωμα της σφραγίδας αυτής έχει τεθεί η δυσανάγνωστη υπογραφή προσώπου, το οποίο δεν προσδιορίστηκε στη διάρκεια της δίκης τούτης, ως νόμιμου εκπροσώπου της ανωτέρω εταιρείας. Με την ανωτέρω 3η οπισθογράφηση μεταβιβάστηκαν στις 05.05.2009 οι 30 από τις ανωτέρω (32) συναλλαγματικές προς την τράπεζα ALPHA BANK και στις 13.05.2009 ο αρμόδιος υπάλληλος του υπ' αριθμόν 307 καταστήματος (Χαραυγής Λάρισας) της ανωτέρω τράπεζας ειδοποίησε τον αποδέκτη, ήδη ενάγοντα, Π. Χ. του Χ., ότι οι συναλλαγματικές αυτές, με ημερομηνία λήξης 27.05.2009, 27.06.2009 κ.ο.κ. έως 27.10.2011, βρίσκονται στο ανωτέρω τραπεζικό κατάστημα και κάλεσε τον ενάγοντα να φροντίσει για την έγκαιρη εξόφλησή τους. Πράγματι, ο ενάγων εξόφλησε τις ανωτέρω (30) συναλλαγματικές έγκαιρα, όπως είχε ήδη εξοφλήσει και τις δύο προηγούμενες όμοιες συναλλαγματικές, οι οποίες δεν είχαν μεταβιβαστεί (με οπισθογράφηση) προς την ανωτέρω τράπεζα. Με τον τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω λεπτομερώς, ο ενάγων κατέβαλε προς την εταιρεία με την επωνυμία ATTACK A.Ε. το συνολικό χρηματικό ποσό των 23.400 ευρώ, αφού: ι) μεταβίβασε προς την εταιρεία αυτή (ATTACK Α.Ε.), (ακριβέστερα, προς την πρόεδρο του Δ.Σ. της εταιρείας αυτής), το ανωτέρω Ι.Χ.Ε. όχημά του, αξίας (και τιμήματος) 12.000 ευρώ, ιι) κατέβαλε προς την ίδια εταιρεία (ATTACK Α.Ε.) τα χρηματικά ποσά των 2.000 ευρώ και 1.400 ευρώ και ιιι) αποδέχτηκε και παρέδωσε στην ανωτέρω εταιρεία (ATTACK Α.Ε.), υπογεγραμμένες από αυτόν ως αποδέκτη, τις ανωτέρω 32 συναλλαγματικές, ποσού έκαστης 250 ευρώ, τις οποίες εξόφλησε ολοσχερώς, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω.

4. Τελικά, στις 8.11.2012, η δικαστική επιμελήτρια του Πρωτοδικείου Βόλου Ο. Μ. προέβη, στο όνομα της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ CREDICOM Τράπεζα Α.Ε.", στη βίαιη αφαίρεση του ανωτέρου αυτοκινήτου, εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4, από τα χέρια του ενάγοντος και, συγχρόνως, του εγχείρισε την υπ' αριθμόν ....2012 έκθεση βίαιης αφαίρεσης αυτοκινήτου και αντίγραφο της υπ' αριθμόν 2632/2009 απόφασης ασφαλιστικών μέτρων του Ειρηνοδικείου Αθηνών, η οποία είχε εκδοθεί σε βάρος της ήδη 3ης εναγόμενης εταιρείας. Από την ανάγνωση εκείνης της δικαστικής απόφασης ο ενάγων πληροφορήθηκε ότι το ανωτέρω (πωληθέν) όχημα, εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4, δεν ανήκε στην κυριότητα ή στη νομή κανενός από τους ανωτέρω τέσσερις εναγόμενους. Ειδικότερα, πληροφορήθηκε ότι "δυνάμει των από 23.3.2007 και με αριθμούς ... και ... δύο τριμερών συμβάσεων, οι οποίες καταρτίστηκαν μεταξύ των (τότε) διαδίκων, (οι οποίοι αναφέρονται στην υπ' αριθμόν 2632/2009 απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Ειρηνοδικείου Αθηνών) και της πωλήτριας εταιρείας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΚΗΦΙΣΟΣ Α.Ε.", η αιτούσα, (ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ CREDICOM Τράπεζα Α.Ε."), δάνεισε στην καθ' ης, (εταιρεία "ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ ΕΠΕ"), τα ποσά των 27.713,24 ευρώ και 27.713,24 ευρώ, αντίστοιχα, προκειμένου η δανειολήπτρια να αγοράσει από την ως άνω πωλήτρια δύο οχήματα, ήτοι: 1) ένα Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο, εργοστασίου κατασκευής TOYOTA, τύπου RAV4, χρώματος ασημί, με αριθμό πλαισίου ..., και 2) ένα άλλο Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο του αυτού εργοστασίου κατασκευής και του αυτού τύπου (TOYOTA RAV4), με αριθμό κυκλοφορίας ... και με αριθμό πλαισίου ..., χρώματος πράσινου.

