<< Επιστροφή

Αριθμός 1034/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Παρασκευή Τσούμαρη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ' αριθ. 171/2025 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Σταυρούλα Κουσουλού-Εισηγήτρια, Αγαθή Δερέ, Παναγιώτα Γκουδή-Νινέ και Μερόπη Τζουγκαράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαΐου 2025, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτριου Μητρουλιά (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γ. Β., για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1.C. V. του G. R., κρατούμενου στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Δομοκού, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Θεόδωρο Κρίθυμο, ο οποίος διορίστηκε με την υπ' αρ. 288/2025 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών και 2. Η. Ι. του M., κρατούμενου στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Πανταζή, για αναίρεση της υπ'αριθ. 1005/2024 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και κατόπιν:1) ο ως άνω δικηγόρος του αναιρεσείοντος C. V. ανέπτυξε και προφορικά τους λόγους που περιλαμβάνονται στις α) από 21.11.2024 και με αρ. πρωτ. 101/2024 και β) από 7.1.2025 με αρ. εκθ. κατά. 1/2025 αιτήσεις αναιρέσεως και ζήτησε να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και 2) ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος Η. Ι. ανέπτυξε και προφορικά τους λόγους που περιλαμβάνονται στην από 26.9.2024 και με αρ. πρωτ. 37/2024 αίτηση αναιρέσεως και τους από 3.4.2025 πρόσθετους λόγους, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν η πρώτη αναίρεση του πρώτου κατηγορούμενου και η αναίρεση του δεύτερου κατηγορούμενου ως απαράδεκτες, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση για τους πρώτο και δεύτερο λόγο της αναίρεσης του πρώτου και κατ' επέκταση για τον δεύτερο αναιρεσείοντα, απορριπτομένων των λοιπών λόγων αναίρεσης και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση, στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Εισάγονται προς συζήτηση: 1) η από 21-11-2024 με αρ.πρωτ. 101/2024 αίτηση και 2) η από 7/1/2025 με αρ. εκθ.κατ.1/2025 αίτηση του C. (επών.) V. (όν.) του G. R., υπηκόoυ Ιράν, και νυν κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού, 3) η από 26-9-2024 με αρ.πρωτ. 37/2024 αίτηση μετά των από 3-4-2025 προσθέτων λόγων του H. (επών.) I. (όν.) του M., υπηκόου Ιράν και νυν κρατούμενου στο Κατάστημα Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού για αναίρεση της υπ' αρ. 1005/2024 τελεσίδικης απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου (Κακ/των) Αθηνών με την οποία κρίθηκαν ένοχοι, με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2ε' του ΠΚ, της αξιόποινης πράξης της διευκόλυνσης εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή εξόδου απ' αυτό πολιτών Γ' Χωρών, χωρίς να υποβληθούν στον έλεγχο που προβλέπεται από το άρ. 5 του ν.4251/2014, από περισσότερους από δύο που ενεργούσαν εκ κερδοσκοπίας και κατ' επάγγελμα, από κοινού, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, επιπλέον δε ο πρώτος εξ αυτών (ένοχος) και των αξιοποίνων πράξεων : α) της εξασφάλισης καταλύματος για απόκρυψη, κατά συναυτουργία, κατά συρροή, εκ κερδοσκοπίας και κατ' επάγγελμα και κατ' εξακολούθηση, και β) της παράνομης κατοχής γνησίων και πλαστών διαβατηρίων και λοιπών ταξιδιωτικών εγγράφων, και καταδικάστηκαν σε συνολική ποινή κάθειρξης, ο μεν πρώτος είκοσι επτά (27) ετών και έξι (6) μηνών με εκτιτέα τα είκοσι (20) έτη, ο δε δεύτερος δώδεκα (12) ετών. Οι ανωτέρω αιτήσεις αναιρέσεις και οι πρόσθετοι λόγοι πρέπει να συνεκδικαστούν, λόγω της προδήλου μεταξύ τους συναφείας, και να ερευνηθούν ως προς το παραδεκτό της ασκήσεώς τους.

