Σύνδεσμος απόφασης
Απόφαση 1322 / 2025 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
Αριθμός 1322/2025
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνα Νάκου, Σπυρίδωνα Κουτσοχρήστο-Εισηγητή, Μαρία Γιαννακοπούλου και Διονυσία Νίκα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2025, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Μαρίας Τρουπή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Σ. Τ., για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Τ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Απατσίδη, για αναίρεση της υπ'αριθ. 715/2025 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.
Το Τριμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην από 2-4-2025 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...
Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη από 2-4-2025 αίτηση αναίρεσης του Γ. Τ. του Σ., κατά της υπ' αριθμ. 715/30-10-2024 απόφασης του δικάσαντος ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας, η οποία στις 13-3-2025 καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠΔ, ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του προαναφερθέντος δευτεροβαθμίου δικαστηρίου - με την οποίαν αυτός (ο αναιρεσείων) καταδικάσθηκε για την αξιόποινη πράξη της ενδοοικογενειακής απειλής κατά συρροή και, αφού αναγνωρίσθηκε σ' αυτόν η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2, στοιχ. α' ΠΚ, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών (3) μηνών για την κάθε μία από τις ως άνω δύο αξιόποινες πράξεις, ενώ στην συνέχεια καθορίσθηκε εις βάρος του συνολική ποινή φυλάκισης τεσσάρων (4) μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία - ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως με δήλωση του ιδίου του αναιρεσείοντος, που επιδόθηκε στις 2-4-2025 στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 462, 464, 466 παρ. 1, εδ. α', 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 2Α, 504 παρ. 1 και 505 παρ. 1, περ. α' ΚΠΔ. Επί πλέον, η κρινόμενη αίτηση περιέχει σαφείς και ορισμένους αναιρετικούς λόγους, συνιστάμενους στην απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά την διαδικασία στο ακροατήριο, στην έλλειψη ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και στην εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικών ποινικών διατάξεων (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α', Δ' και Ε' ΚΠΔ αντιστοίχως) και συνεπώς, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των παραπάνω λόγων της. Η καταδικαστική απόφαση στερείται της επιβαλλομένης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και ιδρύεται έτσι ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης, όταν - μεταξύ άλλων - δεν μνημονεύονται σ' αυτήν τα αποδεικτικά μέσα που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, για τον σχηματισμό της κρίσης του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, καθώς και όταν δεν προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της κρίσης του αυτής όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά κατ' επιλογή, όπως αυτό επιβάλλεται από τις διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ. Ειδικότερη αναφορά τούτων δεν είναι αναγκαία, ούτε και παράθεση των περιστατικών που προέκυψαν από καθένα, πρέπει όμως να υπάρχει βεβαιότητα, για την οποία αρκεί η μνεία όλων των αποδεικτικών μέσων κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη το σύνολο αυτών (ΑΠ 355/2017). Η επιλεκτική παράθεση ορισμένων αποδεικτικών μέσων, από την οποία δημιουργείται αμφιβολία για το αν λήφθηκαν υπόψη και τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, τα οποία ούτε κατά κατηγορία μνημονεύονται, συνιστά έλλειψη αιτιολογίας, εκτός εάν, από το όλο περιεχόμενο της αιτιολογίας της απόφασης προκύπτει κατά τρόπο αναμφισβήτητο ότι λήφθηκαν υπόψη όλα (ΑΠ 950/2023, ΑΠ 808/2022).
Στην προκειμένη περίπτωση το ως άνω Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Λάρισας, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, οδηγήθηκε στην κρίση του περί ενοχής του εκκαλούντος - κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος για την προαναφερθείσα αξιόποινη πράξη, δηλαδή της ενδοοικογενειακής απειλής κατά συρροή, δεχόμενο ότι τα σχετικά πραγματικά περιστατικά, στα οποία στήριξε την κρίση του αυτή, αποδείχθηκαν κατά τα εκτιθέμενα επί λέξει στο προοίμιο του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης "από την ανάγνωση της πρωτόδικης απόφασης και των ενσωματωμένων πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, που εξετάστηκαν στο ακροατήριο και περιέχονται στα ενσωματωμένα στην παρούσα απόφαση πρακτικά της δημόσιας συνεδριάσεως του παρόντος Δικαστηρίου, τα έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και καταχωρήθηκαν στα ίδια πρακτικά και γενικά από όλη τη συζήτηση της επίδικης υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου, σύμφωνα με την προβλεπόμενη από το άρθρο 177 παρ. 1 ΚΠΔ αρχή της ηθικής αποδείξεως". Από τα επιτρεπτώς όμως, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, επισκοπούμενα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, τα οποία σημειωτέον δεν προσβλήθηκαν ως πλαστά, ούτε ζητήθηκε η διόρθωσή τους και επομένως, αποδεικνύουν όσα έχουν καταχωριστεί σε αυτά κατ' άρθρο 140 παρ. 3 ΚΠΔ, προκύπτει ότι ο εκκαλών - κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, ο οποίος παρέστη κατά τη διάρκεια της δίκης αυτής με τον συνήγορο υπεράσπισής του και απολογήθηκε, η απολογία του όμως δεν αναφέρεται στο προοίμιο του παραπάνω σκεπτικού όπου εκτίθενται τα αποδεικτικά μέσα, αλλά ούτε προκύπτει από άλλη αναφορά στο σκεπτικό της απόφασης, είτε ευθέως είτε διηγηματικώς, ότι λήφθηκε πράγματι υπόψη από το Δικαστήριο. Η γενική αναφορά που περιλαμβάνεται στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης κατά την οποία "Τα περί του αντιθέτου δε, υποστηριζόμενα από τον κατηγορούμενο δεν κρίνονται πειστικά και βάσιμα, καθόσον από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν προέκυψε κίνητρο ψευδούς καταμηνύσεως εκ μέρους των παθουσών", δεν οδηγεί και μάλιστα με βεβαιότητα, στην κρίση ότι λήφθηκε πράγματι υπόψη από το Δικαστήριο η προαναφερθείσα απολογία του. Κατόπιν τούτων και εφ' όσον το ανωτέρω δευτεροβάθμιο Δικαστήριο για τον σχηματισμό της καταδικαστικής κρίσης εις βάρος του εκκαλούντος - κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, δεν έλαβε υπόψη την απολογία του, η οποία σημειωτέον αποτελεί (ξεχωριστό και ιδιαίτερο) αποδεικτικό μέσο κατ' άρθρο 178 παρ. 1, περ. δ' ΚΠΔ, είναι βάσιμος ο δεύτερος αναιρετικός λόγος που αναφέρεται στην έλλειψη ειδικής αιτιολογίας ως προς την ενοχή του για την παραπάνω αξιόποινη πράξη και ως εκ τούτου πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, εξ αιτίας δε, της αναιρετικής εμβέλειας του ως άνω γενομένου δεκτού (δευτέρου) αναιρετικού λόγου, παρέλκει η έρευνα των υπολοίπων λόγων της αίτησης αναίρεσης, ενώ πρέπει ακόμη να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθμ. 715/2024 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Λάρισας, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από Δικαστές άλλους εκτός από αυτούς, που δίκασαν προηγουμένως.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Νοεμβρίου 2025.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Νοεμβρίου 2025.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