Περαιτέρω συμφωνήθηκε ότι η εξόφληση των δανείων θα γινόταν σε διάστημα 48 μηνών με ισόποσες μηνιαίες δόσεις. Προς εξασφάλιση της αιτούσας η πωλήτρια παρακράτησε τη νομή των αυτοκινήτων, την οποία μεταβίβασε στην αιτούσα με έκταξη, ενώ με τη συναίνεση όλων των μερών της σύμβασης η αιτούσα θα είχε το δικαίωμα να υπαναχωρήσει (μετά την καταγγελία του δανείου λόγω μη καταβολής οποιασδήποτε δόσης του δανείου εκ μέρους της καθ' ης) και από τη σύμβαση της πώλησης. Τα δικαιώματα αυτά άσκησε η αιτούσα με την αίτησή της ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, επειδή η καθ' ης δεν κατέβαλε ληξιπρόθεσμες δόσεις του δανείου. Έτσι, έπαυσε να υφίσταται η νόμιμη αιτία κατοχής των ανωτέρω οχημάτων εκ μέρους της καθ' ης και, αφού αυτή αρνούνταν να αποδώσει τα οχήματα, απέβαλε την αιτούσα από την επ' αυτών νομή της.
Για τους λόγους αυτούς το Ειρηνοδικείο Αθηνών έκρινε ότι πρέπει, συνεπώς, ενόψει και του πιθανολογημένου κινδύνου φθοράς και απομείωσης της αξίας των αυτοκίνητων από την χωρίς δικαίωμα χρήση τους από την καθ' ης, να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση ως και κατ' ουσία βάσιμη, να αναγνωριστεί η αιτούσα προσωρινά ως νομέας των (τότε επίδικων) αυτοκινήτων και να υποχρεωθεί η καθ' ης να της αποδώσει τη νομή αυτών.

Για τους λόγους αυτούς το Ειρηνοδικείο Αθηνών, αφού δίκασε ερήμην της καθ' ης, αποφάνθηκε ως εξής: ι) Δέχεται την αίτηση, ιι) Αναγνωρίζει την αιτούσα προσωρινά ως νομέα των εξής αυτοκινήτων: ι) ενός Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής TOYOTA, τύπου RAV4, με αριθμό πλαισίου ..., χρώματος ασημί, και 2) ενός Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής ΤΟΥΟΤΑ, τύπου RAV4, με αριθμό πλαισίου ... και αριθμό κυκλοφορίας ..., χρώματος πρασίνου, ιιι) Υποχρεώνει την καθ' ης να αποδώσει στην αιτούσα τα ως άνω αυτοκίνητα". Έτσι, ο ενάγων έχασε το δικαίωμα κατοχής του ανωτέρω οχήματος, (εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4, με αριθμό κυκλοφορίας ...), και διαπίστωσε ότι η 2η εναγομένη και η 3η εναγομένη δεν είχαν δικαίωμα κυριότητας ή νομής στο ανωτέρω όχημα, (Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας ..., εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4), το οποίο εκμίσθωσε η 2η εναγομένη στον ενάγοντα, με δυνατότητα αυτού να προβεί σε εξαγορά του οχήματος κατά τη λήξη της μίσθωσης, δηλαδή στις 27.10.2011, και, συνεπώς, κανείς από τους εναγόμενους δεν είχε το δικαίωμα και τη δυνατότητα να μεταβιβάσει την κυριότητα του ανωτέρω οχήματος στον ενάγοντα. Εκ των υστέρων ο ενάγων πληροφορήθηκε ότι παρόμοια προβλήματα είχαν ανακύψει και με άλλους συναδέλφους του, όπως λ.χ. με τον Σ. Α. και τον Μ. Κ. Επειδή η 2η εναγομένη, παρά τα όσα είχε συμφωνήσει με τον ενάγοντα, δεν εκτέλεσε την από ....2009 σύμβαση μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά (και σύμβαση πώλησης) και δεν μεταβίβασε το ανωτέρω όχημα, (TOYOTA RAV4), στον ενάγοντα κατά πλήρη κυριότητα, όπως είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους, ο ενάγων αναγκάσθηκε στις 8.11.2012 να γνωστοποιήσει προφορικά στους εναγόμενους ότι υπαναχωρεί από την ανωτέρω σύμβαση και, συγχρόνως, τους κάλεσε να του επιστρέψουν το συνολικό ποσό των 23.400 ευρώ, το οποίο είχε καταβάλει προς εκτέλεση της ανωτέρω σύμβασης, αλλά κανείς από τους εναγόμενους δεν επέστρεψε το ανωτέρω χρηματικό ποσό στον ενάγοντα.

5. Μετά την από 8.11.2012 καταγγελία της επίδικης σύμβασης (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά) και της επακόλουθης υπαναχώρησης του ενάγοντος, από την επίδικη σύμβαση, ανέκυψε υποχρέωση της αντισυμβαλλομένης του, (ανώνυμης εταιρείας ATTACK Α.Ε., 2ης εναγομένης, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη), να αποδώσει προς αυτόν τις χρηματικές παροχές του, οι οποίες αναφέρθηκαν πιο πάνω λεπτομερώς, συνολικού ποσού 23.400 ευρώ, και είχαν δοθεί προς τη 2η εναγομένη με σκοπό την εκτέλεση της ανωτέρω συμφωνίας τους και την τελική εξαγορά του ανωτέρω οχήματος, (με αριθμό κυκλοφορίας ..., εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4). Ο ενάγων, όταν παρέλαβε το ανωτέρω όχημα, είχε την εύλογη προσδοκία ότι το όχημα αυτό ήταν απαλλαγμένο από κάθε πραγματικό ή νομικό ελάττωμα. Εάν γνώριζε εξαρχής τα ανωτέρω περιστατικά, δεν θα προχωρούσε στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά) ούτε θα κατέβαλλε προς την αντισυμβαλλομένη του το συνολικό χρηματικό ποσό των 23.400 ευρώ με τον τρόπο που αναφέρθηκε.
