<< Επιστροφή

Αριθμός 1353/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνα Νάκου και Γεώργιο Μικρούδη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλικής Βλάχου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Σ. Τ.

Συνήλθε σε Συμβούλιο σε δημόσια συνεδρίασή του στο ακροατήριο του, την 1η Οκτωβρίου 2025, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση των αιτούντων: 1. Ν. Χ. του Π., κατοίκου ... και 2. Ε. Χ. του Θ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαρίλαο Λαδή, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε αμετάκλητα με την υπ' αριθμ. 3825/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αιτούντες ζητούν τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ'αριθμ. πρωτ. 2085/17-3-2015 αίτησή τους, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασιλική Βλάχου, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Μπακέλα με αριθμό 148/2025, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου Σας, σε Συμβούλιο, σύμφωνα με τα άρθρα 525 παρ. 1 περ.2, 528 παρ. 1,3 και 529 ΚΠΔ, την από 17-3-2025 αίτηση των:1) Ν. Χ. του Π. και 2) Ε. Χ. του Θ., κατοίκων ..., με την οποία, για τους λόγους που εκτίθενται σ` αυτήν, ζητούν την, προς το συμφέρον τους, επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με τη με αριθμό 886/19-4-2021 αμετάκλητη απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών , με τη σχετική δικογραφία και εκθέτω τα ακόλουθα:

Κατά το άρθρο 525 παρ.1 περ. 2 του ΚΠΔ, όπως το άρθρο αυτό ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 162 του Ν. 4855/2021 , η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός των άλλων περιπτώσεων, που αναφέρονται στο άρθρο αυτό περιοριστικά, και όταν, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία, μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό, ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής "νέα γεγονότα ή αποδείξεις" είναι εκείνα, που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και έτσι ήταν άγνωστα στους δικαστές, που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, ανεξαρτήτως αν υπήρχαν πριν από την καταδίκη ή προέκυψαν μεταγενέστερα. Τέτοιες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων, αλλά και ήδη εξετασθέντων, συμπληρωματικές ή τροποποιητικές ή διευκρινιστικές εκείνων που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υπόθεσης, με την προϋπόθεση, όμως, ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, καθιστούν φανερό και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή ότι καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε. Τα νέα, άγνωστα στους καταδικάσαντες δικαστές, γεγονότα ή αποδείξεις που αποκαλύφθηκαν, απαιτείται να ήταν άγνωστες στον καταδικασθέντα, διότι, διαφορετικά, θα μπορούσε να τις είχε προσκομίσει, πρέπει δε να αφορούν στα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης, τα οποία συγκροτούν το συλλογισμό του δικαστηρίου, με τον οποίο δέχεται ότι συντρέχουν οι αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί όροι τέλεσης ορισμένου εγκλήματος. Δεν είναι όμως νέα γεγονότα και δεν θεμελιώνουν λόγο επανάληψης διαδικασίας, η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή νόμου, ούτε η εσφαλμένη εκτίμηση ή αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων, όπως και παραλείψεις ή πλημμέλειες που έλαβαν χώρα κατά την κύρια διαδικασία, κατά την οποία εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση. Επίσης, δεν είναι νέα και άγνωστα γεγονότα, όσα είχαν τεθεί υπ' όψη του δικαστηρίου, ρητά ή έμμεσα και απορρίφθηκαν από αυτό, έστω και κατ' εσφαλμένη εκτίμηση, καθώς και εκείνα, με τα οποία επιδιώκεται ο έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της υπόθεσης, με βάση το ίδιο αποδεικτικό υλικό, που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, εφόσον η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατά αμετάκλητης απόφασης, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία ( ΑΠ 588/2025, ΑΠ 1253/2024, ΑΠ 1048/2024, ΑΠ 930/2024, ΑΠ 745/2024, ΑΠ 753/2024, ΑΠ 612/2024, ΑΠ 416/2024, ΑΠ 41/2024, ΑΠ 39/2024, ΑΠ 1574/2023, ΑΠ 1349/2023). Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι, δεν θεωρούνται άγνωστα γεγονότα εκείνα, με τα οποία επιδιώκεται ο από νομικής και ουσιαστικής πλευράς έλεγχος της καταδικαστικής απόφασης, με βάση το αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την απόφαση, εφόσον η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατά αμετάκλητης απόφασης, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία. Τη σχετική περί αυτού κρίση του σχηματίζει το επιλαμβανόμενο της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας αρμόδιο δικαστήριο από την έρευνα των πρακτικών της δίκης που προηγήθηκε και από τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία. Τα παραπάνω συμπορεύονται και με τη νέα διάταξη του άρθρου 462 του ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 137 του Ν. 4855/2021, κατά την οποία η επανάληψη διαδικασίας δεν χαρακτηρίζεται πλέον έκτακτο ένδικο μέσο, αλλά και με το σκοπό της, σύμφωνα με τον οποίο δεν συνάδει η αναγνώριση στη διαδικασία αυτή της διενέργειας ενός ανάλογου των τακτικών ένδικων μέσων ελέγχου της νομικής και ουσιαστικής ορθότητας της δικαστικής απόφασης (ΑΠ 954/2024, ΑΠ 753/2024,ΑΠ 603/2022, ΑΠ 243/2021, ΑΠ 605/2010).

Εξάλλου, σύμφωνα με τα άρθρα 528 παρ. 1 εδ. α' και παρ. 3, 529 του νέου ΚΠΔ, η αίτηση για την επανάληψη της διαδικασίας υπέρ του καταδικασμένου υποβάλλεται από τον ίδιο και τα λοιπά αναφερόμενα πρόσωπα που νομιμοποιούνται, αρμόδιο δε να αποφασίσει επί της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας είναι το Συμβούλιο Εφετών, αν η αμετάκλητη καταδίκη απαγγέλθηκε από πλημμελειοδικείο, σε κάθε άλλη δε περίπτωση το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου, το οποίο σχηματίζει την κρίση του από την έρευνα των πρακτικών της δίκης που προηγήθηκε και τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία ή επισυνάπτονται στην αίτηση (ΑΠ 1253/2024, ΑΠ 1394/2022, ΑΠ 1004/2021, ΑΠ 946/2020). Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990, όπως αυτές τροποποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν με τα άρθρα 18 παρ. 2 και 28 παρ. 2 - 4 του ν. 2948/2001, 34 του ν. 3016/2002, 34 παρ. 1 του ν. 3220/2004, 3 παρ. 1 του ν. 3943/2011, 20 του ν. 4321/2015 και 8 του ν. 4337/2015, "1. Όποιος δεν καταβάλλει τα βεβαιωμένα στη Φορολογική Διοίκηση χρέη προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων (4) μηνών τιμωρείται με ποινή φυλάκισης: α) Ενός (1) τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, υπερβαίνει το ποσό των εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ. β) Τριών (3) τουλάχιστον ετών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α`, υπερβαίνει το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ. Η ποινική δίωξη ασκείται ύστερα από αίτηση του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ή των Ελεγκτικών Κέντρων ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους, που συνοδεύεται υποχρεωτικά από πίνακα χρεών, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων ...". Κατά τη σαφή διατύπωση του ανωτέρω άρθρου 25 του ν. 1882/1990, για κάθε πίνακα χρεών, ο οποίος υποβάλλεται στον εισαγγελέα με την αίτηση του προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ., ασκείται ξεχωριστή ποινική δίωξη, που περιλαμβάνει, ως μία πράξη, τη μη καταβολή του αναφερόμενου στον πίνακα συνολικού χρέους, το οποίο είναι δυνατόν να προέρχεται από οποιαδήποτε αιτία, χωρίς διάκριση πλέον και επιρροή, ανάλογα με το ύψος και την προέλευση του κάθε επιμέρους χρέους του πίνακα. Δεν πρόκειται, δηλαδή, λόγω της μη καταβολής καθενός χρέους του πίνακα, για κατ` εξακολούθηση έγκλημα, ήτοι για περισσότερες πράξεις τελεσθείσες με ενότητα δόλου, αλλά ο νόμος κυριαρχικά θεωρεί πλέον ότι τα μη καταβληθέντα και περιεχόμενα σε κάθε πίνακα χρέη συνιστούν ένα και μόνο έγκλημα, της μη καταβολής του αθροίσματος των χρεών του πίνακα και μάλιστα με χρόνο τέλεσης τη συμπλήρωση τετραμήνου από τον χρόνο ταμειακής βεβαίωσης αυτών. Με τη ρύθμιση αυτή, η καθυστέρηση καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και τα λοιπά νομικά πρόσωπα, που αναφέρονται στο ανωτέρω άρθρο, αποκτά τη μορφή ενός εν δυνάμει ιδιότυπου αθροιστικού εγκλήματος, αφού θεμελιώνεται πλέον ποινική ευθύνη στην περίπτωση κατά την οποία το μη καταβληθέν ποσό ξεπερνά το ελάχιστο όριο [ήδη των εκατό χιλιάδων ευρώ (100.000 ευρώ)], χωρίς, όμως, τη συνδρομή του στοιχείου της καθ` έξη ή κατ` επάγγελμα τέλεσης στη νομοτυπική μορφή, που χαρακτηρίζει τα αθροιστικά εγκλήματα, γι` αυτό και γίνεται λόγος για ιδιότυπο αθροιστικό έγκλημα (ΑΠ 818/2020). Από όσα προαναφέρθηκαν, παρέπεται: 1) ότι, αφού πρόκειται για έγκλημα, που τελείται εφάπαξ και όχι εξακολουθητικά, κατά λογική και νομική αναγκαιότητα, ως χρόνος τέλεσης αυτού νοείται η συμπλήρωση τετραμήνου από τον χρόνο ταμειακής βεβαίωσης (από και με την οποία η σχετική αξίωση γίνεται ληξιπρόθεσμη) του μερικότερου χρέους με τη χρονικά εγγύτερη ταμειακή βεβαίωση προς τη σύνταξη του συνοδεύοντος την αίτηση για άσκηση της ποινικής δίωξης οικείου πίνακα χρεών. Ο χρόνος αυτός καλύπτει και τους αντίστοιχους χρόνους των υπόλοιπων, εχόντων προγενέστερες ταμειακές βεβαιώσεις, χρεών, τα οποία, κατά την έννοια του νόμου, συσσωματώνονται σε ένα και μόνο αθροιστικό χρέος. Και 2) ότι τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του σχετικού εγκλήματος είναι: α) η μη καταβολή των βεβαιωμένων στις αρμόδιες Δ.Ο.Υ. ή στα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο και τα λοιπά αναφερόμενα πρόσωπα του ευρύτερου δημόσιου τομέα από οποιαδήποτε αιτία, β) η παρέλευση τετραμήνου από τον χρόνο που έπρεπε το χρέος να καταβληθεί και γ) το συνολικό άθροισμα των μερικότερων χρεών, με κάθε είδους τόκους και προσαυξήσεις, κατά τον χρόνο σύνταξης του οικείου πίνακα χρεών, να υπερβαίνει το οριζόμενο από τον νόμο χρηματικό ποσό, με τις διακρίσεις και κλιμακώσεις που προαναφέρθηκαν, ενώ, για την πλήρωση της υποκειμενικής υπόστασης του εν λόγω εγκλήματος απαιτείται δόλος (πρόθεση) με την έννοια του άρθρου 27 παρ. 1 του ΠΚ, ο οποίος πρέπει να καλύπτει όλα τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, αφού δεν καθορίζεται στην οικεία διάταξη άλλη μορφή υπαιτιότητας (άμεσος ή υπερχειλής δόλος). Έτσι, κρίσιμα στοιχεία θεμελίωσης του σχετικού εγκλήματος, που πρέπει να προσδιορίζονται στην καταδικαστική απόφαση, για να υπάρχει η απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, είναι: α) η αρμόδια αρχή που βεβαίωσε το χρέος, β) το ύψος του χρέους, γ) ο τρόπος πληρωμής του, δ) ο ακριβής χρόνος καταβολής του χρέους και ε) η μη πληρωμή του ενιαιοποιημένου χρέους, κατά τη λήξη του τετραμήνου από τον χρόνο που αυτό έπρεπε να καταβληθεί, οπότε προσδιορίζεται έμμεσα και ο χρόνος τέλεσης της πράξης.