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 474 παρ.4, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1, 2 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για να είναι παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται, κατά τρόπο σαφή, και ορισμένο, οι λόγοι αναίρεσης. Διαφορετικά, αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον σαφής και ορισμένος λόγος αναίρεσης από όσους αναφέρονται περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ, η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Δεν αρκεί η απλή επανάληψη του κειμένου της διάταξης που προβλέπει τον λόγο αναίρεσης, χωρίς παράθεση των περιστατικών που θεμελιώνουν την προβαλλόμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της επικαλούμενης νομικής πλημμέλειας. Ούτε επιτρέπεται η συμπλήρωση αόριστου λόγου αναίρεσης με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με άσκηση προσθέτων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν άσκηση παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, δηλαδή της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, απαιτείται α) αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει καμία αιτιολογία, ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια που πλήττει η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία ,που δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, (απαιτείται) να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι συνίσταται η προβαλλόμενη έλλειψη, ασάφεια ή αντίφαση αιτιολογίας ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια της απόφασης που πλήττονται ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ ΑΠ 2/2002, ΑΠ 1416/2022, ΑΠ 923/2021).

Περαιτέρω από τα άρθρα 476 παρ. 1 και 509 ΚΠΔ συνάγεται ότι απαραίτητη προϋπόθεση για το παραδεκτό των προσθέτων λόγων αναίρεσης, είναι η άσκηση παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Εάν αυτή είναι απαράδεκτη, εκτός άλλων λόγων και διότι είναι αόριστοι και ασαφείς οι λόγοι της, τότε είναι απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης και δεν επιτρέπεται με αυτούς ούτε ακόμη και διασαφήνιση, ανάπτυξη ή συμπλήρωση των αόριστων και ασαφών λόγων, της αίτησης αναίρεσης. Αν δεν υπάρχει τουλάχιστον ένας ορισμένος λόγος αναιρέσεως, δεν ερευνώνται οι πρόσθετοι λόγοι, ακόμη και αν είναι από εκείνους, που κατά το άρθρο 511 λαμβάνονται υπόψη και αυτεπαγγέλτως, διότι σε μια τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει αναίρεση (Ολ ΑΠ 19/2001, ΑΠ1416/2022, ΑΠ 118/2022).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι υπό κρίση : Α) από 21-11-2024 με αρ.πρωτ. 101/2024 αίτηση αναίρεσης του κατηγορούμενου C. (επών.) V. (όν.) του G. R. κατά της προσβαλλόμενης υπ'αρ.1005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων Αθηνών, η οποία καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στις 20-12-2024 στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 ΚΠοινΔ, ασκήθηκε ενώπιον της αναπληρώτριας διευθύντριας του Καταστήματος Κράτησης Δομοκού, ήτοι πρo της ως άνω καταχώρισης της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο, με δήλωσή του, με το εξής, κατά πιστή μεταφορά, περιεχόμενο "....ασκεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ'αρ.1005/28-6-2024 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία καταδικάστηκε για διευκόλυνση αλλοδαπών σε ποινή κάθειρξης (27) ετών, με εκτιτέα τα (20) έτη", και Β) η από 26-9-2024 με αρ.