6. Από όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω λεπτομερώς, το Δικαστήριο τούτο σχημάτισε τη δικανική πεποίθηση όχι ο 1ος εναγόμενος, και ήδη μόνος εφεσίβλητος, Α. Μ. του Α., δεν υπέχει υποχρέωση (στην επίδικη υπόθεση) να αποδώσει στον ενάγοντα το χρηματικό ποσό των 23.400 ευρώ (ή οποιοδήποτε άλλο χρηματικό ποσό) μετά την υπαναχώρηση του ενάγοντος από την επίδικη σύμβαση μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά. Τούτο, διότι ο 1ος εναγόμενος δεν εισέπραξε το ανωτέρω χρηματικό ποσό από τον ενάγοντα και, συνεπώς, δεν κατέστη αδικαιολόγητα πλουσιότερος σε βάρος του ενάγοντος και της περιουσίας του, όπως ισχυρίζεται ο ενάγων. Αν τυχόν ο 1ος εναγόμενος παρακράτησε ένα μέρος από τα χρηματικά ποσά των 2.000 ευρώ και των 1.400 ευρώ, τα οποία κατέβαλε ο ενάγων προς τον 1ο εναγόμενο, ως αντιπρόσωπο της 2ης εναγομένης, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ο 1ος εναγόμενος δεν έχει υποχρέωση να αποδώσει τα αντίστοιχα χρηματικά ποσά στον ενάγοντα, διότι τα ποσά αυτά αποτελούν αμοιβή του 1ου εναγομένου (προμήθεια), την οποία τεκμαίρεται ότι κατέβαλε η 2η εναγομένη (και όχι ο ενάγων) προς τον 1ο εναγόμενο για τη διαμεσολάβησή του μεταξύ των δύο συμβαλλόμενων μερών, (δηλαδή μεταξύ της 2ης εναγομένης και του ενάγοντος), προκειμένου να προβούν τα δύο αυτά μέρη στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά. Οι αντίθετοι προς την ανωτέρω κρίση του Δικαστηρίου (τούτου) ισχυρισμοί του ενάγοντος αξιολογούνται ως ουσιαστικά αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν. Επίσης, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι: "το ανωτέρω χρηματικό ποσό (των 23.400 ευρώ) έχουν υπεξαιρέσει οι εναγόμενοι, επιτυγχάνοντας αθέμιτα και με παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθών την επίτευξη παράνομου οικονομικού οφέλους σε βάρος μου", αξιολογείται από το Δικαστήριο τούτο ως ουσιαστικά αβάσιμος ως προς τον 1ο εναγόμενο, ήδη εφεσίβλητο, και πρέπει να απορριφθεί, διότι στη διάρκεια της δίκης τούτης δεν αποδείχθηκε ότι ο 1ος εναγόμενος υπεξαίρεσε το ανωτέρω χρηματικό ποσό (των 23.400 ευρώ) ή ότι παρέστησε στον ενάγοντα ψευδή γεγονότα ως αληθή, προκειμένου να επιτύχει παράνομο οικονομικό όφελος υπέρ αυτού (ή υπέρ άλλου προσώπου) σε βάρος του ενάγοντος και της περιουσίας του. Ειδικότερα, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι: "... δεν πρέπει πλέον να καταλείπεται η παραμικρή αμφιβολία για τον πραγματικό ρόλο του Α. Μ. τόσο στην κατάρτιση της σύμβασης πώλησης του αυτοκινήτου μου, όσο και στην επελθούσα σε βάρος μου οικονομική ζημία, μιας και αυτός με έπεισε να υπογράψω με την ανώνυμη εταιρία "ATTACK ΑΕ" το από 27.2.2009 συμφωνητικό μακροχρόνιας μίσθωσης του με αριθμό κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου, μάρκας TOYOTA, τύπου RAV4, με έναρξη μίσθωσης την 27.2.2009 και λήξη την 27.10.2011, αυτός, πριν την υπογραφή του συμφωνητικού, μου παρέδωσε αντίγραφο της αδείας κυκλοφορίας του αυτοκινήτου στο όνομα, όμως, της άγνωστης εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΞΤ ΝΤΕΪ Ε.Π.Ε.", κι ενώ αναγραφόταν στην άδεια κυκλοφορίας η ρήτρα "παρακράτηση της κυριότητας", αυτός με καθησύχασε στην ερώτησή μου γιατί γραφόταν το όνομα μιας άλλης εταιρείας και γιατί υπήρχε παρακράτηση κυριότητας, λέγοντάς μου ότι μέχρι την εξόφληση του τιμήματος, το αυτοκίνητο θα ανήκε στην εκμισθώτρια εταιρία, γεγονός αποκαλυπτικό ότι κι αυτός ενεργούσε κακόπιστα και σε απόλυτη γνώση των προς εμέ ψευδών παραστάσεων, καταδεικνύοντας, εκ παραλλήλου, ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εντελώς εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και κατέστησε εξαφανιστέα την προσβαλλόμενη απόφασή του", ο οποίος περιέχεται στην ένδικη έφεση, αξιολογείται, κυρίως, ως ανώφελος για την έκβαση τούτης της δίκης, αφού η ένδικη αγωγή θεμελιώνεται στην υπαναχώρηση του ενάγοντος από την επίδικη σύμβαση (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά) και στον επακόλουθο αδικαιολόγητο πλουτισμό των εναγομένων σε βάρος του (και όχι σε αδικοπραξία εξαιτίας απάτης ή υπεξαίρεσης), σε κάθε όμως περίπτωση αξιολογείται ως ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι, ενώ αποδείχθηκε ότι, πράγματι, ο 1ος εναγόμενος, Α. Μ. του Α., διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης, η οποία είχε, τελικά, ως συνέπεια την πρόκληση της επίδικης οικονομικής ζημίας του ενάγοντος, (η οποία επήλθε από την παράλειψη της 2ης εναγομένης, εταιρείας ATTACK Α.