Εξάλλου, ως χρόνος βεβαίωσης του χρέους νοείται ο χρόνος της υπό ευρεία έννοια βεβαίωσης, με την οποία προσδιορίζεται η σχετική χρηματική οφειλή (ως προς το είδος, το ποσό και το υποκείμενό της) και εγγράφεται από τον προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. ή από άλλο αρμόδιο όργανο στους τηρούμενους καταλόγους (φορολογικούς κ.λπ.). Αυτή, δηλαδή η πράξη καταλογισμού χρηματικού ποσού, συνιστά την ατομική διοικητική πράξη και τον εκτελεστό νόμιμο τίτλο σε βάρος του οφειλέτη. Ως χρόνος καταβολής του χρέους νοείται, όμως, ο χρόνος της υπό στενή έννοια (ταμειακής) βεβαίωσής του, με την οποία αυτό καταγράφεται στο βιβλίο εισπρακτέων εσόδων και εμφανίζεται ως δημόσιο έσοδο, κατά την έννοια του άρθρου 1 του Κ.Ε.Δ.Ε., καθιστώντας (κατά κανόνα) ταμειακά ληξιπρόθεσμη τη σχετική απαίτηση και εφικτή την κίνηση της εκτελεστικής διαδικασίας, με την αποστολή ατομικής ειδοποίησης στον αναγραφόμενο οφειλέτη για την αναγκαστική είσπραξη της εκτελούμενης χρηματικής αξίωσης από αυτόν και από όσους τυχόν συνευθύνονται με αυτόν για το βεβαιωμένο χρέος (ΑΠ 305/2024, ΑΠ 1257/2022, ΑΠ 565/2022, ΑΠ 705/2020).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 60 ΚΠΔ "Το ποινικό δικαστήριο κρίνει και για τα ζητήματα αστικής φύσης, που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της δίκης. Η ποινική δίωξη αναστέλλεται όταν σύμφωνα με το νόμο χρειάζεται να προηγηθεί απόφαση του πολιτικού δικαστηρίου", ενώ, κατά το άρθρο 61 του ίδιου Κώδικα, "Όταν στο πολιτικό δικαστήριο εκκρεμεί δίκη για ζήτημα που ανήκει στην αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων, το οποίο, όμως, έχει σχέση με την ποινική δίκη, μπορεί το ποινικό δικαστήριο, κατά την κρίση του, να αναβάλει την ποινική δίκη, έως το τέλος της πολιτικής και η απόφαση αυτή μπορεί να ανακληθεί". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι το ποινικό δικαστήριο έχει την εξουσία να εξετάσει παρεμπιπτόντως κάθε ζήτημα που υπάγεται στην αρμοδιότητα των πολιτικών ή διοικητικών δικαστηρίων, αρκεί μόνο να μην είναι από εκείνα για τα οποία ο νόμος, προκειμένου να χωρήσει η ποινική δίωξη, απαιτεί υποχρεωτικά να έχει αποφανθεί προηγουμένως το πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο (ΑΠ 1139/2020, ΑΠ 1185/2019). Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, αντικείμενο της ποινικής δίκης για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών είναι η μη καταβολή, εντός της κατά νόμο οριζόμενης προθεσμίας, των χρεών, που βεβαιώθηκαν σε βάρος του κατηγορουμένου, δηλαδή η διαπίστωση της τέλεσης ή μη αξιόποινης πράξης, της οποίας δεν αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής της υπόστασης το κύρος ή μη (η νομιμότητα) της διοικητικής πράξης, με την οποία βεβαιώθηκαν τα χρέη αυτά, με αποτέλεσμα να μην ασκεί εν προκειμένω έννομη επιρροή η αμφισβήτηση εκ μέρους του κατηγορουμένου της νομιμότητας ή βασιμότητας των χρεών του (ΑΠ 1264/2019, ΑΠ 1589/2016). Στην περίπτωση αυτή, ο υπόχρεος οφείλει να ασκήσει τα νόμιμα μέσα, δηλαδή την προβλεπόμενη από το άρθρο 73 του Κώδικα Είσπραξης Δημόσιων Εσόδων (ν.δ. 356/1974) ανακοπή, στα αρμόδια διοικητικά (ή πολιτικά σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με την υποκείμενη αιτία της ταμειακής βεβαίωσης και τη φύση του χρέους, ως απορρέοντος από έννομη σχέση ιδιωτικού δικαίου) δικαστήρια, για να εξαλειφθεί το χρέος. Εάν αυτό δεν συμβεί, το χρέος θεωρείται υποστατό και ενεργό, η δε μη καταβολή του συνεπάγεται τις κυρώσεις του νόμου (ΑΠ 1004/2022, ΑΠ 703/2021, ΑΠ 705/2020).

Συνεπώς, δεν είναι νόμιμη η προβολή υπερασπιστικού ισχυρισμού του κατηγορουμένου, που έχει ως περιεχόμενο την ουσιαστική ανυπαρξία του χρέους, την τυπική ακυρότητα της διαδικασίας έκδοσης του νόμιμου τίτλου ή την ακυρότητα της ταμειακής βεβαίωσης. Έτσι, εφόσον οι ισχυρισμοί αυτοί δεν έχουν κριθεί τελεσιδίκως από τα αρμόδια διοικητικά ή (αναλόγως) πολιτικά δικαστήρια και το χρέος δεν έχει διαγραφεί στα πλαίσια της διοικητικής διαδικασίας, το ποινικό δικαστήριο δεν έχει νόμιμη εξουσία να ελέγξει τα ανωτέρω ζητήματα, αφού η δικαιοδοτική του εξουσία περιορίζεται στη διακρίβωση της βεβαίωσης των χρεών μετά των τόκων, προστίμων κλπ και την πάροδο της τασσόμενης από τον νόμο προθεσμίας για την καταβολή (ΑΠ 1264/2019, ΑΠ 872/2013). Όταν, όμως, κατόπιν προσφυγής του κατηγορουμένου στα αρμόδια διοικητικά ή (αναλόγως) πολιτικά δικαστήρια, εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση, βάσει της οποίας διαγράφηκε το επίμαχο χρέος, αναιρείται το ως άνω στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990, ήτοι η μη καταβολή βεβαιωμένου χρέους και, συνεπώς, η απόδειξη του ισχυρισμού αυτού συνεπάγεται την απαλλαγή του κατηγορουμένου.