πρωτ. 37/2024 αίτηση αναίρεσης του κατηγορούμενου H. (επών.) I. (όν.) του M., κατά της αυτής ως άνω προσβαλλόμενης απόφασης, ασκήθηκε προ της καταχώρισής της στο ειδικό βιβλίο του εκδόσαντος αυτήν Εφετείου Αθηνών, με δήλωσή του ενώπιον της διευθύντριας του Καταστήματος του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, στην οποία αναφέρεται, κατά πιστή μεταφορά, ότι "....κάνει αναίρεση κατά της αριθμ. 1005/2024/28-6-2024 απόφασης του Β' Πενταμελούς Εφετείου Αθήνας (εκδοθείσα κατ' έφεση της αριθ. 3641/19-7-2022 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου κακ/των Αθήνας) με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης (12) ετών, κατηγορούμενος για Διευκόλυνση εισόδου στο Ελληνικό έδαφος χωρίς να υποβληθεί στον έλεγχο που προβλέπεται στο άρθρο 5 του Ν. 4251/2014, από περισσότερους από δύο ενεργούντες εκ κερδοσκοπίας και κατ' επάγγελμα, κατά συναυτουργία κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, για τους παρακάτω λόγους: "Επιθυμώ να γίνει επαναξιολόγηση των στοιχείων σε βάθος (για δίκαιη απονομή δικαιοσύνης) λόγω μη επαρκούς, ειδικούς και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδίκης μου η οποία έγινε χωρίς την αναγνώριση ελαφρυντικών και τέλος επιφυλασσόμενος να ασκήσω εμπροθέσμως και νομοτύπως πρόσθετους λόγους αναιρέσεως μετά την καθαρογραφή της απόφασης". Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι οι ως άνω αιτήσεις αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, όπως έχουν διατυπωθεί, δεν περιέχουν σαφείς και ορισμένους αναιρετικούς λόγους, κατά την έννοια των διατάξεων που αναφέρονται στη μείζονα σκέψη της παρούσας. Ειδικότερα, η μεν από 21/11/2024 αίτηση δεν περιέχει κανένα λόγο αναίρεσης, η δε από 26/9/2024 αίτηση καθό μέρος αφορά στον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναίρεσης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αόριστη, καθόσον δεν προσδιορίζεται σ' αυτήν σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης και σε ποια κεφάλαια αυτής αναφέρεται, ποιες είναι οι ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της ή οι αντιφατικές αιτιολογίες σε σχέση με τις παραδοχές της, καθώς και ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη και δεν εκτιμήθηκαν από το δικάσαν Δικαστήριο. Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι ανωτέρω υπό κρίση αιτήσεις αναίρεσης, ως μη περιέχουσες σαφείς και ορισμένους λόγους εκ του άρθρου 510 ΚΠΔ. Επίσης, πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι λόγοι της ως άνω από 26-9-2024 (αρ.πρωτ.37/2024) αίτησης αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, που κατατέθηκαν στην γραμματεία της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου στις 3/4/2025, ήτοι εντός της οριζόμενης προθεσμίας από το άρ. 509 ΚΠΔ, από τον παραστάντα κατά τη συζήτηση της ένδικης υπόθεσης στο Εφετείο Αθηνών συνήγορο του ανωτέρω αναιρεσείοντος, διότι δεν υφίσταται παραδεκτός λόγος στην ως άνω αίτηση αναιρέσεως, κατά τα προαναφερόμενα, και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες 1] C. (επών.) V. (όν.) του G. R. και 2] H. (επών.) I. (όν.) του M. στα δικαστικά έξοδα, κατ' άρ. 578 παρ. 1 ΚΠοινΔ, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας. Κατά το άρθρο 466 παρ.3 του ΚΠοινΔ "εναντίον του ιδίου βουλεύματος ή της ίδιας απόφασης, δεν μπορεί ποτέ να ασκηθεί για δεύτερη φορά το ίδιο ένδικο μέσο, που έχει κριθεί". Κατά την αληθή έννοια της