Ε., να μεταβιβάσει στον ενάγοντα την κυριότητα του ανωτέρω οχήματος, με αριθμό κυκλοφορίας ..., εργοστασίου TOYOTA, τύπου RAV4), δεν αποδείχθηκε όμως ότι στις ....2009 ο 1ος εναγόμενος γνώριζε ότι μετά παρέλευση 32 μηνών, ήτοι στις 27.10.2011, η εκμισθώτρια εταιρεία δεν θα είχε τη δυνατότητα να μεταβιβάσει την κυριότητα του ανωτέρω οχήματος στον ενάγοντα. Αντίθετα, από όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, τεκμαίρεται βάσιμα ότι στις ....2009 ο 1ος εναγόμενος είχε την εύλογη πεποίθηση ότι "μέχρι την εξόφληση του τιμήματος", (δηλαδή μέχρι τις 27.10.2011), το ανωτέρω όχημα θα περιερχόταν στην κυριότητα της εκμισθώτριας εταιρείας και ότι αυτή θα είχε πλέον τη δυνατότητα να μεταβιβάσει την κυριότητα του οχήματος αυτού στον ενάγοντα. Το συμπέρασμα αυτό του Δικαστηρίου (τούτου) ενδυναμώνεται και από όσα κατέθεσε ο ενάγων, (ως εγκαλών και πολιτικώς ενάγων), στη διάρκεια ποινικής δίκης ενώπιον του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών και εναντίον των κατηγορουμένων Γ. Θ. του Π. και Ζ. Θ. του Γ., (κατηγορουμένων για αξιόποινη πράξη απάτης από κοινού κατ' εξακολούθηση σε βάρος του ήδη ενάγοντος, η οποία συνίσταται στο ότι οι κατηγορούμενοι παρέστησαν από κοινού και κατ' εξακολούθηση, εν γνώσει τους ψευδώς στον εγκαλούντα, Π. Χ., ότι έχουν τη δυνατότητα να εκμισθώσουν σ' αυτόν με μακροχρόνια μίσθωση και με δυνατότητα εξαγοράς στη λήξη της μίσθωσης το υπ' αριθμόν ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, μάρκας TOYOTA, τύπου RAV4). Στη διάρκεια εκείνης της ποινικής δίκης, ως προς την οποία εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 6161/2016 απόφαση του πιο πάνω ποινικού δικαστηρίου, ο ήδη ενάγων κατέθεσε, μεταξύ άλλων, τα εξής ουσιώδη: "... Η ίδια η δικαστική επιμελήτρια πήρε τηλέφωνο στην εταιρεία leasing να πληρώσουν το αυτοκίνητο και οι κατηγορούμενοι δεν το έκαναν και, τελικά, η δικαστική επιμελήτρια πήρε το αυτοκίνητο. Το δικαστήριο είχε γίνει στις 16.03.2009. ... Η εταιρεία Next Day είχε πάρει δάνειο από την τράπεζα Εμπορική Credicom, για να αγοράσει δύο αυτοκίνητα, τα οποία θα εκμεταλλευόταν εμπορικά με μισθώσεις leasing. ... Οι κατηγορούμενοι θα πλήρωναν στην τράπεζα τα 10.000 ευρώ που χρωστούσαν, και θα το έπαιρνα το αυτοκίνητο. ... Η κ. Κ. ήταν πρόεδρος της Attack ...". Από όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, συνάγεται βάσιμα ότι η εκμισθώτρια εταιρεία ATTACK Α.Ε. είχε τη δυνατότητα (και την ευκαιρία) να καταβάλει στη δανείστρια τράπεζα, ακόμη και στις 08.11.2012, (δηλαδή μετά παρέλευση 44 μηνών περίπου από τις ....2009), το χρηματικό ποσό των 10.000 ευρώ, (το οποίο όφειλε στη δανείστρια τράπεζα η ήδη 3η εναγομένη, εταιρεία Next Day, εταιρεία του ίδιου ομίλου και κοινών συμφερόντων με την εταιρεία ATTACK Α.Ε.), να αποκτήσει την κυριότητα του ανωτέρω οχήματος και, στη συνέχεια, να μεταβιβάσει την κυριότητα του οχήματος στον ενάγοντα, όπως είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους με την επίδικη σύμβαση (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά). Το γεγονός ότι η εταιρεία ATTACK Α. Ε. (ή η εταιρεία Next Day) δεν θα κατέβαλλε το ανωτέρω χρηματικό ποσό στη δανείστρια τράπεζα έως τις 27.10.2011 ή ακόμη και έως τις 08.11.2012, ήταν εντελώς άγνωστο και απρόβλεπτο για τον 1ο εναγόμενο στις ....2009, οπότε καταρτίστηκε η επίδικη σύμβαση (μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά).