Σημειώνεται δε ότι, σε περίπτωση τελεσίδικης ακύρωσης του χρέους του αμετακλήτως καταδικασθέντος, στα πλαίσια της άνω διοικητικής ή (αναλόγως) πολιτικής διαδικασίας, είναι δυνατό να αποτελέσει το γεγονός αυτό λόγο επανάληψης της διαδικασίας, κατ` άρθρο 525 παρ. 1 περ. 2 ΚΠΔ, αφού πλέον το χρέος, για το οποίο καταδικάστηκε, ήδη θα έχει εξαλειφθεί (ΑΠ 305/2024,ΑΠ 1589/2016, ΑΠ 403/2013).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αιτούντες Ν. Χ. του Π. και Ε. Χ. του Θ., με τη με αριθμό 886/2021 αμετάκλητη απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, κηρύχθηκαν ένοχοι για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο (άρθρο 25 παρ.1 ν. 1882/1990) και επιβλήθηκε σε καθένα από αυτούς ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία. Η εν λόγω απόφαση έχει καταστεί αμετάκλητη, διότι εκδόθηκε με την παρουσία των εκκαλούντων-κατηγορουμένων, αφού αυτοί εκπροσωπήθηκαν, κατ' άρθρο 340 παρ.3 ΚΠΔ, από τη συνήγορο πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ουρανία ΚΟΛΙΟΥΛΗ, δικηγόρο Αθηνών, καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο στις 8-6-2021 και δεν ασκήθηκε κατ' αυτής αίτηση αναίρεσης (βλ. το με αριθμό πρωτ. 239/2025 από 13-3-2025 Πιστοποιητικό της Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών και το με αριθμό πρωτ. 145/2025 από 18-3-2025 Πιστοποιητικό του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου). Με την κρινόμενη από 17-3-2025 αίτησή τους, που εγχειρίστηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, οι παραπάνω αμετάκλητα καταδικασθέντες, ζητούν την προς το συμφέρον τους επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, που περατώθηκε με την προαναφερθείσα με αριθμό 886/2021 αμετάκλητη απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, για το λόγο ότι, κατά τους ισχυρισμούς του, μετά την κατά τα ως άνω αμετάκλητη καταδίκη τους, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν γεγονότα και αποδείξεις που καθιστούσαν πρόδηλο ότι είναι αθώοι της παραπάνω αξιόποινης πράξης. Η αίτηση, αρμόδια εισάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου Σας, αφού η αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση εκδόθηκε από Εφετείο (άρθρα 528 παρ. 3 και 529 του ΚΠ Δ), είναι νόμιμη και στηρίζεται στην προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 περ. 2 του ΚΠΔ και πρέπει, επομένως, να εξετασθεί περαιτέρω στην ουσία της. Από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων που υπάρχουν στη δικογραφία και ειδικότερα, τη με αριθμό 886/2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών , η οποία, όπως προαναφέρθηκε, έχει καταστεί αμετάκλητη, αφού δεν ασκήθηκε κατ' αυτής αίτηση αναίρεσης μέσα στη νόμιμη, προκύπτει ότι το ως παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία μνημονεύει κατά το είδος τους, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα, κατά πιστή αντιγραφή πραγματικά περιστατικά: "Στην προκειμένη περίπτωση από τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν, καθώς και από τα έγγραφα, που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά και την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκε ότι: Με το από 20-6-2008 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (ΝΑΤ) που εδρεύει στον Πειραιά (οδός ...), εκμίσθωσε στην Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ A.E." που εδρεύει στην Αθήνα (οδός ...), ένα ακίνητο που βρίσκεται στην Αθήνα (οδός ...) για χρονικό διάστημα δώδεκα (12) ετών, δηλαδή από 20-6-2008 μέχρι και 19-62020, για να χρησιμοποιηθεί ως κινηματογράφος. Το μηνιαίο μίσθωμα ανερχόμενο αρχικά στο ποσό των 22.050 ευρώ πλέον χαρτοσήμου και φόρου υπέρ ΟΓΑ επί χαρτοσήμου, συμφώνησε να καταβάλλει η ως άνω μισθώτρια προκαταβολικά στην αρχή κάθε μισθωτικού μήνα, ενώ επιπλέον συμφωνήθηκε η αναπροσαρμογή του ετησίως κατά ποσοστό ίσο με τον τιμάριθμο που είχε διαμορφωθεί κατά το αμέσως προηγούμενο δωδεκάμηνο προσαυξημένο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες επί του εκάστοτε καταβαλλομένου μισθώματος. Η ως άνω σύμβαση εμπορικής μίσθωσης λύθηκε την 1-2-2011, μετά την πάροδο μηνός από την καταγγελία αυτής, που έγινε με την επίδοση της από 18-11-2010 αρχικής αγωγής του ΝΑΤ στη μισθώτρια, το δε μηνιαίο μίσθωμα είχε διαμορφωθεί στο ποσό των 26.486,97 ευρώ. Η παραπάνω μισθώτρια μετά τη γενομένη καταγγελία, εξακολούθησε να παραμένει στο μίσθιο ακίνητο και όφειλε συνολικά λόγω μη καταβολής οφειλόμενης αποζημίωσης χρήσεως του ως άνω νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ΝΑΤ), το ποσό των 291.356,67 7 ευρώ (11 μήνες Χ 26.486,97 ευρώ). Λόγω της ληξιπρόθεσμης ως άνω οφειλής της μισθώτριας βεβαιώθηκε με τους Πίνακες με αυξ. Αριθμούς 4, 5, 6/2018 σε βάρος των κατηγορουμένων, που εκδόθηκαν από τον προϊστάμενο της ΔΟΥ Φ.Α.Ε. Αθηνών, ως ληξιπρόθεσμο χρέος από οφειλόμενα μισθώματα το ποσό των 407.332,69 ευρώ, από το οποίο ποσό 144.537,48 ευρώ αφορούσε συνεισπραττόμενα (λόγω καθυστέρησης). Το ως άνω χρέος έπρεπε να καταβληθεί εφάπαξ την 28-6-2013 σύμφωνα με τους σχετικούς πίνακες χρέους εκδοθέντων σε βάρος του πρώτου κατηγορουμένου υπό την Ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, της δεύτερης κατηγορουμένης υπό την ιδιότητα της εντεταλμένης συμβούλου και του τρίτου κατηγορουμένου υπό την Ιδιότητα του προέδρου του ΔΣ της ως άνω εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ A.E".

Εξάλλου κατά της παραπάνω μισθώτριας ασκήθηκε η από 22-11-2013 αγωγή του ενάγοντος ΝΑΤ που συνεχίστηκε από το ΕΦΚΑ ως καθολικού φορέα αυτού. Το έτος 2018, ήτοι μετά πάροδο χρόνου πολύ μεγαλύτερου του τετραμήνου από την 28/6/2013, οπότε το χρέος ήταν εφάπαξ καταβλητό, ζητήθηκε η άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος των κατηγορουμένων από τον Προϊστάμενο της ως άνω Δ.Ο.Υ. Ακολούθως στις 10-1-2018 εκδικάστηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών σε πρώτο βαθμό, η από 22-11-2013 αγωγή του αρχικά ενάγοντος ΝΑΤ και στη συνέχεια ΕΦΚΑ, κατά τη συζήτηση δε αυτής το ως άνω ενάγον περιόρισε την οφειλή για την οποία είχε ασκηθεί η ως άνω αγωγή και η οποία είχε βεβαιωθεί και ως οφειλόμενο χρέος, στο ποσό των 116.947,88 ευρώ, ποσό το οποίο εξακολουθούν οι κατηγορούμενοι να οφείλουν και να καθυστερούν από πρόθεση την καταβολή του. Το χρέος από τα οφειλόμενα μισθώματα (αποζημίωση χρήσης), βεβαιώθηκε με τον τρόπο που αναφέρεται στους πίνακες χρεών που συνέταξε η ΔΟΥ Φ.Α.Ε. Αθηνών (αριθμός ειδικών βιβλίων 4/2018, 5/2018 και 6/2018) που συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις μηνυτήριες αναφορές του προϊσταμένου της. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, τα βεβαιωμένα χρέη που προέρχονται από μισθώματα ακινήτων που οφείλονται στο Δημόσιο ή σε νπδδ εξακολουθούν να στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, αφού δεν είναι από τα αποκλειόμενα χρηματικά ποσά-χρέη, τα οποία εμπίπτουν στα αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας. Επομένως, οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι, για τη μη καταβολή από πρόθεση ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο" (βλ. σκεπτικό της με αριθμό 886/2021 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών).

Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, κήρυξε ενόχους τους κατηγορούμενους της ανωτέρω αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο για οφειλόμενο ποσό 116.947,88 ευρώ, με το ακόλουθο διατακτικό:

"ΚΗΡΥΣΣΕΙ τους κατηγορουμένων ένοχους για την πράξη της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο για οφειλόμενο ποσό 116.947,88 €, του ότι: Στην Αθήνα στις 29/10/2013, όντας οφειλέτες του Δημοσίου και ενώ τα χρέη τους κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν.3220/04, με πρόθεση καθυστέρησαν την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις υπερβαίνει τα 100.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΕ" της οποίας τυγχάνουν o πρώτος κατηγορούμενος Χ. Ν. διευθύνων σύμβουλος, η δεύτερη κατηγορουμένη Χ. Ε. εντεταλμένος και ο τρίτος κατηγορούμενος Χ. Θ. πρόεδρος ΔΣ, διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου στη ΔΟΥ Φ.Α.Ε. ΑΘΗΝΩΝ όπως ακριβώς αναφέρονται στους συνημμένους πίνακες χρεών της παραπάνω Δ.Ο.Υ (αρ ειδ. Βιβλίου 4/2018, 5/2018 και 6/2018) και συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις από 11/1/2018 μηνυτήριες αναφορές του Προϊσταμένου της πιο πάνω Δ.Ο.Υ, όπως κατωτέρω επισυνάπτονται, ηθελημένα δεν κατέβαλαν υπόλοιπο ποσό εξ 116.947,88 ευρώ, όπως τούτο προκύπτει μετά το γενόμενο σύμμετρο περιορισμό των περιγραφομένων στους πίνακες χρεών οφειλών και αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτών προς το Δημόσιο" (βλ. διατακτικό της με αριθμό 886/2021 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, στο οποίο παρατίθεται και ο σχετικός πίνακας χρεών της ΔΥΟ ΦΑΕ Αθηνών). Με την κρινόμενη αίτησή τους οι παραπάνω αμετάκλητα καταδικασθέντες ζητούν την επανάληψη της διαδικασίας, που περατώθηκε αμετάκλητα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 525 παρ.1 περ. 2 ΚΠΔ, προσκομίζοντας ως νέο στοιχείο τη με αριθμό 4092/2021 (πολιτική) απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε στις 29-9-2021 και έχει καταστεί αμετάκλητη (βλ. το με αρ.πιστ. 407/2024 από 30-5-2024 πιστοποιητικό περί μη άσκησης ενδίκων μέσων της Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών), με την οποία απορρίφθηκαν ως ουσία αβάσιμες οι με αριθμούς καταθέσεως δικογράφου 3396/2013 και 3397/2013 αγωγές του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης" (ΕΦΚΑ) κατά της εδρεύουσας στην Αθήνα ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", της οποίας αυτοί είναι διευθύνων σύμβουλος και εντεταλμένη σύμβουλος, αντίστοιχα και ισχυριζόμενοι ότι από το νέο αυτό στοιχείο, που ήταν άγνωστο στους δικαστές που τους καταδίκασαν και προέκυψε μεταγενέστερα της καταδίκης τους, καθίσταται φανερή η αθωότητά τους για την παραπάνω πράξη για την οποία καταδικάστηκαν. Από την παραδεκτή επισκόπηση της παραπάνω με αριθμό 4092/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε μετά από έφεση που άσκησε η εδρεύουσα στην Αθήνα ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" κατά του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης" (ΕΦΚΑ) και της με αριθμό 1110/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ,προκύπτει ότι το παραπάνω Δικαστήριο δέχθηκε τα ακόλουθα, κατά πιστή αντιγραφή: "Το ΝΠΔΔ υπό την επωνυμία "ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΜΑΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ" [ΝΑΤ],καθολικός διάδοχος του οποίου αποτελεί το εφεσίβλητο, δυνάμει του από 20.06.2008 ιδιωτικού συμφωνητικού, εξεμίσθωσε στην εκκαλούσα τον κινηματογράφο κυριότητός του "ΑΣΤΟΡ", επί της οδού ..., στην πόλη των Αθηνών. Η μίσθωση είχε διάρκεια 12 έτη, από 20.06.2008 έως 19.06.2020, με μηνιαίο μίσθωμα ύφους 22.050 ευρώ, πλέον ολόκληρου του φόρου χαρτοσήμου και ΟΓΑ επί χαρτοσήμου, αναπροσαρμοζόμενου ετησίως κατά ποσοστό ίσο του ύψους τιμαρίθμου του αμέσως προηγούμενου 12μήνου, προσαυξημένο κατά 2% επί του εκάστοτε καταβαλλόμενου μισθώματος. Κατά τη διάρκεια της μισθώσεως, δυνάμει της από 28.9.2009 αποφάσεως του ΔΣ του εκμισθωτού ως άνω, επετράπη στην εφεσίβλητο να υπομισθώσει το ανώτερο μίσθιο στην εταιρεία υπό την επωνυμία "CALIN ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΔΩΝ ΕΝΔΥΣΗΣ" βάσει του από 15.9.2009 συμφωνητικού. Δυνάμει του από 10.4.2012 πρωτοκόλλου παραδόσεως παραλαβής, μεταξύ του εκμισθωτού και της μισθώτριας εφεσιβλήτου συνεφωνήθη η παράδοση από πλευράς δευτέρας και η παραλαβή από πλευράς του πρώτου, του κινηματογράφου "ΑΣΤΟΡ". Το ΝΑΤ κατέθεσε σε βάρος μισθώτριας εφεσιβλήτου την από 22.11.2013 και με αριθμό καταθέσεως 3397/2013 αγωγή, δια της οποίας ισχυρίσθη, ότι καίτοι η από 29.6.2008 σύμβαση μισθώσεως είχε λήξει από την 1.2.2011, η μισθώτρια συνέχισε να κάνει χρήση του μισθίου μέχρι την 10.4.2012, οπότε και παρέδωσε τα κλειδιά του μισθίου και ζητούσε ως αποζημίωση χρήσεως τα μισθώματα των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου του έτους 2011, καθώς και τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου και Απριλίου του έτους 2012, συνολικού ύψους 291.356,67 ευρώ, νομιμοτόκως ως στο οικείο δικόγραφο. Κατά τη συζήτηση της ανωτέρω αγωγής δια των προτάσεών του, το ενάγον προέβη στην ακόλουθη δήλωση: "Περιορίζω την αγωγή μου σε ό,τι οφείλει να καταβάλει η εναγόμενη ως αποζημίωση χρήσης τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Απριλίου 2012 (μηνιαίο μίσθωμα 26.486,97 Χ 4 μήνες = 116.947,88 ευρώ), νομιμοτόκως από τότε που όφειλε να καταβάλει κάθε αποζημίωση". Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έκρινε ότι το ενάγον παραιτήθη εκ του δικογράφου της αγωγής ως προς την αποζημίωση χρήσεως για τους ως άνω μήνες, περιορίζοντας αυτήν για τους υπόλοιπους επτά [7]. Με αυτή του την κρίση το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε, διότι από τη δήλωση για των προτάσεων σε σχέση με το αίτημα της ανωτέρω αγωγής, προκύπτει, ότι το ενάγον περιόρισε το αγωγικό του αίτημα από υποχρέωση καταβολής της εναγόμενης εκκαλούσης ποσού 291.356,97 ευρώ, σε υποχρέωση καταβολής ποσού 116.947,88 ευρώ.