διατάξεως αυτής, προϋπόθεση για την απαγόρευση ασκήσεως για δεύτερη φορά του ίδιου ένδικου μέσου κατά του ίδιου βουλεύματος ή της ίδιας αποφάσεως είναι να έχει προηγηθεί κρίση επί του ασκηθέντος για πρώτη φορά ενδίκου μέσου. Αν τέτοια κρίση δεν έχει προηγηθεί, παραδεκτώς ασκείται ,μέσα στη νόμιμη προθεσμία, για δεύτερη φορά το ίδιο ένδικο κατά του ιδίου βουλεύματος ή της ίδιας απόφασης, το οποίο είναι συμπληρωματικό του πρώτου ασκηθέντος και συνεξετάζεται με αυτό (ΑΠ 1634/2022, ΑΠ 606/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων C. (επών.) V. (όν.) του G. R. άσκησε δύο αιτήσεις για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1005/2024 τελεσίδικης αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου [Κακ/των] Αθηνών, και δη αφενός μεν την από 21-11-2024 (αρ.πρωτ. 101/2024) αίτηση αναίρεσης, η οποία -κατά τα ήδη εκτεθέντα- απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, αφετέρου δε την από 7/1/2025 (αρ. εκθ.κατ.1/2025) αίτηση αναίρεσης, νομότυπα με δήλωση του ειδικώς εξουσιοδοτηθέντος δικηγόρου Αθηνών, Κων/νο ΝΙΚΑΙΝΑ, στην γραμματέα του Εφετείου Αθηνών (άρ. 474 παρ.1 α' και 4 ΚΠΔ), και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της προβλεπόμενης εικοσαήμερης προθεσμίας από το άρ. 473 παρ.2 και 3 ΚΠΔ, από την καταχώρηση (20-12-2024) της προσβαλλόμενης απόφασης στο ειδικό βιβλίο του εκδόσαντος Εφετείου Αθηνών.
Συνεπώς, εφόσον δεν είχε προηγηθεί κρίση επί της πρώτης ως άνω αιτήσεως αναιρέσεως του αναιρεσείοντος, η δεύτερη ως άνω αίτησή του, στρεφομένη κατά της αυτής ως άνω αποφάσεως ,είναι παραδεκτή (άρ. 464,466 παρ.1 εδ.α' και 3, 473 παρ.2 και 3, 474 παρ.1 α' και 4, 504 παρ.1 και 505 παρ.1 α' του ΚΠΔ), και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητα των εκ του άρ. 510 παρ.1 στοιχ. Α', Δ' ,Ε' και Θ' ΚΠΔ αναιρετικών της λόγων.

Ι. Κατά το άρθρο 233 παρ.1 και 2 του ΚΠοινΔ, "1.Σε οποιοδήποτε στάδιο της ποινικής διαδικασίας ,όταν πρόκειται να εξεταστεί ύποπτος, κατηγορούμενος, ή μάρτυρας ο οποίος δεν ομιλεί ή δεν κατανοεί επαρκώς την ελληνική γλώσσα, του παρέχεται χωρίς καθυστέρηση διερμηνεία....". 2. "Ο διορισμός του διερμηνέα γίνεται από πίνακα που καταρτίζεται από το συμβούλιο πλημμελειοδικών ,ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα του μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του μηνός Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου από πρόσωπα που διαμένουν ή εργάζονται στην έδρα του και κατά προτίμηση από δημοσίους υπαλλήλους. Ο πίνακας υποβάλλεται στον εισαγγελέα εφετών....", όπως αναλυτικά προβλέπει η προαναφερόμενη διάταξη, "κάθε χρόνο ισχύει, ωσότου συνταχθεί νέος πίνακας, ο πίνακας που συντάχθηκε το προηγούμενο έτος. Σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις και εφόσον δεν είναι δυνατό να διοριστεί διερμηνέας από εκείνους που είναι εγγεγραμμένοι στον σχετικό πίνακα, μπορεί να διορισθεί διερμηνέας και πρόσωπο που δεν περιλαμβάνεται σ' αυτόν. Σε κάθε περίπτωση το δικαστήριο μπορεί να διορίσει διερμηνέα και αυτόν που επιλέγει ο κατηγορούμενος, εκτός πίνακα". Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό προς το άρθρο 139 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ, που ορίζει, ότι "Αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, τα βουλεύματα και τις διατάξεις, ανεξάρτητα του αν αυτό απαιτείται ειδικά από τον νόμο, ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοση τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε", προκύπτει ότι και η διάταξη του διευθύνοντος, με την οποία διορίζεται ως διερμηνέας πρόσωπο μη περιλαμβανόμενο στον οικείο πίνακα, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, αν περιέχει την επιβαλλόμενη από το άρθρο 93 παρ.3 του Συντάγματος και το ανωτέρω άρθρο 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Τέλος, από τις διατάξεις του άρθρου 138 και αυτές του άρθρου 171 παρ.1 εδ. β' και δ' του ΚΠοινΔ, συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται να εκδίδεται απόφαση ή οποιαδήποτε διάταξη του δικαστή κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, αν προηγουμένως δεν προτείνει ο Εισαγγελέας, ακουσθούν δε και οι παρόντες διάδικοι. Η παράλειψη της προηγούμενης ακροάσεως, είτε του Εισαγγελέα, είτε ειδικά του κατηγορουμένου και του συνηγόρου του, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, κατά το ανωτέρω άρθρο 171 παρ.1 β'και δ' ΚΠοινΔ, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης. Η διάταξη του διευθύνοντος τη συζήτηση, με την οποία ορίζεται απλώς διερμηνέας από τον οικείο πίνακα διερμηνέων, δεν συνιστά διάταξη κατά την έννοια του άρθρου 138 ΚΠοινΔ ,και επομένως δεν χρειάζεται να δοθεί προηγουμένως ο λόγος στον Εισαγγελέα ή τον κατηγορούμενο, ούτε απαιτείται κάποια αιτιολογία αυτής, πράγμα που συμβαίνει, αντίθετα, όταν διορίζεται διερμηνέας πρόσωπο εκτός του οικείου πίνακα διερμηνέων, που τηρείται και καταρτίζεται από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, κατά το άρθρο 232 παρ. 2 του ΚΠοινΔ (ΑΠ 143/2023, ΑΠ 443/2020). Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της από 7/1/2025 αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων C. (επών.) V. (όν.) πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για απόλυτη ακυρότητα κατά την διαδικασία στο ακροατήριο και για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, κατ' άρ. 510 παρ.1 στοιχ. Α' και Δ' ΚΠΔ αντίστοιχα, με τις αιτιάσεις ότι το δικάσαν Δικαστήριο διόρισε σ' αυτόν, επειδή αγνοούσε την ελληνική γλώσσα και γνώριζε μόνο την γλώσσα φαρσί, τον αναφερόμενο διερμηνέα, ο οποίος δεν ήταν εγγεγραμμένος στον τηρούμενο κατάλογο διερμηνέων του Πρωτοδικείου Αθηνών, χωρίς να αιτιολογείται στην απόφαση ότι υφίστατο εξαιρετικά επείγουσα περίπτωση διορισμού διερμηνέα εκτός του ανωτέρω πίνακα, και χωρίς προηγουμένως να δώσει το λόγο στον Εισαγγελέα, στο συνήγορο υπεράσπισής του και στον ίδιο για να εκφράσουν τις απόψεις τους αναφορικά με το εν λόγω διορισμό. Από την παραδεκτή επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, των πρακτικών συνεδρίασης της προσβαλλόμενης αποφάσεως, των οποίων δεν επιτρέπεται αμφισβήτηση της ακριβείας, παρά μόνο η προσβολή τους για πλαστότητα ή διόρθωσή τους κατά τη διαδικασία του άρθρου 145 παρ.3 ΚΠοινΔ, που εν προκειμένω δεν υφίσταται, και των εγγράφων της δικογραφίας, προκύπτει ότι κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 15-4-2024, αμέσως μετά την έναρξη της συζήτησης της υπόθεσης και την εκφώνηση των ονομάτων των τριών κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και ο ήδη αναιρεσείων, C. (επών.) V. (όν.), η Πρόεδρος του Δικαστηρίου της ουσίας, αντιλαμβανόμενη ότι οι κατηγορούμενοι αγνοούν την ελληνική γλώσσα και ότι γνωρίζουν την φαρσί, κάλεσε τον κληθέντα, ως διερμηνέα της γλώσσας φαρσί ,B. N., ο οποίος ήταν απών, με συνέπεια να διακοπεί η εκδίκαση της υπόθεσης, προκειμένου να κληθεί εκ νέου, για τη