Συνεπώς, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι ο 1ος εναγόμενος ενήργησε στην επίδικη υπόθεση κακόπιστα σε βάρος αυτού (του ενάγοντος), αξιολογείται ως ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Εξυπακούεται ότι η εκμίσθωση του ανωτέρω οχήματος από την εκμισθώτρια εταιρεία προς τον ενάγοντα ήταν έγκυρη, μολονότι το όχημα αυτό δεν ανήκε στην κυριότητα της εκμισθώτριας εταιρείας, διότι η εκμίσθωση αλλότριου κινητού ή ακίνητου πράγματος είναι έγκυρη, [...], και, επίσης, η συμφωνία των ανωτέρω δύο συμβαλλομένων, (εκμισθώτριας ανώνυμης εταιρείας ATTACK Α.Ε. και μισθωτή Π. Χ.), για μελλοντική μεταβίβαση του οχήματος αυτού από την εκμισθώτρια εταιρεία προς τον ενάγοντα κατά πλήρη κυριότητα ήταν, επίσης, έγκυρη, μολονότι είχε ως αντικείμενο ξένο κινητό πράγμα, και, απλώς, δημιουργούσε υποχρέωση της εκμισθώτριας εταιρείας να αποκτήσει την κυριότητα του οχήματος αυτού, ώστε να μπορέσει, στη συνέχεια, να μεταβιβάσει την κυριότητα του οχήματος αυτού στον αντισυμβαλλόμενο της. [..] Συνεπώς, οι αντίθετοι ισχυρισμοί του ενάγοντος, (ότι η εκμισθώτρια εταιρεία δεν είχε δικαίωμα να εκμισθώσει το ανωτέρω όχημα στον ενάγοντα, διότι το όχημα αυτό δεν ανήκε στην κυριότητά της, και ότι η εκμισθώτρια εταιρεία και οι λοιποί εναγόμενοι παρέστησαν ψευδώς στον ενάγοντα ότι κατά τη λήξη της επίδικης μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά η εκμισθώτρια εταιρεία θα μεταβίβαζε το ανωτέρω όχημα στον ενάγοντα κατά κυριότητα, ενώ το όχημα δεν ανήκε στην κυριότητα της εκμισθώτριας εταιρείας), αξιολογούνται, κυρίως, ως νομικά αβάσιμοι και, σε κάθε περίπτωση, ως αλυσιτελείς για την έκβαση τούτης της δίκης (για όσους λόγους αναφέρθηκαν πιο πάνω), και πρέπει να απορριφθούν. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο αποφάνθηκε παρόμοια ως προς τα ανωτέρω ζητήματα [...], μολονότι χρησιμοποίησε διαφορετική (εν μέρει) αιτιολογία από την αιτιολογία τούτης της απόφασης, δεν έσφαλε κατ' αποτέλεσμα ούτε έσφαλε (ουσιωδώς) ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και την εφαρμογή του νόμου, όπως παραπονείται ο ενάγων, ως εκκαλών, και το γεγονός αυτό πρέπει να οδηγήσει σε απόρριψη των αντίστοιχων λόγων της ένδικης έφεσης ως ουσιαστικά αβάσιμων..". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Εφετείο Λάρισας, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσία την από 22-1-2018 έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της υπ ' αριθμ. 122/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία είχε απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη, η από 22-1-2013 αγωγή του ενάγοντος, κατά του αναιρεσίβλητου, και άλλων τριών εναγομένων (μη διαδίκων στην παρούσα δίκη), με την οποία ζητούσε να του καταβάλλουν εις ολόκληρον οι εναγόμενοι το ποσό των 23.400 ευρώ, μετά την υπαναχώρηση αυτού (ενάγοντος) από την από 27-2-2009 σύμβαση μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με δυνατότητα εξαγοράς. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι αόριστοι, απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, ούτε όμως και οι λόγοι έφεσης που αφορούν ισχυρισμούς αρνητικούς της αγωγής (ΑΠ 1101/2023, ΑΠ 1051/2023, ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 163/2022, ΑΠ 194/2021). Δεν ιδρύεται, δε ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, ως απαράδεκτο ή αβάσιμο, γεγονός που σημαίνει ότι τον έλαβε υπόψη (Ολ.ΑΠ 14/2004, ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 14/2021, ΑΠ 15/2021, ΑΠ 595/2020, ΑΠ 1106/2019), ανεξάρτητα αν ύστερα από την εκτίμησή του καταλήξει σε έστω και εσφαλμένη για τα "πράγματα" κρίση, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 554/2020, ΑΠ 677/2015), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΑΠ 1209/2023, ΑΠ 3/2021, ΑΠ 694/2020, ΑΠ 90/2019) ή στη περίπτωση που το δικαστήριο τον απέρριψε ακόμη και σιωπηρώς, όταν είναι φανερό ότι όντως τον απέρριψε (ΑΠ 163/2022, ΑΠ 98/2020, ΑΠ 7/2020). Για να είναι ορισμένος ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν "τα πράγματα", που παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη το δικαστήριο, παρότι είχαν προταθεί νομίμως από τον αναιρεσείοντα, καθώς και τα στοιχεία εκείνα από τα οποία θα κρινόταν αν τα "πράγματα" είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 687/2024,ΑΠ 804/2023, ΑΠ 855/2022, ΑΠ 161/2017, ΑΠ 173/2017, ΑΠ 99/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο αναιρετικό λόγο, κατ'εκτίμηση του νοηματικού του περιεχομένου, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8, του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπ' όψιν του τον ισχυρισμό του, ότι προέβη στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά, κατόπιν της απατηλής συμπεριφοράς του αναιρεσίβλητου, ο οποίος εάν και γνώριζε ότι το επίδικο όχημα δεν ανήκε στην κυριότητα της εκμισθώτριας εταιρείας, του παρέστησε ψευδώς ότι κατά την λήξη της επίδικης μακροχρόνιας μίσθωσης αυτοκινήτου με εξαγορά, η εκμισθώτρια εταιρεία θα του μεταβίβαζε το συμφωνηθέν όχημα κατά κυριότητα. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος, καθόσον: α) ο λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ δεν στοιχειοθετείται, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και τον απέρριψε ευθέως, για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1997), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν όπως εν προκειμένω (ΑΠ 1516/2025, ΑΠ 1106/2019, ΑΠ 90/2019, ΑΠ 1543/2017, ΑΠ 1004/2015), και β) υπό την επίφαση της αναιρετικής πλημμέλειας από τον λόγο αυτό, προβάλλονται αιτιάσεις για την, κατ' άρθρον 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων από το Εφετείο, ως προς τις οποίες ο αναιρεσείων έχει διαφορετική ουσιαστική προσέγγιση.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπ' όψιν αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από την διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338 έως 340 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπ' όψιν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, για την απόδειξη και ανταπόδειξη ισχυρισμού, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Έτσι, ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπ' όψιν του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα, τα οποία παραδεκτώς επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων και νομίμως προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους (Ολ. Α.Π. 14/2011, Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 344/2020, Α.Π. 620/2019, Α.Π. 1169/2019), προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών, δηλαδή νόμιμων ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ. Α.Π. 42/2002), διαμορφώνοντας το διατακτικό της αποφάσεως, το οποίο θα ήταν διαφορετικό χωρίς την σχετική παράλειψη (Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 781/2020, Α.Π. 1169/2019, Α.Π. 1/2018), εφόσον, βεβαίως, προτάθηκαν παραδεκτώς στο Δικαστήριο της ουσίας, πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο (Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1126/2020).

Ωστόσο, δεν επιβάλλεται από κάποια διάταξη να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, αλλά αρκεί να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίσθηκαν από τους διαδίκους. Ο ανωτέρω λόγος απορρίπτεται ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την απόφαση, ότι λήφθηκαν υπ' όψιν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση, αρκεί δε προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός (Ολ. Α.Π. 2/2008) και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη (Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1126/2020, Α.Π. 1167/2019). Μη λήψη υπ' όψιν, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός, ότι μνημονεύονται στην απόφαση ορισμένα μόνο από τα προσκομισθέντα με επίκληση αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1167/2019, Α.Π. 798/2010 Α.Π. 22/2005), όχι, όμως και τα επίδικα (Α.Π. 453/2022, Α.Π. 781/2020, Α.Π. 427/2020, Α.Π. 345/2020, Α.Π. 1167/2019). Δεν αποκλείεται, βεβαίως, το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύσει και να εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί για τον αναιρετικό έλεγχο να προκύπτει με βεβαιότητα το ότι από την γενική, κατ' είδος, αναφορά στα αποδεικτικά μέσα καθίσταται βέβαιο ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που υποβλήθηκαν στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, χωρίς να παραληφθεί κανένα (Ολ. Α.Π. 8/2016, Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1126/2020). Για να ιδρυθεί ο ανωτέρω λόγος αρκεί, παρά την βεβαίωση του δικαστηρίου ότι λήφθηκαν υπ' όψιν όλα τα αποδεικτικά μέσα, να καταλείπονται, με βάση το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως, αμφιβολίες για το αν το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο λήφθηκε υπ' όψιν και συνεκτιμήθηκε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις για τον σχηματισμό δικανικής πεποιθήσεως επί ενός ουσιώδους ισχυρισμού (Ολ. Α.Π. 2/2008, Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1126/2020, Α.Π. 1034/2020, Α.Π. 412/2019, Α.Π. 705/2019).

Εξάλλου, ο ίδιος λόγος, όσον αφορά την προβαλλόμενη αιτίαση, ότι από τα εν λόγω αποδεικτικά μέσα και έγγραφα συνάγεται αντίθετο πόρισμα από εκείνο, που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ή ότι το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα, που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), διότι με την αιτίαση αυτή πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π.1426/2024, Α.Π. 1564/2023, Α.Π. 415/2023, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1110/2020, Α.Π. 75/2016, Α.Π. 100/2007).