Εξάλλου, το ενάγον κατέθεσε σε βάρος της μισθώτριας εκκαλούσης και της ως άνω υπομισθωτρίας, την από 22.11.2013 και με αριθμό καταθέσεως 3396/2013 αγωγή, δια της οποίας ισχυρίσθη, ότι ο κινηματογράφος "ΑΣΤΟΡ" δεν παρεδώθη στις 10.4.2012 και ζητούσε ως αποζημίωση χρήσεως από τις εναγόμενες μισθώτρια - εκκαλούσα και υπομισθώτρια, τα μισθώματα των μηνών Απριλίου, Μάϊου, Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου του έτους 2012, καθώς και τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Απριλίου, Μαΐου, Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου του έτους 2013 συνολικού ύφους 529.739,40 ευρώ, νομιμοτόκως ως στο οικείο δικόγραφο. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απεφάνθη δια της εκκαλουμένης, ότι η εναγομένη μισθώτρια - εκκαλούσα εξακολούθησε να χρησιμοποιεί το μίσθιο ακίνητο και μετά την καταγγελία της μισθώσεως την 1.2.2011 συνεχώς και μέχρι την επίδοση της με αριθμό καταθέσεως 3397/2013. Ωστόσο, το ενάγον, με την ως άνω με αριθμό καταθέσεως 3397/2013 αγωγή ομολογεί ότι η εναγομένη - εκκαλούσα παρέδωσε το μίσθιο στις 10.4.2012, η δε μάρτυς του ενάγοντος κατέθεσε ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ότι η εναγομένη - εκκαλούσα μετά την 10.4.2012 απεχώρησε, αφού παρέδωσε στο ενάγον τμήμα του μισθίου, ήτοι 300 από τα 600 τμ επιφάνειάς του, διότι στο υπόλοιπο τμήμα παρέμεινε η υπομισθώτρια ως άνω.
Συνεπώς, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε και η υπό κρίση έφεση πρέπει να γίνει δεκτή ως ουσία βάσιμος, παρελκόμενης της εξετάσεως του δευτέρου λόγου αυτής περί καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος, να κρατηθεί η υπόθεση, να συνεκδικαστούν οι ως άνω αγωγές και να απορριφθούν ως αβάσιμες." και για τους λόγους αυτούς δέχτηκε την έφεση της εδρεύουσας στην Αθήνα ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" , εξαφάνισε την εκκαλούμενη με αριθμό 1110/2018 οριστική απόφαση του μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και απέρριψε τις με αριθμούς καταθέσεως δικογράφου 3396/2013 και 3397/2013 αγωγές του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης" (ΕΦΚΑ) κατά της εδρεύουσας στην Αθήνα ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", ως ουσία αβάσιμες. Με την παραπάνω απόφαση δηλαδή κρίθηκε αμετάκλητα ότι η εδρεύουσα στην Αθήνα ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" δεν οφείλει στον ΕΦΚΑ, ως καθολικό διάδοχο του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ), για μισθώματα το χρηματικό ποσό των 116.947,88 ευρώ, ποσό το οποίο είχε βεβαιωθεί στη ΔΟΥ ΦΑΕ Αθηνών, με την αιτιολογία "μισθώματα ακίνητης περιουσίας" σε βάρος των αιτούντων, με τις ιδιότητες του διευθύνοντα συμβούλου και εντεταλμένης συμβούλου της παραπάνω ανώνυμης εταιρείας, αντίστοιχα και σε βάρος του Θ. Χ. του Ν., προέδρου του ΔΣ της ίδιας εταιρείας, για τη μη καταβολή δε του χρέους αυτού αυτοί καταδικάστηκαν με την παραπάνω με αριθμό με αριθμό 886/2021 αμετάκλητη απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Η παραπάνω με αριθμό 4092/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών είναι, χωρίς αμφιβολία, νέο στοιχείο που δεν είχε υποβληθεί στο Δικαστήριο, αφού εκδόθηκε μεταγενέστερα και, ως εκ τούτου, ήταν άγνωστο στους Δικαστές που εξέδωσαν τη με αριθμό 886/2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Από το ως άνω επικαλούμενο νέο στοιχείο, συνεκτιμώμενο με τις αποδείξεις που είχαν προσκομισθεί και ληφθεί υπόψη από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων καθίσταται φανερό ότι οι αιτούντες είναι αθώοι της αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο για την οποία καταδικάστηκαν. Ενόψει αυτών ο επικαλούμενος λόγος για επανάληψη της διαδικασίας είναι βάσιμος και επομένως, πρέπει, να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, επειδή δε ο λόγος για τον οποίο ζητήθηκε η επανάληψη της διαδικασίας δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο στο πρόσωπο των αιτούντων αλλά ωφελούν και τον συγκαταδικασθέντα συγκατηγορούμενό τους Θ. Χ. του Ν., πρέπει να επεκταθεί το αποτέλεσμα και σ' αυτόν, κατ' εφαρμογή του άρθρου 533 ΚΠΔ (Α.Π. 575/2024).

Περαιτέρω κατά τις διατάξεις των άρθρων 111, 112 και 113 ΠΚ, το αξιόποινο των εγκλημάτων εξαλείφεται με παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πενταετής και αρχίζει από τότε που τελέστηκε η πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί ή κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα. Στην περίπτωση δε που η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, γίνει δεκτή και ακυρωθεί η καταδικαστική απόφαση και κατά το χρόνο της συζήτησης της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, το αξιόποινο της πράξης για την οποία καταδικάσθηκε ο αιτών, έχει εξαλειφθεί με παραγραφή, διατάσσεται η οριστική παύση της ποινικής δίωξης, αφού η παραγραφή είναι θεσμός δημόσιας τάξης, που εξετάζεται αυτεπάγγελτα σε κάθε στάση της δίκης ακόμη και στον Άρειο Πάγο (Α.Π. 588/2025, Α.Π. 218/2023, Α.Π. 977/2020, Α.Π. 888/2021, Α.Π. 466/2017, Α.Π. 209/2012).

Στην προκειμένη περίπτωση επειδή η αποδιδόμενη στους αιτούντες αξιόποινη πράξη φέρεται ότι τελέστηκε στις 29-10-2013 και από την τέλεσή της παρήλθε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της οκταετίας, το αξιόποινό της έχει εξαλειφθεί λόγω παραγραφής.

Συνεπώς, δεν συντρέχει λόγος να παραπεμφθεί η υπόθεση για επανάληψη της σχετικής συζήτησης, σύμφωνα με το άρθρο 529 ΚΠΔ, σε άλλο ομοιόβαθμο δικαστήριο, αλλά πρέπει, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) να παύσει οριστικά την σε βάρος των αιτούντων Ν. Χ. του Π. και Ε. Χ. του Θ. και του συγκαταδικασθέντα συγκατηγορουμένου τους Θ. Χ. του Ν. ασκηθείσα ποινική δίωξη για την παραπάνω αξιόποινη πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο , για την οποία αυτοί έχουν καταδικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ Να γίνει δεκτή η από 17-3-2025 αίτηση των: 1) Ν. Χ. του Π. και 2) Ε. Χ. του Θ., κατοίκων .... Να ακυρωθεί η με αριθμό 886/19-4-2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Να επεκταθεί το ως άνω αποτέλεσμα της ακύρωσης της με αριθμό 886/19-4-2021 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών στον συγκαταδικασθέντα συγκατηγορούμενο Θ. Χ. του Ν., κάτοικο ... Να παύσει οριστικά η ασκηθείσα ποινική δίωξη κατά των: 1) Ν. Χ. του Π. και 2) Ε. Χ. του Θ. και 3) Θ. Χ. του Ν., κατοίκων ... για την πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και συγκεκριμένα του ότι: Στην Αθήνα στις 29/10/2013, όντας οφειλέτες του Δημοσίου και ενώ τα χρέη τους κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν.3220/04, με πρόθεση καθυστέρησαν την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις υπερβαίνει τα 100.000 ευρώ.

Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΕ" της οποίας τυγχάνουν o πρώτος κατηγορούμενος Χ. Ν. διευθύνων σύμβουλος, η δεύτερη κατηγορουμένη Χ. Ε. εντεταλμένος και ο τρίτος κατηγορούμενος Χ. Θ. πρόεδρος ΔΣ, διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου στη ΔΟΥ Φ.Α.Ε. ΑΘΗΝΩΝ όπως ακριβώς αναφέρονται στους συνημμένους πίνακες χρεών της παραπάνω Δ.Ο.Υ (αρ ειδ. Βιβλίου 4/2018, 5/2018 και 6/2018) και συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις από 11/1/2018 μηνυτήριες αναφορές του Προϊσταμένου της πιο πάνω Δ.Ο.Υ, όπως κατωτέρω επισυνάπτονται, ηθελημένα δεν κατέβαλαν υπόλοιπο ποσό εξ 116.947,88 ευρώ, όπως τούτο προκύπτει μετά το γενόμενο σύμμετρο περιορισμό των περιγραφομένων στους πίνακες χρεών οφειλών και αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτών προς το Δημόσιο.

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Ηλ. Μπακέλας".

Αφού άκουσε την Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο των αιτούντων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινομένη από 17-3-2025 αίτηση των Ν. και Ε. Χ., που αυθημερόν εγχειρίστηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (αρ. 2085/2025), διώκεται η επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, που περατώθηκε αμετακλήτως με την έκδοση της 886/2021 αμετάκλητης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, δυνάμει της οποίας κηρύχθηκαν ένοχοι για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο (άρθρο 25 παρ. 1 ν. 1882/1990), με ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους σε έκαστο, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία. Η αίτηση παραδεκτώς εισάγεται ενώπιον του Αρείου Πάγου ως συμβουλίου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 525, 528 παρ. 1, 3, 529 ΚΠΔ. Πρέπει επομένως να εξετασθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητα του διαλαμβανομένου σε αυτήν λόγου, που συνίσταται στο ότι μετά την καταδίκη της εν λόγω αιτούσας προέκυψε νέο, άγνωστο στους δικαστές που την καταδίκασαν, αποδεικτικό στοιχείο, το οποίο από μόνο του ή σε συνδυασμό με τα τότε προσκομισθέντα καθιστά φανερή την αθωότητα τους για το παραπάνω αδίκημα.
1) Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 του ισχύοντος από 1-7-2019 ΚΠοινΔ (Ν. 4620/2019), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 162 του Ν. 4855/2021, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη δικαστική απόφαση, επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις, που περιοριστικά αναφέρονται στο ανωτέρω άρθρο, και αν, ύστερα από την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία, μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε (περ. 2). Κατά την αληθινή έννοια της παραπάνω διάταξης "νέα γεγονότα ή αποδείξεις" είναι εκείνες που ασχέτως αν υπήρχαν πριν από την καταδίκη, δεν υποβλήθηκαν στην κρίση των δικαστών που δίκασαν και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες σε αυτούς, ενώ την κρίση του αυτή το επιλαμβανόμενο της αίτησης επανάληψης διαδικασίας δικαστήριο σχηματίζει μετά την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας. Νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις συμπληρωματικές, διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου, καταθέσεις νέων μαρτύρων, νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις και πρακτικά, υπό την προϋπόθεση ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες από μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, καθιστούν φανερό, δηλαδή σε σημείο που εγγίζει τη βεβαιότητα και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Τα νέα, άγνωστα στους καταδικάσαντες δικαστές, γεγονότα ή αποδείξεις που αποκαλύφθηκαν, απαιτείται να ήταν άγνωστα στον καταδικασθέντα, διότι διαφορετικά, θα μπορούσε να τις είχε προσκομίσει και πρέπει να αφορούν τα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης, τα οποία συγκροτούν το συλλογισμό του δικαστηρίου, με τον οποίο δέχεται ότι συντρέχουν οι αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί όροι τέλεσης ορισμένου εγκλήματος. Δεν είναι όμως νέα γεγονότα και δεν θεμελιώνουν λόγο επανάληψης διαδικασίας η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή νόμου ούτε η εσφαλμένη εκτίμηση ή αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων, όπως και παραλείψεις ή πλημμέλειες που έλαβαν χώρα κατά την κύρια διαδικασία, κατά την οποία εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση, ενώ δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επανάληψης της διαδικασίας, γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν, αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν ή δεν άσκησαν επιρροή στο σχηματισμό της δικανικής κρίσης ...