δικάσιμο της 17-5-2024. Κατά την εν λόγω δικάσιμο ,κατά την οποία εμφανίστηκε ο ανωτέρω κληθείς, η Πρόεδρος του δικάσαντος δικαστηρίου τον διόρισε με διάταξή της, ως διερμηνέα, των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και ο ανωτέρω αναιρεσείων, ενώ δεν προκύπτει ότι αυτός περιλαμβανόταν στον οικείο πίνακα διερμηνέων που τηρείται στο Πρωτοδικείο Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 233 ΚΠΔ, και μάλιστα χωρίς προηγουμένως να δώσει τον λόγο στην Εισαγγελέα, στον συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορούμενου-αναιρεσείοντος και στον τελευταίο που ήταν παρών, για να εκθέσουν τις απόψεις τους σχετικά με τον εκτός πίνακος διορισμό διερμηνέως.

Περαιτέρω, προκύπτει ότι το δικάσαν Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε στην προσβαλλόμενη απόφαση τον εξαιρετικό λόγο ένεκα του οποίου προέβη σε διορισμό διερμηνέως στον κατηγορούμενο-αναιρεσείοντα [και στους λοιπούς κατηγορούμενους] εκτός του οικείου πίνακος, αφού κατά τα οριζόμενα στη μείζονα σκέψη της παρούσας, μόνον σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις και εφόσον δεν είναι δυνατόν να διοριστεί διερμηνέας, από εκείνους που είναι εγγεγραμμένοι στο σχετικό πίνακα, μπορεί να διοριστεί διερμηνέας και πρόσωπο που δεν περιλαμβάνεται σε αυτόν, ήτοι προϋποθέσεις που εν προκειμένω δεν αιτιολογούνται ότι συνέτρεξαν. Εξάλλου, από το γεγονός ότι ο προαναφερθείς B. N. περιλαμβανόταν στον πίνακα διερμηνέων ,που είχε καταρτιστεί από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών ,για τη χρονική περίοδο 2021-2022, όπως προκύπτει από τα υπ' αρ. 2758, 3641/2022 πρακτικά συνεδρίασης του Τριμελούς Εφετείου [Κακουργημάτων] Αθηνών που δίκασε την ένδικη υπόθεση σε πρώτο βαθμό (σελ. 15), δεν μπορεί να συναχθεί ότι αυτός εξακολούθησε να περιλαμβάνεται στον οικείο πίνακα και κατά το χρόνο εκδίκασης (15/4/2024,17/5/2024 και 28/6/2024) της ένδικης υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό. Σύμφωνα με τα ανωτέρω, ο εκτός του οικείου πίνακος διορισμός διερμηνέως στον αναιρεσείοντα-κατηγορούμενο έπρεπε να γίνει από το Δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα ήδη εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, με αιτιολογημένη απόφασή του στην οποία να διαλαμβάνονται παραδοχές περί της εξαιρετικά επείγουσας περίπτωσης προς τούτο, μετά από προηγούμενη εισαγγελική πρόταση και ακρόαση του συνηγόρου υπεράσπισης και του παρόντος κατηγορούμενου-αναιρεσείοντος, έτσι ώστε να εκθέσουν τις απόψεις τους αναφορικά με τον εν λόγω διορισμό διερμηνέως, εκτός του ανωτέρω πίνακα διερμηνέων. Συνακόλουθα, οι συναφείς από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' και Δ' του ΚΠοινΔ πρώτος και δεύτερος λόγοι της από 7/1/2025 αναίρεσης του C. (επών.) V. (όν.), με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για απόλυτη ακυρότητα της ακροαματικής διαδικασίας και για έλλειψη της επιβαλλόμενης από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αντίστοιχα, αναφορικά με τον εκτός πίνακος διορισμό διερμηνέα, είναι βάσιμοι, παρελκούσης δε της έρευνας των λοιπών λόγων της, ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών, ενόψει της κατάργησης του Πενταμελούς Εφετείου (άρ. 7 παρ.1 δ', ε' ΚΠΔ -όπως τούτο ισχύει μετά τη τροποποίησή του με το άρ. 62 του ν. 5090/1-5-2024), συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους οι οποίοι δίκασαν προηγουμένως (άρθρα 519 και 522 του Κ.Π.Δ.).