Για να είναι δε ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως αυτός, πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους, να αναφέρεται ότι έγινε επίκληση και προσκομιδή τους και να καθορίζεται ο συγκεκριμένος ουσιώδης ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνύονταν με τα εν λόγω αποδεικτικά μέσα και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ( Α.Π. 1426/2024, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 1110/2020, Α.Π. 1113/2019, Α.Π. 931/2014, Α.Π. 1320/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο, για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη έγγραφα που ο ίδιος επικαλέστηκε και προσκόμισε, προς απόδειξη ισχυρισμών του, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δη : α) την υπ'αριθ. 10690/24-3-2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/των Αθηνών β) την απ'αριθ. 6161/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημ/των Αθηνών, με τις οποίες ο τέταρτος εναγόμενος (μη διάδικος στην παρούσα δίκη), Γ. Θ., ως νόμιμος εκπρόσωπος της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΤΤΑCK- ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΗΜΑΤΩΝ", καταδικάστηκε για το αδίκημα της απάτης, σε βάρος του τότε εγκαλούντα και ήδη αναιρεσείοντα, και από τις οποίες (αποφάσεις) αποδεικνύεται ότι ο πρώτος εναγόμενος, ενήργησε ως συνεργός του καταδικασθέντος Γ. Θ., στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης μακροχρόνιας μίσθωσης. Όμως τόσο από τη ρητή διαβεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, είτε για να ληφθούν υπόψη ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε ως δικαστικά τεκμήρια, όσο και από όλο το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία μάλιστα το πρώτο από τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα αναλύεται και σχολιάζεται εκτενώς (βλ. σελίδες 26 και 27 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης), καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι, για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, το Εφετείο έλαβε υπόψη, συναξιολόγησε και συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα ανωτέρω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα, που νόμιμα προσκόμισε και επικαλέστηκε ο τότε εκκαλών και ήδη αναιρεσείων. Σε κάθε περίπτωση, τυγχάνει αναιρετικώς ανέλεγκτη η κρίση του Εφετείου ως προς τη βαρύτητα, που προσέδωσε σε ένα έκαστο εκ των αποδεικτικών μέσων, καθώς ανάγεται στην περί των πραγμάτων κρίση του. Επομένως, ο ερευνώμενος δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος και αβάσιμος, υπό τις ανωτέρω διακρίσεις. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 εδ. α' του Συντάγματος που επιτάσσει ότι κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά "έλλειψη αιτιολογίας", ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της "ανεπαρκής αιτιολογία" ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους "αντιφατική αιτιολογία" (Ολ.ΑΠ 1/2020, Ολ.ΑΠ 2/2019, Ολ.ΑΠ 1/1999). Ειδικότερα, αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που αναγράφονται σε αυτήν και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση του επίδικου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι τη κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι όμως όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση των αποδείξεων εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (Ολ.ΑΠ 15/2006, ΑΠ 6/2022, ΑΠ 1217/2020). Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες(ΑΠ 453/2022, ΑΠ 1217/2020). Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΑΠ 68/2020, ΑΠ 12/2020, ΑΠ 1217/2020). Για να είναι δε ορισμένος ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος πρέπει να διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αναίρεσης: α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, β) οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, γ) ο ισχυρισμός και τα περιστατικά, οι οποίοι προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό, εφόσον αυτή δεν είναι αυτονόητη, δ) η εξειδίκευση της πλημμέλειας του δικαστηρίου της ουσίας, αν πρόκειται, δηλαδή για παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή ποιες είναι οι ανεπάρκειες ή οι αντιφάσεις που προσάπτονται στις ως άνω παραδοχές, δηλαδή να διαλαμβάνεται ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 20/2005, ΑΠ 687/2024, ΑΠ 58/2023, ΑΠ 325/2022, ΑΠ 57/2022, ΑΠ 64/2022, ΑΠ 68/2022, ΑΠ 1096/2021, ΑΠ 109/2020, ΑΠ 550/2017).

Έτσι δεν αρκεί η μνεία μεμονωμένων και αποσπασματικών παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης κατ` επιλογή του αναιρεσείοντος, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά με τη προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία η προσβαλλόμενη κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (Ολ.ΑΠ 28/1998, ΑΠ 687/2024, ΑΠ 58/2023, ΑΠ 57/2022, ΑΠ 109/2020, ΑΠ 22/2020). Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο με πληρότητα και όχι αποσπασματικά είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενό του αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό (Ολ.ΑΠ 1/2016, 2/2013, 20/2005, ΑΠ 58/2023, ΑΠ 1198/2023, ΑΠ 109/2020). Συνακόλουθα η ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (άρθ. 559 αριθ. 1α' και 19 του ΚΠολΔ), οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ` ουσία, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού αυτής, δηλαδή από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας επί των ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στη κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης (ΑΠ 1198/2023, ΑΠ 109/2020, ΑΠ 319/2017, ΑΠ 1420/2013) και κατά τούτο συνιστούν, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, στοιχεία του ορισμένου του προβαλλόμενου στο αναιρετήριο σχετικού λόγου αναίρεσης.