Περαιτέρω σύμφωνα με τα άρθρα 528 παρ. 1 εδ. α', 3 και 529 του νέου ΚΠΔ, η αίτηση για την επανάληψη της διαδικασίας υπέρ του καταδικασμένου υποβάλλεται από τον ίδιο και τα άλλα αναφερόμενα πρόσωπα που νομιμοποιούνται, ενώ αρμόδιο για να αποφασίσει επί της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας είναι το συμβούλιο εφετών, αν η αμετάκλητη καταδίκη απαγγέλθηκε από πλημμελειοδικείο, και σε κάθε άλλη περίπτωση το Συμβούλιο του Αρείου Πάγου, το οποίο σχηματίζει την κρίση του από την έρευνα των πρακτικών της δίκης που προηγήθηκε και τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία ή επισυνάπτονται στην αίτηση (ΑΠ 218/2023, 603/2022).
2) Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 1 του ν. 1882/1990, όπως αυτές τροποποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν με τα άρθρα 18 παρ. 2 και 28 παρ. 2 - 4 του ν. 2948/2001, 34 του ν. 3016/2002, 34 παρ. 1 του ν. 3220/2004, 3 παρ. 1 του ν. 3943/2011, 20 του ν. 4321/2015 και 8 του ν. 4337/2015, "1. Όποιος δεν καταβάλλει τα βεβαιωμένα στη Φορολογική Διοίκηση χρέη προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων (4) μηνών τιμωρείται με ποινή φυλάκισης: α) Ενός (1) τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, υπερβαίνει το ποσό των εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ. β) Τριών (3) τουλάχιστον ετών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α, υπερβαίνει το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ...". Αντικείμενο της ποινικής δίκης για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών είναι η μη καταβολή, εντός της κατά νόμο οριζόμενης προθεσμίας, των χρεών, που βεβαιώθηκαν σε βάρος του κατηγορουμένου, δηλαδή η διαπίστωση της τέλεσης ή μη αξιόποινης πράξης, της οποίας δεν αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής της υπόστασης το κύρος ή μη (η νομιμότητα) της διοικητικής πράξης, με την οποία βεβαιώθηκαν τα χρέη αυτά, με αποτέλεσμα να μην ασκεί εν προκειμένω έννομη επιρροή η αμφισβήτηση εκ μέρους του κατηγορουμένου της νομιμότητας ή βασιμότητας των χρεών. Στην περίπτωση αυτή, ο υπόχρεος οφείλει να ασκήσει τα νόμιμα μέσα, δηλαδή την προβλεπόμενη από το άρθρο 73 του Κώδικα Είσπραξης Δημόσιων Εσόδων (ν.δ. 356/1974) ανακοπή, στα αρμόδια διοικητικά (ή πολιτικά σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με την υποκείμενη αιτία της ταμειακής βεβαίωσης και τη φύση του χρέους, ως απορρέοντος από έννομη σχέση ιδιωτικού δικαίου) δικαστήρια, για να εξαλειφθεί το χρέος. Εάν αυτό δεν συμβεί, το χρέος θεωρείται υποστατό και ενεργό, η δε μη καταβολή του συνεπάγεται τις κυρώσεις του νόμου.

Συνεπώς, δεν είναι νόμιμη η προβολή υπερασπιστικού ισχυρισμού του κατηγορουμένου, που έχει ως περιεχόμενο την ουσιαστική ανυπαρξία του χρέους, την τυπική ακυρότητα της διαδικασίας έκδοσης του νόμιμου τίτλου ή την ακυρότητα της ταμειακής βεβαίωσης. Έτσι, εφόσον οι ισχυρισμοί αυτοί δεν έχουν κριθεί τελεσιδίκως από τα αρμόδια διοικητικά ή (αναλόγως) πολιτικά δικαστήρια και το χρέος δεν έχει διαγραφεί στα πλαίσια της διοικητικής διαδικασίας, το ποινικό δικαστήριο δεν έχει νόμιμη εξουσία να ελέγξει τα ανωτέρω ζητήματα, αφού η δικαιοδοτική του εξουσία περιορίζεται στη διακρίβωση της βεβαίωσης των χρεών μετά των τόκων, προστίμων κλπ και την πάροδο της τασσόμενης από τον νόμο προθεσμίας για την καταβολή. Όταν όμως κατόπιν προσφυγής του κατηγορουμένου στα αρμόδια διοικητικά ή (αναλόγως) πολιτικά δικαστήρια, εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση, βάσει της οποίας διαγράφηκε το επίμαχο χρέος, αναιρείται το ως άνω στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 25 παρ. 1 Ν. 1882/1990, ήτοι η μη καταβολή βεβαιωμένου χρέους και συνεπώς η απόδειξη του ισχυρισμού αυτού συνεπάγεται την απαλλαγή του κατηγορουμένου. Σημειώνεται δε ότι, σε περίπτωση τελεσίδικης ακύρωσης του χρέους του αμετακλήτως καταδικασθέντος στο πλαίσιο της άνω διοικητικής ή πολιτικής διαδικασίας, είναι δυνατό να αποτελέσει το γεγονός αυτό λόγο επανάληψης της διαδικασίας, κατ' άρθρον 525 παρ. 1 περ. 2 ΚΠΔ, αφού πλέον το χρέος, για το οποίο καταδικάστηκε, ήδη θα έχει εξαλειφθεί (ΑΠ 305/2024).
Με τη με αριθμό 886/2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, η οποία έχει καταστεί αμετάκλητη, αφού δεν ασκήθηκε κατ' αυτής αίτηση αναίρεσης (βλ. το 239/13-3-2025 Πιστοποιητικό της Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών και το 145/18-3-2025 Πιστοποιητικό του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου) προκύπτει ότι το ως άνω Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Με το από 20-6-2008 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (NAT) που εδρεύει στον Πειραιά (οδός ...), εκμίσθωσε στην Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ Α.Ε." που εδρεύει στην Αθήνα (οδός ...), ένα ακίνητο που βρίσκεται στην Αθήνα (οδός ...) για χρονικό διάστημα δώδεκα (12) ετών, δηλαδή από 20-6-2008 μέχρι και 19- 62020, για να χρησιμοποιηθεί ως κινηματογράφος. Το μηνιαίο μίσθωμα ανερχόμενο αρχικά στο ποσό των 22.050 ευρώ πλέον χαρτοσήμου και φόρου υπέρ ΟΓΑ επί χαρτοσήμου, συμφώνησε να καταβάλλει η ως άνω μισθώτρια προκαταβολικά στην αρχή κάθε μισθωτικού μήνα, ενώ επιπλέον συμφωνήθηκε η αναπροσαρμογή του ετησίως κατά ποσοστό ίσο με τον τιμάριθμο που είχε διαμορφωθεί κατά το αμέσως προηγούμενο δωδεκάμηνο προσαυξημένο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες επί του εκάστοτε καταβαλλομένου μισθώματος. Η ως άνω σύμβαση εμπορικής μίσθωσης λύθηκε την 1-2-2011, μετά την πάροδο μηνός από την καταγγελία αυτής, που έγινε με την επίδοση της από 18-11-2010 αρχικής αγωγής του NAT στη μισθώτρια, το δε μηνιαίο μίσθωμα είχε διαμορφωθεί στο ποσό των 26.486,97 ευρώ. Η παραπάνω μισθώτρια μετά τη γενομένη καταγγελία, εξακολούθησε να παραμένει στο μίσθιο ακίνητο και όφειλε συνολικά λόγω μη καταβολής οφειλόμενης αποζημίωσης χρήσεως του ως άνω νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (NAT), το ποσό των 291.356,67 7 ευρώ (11 μήνες Χ 26.486,97 ευρώ). Λόγω της ληξιπρόθεσμης ως άνω οφειλής της μισθώτριας βεβαιώθηκε με τους Πίνακες με αυξ. Αριθμούς 4, 5, 6/2018 σε βάρος των κατηγορουμένων, που εκδόθηκαν από τον προϊστάμενο της ΔΟΥ Φ.Α.Ε. Αθηνών, ως ληξιπρόθεσμο χρέος από οφειλόμενα μισθώματα το ποσό των 407.332,69 ευρώ, από το οποίο ποσό 144.537,48 ευρώ αφορούσε συνεισπραττόμενα (λόγω καθυστέρησης). Το ως άνω χρέος έπρεπε να καταβληθεί εφάπαξ την 28-6-2013 σύμφωνα με τους σχετικούς πίνακες χρέους εκδοθέντων σε βάρος του πρώτου κατηγορουμένου υπό την Ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, της δεύτερης κατηγορουμένης υπό την ιδιότητα της εντεταλμένης συμβούλου και του τρίτου κατηγορουμένου υπό την Ιδιότητα του προέδρου του ΔΣ της ως άνω εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ Α. Ε".