ΙΙ. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 469 του ΚΠΔ "αν στο έγκλημα συμμετείχαν περισσότεροι ή αν η ποινική ευθύνη ενός κατηγορουμένου εξαρτάται σύμφωνα με το νόμο από την ευθύνη άλλου, το ένδικο μέσο που ασκεί κάποιος από τους κατηγορουμένους, ακόμη και όταν χορηγείται μόνο σ` αυτόν από το νόμο, καθώς και οι λόγοι τους οποίους προτείνει, αν δεν αναφέρονται αποκλειστικά στο πρόσωπο του, ωφελούν και τους υπόλοιπους κατηγορουμένους...". Κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως δικαιολογητικός λόγος της οποίας είναι η αρχή της ισότητας και η εναρμόνιση των ευνοϊκών αποτελεσμάτων για όλους τους συμμέτοχους, γενικές προϋποθέσεις για όλες τις ως άνω προβλεπόμενες περιπτώσεις εφαρμογής του άρθρου αυτού είναι: α] να ασκήθηκε το ένδικο μέσο από συγκατηγορούμενο που εδικαιούτο να ασκήσει αυτό και δεν κρίθηκε για οποιοδήποτε λόγο απαράδεκτο, β] οι προταθέντες από αυτόν λόγοι να μην άρμοζαν αποκλειστικώς στο πρόσωπο του και γ] οι υπόλοιποι, είτε δεν δικαιούνται να ασκήσουν το ένδικο μέσο, είτε δικαιούνται μεν αλλά δεν το άσκησαν εντός της νόμιμης προθεσμίας ή το άσκησαν και τούτο απορρίφθηκε ως απαράδεκτο ή ανυποστήρικτο. Δηλαδή καθιερώνεται υπέρ του συγκατηγορουμένου του ασκήσαντος το ένδικο μέσο της αναιρέσεως επέκταση της ευνοϊκής κρίσεως του Αρείου Πάγου, αν οι λόγοι που έγιναν δεκτοί δεν αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο αυτού που άσκησε παραδεκτά το ένδικο μέσο, το οποίο έγινε δεκτό ως βάσιμο. Εάν συντρέχουν οι όροι αυτοί, εφόσον με το ασκηθέν ένδικο μέσο βελτιώθηκε η θέση αυτού που το άσκησε, ωφελούνται και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, αλλά μόνο για αντικειμενικούς λόγους που δεν αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του ασκήσαντος το ένδικο μέσο ,και όχι για λόγους προσωπικούς. Οι ωφελούμενοι κατά τα παραπάνω από το επεκτατικό αποτέλεσμα, δικαιούνται και δεν υποχρεούνται να συμμετάσχουν στη δίκη ως διάδικοι, κατά τη συζήτηση του ένδικου μέσου του άλλου και να ζητήσουν εφαρμογή του επεκτατικού αποτελέσματος και σε αυτούς, χωρίς να δικαιούνται να προβάλλουν άλλους ιδίους λόγους, κυρίους ή προσθέτους, το δε δικαστήριο επεκτείνει και σε αυτούς αυτεπαγγέλτως το ευεργετικό αποτέλεσμα που προέκυψε από το ένδικο μέσο του αναιρεσείοντος [ΑΠ 85/2025, ΑΠ 1025/2021, ΑΠ 86/2020 ,ΑΠ 761/2019].