Αυτό διότι ο Άρειος Πάγος για τη διαπίστωση της παράβασης, ελέγχει μόνο τη προσβαλλόμενη απόφαση και όχι το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων και συνεπώς, η έκθεση αυτή, είναι αναγκαία προκειμένου να αποβεί εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα, δε, και ο έλεγχος του διατακτικού της απόφασης, από το οποίο εξαρτάται, τελικά, η ευδοκίμηση της αναίρεσης. Η κατά τα άνω αοριστία του αναιρετικού λόγου δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης (Ολ.ΑΠ 27/1998, Ολ.ΑΠ 32/1996, ΑΠ 109/2020, ΑΠ 1217/2020, ΑΠ 24/2019), ούτε και με τις πριν τη συζήτηση της αναίρεσης κατατεθείσες προτάσεις του αναιρεσείοντος. Με το λόγο αυτόν, δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ.ΑΠ 57/1990, ΑΠ 687/2024, ΑΠ 1217/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναιρέσεως ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρθμ.19 ΚΠολΔ, πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση λόγω του ότι διέλαβε ελλιπείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες για ζήτημα που έχει ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ισχυριζόμενος, επί λέξει ότι : "η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω μη νόμιμης αιτιολογίας ως προς το σημείο της αιτιολογίας που απορρίπτει την συνδρομή των νόμιμων προϋποθέσεων του αδικαιολόγητου πλουτισμού". Ο λόγος αυτός τυγχάνει απαράδεκτος, προεχόντως, λόγω αοριστίας του, η οποία καθιστά, εν προκειμένω, ανέφικτο τον αναιρετικό του έλεγχο. Αυτό δε διότι, για τη θεμελίωση του λόγου αυτού δεν διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο με πληρότητα, όπως είναι αναγκαίο, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες νομικές σκέψεις, οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, αλλά ελάχιστα αποσπάσματα αυτής τα οποία επέλεξε κατά το δοκούν ο αναιρεσείων, αλλά με βάση αυτά και μόνο δεν είναι εφικτός ο έλεγχος της βασιμότητας τους. Συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων κατά λέξη επικαλείται : "....Ειδικότερα, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι: "...δεν πρέπει πλέον να καταλείπεται η παραμικρή αμφιβολία για τον πραγματικό ρόλο του Α. Μ. τόσο στην κατάρτιση της σύμβασης πώλησης του αυτοκινήτου μου, όσο και στην επελθούσα σε βάρος μου οικονομική ζημία, μιας και αυτός με έπεισε να υπογράψω με την ανώνυμη εταιρία "ATTACK Α.Ε." το από 27.2.2009 συμφωνητικό μακροχρόνιας μίσθωσης του με αρ. κυκλ. ... αυτοκινήτου, μάρκας TOYOTA, τύπου RAVA, με έναρξη μίσθωσης την 27.2.2009 και λήξη την 27.10.2011, αυτός, πριν την υπογραφή του συμφωνητικού, μου παρέδωσε αντίγραφο της αδείας κυκλοφορίας του αυτοκινήτου στο όνομα, όμως, της άγνωστης εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΙΤ ΝΤΕΙ ΕΠΕ" και αναγραφόταν στην άδεια κυκλοφορίας η ρήτρα "παρακράτηση της κυριότητας", αυτός με καθησύχασε στην ερώτησή μου γιατί γραφόταν το όνομα μιας άλλης εταιρίας και γιατί υπήρχε παρακράτηση κυριότητας, λέγοντας μου ότι μέχρι την εξόφληση του τιμήματος, το αυτοκίνητο θα ανήκε στην εκμισθώτρια εταιρία, γεγονός αποκαλυπτικό ότι κι αυτός ενεργούσε κακόπιστα και σε απόλυτη γνώση των προς εμέ ψευδών παραστάσεων, καταδεικνύοντας, εκ παραλλήλου, ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εντελώς εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και κατέστης εξαφανιστέα την προσβαλλόμενη απόφασή του", [....], αξιολογείται, κυρίως, ως ανώφελος για την έκβαση τούτης της δίκης, αφού η ένδικη αγωγή θεμελιώνεται στην υπαναχώρηση του ενάγοντος από την επίδικη σύμβαση (μακροχρόνιας μίσθωσης του αυτοκινήτου με εξαγορά) και στον επακόλουθο αδικαιολόγητο πλουτισμό των εναγομένων σε Βάρος του (και όχι σε αδικοπραξία εξαιτίας απάτης ή υπεξαίρεσης), σε κάθε όμως περίπτωση αξιολογείται ως ουσιαστικά αβάσιμος...". Η παράθεση δε πραγματικών ισχυρισμών περιορίζεται στο να διαλάβει στον ως άνω αναιρετικό λόγο μόνο το συμπέρασμα της προσβαλλόμενης απόφασης, με το οποίο απορρίφθηκαν ως κατ` ουσία αβάσιμοι οι ισχυρισμοί αυτού, το οποίο αιτιάται ως εσφαλμένο (ΑΠ 1230/2023, ΑΠ 22/2020). Και αυτό ανεξάρτητα του ότι με τις αιτιάσεις του στο σύνολό τους ο αναιρεσείων δεν πλήττει τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά πλήττει μόνο την αξιολόγηση και εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού και ειδικότερα των εγγράφων που το δικαστήριο έλαβε υπόψη για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα (ΑΠ 687/2024,ΑΠ 208/2020) και την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 1198/2023, 1226/2023, ΑΠ 1442/2021, ΑΠ 319/2017). Τέλος, για την πληρότητα του λόγου αυτού ο αναιρεσείων δεν διαλαμβάνει στο αναιρετήριο, ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει η προσβαλλόμενη απόφαση.

Επομένως, ο τρίτος λόγος της υπό κρίση αναιρέσεως, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Μετά από αυτά, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του, κατατεθέντος για την άσκηση αυτής, παραβόλου, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ όπως ισχύει και εφαρμόζεται στη προκειμένη υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1-1-2016) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την, από 26-9-2022 (αριθ. έκθ. κατάθ. 62/27-10-2022), αίτηση για αναίρεση της με αριθ. 58/2022 τελεσίδικης απόφασης, του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου.

Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Οκτωβρίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και τούτου κωλυομένου ο Αρχαιότερος της Σύνθεσης Αρεοπαγίτης

<< Επιστροφή