Εξάλλου κατά της παραπάνω μισθώτριας ασκήθηκε η από 22-11-2013 αγωγή του ενάγοντος NAT που συνεχίστηκε από το ΕΦΚΑ ως καθολικού φορέα αυτού. Το έτος 2018, ήτοι μετά πάροδο χρόνου πολύ μεγαλύτερου του τετραμήνου από την 28/6/2013, οπότε το χρέος ήταν εφάπαξ καταβλητό, ζητήθηκε η άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος των κατηγορουμένων από τον Προϊστάμενο της ως άνω Δ.Ο.Υ. Ακολούθως στις 10-1-2018 εκδικάστηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών σε πρώτο βαθμό, η από 22-11-2013 αγωγή του αρχικά ενάγοντος NAT και στη, συνέχεια ΕΦΚΑ, κατά τη συζήτηση δε αυτής το ως άνω ενάγον περιόρισε την οφειλή για την οποία είχε ασκηθεί η ως άνω αγωγή και η οποία είχε βεβαιωθεί και ως οφειλόμενο χρέος, στο ποσό των 116.947,88 ευρώ, ποσό το οποίο εξακολουθούν οι κατηγορούμενοι να οφείλουν και να καθυστερούν από πρόθεση την καταβολή του. Το χρέος από τα οφειλόμενα μισθώματα (αποζημίωση χρήσης), βεβαιώθηκε με τον τρόπο που αναφέρεται στους πίνακες χρεών που συνέταξε η ΔΟΥ Φ.Α.Ε. Αθηνών (αριθμός ειδικών βιβλίων 4/2018, 5/2018 και 6/2018) που συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις μηνυτήριες αναφορές του προϊσταμένου της. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, τα βεβαιωμένα χρέη που προέρχονται από μισθώματα ακινήτων που οφείλονται στο Δημόσιο ή σε νπδδ εξακολουθούν να στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, αφού δεν είναι από τα αποκλειόμενα χρηματικά ποσά-χρέη, τα οποία εμπίπτουν στα αδικήματα που τυποποιούνται στο άρθρο 66 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας".
Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών κήρυξε ενόχους τους κατηγορούμενους της αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο για οφειλόμενο ποσό 1 16.947,88 ευρώ, με το ακόλουθο διατακτικό: "Στην Αθήνα στις 29/10/2013, όντας οφειλέτες του Δημοσίου και ενώ τα χρέη τους κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν.3220/04, με πρόθεση καθυστέρησαν την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις υπερβαίνει τα 100.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ Α Ε" της οποίας τυγχάνουν ο πρώτος κατηγορούμενος Χ. Ν. διευθύνων σύμβουλος, η δεύτερη κατηγορουμένη Χ. Ε. εντεταλμένος και ο τρίτος κατηγορούμενος Χ. Θ. πρόεδρος ΑΣ, διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου στη ΔΟΥ Φ.Α.Ε. ΑΘΗΝΩΝ όπως ακριβώς αναφέρονται στους συνημμένους πίνακες χρεών της παραπάνω Δ.Ο. Υ (αρ ειδ. Βιβλίου 4/2018, 5/2018 και 6/2018) και συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις από 11/1/2018 μηνυτήριες αναφορές του Προϊσταμένου της πιο πάνω Δ. Ο. Υ, όπως κατωτέρω επισυνάπτονται, ηθελημένα δεν κατέβαλαν υπόλοιπο ποσό εξ 116.947,88 ευρώ , όπως τούτο προκύπτει μετά το γενόμενο σύμμετρο περιορισμό των περιγραφομένων στους πίνακες χρεών οφειλών και αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτών προς το Δημόσιο" (εν συνεχεία παρατίθεται ο σχετικός πίνακας χρεών της ΔΟΥ ΦΑΕ Αθηνών).
Οι παραπάνω αμετάκλητα καταδικασθέντες - αιτούντες προσκομίζουν ως νέο στοιχείο, για την απόδειξη της βασιμότητας της αιτήσεως τους, τη με αριθμό 4092/2021 (πολιτική) απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία έχει καταστεί αμετάκλητη (βλ. το 407/30-5-2024 πιστοποιητικό περί μη άσκησης ενδίκων μέσων της Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών), με την οποία απορρίφθηκαν ως ουσία αβάσιμες οι υπ'αρ. 3396/2013 και 3397/2013 αγωγές του ΝΠΙΔ "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης" (ΕΦΚΑ) κατά της "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", της οποίας αυτοί τυγχάνουν διευθύνων σύμβουλος και εντεταλμένη σύμβουλος, αντιστοίχως, ισχυριζόμενοι ότι από το νέο αυτό στοιχείο, που προέκυψε μεταγενέστερα της καταδίκης τους, καθίσταται φανερή η αθωότητά τους για την παραπάνω πράξη για την οποία καταδικάστηκαν. Από την παραδεκτή επισκόπηση της παραπάνω 4092/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, προκύπτει ότι το παραπάνω πολιτικό Δικαστήριο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Το ΝΠΔΔ υπό την επωνυμία "ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΜΑΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ" [NAT], καθολικός διάδοχος του οποίου αποτελεί το εφεσίβλητο [εννοεί ΕΦΚΑ], δυνάμει του από 20.06.2008 ιδιωτικού συμφωνητικού, εξεμίσθωσε στην εκκαλούσα τον κινηματογράφο κυριότητος του "ΑΣΤΟΡ", επί της οδού ..., στην πόλη των Αθηνών. Η μίσθωση είχε διάρκεια 12 έτη, από 20.06.2008 έως 19.06.2020, με μηνιαίο μίσθωμα ύφους 22.050 ευρώ, πλέον ολόκληρου του φόρου χαρτοσήμου και ΟΓΑ επί χαρτοσήμου, αναπροσαρμοζόμενου ετησίως κατά ποσοστό ίσο του ύψους τιμαρίθμου του αμέσως προηγούμενου 12μήνου, προσαυξημένο κατά 2% επί του εκάστοτε καταβαλλόμενου μισθώματος. Κατά τη διάρκεια της μισθώσεως, δυνάμει της από 28.9.2009 αποφάσεως του ΔΣ του εκμισθωτού ως άνω, επετράπη στην εφεσίβλητο να υπομισθώσει το ανώτερο μίσθιο στην εταιρεία υπό την επωνυμία "CALIN ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΔΩΝ ΕΝΔΥΣΗΣ" βάσει του από 15.9.2009 ιδιωτικού συμφωνητικού. Δυνάμει του από 10.4.2012 πρωτοκόλλου παραδόσεως -παραλαβής, μεταξύ του εκμισθωτού και της μισθώτριας εφεσιβλήτου συνεφωνήθη η παράδοση από πλευράς δευτέρας και η παραλαβή από πλευράς του πρώτου, του κινηματογράφου "ΑΣΤΟΡ". To NAT κατέθεσε σε βάρος μισθώτριας εφεσιβλήτου την από 22.11.2013 και με αριθμό καταθέσεως 3397/2013 αγωγή, δια της οποίας ισχυρίσθη, ότι καίτοι η από 29.6.2008 σύμβαση μισθώσεως είχε λήξει από την 1.2.2011, η μισθώτρια συνέχισε να κάνει χρήση του μισθίου μέχρι την 10.4.2012, οπότε και παρέδωσε τα κλειδιά του μισθίου και ζητούσε ως αποζημίωση χρήσεως τα μισθώματα των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου του έτους 2011, καθώς και τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου και Απριλίου του έτους 2012, συνολικού ύψους 291.356,67 ευρώ, νομιμοτόκως ως στο οικείο δικόγραφο. Κατά τη συζήτηση της ανωτέρω αγωγής δια των προτάσεων του, το ενάγον προέβη στην ακόλουθη δήλωση: "Περιορίζω την αγωγή μου σε ό,τι οφείλει να καταβάλει η εναγόμενη ως αποζημίωση χρήσης τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Απριλίου 2012 (μηνιαίο μίσθωμα 26.486,97 Χ 4 μήνες = 116.947,88 ευρώ), νομιμοτόκως από τότε που όφειλε να καταβάλει κάθε αποζημίωση". Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έκρινε ότι το ενάγον παραιτήθη εκ του δικογράφου της αγωγής ως προς την αποζημίωση χρήσεως για τους ως άνω μήνες, περιορίζοντας αυτήν για τους υπόλοιπους επτά [7]. Με αυτή του την κρίση το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε, διότι από τη δήλωση για των προτάσεων σε σχέση με το αίτημα της ανωτέρω αγωγής, προκύπτει ότι το ενάγον περιόρισε το αγωγικό του αίτημα από υποχρέωση καταβολής της εναγόμενης εκκαλούσης ποσού 291.356,97 ευρώ, σε υποχρέωση καταβολής ποσού 116.947,88 ευρώ. Εξάλλου, το ενάγον κατέθεσε σε βάρος της μισθώτριας εκκαλούσης και της ως άνω υπομισθωτρίας την από 22.11.2013 και με αριθμό καταθέσεως 3396/2013 αγωγή, δια της οποίας ισχυρίσθη, ότι ο κινηματογράφος "ΑΣΤΟΡ" δεν παρεδόθη στις 10.4.2012 και ζητούσε ως αποζημίωση χρήσεως από τις εναγόμενες μισθώτρια - εκκαλούσα και υπομισθώτρια, τα μισθώματα των μηνών Απριλίου, Μάιου, Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου του έτους 2012, καθώς και τα μισθώματα των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Απριλίου, Μαΐου, Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου του έτους 2013 συνολικού ύφους 529.739,40 ευρώ, νομιμοτόκως ως στο οικείο δικόγραφο. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απεφάνθη δια της εκκαλουμένης, ότι η εναγομένη μισθώτρια - εκκαλούσα εξακολούθησε να χρησιμοποιεί το μίσθιο ακίνητο και μετά την καταγγελία της μισθώσεως την 1.2.2011 συνεχώς και μέχρι την επίδοση της με αριθμό καταθέσεως 3397/2013. Ωστόσο, το ενάγον, με την ως άνω με αριθμό καταθέσεως 3397/2013 αγωγή ομολογεί ότι η εναγομένη - εκκαλούσα παρέδωσε το μίσθιο στις 10.4.2012, η δε μάρτυς του ενάγοντος κατέθεσε ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ότι η εναγομένη - εκκαλούσα μετά την 10.4.2012 απεχώρησε, αφού παρέδωσε στο ενάγον τμήμα του μισθίου, ήτοι 300 από τα 600 τμ επιφάνειάς του, διότι στο υπόλοιπο τμήμα παρέμεινε η υπομισθώτρια ως άνω.
Συνεπώς, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε...".