Στην προκειμένη περίπτωση, οι από τις διατάξεις του άρθρου 510 στοιχ. Α' και Δ' του ΚΠΔ ,πρώτος και δεύτερος λόγοι της από 7/1/2025 αναίρεσης του C. (επών.) V. (όν.) του G. R., για απόλυτη ακυρότητα της ακροαματικής διαδικασίας και για έλλειψη της επιβαλλόμενης από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αντίστοιχα, αναφορικά με τον εκτός πίνακος διορισμό διερμηνέα, που έγιναν δεκτοί, δεν προσήκουν μόνο στο πρόσωπο του ως άνω αναιρεσείοντος ,αλλά αφορούν και το πρόσωπο των συγκαταδικασθέντων με την προσβαλλόμενη απόφαση συγκατηγορουμένων: α) H. (επών.) I. (όν.) του M. και β) M. A. A. (επών.) B. (όν.) του M., που κρίθηκαν ένοχοι, με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2ε'του ΠΚ, της αξιόποινης πράξης της διευκόλυνσης εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή εξόδου απ' αυτό πολιτών Γ' Χωρών, χωρίς να υποβληθούν στον έλεγχο που προβλέπεται από το άρ. 5 του ν.4251/2014, από περισσότερους από δύο που ενεργούσαν εκ κερδοσκοπίας και κατ' επάγγελμα, από κοινού, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, και τους επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης δώδεκα [12] ετών στον καθένα. Εκ των ανωτέρω συγκατηγορουμένων του αναιρεσείοντος, ο μεν H. (επών.) I. (όν.) του M. άσκησε κατά της προσβαλλόμενης απόφασης την από 26/9/2024 αίτηση αναίρεσης και τους επ' αυτής από 3/4/2025 πρόσθετους λόγους που απορρίφθηκαν ως απαραδέκτοι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο δε M. A. A. (επών.) B. (όν.) του M. δεν άσκησε αναίρεση κατά της προσβαλλόμενης απόφασης. Επομένως, το ευεργετικό αποτέλεσμα του ως άνω ασκηθέντος ενδίκου μέσου της υπό κρίση από 7/1/2025 αίτησης αναιρέσεως, πρέπει, κατ` άρθρο 469 του ΚΠΔ, να επεκταθεί και στους συγκατηγορούμενους και συγκαταδικασθέντες στην δευτεροβάθμια δίκη και ωφελούμενους 1] H. (επών.) I. (όν.) του M. και 2] M. A. A. (επών.) B. (όν.) του M.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ.αρ. 1005/2024 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος που αφορά τον αναιρεσείοντα C. (επών.) V. (όν.) του G. R.

Επεκτείνει το αναιρετικό ως άνω αποτέλεσμα της παρούσας αποφάσεως και στους καταδικασθέντες συγκατηγορούμενους: 1] H. (επών.) I. (όν.) του M. και 2] M. A. A. (επών.) B. (όν.) του M.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απορρίπτει την από 21/11/2024 και με αρ.πρωτ. 101/2024 αίτηση του C. (επών.) V. (όν.) του G. R. για αναίρεση της υπ.αρ. 1005/2024 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Και Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος C. (επών.) V. (όν.) του G. R. τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε οκτακόσια (800) ευρώ.

Απορρίπτει την από 26/9/2024 και με αρ.πρωτ. 37/2024 αίτηση του H. (επών.) I. (όν.) του M. και τους επ' αυτής από 3/4/2025 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της υπ. αρ. 1005/2024 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, και

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος H. (επών.) I. (όν.) του M. τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε οκτακόσια (800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου 2025.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουλίου 2025.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

<< Επιστροφή