Με βάση τα ανωτέρω, το δευτεροβάθμιο πολιτικό δικαστήριο δέχτηκε την έφεση της "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", εξαφάνισε την εκκαλούμενη με αριθμό 1110/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και απέρριψε ως ουσία αβάσιμες τις με αριθμούς 3396/2013 και 3397/2013 αγωγές του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης" (ΕΦΚΑ) κατά της παραπάνω ανώνυμης εταιρίας, συμφερόντων των νυν αιτούντων. Με την παραπάνω απόφαση δηλαδή κρίθηκε αμετάκλητα ότι η "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" δεν οφείλει στον ΕΦΚΑ, ως καθολικό διάδοχο του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (NAT), για μισθώματα το χρηματικό ποσό των 116.947,88 ευρώ, ποσό το οποίο είχε βεβαιωθεί στη ΔΟΥ ΦΑΕ Αθηνών, με την αιτιολογία "μισθώματα ακίνητης περιουσίας" σε βάρος των αιτούντων, με τις ιδιότητες του διευθύνοντος συμβούλου και εντεταλμένης συμβούλου της παραπάνω ανώνυμης εταιρείας, αντίστοιχα, και σε βάρος του Θ. Χ. του Ν., προέδρου του ΔΣ της ίδιας εταιρείας, για τη μη καταβολή του οποίου χρέους οι τελευταίοι καταδικάστηκαν με την ανωτέρω 886/2021 αμετάκλητη απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Η παραπάνω με αριθμό 4092/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών είναι χωρίς αμφιβολία νέο στοιχείο, αφού εκδόθηκε μεταγενέστερα και εκ των πραγμάτων ήταν άγνωστο στους Δικαστές που εξέδωσαν τη με αριθμό 886/2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Από το ως άνω επικαλούμενο νέο στοιχείο, συνεκτιμώμενο με τις αποδείξεις που είχαν ληφθεί υπ' όψιν από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων, καθίσταται φανερό ότι οι αιτούντες είναι αθώοι της αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο για την οποία καταδικάστηκαν, διότι, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στην υπ' αρ. 2 νομική σκέψη της παρούσης, εάν μετά την έκδοση της αμετάκλητης ποινικής αποφάσεως, εξεδόθη τελεσίδικη απόφαση από τα αρμόδια διοικητικά ή πολιτικά δικαστήρια με την οποία διαγράφηκε το επίμαχο χρέος, αναιρείται το στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 25 παρ. 1 Ν. 1882/1990, αποτελεί δε το γεγονός αυτό λόγο επανάληψης της διαδικασίας. Ενόψει αυτών ο επικαλούμενος λόγος είναι βάσιμος και επομένως πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Επειδή δε ο λόγος για τον οποίο ζητήθηκε η επανάληψη της διαδικασίας δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο τους αιτούντες ατομικά αλλά ωφελεί και τον συγκαταδικασθέντα Θ. Χ. του Ν., πρέπει να επεκταθεί το ευνοϊκό ως άνω αποτέλεσμα και σε αυτόν, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 533 ΚΠΔ (ΑΠ 575/2024), διότι και αυτός καταδικάστηκε όχι ατομικώς, αλλά υπό την ιδιότητα του Πρόεδρου του Δ.Σ. της οφειλέτιδος εταιρίας "ΑΚΡΟΠΟΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΕ", της οποίας ο πρώτος κατηγορούμενος υπήρξε διευθύνων σύμβουλος, ενώ η δεύτερη κατηγορουμένη εντεταλμένη σύμβουλος. 3) Περαιτέρω κατά τις διατάξεις των άρθρων 111, 112 και 113 ΠΚ, το αξιόποινο των εγκλημάτων εξαλείφεται με παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πενταετής και αρχίζει από τότε που τελέστηκε η πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί ή κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα. Στην περίπτωση δε που η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας γίνει δεκτή και ακυρωθεί η καταδικαστική απόφαση και, κατά το χρόνο της συζήτησης της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, το αξιόποινο της πράξης για την οποία καταδικάσθηκε ο αιτών έχει εξαλειφθεί με παραγραφή, διατάσσεται η οριστική παύση της ποινικής δίωξης, αφού η παραγραφή είναι θεσμός δημοσίας τάξεως, που εξετάζεται αυτεπάγγελτα σε κάθε στάση της δίκης ακόμη και στον Άρειο Πάγο (ΑΠ 218/2023).
Στην προκειμένη περίπτωση επειδή η αποδιδόμενη στους αιτούντες αξιόποινη πράξη φέρεται ότι τελέστηκε στις 29-10- 2013 και από την τέλεσή της παρήλθε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της οκταετίας, το αξιόποινο της έχει εξαλειφθεί λόγω παραγραφής.

Συνεπώς δεν συντρέχει λόγος να παραπεμφθεί η υπόθεση για επανάληψη της σχετικής συζήτησης, σύμφωνα με το άρθρο 529 ΚΠΔ, σε άλλο ομοιόβαθμο δικαστήριο, αλλά πρέπει, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) να παύσει οριστικά την σε βάρος των αιτούντων Ν. Χ. του Π. και Ε. Χ. του Θ. καθώς και του συγκατηγορουμένου τους Θ. Χ. του Ν. ασκηθείσα ποινική δίωξη για την παραπάνω αξιόποινη πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, για την οποία αυτοί έχουν καταδικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την από 17-3-2025 αίτηση των: 1) Ν. Χ. του Π. και 2) Ε. Χ. του Θ., κατοίκων ....

Ακυρώνει τη με αριθμό 886/2021 απόφαση του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Επεκτείνει το αποτέλεσμα της ακύρωσης της με αριθμό 886/2021 απόφασης του Γ' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών στον συγκαταδικασθέντα Θ. Χ. του Ν.

Παύει οριστικά την ασκηθείσα ποινική δίωξη κατά των: 1) Ν. Χ. του Π. και 2) Ε. Χ. του Θ. και 3) Θ. Χ. του Ν., κατοίκων ... για την πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και συγκεκριμένα του ότι: Στην Αθήνα στις 29/10/2013, όντες οφειλέτες του Δημοσίου και ενώ τα χρέη τους κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν.3220/04, με πρόθεση καθυστέρησαν την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε ποσό της ληξιπρόθεσμης για την καταβολή οφειλής, μαζί με τις κάθε είδους προσαυξήσεις υπερβαίνει τα 100.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΕ" της οποίας τυγχάνουν ο πρώτος κατηγορούμενος Χ. Ν. διευθύνων σύμβουλος, η δεύτερη κατηγορουμένη Χ. Ε. εντεταλμένη (σύμβουλος) και ο τρίτος κατηγορούμενος Χ. Θ. πρόεδρος του Δ.Σ, διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου στη ΔΟΥ Φ.Α.Ε. ΑΘΗΝΩΝ όπως ακριβώς αναφέρονται στους συνημμένους πίνακες χρεών της παραπάνω Δ.Ο.Υ (αρ ειδ. Βιβλίου 4/2018, 5/2018 και 6/2018) και συνοδεύουν ως αναπόσπαστο μέρος αυτών τις από 11/1/2018 μηνυτήριες αναφορές του Προϊσταμένου της πιο πάνω Δ.Ο.Υ, όπως κατωτέρω επισυνάπτονται, ηθελημένα δεν κατέβαλαν υπόλοιπο ποσό εξ 116.947,88 ευρώ, όπως τούτο προκύπτει μετά το γενόμενο σύμμετρο περιορισμό των περιγραφομένων στους πίνακες χρεών οφειλών της παραπάνω ΔΟΥ και αφορά βεβαιωμένα χρέη αυτών προς το Δημόσιο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Οκτωβρίου 2025.

ΕΚΔΟΘΗΚΕ, στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή